donderdag 16 juni 2016

Wees lief en doe goed. En doe dat vooral hoe jij dat wil en met wie je dat wil.

De laatste tijd moet ik weer vaak uitleggen waarom mijn kind niet gedoopt is.
Die vraag geeft mij keer op keer het gevoel dat ik het als moeder niet goed aanpak en ervoor kies om mijn kind zonder waarden te laten opgroeien. Alsof dopen de enige optie is om mijn kind respect, liefde en goedheid te leren. 

De beslissing om Lars niet te laten dopen is heus niet zomaar gemaakt. Ik breek mijn hoofd daar zelfs al over van toen ik nog niet eens zwanger was.
Als dochter van een moeder die jarenlang de jeugdvieringen samenstelde van mijn geboortedorp, 
als achternicht van het coolste tante nonneke ever,
als lid van een traditionele familie,
als begripvolle schoondochter.

Maar ik ben niets tegengekomen dat mij 100% kon overtuigen.

Ik ben zelf gedoopt en gevormd, maar tot op vandaag kan ik de meerwaarde voor mij als individu daar niet van zien.
Met uitzondering van huwelijken, begrafenissen en communies van familie & vrienden, ga ik niet naar de kerk, bid ik nooit en ga ik ook bewust geen hostie halen. Ook al eet ik dat stiekem graag.
Ik neurie wel af en toe eens een leuk deuntje mee (Tot 7 maal 70 maal!) en begrijp daar uiteraard de meerwaarde of symboliek achter.
Maar de vraag die ik mij dan telkens stel, is of ik die symboliek nodig heb gehad om het belang van al die waardes te beseffen en of die symboliek mij dan als mens gevormd zou hebben.

Het antwoord is steeds negatief.

Ik zie vandaag het pijnlijke fragment van De Afspraak overal opduiken waarin de vraag “Wat zou u doen als uw zoon homo zou zijn” niet beantwoord kan worden door 2 religieuze “leiders”.

Het antwoord is nochtans simpel. Het is je kind, dat verdient grenzeloze liefde van zijn ouders. Altijd. Het verdient een open blik om vervolgens zelf dingen in vraag te stellen op gegronde wijze.

Het is allemaal samengevat in een nogal cheesy quote die ik lang geleden al eens Pinterestgewijs zag voorbijkomen, maar die voor mij de essentie bevat.


Geen idee welke auteur ik hiervoor de credits moet geven, maar het was een verdomd slimme mens.
Dat is een waarde die ik mijn kind wil en zal meegeven.

Daar hoeft geen religie voor geïmplementeerd te worden, maar gewoon zorgzaamheid, liefde en respect. Van mij voor mijn kind, maar evengoed ook voor de rest van de mensheid én de natuur. Ik weet zeker dat mijn kind op die manier op een dag zal beseffen dat het ook zo in het leven wil staan. En dat zijn beste vriend, of misschien wel hijzelf, perfect gelukkig mag zijn met een andere man. Dat dat zelfs geen bedenking nodig heeft, maar een evidentie mag zijn.

En ik geloof echt dat daar geen doopsel aan vooraf zal moeten gaan.

1 opmerking: