maandag 30 november 2015

Drukte en mijn kind

Wanneer je een kind verwacht, durft een mens al eens te dromen van hoe dat zal zijn. Vooral dan over hoe fantastisch welgemanierd, intelligent, sociaal en fantastisch dat kind wel niet gaat zijn. Want daar zal jij wel eens voor zorgen en extra aandacht aan besteden.

Insert reality check, ha.
Consequentie is doodvermoeiend en de helft van de tijd sta ik met mijn mond vol tanden en een pertinente flatline in mijn hoofd te kijken naar hoe mijn kind soms op dingen reageert waarop ik op mijn beurt eigenlijk niet weet hoe ik daarop correct moet reageren. (Was u ook zo jaloers op de manier waarop die papa dat ventje in Parijs geruststelde na de aanslagen? Ga ik dat ooit kunnen?) 
Ik hoop gewoon dat ik hem niet kapot maak, dat is al een belangrijke doelstelling op zich. So far so good, denk ik.

Het is misschien nogal overdreven gesteld, maar elke ouder zal dit soort van onzekerheid wel herkennen.
Maar we kunnen met z'n allen toch niet elk opvoedingsboek dat er bestaat erop gaan nalezen?
Al bij al doet mijn kind het voorlopig meer dan prima. Het enige puntje waar ik momenteel echt mee worstel, is dat hij het niet zo goed doet in drukte.

Een rechtstreeks gevolg volgens mij van het feit dat hij enig kind is en er ook geen kleine kindjes in de familie zijn.
Gelukkig gaat hij wel 3 dagen in de week naar de crèche, maar toch, ook daar zoekt hij vaak de rand (of zijn tutje) op wanneer het te lawaaierig wordt.

Nu is dat Larsje nog maar 14 maanden en ik wil me zeker niet te druk maken in zijn ontwikkeling, maar ik merk dat ik het toch moeilijk heb wanneer hij weer eens in een crisis schiet omdat de mensen rond hem te druk, luid of aanwezig zijn. Een crowd boven de 6-8 personen in dezelfde living kan soms al genoeg zijn om zichzelf dramatisch tegen de vlakte te smijten.
Ik heb het hier niet over een tantrum of zo'n gillend kind in het midden van de winkelrayon. Nee, ik heb het over een kind dat met zichzelf geen blijf weet omdat hij de drukte niet kan plaatsen.

"Je moet hem gewoon overal mee naartoe nemen", zegt de ene. "Het is een fase, dat gaat wel over", zegt de andere.
Ik weet het niet jongens, is dat zo?
Ik heb al overwogen om aan een 2e kind te beginnen gewoon om mijn eerste kind aan lawaai te laten wennen. We gaan die oplossing toch nog even klasseren anders.

Het is me wat zeg die opvoedingsonzekerheid. Ik hoop gewoon dat ik hem niet kapot maak.

Hebben jullie nog goede raad of suggesties om hem aan drukte te laten wennen zonder hem elke keer doodongelukkig te maken?

donderdag 26 november 2015

Werkupdate: De werkloosheid nadert met rasse schreden.

Ha dat solliciteren, ja dat loopt voorlopig nog niet zo vlot he.
CV's zijn uitgestuurd, veel spontane sollicitaties wel. Ik weet het, niet zo'n supergoed idee, maar ik vind dat ik toch mag proberen om de werkgever van mijn dromen aan te porren. Zelfs al is het niets voor nu, dan misschien wel voor binnen een paar maanden.

De vacatures waar ik op gereageerd heb zijn ofwel reeds ingenomen, ofwel krijg ik zelfs geen bericht terug. Bovendien heb ik mijn opties sterk uitgedund door streng te zijn in mijn werkregio (Leuven en omstreken).

Vanaf 1 januari zou ik dus wel eens werkloos kunnen worden als er zich niet snel iets aandient. Voorlopig word ik zelfs niet uitgenodigd voor een gesprek. Ik was vergeten hoe frustrerend dat voelt.
Er zit dus waarschijnlijk niets anders op dan het nieuwe jaar in te zetten met interimwerk, kwestie van toch bezig te zijn.

Enerzijds is dat denk ik de enige mogelijkheid, zeker omdat ik zelf mijn ontslag heb gegeven waardoor ik niet kan terugvallen op stempelgeld. Anderzijds vrees ik dat een interim nooit mijn droomjob zal aandienen. Daarom overweeg ik - als er geen "echte" job langskomt tegen 1 januari - om maar halftijds interimwerk te gaan doen. Op die manier blijft er tijd voor mezelf en om verder te zoeken. Maar ook om misschien wat extra lijntjes uit te gooien en wat copywriting of klein journalistiek werkt te gaan doen ofzo.

Mijn plan voor een eigen winkeltje blijft ook in mijn hoofd rondspoken, maar daar probeer ik niet aan toe te geven gezien de complexiteit dat dit zou meebrengen voor mij privé-leven.

Maar goed, we blijven dus positief, ook al is het even moeilijk om het allemaal door een roze bril te zien. Ik heb deze keuze voor een reden gemaakt en sta nog steeds voor de volle 100% achter die reden en keuze. Het is gewoon die onzekerheid en het grote niets dat het even wat lastig maakt.

Maar als ge iemand nodig hebt, ge belt mij maar he!

maandag 9 november 2015

Communiceren en solliciteren

Dit weekend werd mijn Facebook ietwat overrompeld door berichten van ouders (oké, hoofdzakelijk mama's) wiens kind na de vakantie voor het eerst naar school zou gaan. Ik had daar nog niet vaak bij stilgestaan en het realistische besef dat mij dat binnen een paar jaar ook te wachten zou staan, was plots daar. Ik twijfelde zelfs plots of ik niet al naar een kleuterschool moet beginnen zoeken, wat is tegenwoordig de gepaste leeftijd daarvoor?
Maar goed, mijn leven verliep gewoon zijn gang en ik besteedde er verder niet te veel aandacht aan.

Maar vanmorgen stond ik met mijn kind aan de "baby-afdeling" van de crèche en kreeg ik daar plots de boodschap dat Lars niet meer daar zat, maar naar de "grote kindjes-afdeling" was doorgeschoven.
Euh, wat? En jullie waren mij dat vergeten te vertellen ofzo?
Ja zo blijkt. Verontschuldigend gelach en ongemakkelijk schoudergeschud inclusief.

Soit, mijn moederhart was heel even in paniek en Lars zelf wist ook niet helemaal wat hem overkwam toen hij middenin het nieuwe lokaal bij een verzorgster die hij niet kende werd achtergelaten, maar we overleven dat wel.

Toch kon ik het niet laten om in de auto nog eens te foeteren op de gebrekkige communicatie die ik al heb meegemaakt in mijn crèche.
Voor de duidelijkheid, over hun zorgen en activiteiten met de kindjes kan ik echt absoluut niet klagen. Maar communicatie naar de ouders toe is toch minstens zo belangrijk?

Zo zijn ze nog maar sinds een paar maanden binnengetreden in het digitale tijdperk met een website (geen Facebook), weliswaar zonder data in de kalender en met een fotopagina waar je een wachtwoord voor moet ingeven dat ik alvast nooit heb gekregen. Of ze zijn me dat misschien ook vergeten te zeggen, dat kan. Morgen eens naar informeren. Ik ken de namen van de verzorgsters nog steeds niet allemaal omdat er nergens namen en foto's van hen omhoog hangen en mijn geheugen gewoon niet zo goed is. Na 2 keer iemand zijn naam vragen, wordt het wat gênant natuurlijk.

Ik zie zoveel potentieel met kleine ingrepen. Een mailtje naar de ouders wanneer een kindje "overgaat" naar het ander klasje, bijvoorbeeld. Gewoon een standaard mailtje, het hoeft zelfs niet gepersonaliseerd te worden als dat te tijdrovend is.
Of een besloten facebookgroep met updates, foto's,... Dat kan evengoed op hun website, ouders vinden sowieso toch hun weg naar daar want iedereen wil weten hoe het met zijn kind gesteld is.

Ik denk dat ik daar mijn job van ga maken, voor verschillende kleine organisaties de communicatie wat structureren. Geen grote internationale communicatieplannen voor mij, maar kleine, handige en nuttige communicatielijnen verbeteren. Dát gaat het worden.

Het solliciteren is van start gegaan. Zou ik durven mijn crèche een sollicitatiebrief te sturen?