donderdag 28 april 2016

De stoere stille man

Toegegeven, mijn kind is zeker niet het meest sociale.
Delen met iemand anders dan zijn mama en papa is nog niet zo evident, samen spelen met andere kindjes is voorlopig niet aan de orde en in grote groep raakt hij snel overprikkeld waardoor hij vaak op zijn eentje speelt.
Oh en zijn judgement frown wordt zeker minstens 2 keer per dag bovengehaald. Oordelend fronsen in stilte, that’s my boy.

Maar het is mijn eerste kind, dus ik leef op goeie hoop. 
Dat anderhalf jaar nog redelijk jong is om al echt te kunnen delen en samen spelen en dat de kleuterschool misschien wel veel aan de zaak gaat veranderen.
Ik hoop dat echt, of zie ik dat echt te rooskleurig in? Zo gaat dat met eerste kinderen, je weet totaal niet hoe dat zal lopen en wat “normaal” is.
Hij kan het wel al goed uitleggen en zegt vrolijk da-aag tegen iedereen, dus zo problematisch zal het allemaal wel niet zijn.

Met zijn durf is alleszins niets mis. Ons waaghalsje klimt met zijn anderhalf jaar en een beetje hulp van mama gezwind de glijbaan op. Na 5 keer poepgewijs van de glijbaan, was het welletjes geweest.
Hij zat bovenaan de glijbaan en draaide zich om.
Ik dacht eerst nog dat hij via de trap terug naar beneden wou komen, maar nee hoor. Hij liet zich op zijn buik naar beneden glijden. En dat dan nog eens 10 keer na elkaar.

video


Hij is misschien niet de sociaalste, maar sowieso de stoerste, als er nog kindjes in de speeltuin waren geweest, ze hadden nogal gefronst, quoi.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen