zaterdag 11 juni 2016

Die keer dat mijn ogen de menopauze ingingen

“Eens de dertig gepasseerd, gaat het alleen maar bergaf voor de vrouw”, durft men wel eens te zeggen.
Meestal volgt er dan een kwalijke “Tssssk” van mijn kant, maar af en toe moet ik mij toch gewonnen geven in die discussie.

Sinds een klein jaar geleden heeft er zich een joekel van een spatader rond mijn linkerbeen gekronkeld, staan de wallen onder mijn ogen gebeiteld en vorige week nog werd mij een botox-kuur gesuggereerd om mijn kraaienpootjes te verlichten. Zomaar. Openlijk. Te midden van een gesprek. Ik wou een zware reactiefrons opzetten, maar durfde niet uit angst dat ik de botoxsuggestie kracht ging bijzetten.

En dan heb ik het nog niet eens over de staat van mijn ogen tout court gehad.


Sinds de dag dat ik in het vierde leerjaar op de speelplaats een keer van “toe oog” wisselde omdat de zon te fel scheen, besef ik dat mijn zicht niet 100% is. Pas op, ik loop niet met visbokaalglazen rond, maar om nu te zeggen dat u naast mij zou willen zitten wanneer ik op de autostrade zonder bril zou rijden, neen, dat lijkt me toch geen aanrader tenzij u een echte thrillseeker bent.

Lenzen zijn nooit aan mij besteed geweest wegens astigmatisme en nogal droge ogen dus ik bril al 3/4 van mijn leven. Wel selectief, want op een feestje zal ik u nooit herkennen tenzij u op een meter afstand staat. De tol der ijdelheid is een kleine maar betaalbare prijs.

Maar sinds een maand of 2 heb ik nogal last van een hardnekkige “oogontsteking”. Na allerlei druppeltjes en zalf van de huisarts, zelfs tot een negatieve allergietest toe want de hooikoorts teistert menig vriend en kennis, besloot ik dat het toch tijd werd om een oogarts met kennis terzake te raadplegen.

Zij kwam met de pijnlijke vaststelling dat op mijn dertigste mijn ogen te weinig vocht blijken aan te maken.
Met andere woorden, er wordt bijzonder weinig moeite gedaan door mijn traankanalen om mijn ogen vochtig te houden waardoor er allerlei minuscule schuur- en droogtewondjes op mijn ogen zijn ontstaan en er een permanente roodheid in mijn oogwit is. Vergelijk de constante oogpijn een beetje met het gevoel van een te oude en te droge lens op je ogen, voor diegenen onder jullie die wel lenzen dragen.
Een aandoening die blijkbaar vaak voorkomt vanaf de menopauze. *insert grote reactiefrons*
Het zou ook op een probleem met de schildklier kunnen wijzen, maar laten we daar nog even niet van uit gaan.

Daarnaast blijkt mijn oogspier ook niet meer je dat te zijn en vermoed de oogarts dat ik ’s nachts met halfopen ogen lig te slapen waardoor de uitdroging helemaal compleet is. Mijn lief is een lucky bastard, quoi.

Dus, conclusie van dit verhaal: Op mijn dertigste blijken mijn ogen zich vermoedelijk in de menopauze staat te bevinden. Ter goede orde, het beperkt zich gelukkig alleen daar.

Hoe moet dat verder binnen 20 jaar zeg. Waar vind ik die nummer van de botoxkliniek?

1 opmerking: