donderdag 10 november 2016

De keuze van een keizersnede.

< Heftige bevallingspraat-alert. Even een heads up want ik besef dat niet iedereen zin heeft in dit soort van content. >

Eerder deze week bevond ik mij plots middenin een statistiek: 21% van de Belgische bevallingen gebeurt door middel van een keizersnede.
Een keizersnede die blijkbaar steeds vaker een bewuste keuze van de ouders blijkt te zijn, dan wel een levensnoodzakelijke operatie.


Op 23 september 2014 probeerde ik zonder epidurale mijn kind als een echte oermoeder op de wereld te zetten.
Ik had daar bewust over nagedacht. Ik wou het zonder doen, volledig natuurlijk. In retrospectief gaf dat mij misschien het gevoel dat ik daardoor een “sterkere” moeder was. Meteen van in het prille begin er vol op af. De emoties doorleven, dat is in de meeste gevallen mijn handelsmerk, het zou ook zo zijn met mijn bevalling.

Maar toen mijn lichaam na een 8-tal uur weeën besliste om de pijn te gaan bestrijden met braken en er nog steeds maar 4cm ontsluiting was, dacht ik: “fuck it oervrouwtje, geef mij maar die epidurale”. I was totally fine with it.

Echter nog geen twee uren later lag ik op een operatietafel voor een spoedkeizersnede en was de gynaecoloog opgelucht dat de epidurale al gebeurd was zodat daar geen extra tijd mee verloren ging.
Die keizersnede heeft het leven van mijn kind gered, no doubt.

Levensnoodzakelijk, maar tegelijk was die spoedkeizersnede één van de ingrijpendste ervaringen in mijn leven. Ik word, 2 jaar na datum, nog steeds misselijk als ik terugdenk aan die ervaring en het fysieke gevoel. Mijn kind werd letterlijk weggerukt en ik kon niets anders doen dan naar de lampen boven mijn hoofd kijken want mijn armen lagen vastgegespt aan de tafel. Mijn borstvoeding ging vanaf het eerste moment (2 uur later) de mist in, ik kon mijn kind niet oppakken wanneer hij weende en ik miste zijn eerste badje omdat ik niet mocht stappen of staan.

Ik kan met de beste wil van de wereld niet begrijpen waarom ouders het belangrijker vinden om hun bevalling in hun agenda te doen passen, dan om de kans te hebben om bovenstaande zaken te kunnen vermijden en op een natuurlijke manier - al dan niet met epidurale - te bevallen.

Pas op, ik wil niet pretenderen dat er geen verschil zou zijn tussen een duidelijk vooraf geplande keizersnede uit noodzaak en een spoedinterventie zoals de mijne. Voor alle duidelijkheid, het team van het RZ Tienen was op elk moment fantastisch. Duidelijk, anticiperend, communicerend, verklarend, empathisch. Maar ondanks dat ging mijn lichaam volledig in shock tijdens de operatie. Mijn hoofd begreep dat wat er gebeurde noodzakelijk was, maar mijn lichaam ging in een lichte hyperventilatie die ik met de beste wil van de wereld niet onder controle kreeg.
Ik kan niet negeren dat dit zijn sporen heeft nagelaten. Ik zou het niet traumatisch willen noemen, maar op zijn minst ingrijpend.

De gynaecoloog zei me nadien dat een tweede bevalling niet noodzakelijk opnieuw via keizersnede moet gebeuren en misschien wel natuurlijk kan verlopen. Maar ik kijk heel erg op tegen een nieuw bevallingsmoment, zelfs in die mate dat onder andere dat me tegenhoudt in de keuze voor een tweede kind. Bevallen is tenslotte toch een essentieel onderdeel van een kind krijgen.

Een tweede kind zou me rechtstreeks confronteren met de keuze om zelf vooraf te opteren voor een keizersnede of het toch natuurlijk te proberen met het risico op een nieuwe spoedkeizersnede.
Je zou denken dat ik voor optie 1 zou kiezen, maar dat is niet zo. Elke optie voor een natuurlijke bevalling is een optie. Of er is de optie van geen 2e bevalling natuurlijk.


Ik heb een gezond kind dankzij een keizersnede, ik ben dus dankbaar voor het bestaan ervan en de “easyness” waarmee dat in deze huidige tijd kan. Maar vrijwillig ervoor kiezen terwijl het ook anders kan? Neen, dat kan ik na mijn ervaring echt niet begrijpen. 

Heb jij ook ervaring met een (spoed)keizersnede? Misschien hou jij er helemaal zo geen gevoel aan over? Ik hoor ook graag de positieve verhalen!