vrijdag 25 maart 2016

Een school kiezen voor mijn kind: Rationeel relatief makkelijk, emotioneel een moeilijk vraagstuk.

Larsje werd deze maand anderhalf en dat betekent dat we nu toch maar eens moeten beginnen nadenken over een scholenkeuze. Ik was daar eigenlijk nog niet echt mee bezig, het kind staat nog wat wankel op zijn benen en heeft nog moeite met de uitspraak van diverse essentiële letters; zo is "Kaa" voor de insiders gelijk aan kaas en zijn "foefjes" voor het kind gewoon zijn sloefjes. Alvorens ik aan een school wou denken, hoopte ik mijn kind toch onvoorziene schunnige praat te kunnen afleren, kwestie dat de eerste indruk toch niet onbelangrijk is.

Maar uit mijn omgeving klonken ongeruste kreten over kamperen en te laat gaan zijn met de inschrijving dus ik werd wat op stang gejaagd en deed begin deze maand dan toch maar mijn research naar de mogelijke schooltjes hier in de buurt.
Mijn lief noch ik hebben hier in de buurt schoolgelopen en onze lokale vriendenkring met kinderen is voorlopig nog quasi onbestaande, we moesten dus echt vertrekken van een blanco blad. 

Het aanbod bleek hier in de dorpsschooltjes uiteindelijk toch nog heel groot te zijn. Het voordeel van allerlei kleine dorpjes bij elkaar, is blijkbaar dat er daardoor ook gewoon veel kleine dorpsschooltjes aanwezig zijn.
Bovendien liggen onze dorpjes ver genoeg van de grote steden waardoor er bij ons dus geen sprake is van heel de capaciteitsproblematiek, inschrijven kan gewoon tot juni, wat een luxe.

Tijdens het filteren van de schooltjes hebben we in eerste instantie vooral rekening gehouden met enkele rationeel belangrijke feiten:
  • Locatie: ligt het schooltje enigszins mee in de autostraderichting, rekening houdend met onze werkroutes, maar anderzijds ook of het schooltje niet langs een te drukke baan ligt zodat met de fiets naar school ook een veilige optie is.
  • Laagdrempeligheid: zijn leerkrachten en directie informeel toegankelijk of zijn er allerlei regeltjes voor contactmomenten? We merken dat dit bij dorpsschooltjes toch een belangrijk gegeven is. Sommige scholen vinden het belangrijk dat ouders aan de schoolpoort kort met de leerkrachten of zelfs directeur kunnen praten, andere handhaven de strikte afsprakenregeling. Aangezien wij hier niet in de stad wonen en de schoolcapaciteit hier meestal tussen de 170-250 kinderen schommelt, vinden wij laagdrempeligheid toch belangrijk of op z'n minst een aangename geruststelling.
  • Betrokkenheid via digitale aanwezigheid: Digitalisering is iets waar veel scholen op dit moment mee worstelen of allerlei herstructureringen voor doen. Je merkt meteen aan een website van een school, de aanwezigheid van een klasblog of facebookpagina hoe "mee" een school is. Mijn kind zal opgroeien in een wereld waar Google belangrijker is dan een Encyclopedie in de bibliotheek, ik wil dan ook graag dat hij daar goed in begeleid wordt met de juiste tools.
Daarnaast moet ik stiekem toegeven dat het schooltje dat zijn flyer en schoolreglement had opgesteld in Comic Sans er meteen van tussen is gevlogen. Sorry school.

Op basis van al die concrete en rationele zaken hebben we onze scholenlijst redelijk vlot kunnen beperken tot 1 volwaardig schooltje, zijnde kleuter- en lagere school en 1 kleuterschooltje (zonder lagere school dus) vlakbij.

De moeilijkste keuze blijkt nu de kleuterschoolwerking en ons emotioneel gevoel daarbij.
De basisschool werkt volgens een "normaal"  kleuterklassensysteem, het kleuterschooltje vlakbij werkt met graadklassen. Bij die laatste zijn er slechts 2 groepen in de school en slechts een 30-tal kinderen in totaliteit.

Het voordeel van zo'n graadklassen zou zijn dat de kleine kinderen heel snel dingen oppikken van de groten en toch op eigen ritme kunnen evolueren. De grotere kinderen worden gesterkt in hun sociale vaardigheden en eigenwaarde omdat er naar hen wordt opgekeken en zij steeds een helpende hand zijn. Uiteraard hoor ik hierover ook heel andere verhalen. Dat de groten achterop zouden kunnen gaan hinken omdat ze niet voldoende uitgedaagd worden bijvoorbeeld. Maar voorlopig heb ik hier nog geen concreet ervaringsvoorbeeld van gevonden in mijn omgeving. Behalve dan dat er bij iemand zijn kind in een kleuterschool met graadklassen te laat dyslexie werd vastgesteld, maar dat lijkt me sowieso een apart gegeven.

Het kleuterschooltje in kwestie is bovendien een echte plattelandsschool. Dat heeft misschien een negatieve bijklank voor veel mensen, maar concreet betekent dit dat zij elke dag de kippen gaan verzorgen, meewerken in de moestuin tijdens speelmomentjes, veel buiten leven en gaan wandelen naar velden, schapen, weides, bossen, enzovoort.
En eigenlijk vind ik dat een mooi idee, dat mijn kleuter in deze vreemde wereld van vandaag gewoon een buitenkind mag zijn tijdens de kleuterschool. Er zijn uiteraard ook regels en een leerplan te volgen, maar het is ook maar een kleuterschool denk ik dan.

Of zie ik dat helemaal verkeerd?

Ik ben vooral heel benieuwd naar jullie visie of ervaringen met schooltjes met graadklassen want uiteindelijk zal die keuze voor mij de doorslaggevende factor zijn.

maandag 21 maart 2016

Uitstapjes on a budget: Goedkoop genieten

Werkloos zijn, dat vraagt om een beetje creativiteit. Niet zozeer om de tijd te kunnen doden, dat lukt meer dan behoorlijk, maar wel om ervoor te zorgen dat je geen zotte kosten doet tijdens die hopen vrije tijd.
Mijn lief heeft toevallig ook een rustigere periode, dat maakte dat wij de afgelopen weken veel tijd samen en met Lars hebben kunnen doorbrengen.
Het was verleidelijk om er even tussenuit te knijpen, maar ondanks dat we er eindelijk gewoon tijd voor hadden, voelde dat niet helemaal juist. Je geeft sowieso veel geld uit op vakantie, al was het maar aan eten en drinken alleen.

We konden ook massa's uitstapjes doen naar dure parken en zwemparadijzen, maar neen, ook dat lieten we aan ons voorbijgaan.

Wat we wel deden, was goedkoop genieten. Massa's goedkoop genieten.

We deden wandeltochten naar de schoonste parken in de buurt
(Provinciaal domein Kessel-lo - Schulensmeer, Lummen)

video
(Domein Kiewit)

We bezochten bijna dagelijks de geitjes van onze buurvrouw en het bos rond ons huis

We verkenden ons eigen dorp en ontdekten nog verborgen parels,

maar ook een beetje verder vonden we prachtplekjes ondanks woeste wolkenvelden.
(kapelletje in het veld tegenover het Kasteel van Horst)

En we aten ook nog eens goedkope pannenkoeken in een echte afspanning mét nutty professorkapsel.
(Afspanning De Moedermeule) 

Allemaal heel simpele plekjes om goedkoop te genieten en toch allemaal één voor één onbetaalbare ervaringen. How is that voor uitstapjes on a budget.

Hebben jullie ook zo'n onbetaalbare, goedkope uitstappareltjes?

Oké, toegegeven, ik ben ook niet heiliger dan de paus; het was afgelopen zondag lenteshopping en ik heb me daar toch wat kleren veroorloofd. Maar alleen omdat er 2 communies en een babyborrel voor de deur staan en ik daar toch graag iets nieuw voor wou aandoen. Bovendien zag ik 4 prachtkleedjes van boven de 150€ die ik netjes bij hun dure vriendjes liet hangen, mits een beetje pijn in mijn hart weliswaar.

woensdag 16 maart 2016

Een nieuw kapsel zonder angst!

Ik heb er altijd al van gedroomd om eens een kapper binnen te kunnen stappen en gewoon te zeggen: "Doe maar iets. Hier is uw carte blanche, maak er iets mooi van."
Maar laten we eerlijk zijn, zoiets zegt niemand toch tegen zijn kapper? Dat is geheid om problemen vragen. Mijn kapsels waren vroeger nooit hoe ik het vol verwachting droomde toen ik mijn eerste voet door de kappersdeur zette.

Maar ik vertelde hier al eens dat ik sinds 2 jaar een kapper gevonden heb die de perfectie redelijk goed benaderd en ik heb de afgelopen dagen wat situaties te verdragen gehad waar ik graag wat afleiding van wou krijgen.
Dus ik dacht: "Weet ge wat, ik doe het gewoon. Ik stap binnen en ik zeg doe maar iets".
En ik deed dat.

Ik voelde mij het grootste schaap van heel de zaak want ik had nog nooit professioneel mijn haar laten kleuren en wist me geen weg in al die kleurstalen en ombre's. "Doe maar wat", zei ik dus nog een tweede keer. Ik beet wel even op mijn tong toen er een kleur gekozen werd die de naam "Iced Tea" had meegekregen. Creativiteit troef daar bij de afdeling kappersbranding.

Na een bende folie en smeersel in mijn haar werd mijn haar een eerste keer uitgespoeld en mocht ik terug naar de kappersstoel voor de snit en kleurronde 2.
Mijn hart stond even stil en mijn tong ging er voor de tweede keer aan toen ik zag dat er allerlei lelijke, blonde nineties meches in mijn haar zaten.

"In het slechtste geval kunt ge nog altijd sebiet langs de carrefour passeren voor een thuiskleuring", bedacht ik mij. Kalmte en rede troef daar in die kappersstoel.

Er vloog makkelijk 15cm haarlengte langs mijn oren en ik las kalm de Libelle van Pasen vorig jaar.

Kleuring Iced Tea werd op mijn haar gezet, wachten, wassen, brushen en hop. Klaar.
De kapster (het was een collega van de oerkapper deze keer), stond net niet te applaudisseren voor haar eigen werk en liet het niet na om tot 2 keer toe te zeggen dat ze het zo jammer vond dat we geen voor-foto genomen hadden.
De oerkapper kwam goedkeurend knikken en sprak de woorden 'Instant verliefd'. 
Zijn man werkt ook in het kapsalon dus dat viel te relativeren, maar toch, vriendelijk van die mens.

Enige nadeel is dat ik na 4-6 weken moet teruggaan voor de kleuring. Anders gaat Ice Tea terug naar lelijke, blonde nineties mechen. Ik ben nu kalm gebleven doorheen het hele kappersproces, maar dat kan ik werkelijk niet aan.

Heb jij ook al eens de carte blanche aan jouw kapper durven geven?

Voor wie ook eens ballsy wil gaan doen:
Haaridee - Hans, Leuvenselaan 48, 3300 Tienen
Mijn haar werd gekleurd met L'Oreal DIA Richesse 6.24 Iced Tea, een semi-permanente kleuring zonder ammoniak.

maandag 7 maart 2016

De zoektocht naar een job: Stand van zaken.

"Hoe zit dat nu eigenlijk met uw jobhunt, Fielosophie?", hoor ik u al zeggen. En niet alleen u, het is de meest gestelde vraag door mensen die ik langer dan 3 dagen niet gezien heb.

Awel jong, in alle eerlijkheid, niet zo goed. Het gaat werkelijk alle kanten op tijdens mijn "bezinningsperiode", zoals mijn lief dat zo schoon noemt.

Eerst ging ik een 9 to 5 job zoeken in de communicatie. Maar daar bleken ze mijn sollicitaties niet helemaal te appreciëren wegens geen ervaring in een communicatiebureau.
Dat ik al 10 jaar lang gewoon ben om te communiceren met televisiezenders met wisselende meningen, met BV's en hosts met wisselende ego's, met een intern team én een freelance crew, nope dat telt eigenlijk niet mee blijkbaar.

Daarna ging ik een 9 to 5 zoeken in de administratie, maar dan kreeg ik zelf een paniekaanval over de verveling die mogelijk ging komen en het feit dat er geen ruimte meer was voor creativiteit.

Vervolgens kreeg ik een zeer onverwachte jobaanbieding die ik freelance zou kunnen doen, maar mij initieel niet aansprak. Maar toen ging ik praten met de boekhouder en begon ik erover na te denken en werd ik helemaal enthousiast over het idee en de mogelijkheden die ermee gepaard gingen. 
Tot er een telefoontje kwam en het project uiteindelijk niet kon doorgaan.

En nu, nu zweef ik tussen het feit dat het freelance werken toch ook heel veel voordelen biedt en ik dat eigenlijk wel zie zitten, maar dat er dan ook wel een project moet zijn. En blijk ik gelijk niet zo goed in het aanprijzen van mezelf.

Tot ik vrijdag met vriendinnen ging eten in mijn all-time favourite restaurant La Boya in Mechelen.
Ik deed mijn relaas over de ontwikkelingen op werkvlak en was net aan het benadrukken dat ik mogelijk freelance wou gaan. Initieel misschien als producer omdat dat een wereld is waar ik veel connecties heb, op termijn misschien als copywriter omdat dat eigenlijk altijd een droom van me is geweest.
En toen onderbrak de vrouw aan het tafeltje naast ons mij. Dat ze niet onbeleefd wou zijn, maar ons gesprek een beetje gevolgd had. En dat haar werkgever werkelijk de perfecte vacature had voor mij die beide dingen een beetje combineert.
Ze gaf mij de coördinaten van de werkgever en de vacature en hop, wij konden weer aan de tapas en de huisaperitief.

Wanneer een vacature zo uit de lucht komt vallen, dan kan je niet anders dan solliciteren natuurlijk.
Ik heb dus vandaag mijn motivatiebrief en CV verstuurd naar het bedrijf in kwestie en merk dat ik sinds lang echt enthousiast ben over een vacature.
Ik hoop dat het een teken was. Hoopt u even met me mee?

woensdag 2 maart 2016

Help, ik word een geitenwollensok!

Oké, mogelijks overdrijf ik een beetje, maar steeds vaker overvalt mij toch het gevoel dat ik de natuur- en ecomens in mij moet loslaten.

Gelukkig is er altijd nog Gin Tonic en een man met een baard om mijn hipster niveau sociaal aanvaardbaar te houden.

Maar toch.

Sinds kort trek ik mijn eigen gemberthee bij de minste snot- en hoestbui. Of probeerde ik mij al 3 keer aan te melden voor een cursus composteren, voorlopig zonder geluk. Mijn sociale agenda houdt gelukkig ook nog een oogje in het geitenwollensok-zeil.

Met de aanhoudende heisa rond brood overweeg ik zelfs een broodmachine op mijn verjaardagslijstje om mijn eigen brood te kunnen bakken. Nooit meer zoeken naar 2 euro stukken aan de automaat overigens.
Mijn moestuin voor zelfgekweekte groentjes staat voorlopig nog vol onkruid te wachten op een strak groenteplan. Gelukkig bieden mijn Natuurpunt en Velt abonnement mij wat inspiratie.

Moest ik het kunnen, ik zou mijn eigen zero waste winkel openen want mijn god, wat heb ik al gevloekt op het feit dat Tienen of Diest er nog geen heeft.
En ja, ik zou het wel kunnen, het zou er nu zelfs de perfecte tijd voor zijn en ik geef toe dat het al een paar keer mijn gedachten heeft doorkruist. Noem het een droom misschien.
Maar met een kind van 1,5 is een winkeltje openhouden vandaag gewoon niet aan de orde vrees ik.
En binnen een paar jaar is de boot waarschijnlijk ook wel gepasseerd.

Ach, een mens moet dromen. En ondertussen brei ik gewoon nog wat verder aan mijn paar geitenwollensokken. Maar wel in de laatste nieuwe modekleuren, het moet immers nog een beetje sociaal aanvaard blijven.