zaterdag 31 oktober 2015

Juwelen? Natuurlijk!

"I like all things shiny en voorzeker juwelen", da's waarschijnlijk het motto van heel wat vrouwen.
Jep, ik pleit schuldig, een juweeltje zo nu en dan kan mij ook wel bekoren. Maar ik moet zeggen dat mijn laatste aankopen niet zozeer shiny zijn, dan wel gemaakt met natuurlijke materialen.
Ik ben een meisje van den bosbuiten en dat begint zich blijkbaar ook in mijn juwelencollectie te manifesteren.

Een tijdje geleden ontdekte ik al het fantastische Woodporn toen de zus van een ex-liefje deze prachtige juwelenlijn uit de grond stampte.

Maar vorige week spotte ik op een lokaal marktje een minstens even leuk én betaalbaarder alternatief: kono and orca.


Toen ik zag dat ze de fotoshoot van haar laatste collectie ook nog eens in mijn favoriete natuurgebied had gedaan, was ik helemaal verkocht. Ondertussen ben ik een geweldige fan en moet ik mij inhouden of ik zou elke week een nieuw item kopen.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik eigenlijk stiekem ook heel graag zo'n houten of bamboe juwelen zou willen maken. Maar ik heb geen flauw idee hoe een mens daarmee moet beginnen. Misschien toch eens uitkijken voor een cursus houtbewerking!

Nog tips over juwelen in natuurlijk materiaal? Laat je heel graag horen in de comments!

donderdag 29 oktober 2015

#happy30


Hihaa, 30 jaar word ik vandaag zeg! Pakt u gerust een stukske virtuele taart!
15 jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik me zo goed in mijn vel zou voelen de dag dat ik 30 werd en bovendien ook nog eens helemaal oké zou zijn met die leeftijd.


Het is zoals een collega van mij het vanmorgen zei; veel hangt natuurlijk af van waar je je bevindt in het leven en naar mijn gevoel zit dat helemaal snor. Ik woon in een geweldig fijn huis/bos/dorp, heb een geweldig lief lief, een topzoon, een goede gezondheid en oké, ik heb misschien (nog) geen werk vanaf 1/01/2016, maar ik heb alle vertrouwen dat dat ook wel goed komt.


Ik vind het dus helemaal prima om mee op tram 3 te springen, als ge wilt doe ik er nog een danske bij enal.


Bovendien kregen we gisteren te horen dat onze gemeente beslist heeft om een geboortebos aan te leggen en dat mijn kind een (zomer)eik krijgt. Wat een heerlijk nieuws zeg: Zijn eigen Larsboom in een nieuw bos, topkado, one of many!

donderdag 22 oktober 2015

Loopbaanbegeleiding is het nieuwe zwart #boostyourpositivity

Los van het feit dat het woord loopbaanbegeleiding je een vlotte winst in Scrabble kan opleveren, is het in real life ook behoorlijk wat waard.
Ik was er eerst niet zo voor te vinden eigenlijk. Er rust een soort van stigma op dat een beetje gelijkloopt met dat van naar de therapeut gaan.
Het is immers niet cool om op je dertigste te moeten beseffen dat je carrière die je bijna 10 jaar hebt nagestreefd toch niets voor jou is en je helemaal opnieuw wil beginnen in een nog niet nader bepaalde sector. 

Maar even beginnen bij het begin.
Sinds ik in januari na mijn zwangerschapsverlof terug aan de slag ben gegaan bij mijn werkgever, vond ik mijn plaats niet meer in het bedrijf.
Mijn werkgever heeft alles binnen zijn mogelijkheden gedaan om het mij toch naar mijn zin te maken en heeft mij in die 9 maanden zelfs naar 2 nieuwe functies doorgeschoven. Maar er was iets dat niet goed zat en als ik heel eerlijk ben met mezelf, was dat voor mijn bevalling ook al het geval.

Ik ben er met een aantal goeie vrienden over beginnen praten en gaandeweg merkte ik twee zaken op:
Ten eerste is het ongelooflijk hoeveel mensen van mijn – toch jonge – leeftijd hiermee zitten. Het kan ook liggen aan het feit dat ik veel vrienden in de mediasector heb die allemaal worstelen met de steeds harder wordende eisen van die sector, maar toch.
Daarnaast zijn er heel wat mensen die mij loopbaanbegeleiding als optie aanreikten, maar slechts heel weinig die het zelf al hebben geprobeerd.
Het is nochtans niet moeilijk of duur. Via VDAB kan je loopbaancheques aanvragen en je betaald slechts 40€ voor 4 uur begeleiding.

Ik wist totaal niet wat te verwachten, maar ik was wel op zo’n punt gekomen waarop er gewoon iets moest gebeuren en alles was beter dan niets doen.
Het verraste me dat mijn jobcoach onze eerste sessie begon met op zoek te gaan naar mijn persoonlijkheid. Achteraf gezien allemaal logisch, maar op dat moment leek me dat weinig te kunnen helpen in het vinden van mijn nieuwe job.
Maar deze stap bleek cruciaal in mijn aanvaardingsproces.
Uit de test bleek namelijk dat de job die ik uitoefen iets is wat ik mezelf heel goed heb aangeleerd, maar niet iets is dat mij “natuurlijk” afgaat. Bijgevolg kost dat mij elke dag bakken energie ter compensatie. Een compensatie waar ik mij niet bewust van was, maar wel energie kost waar ik niets teveel van heb sinds de komst van een kindje.

Vanuit de erkenning wie ik ben en welke kwaliteiten bij mijn primaire persoonlijkheid ligt, kan er nu verder gezocht worden naar een job die deze zaken ondersteunt.
Ik onthou vooral: flexibiliteit, creativiteit, teamwork, maar geen management.

Ondertussen zijn mijn sessies achter de rug, al hou ik er nog eentje achter de hand als hulplijn en klankbord na sollicitaties.
Er zijn de afgelopen weken heel wat belangrijke stappen gezet en ik heb eigenlijk geen enkele kwade of onbegrepen reactie gekregen. In tegendeel zelfs.
Hoera voor loopbaanbegeleiding zeg!

Wie in het Leuvense nog op zoek zou zijn naar een goede loopbaancoach, kan ik heel erg People Matter(s) aanraden.

dinsdag 20 oktober 2015

Moeilijke keuzes bieden vaak de meeste vrijheid

Deze avond voelde ik midden in mijn tv-avond plots de nood om een half uurtje buiten te gaan zitten.
Buiten in het donker, alleen, op mijn gele bistro stoel op mijn onafgewerkt terras.

Terwijl ik daar zat op mijn stoeltje, zag ik nog net de bomen aftekenen aan de lucht. Ik hoorde een auto ver weg en een vogel dichtbij. Ik zag een ster, eigenlijk wel meerdere. En ook een paar die een vliegtuig bleken te zijn.
Ik voelde, mij.
Ik voelde, rust.

Het daagde mij daar, toen op dat moment dat ik dat ben, een voeler. Mijn essentie.
Dat alles wat ooit geweest is, mij gemaakt heeft tot mij, een voeler, een doorlever. Een overlever, misschien wel.

Ik nam vorige week mijn ontslag en koos voor mij, mijn gevoel en zette door. Ik kon niet blijven en ongelukkig zijn.
Misschien is het naïef, of dom om zo'n stap te zetten zonder enige zekerheid of wetenschap over hoe het nu verder moet.
Maar ik voel het. Ik voel dat het moest, maar vooral ook dat het goedkomt. Er is zoveel rust in mij teruggekeerd de laatste dagen.
Ik voel terug, aarding, lucht.

Misschien is het naïef om te kiezen voor mijn gevoel. Om passie te zoeken in mensen en werk. Om gejaagde businessmodellen achter mij te laten.
Misschien is dat naïef en niet realistisch, het zou kunnen.

Maar ik heb daar vrede mee.
Ik voel het weer.
Kansen, alles weer open, verleden en toekomst, ik voel weer wie ik ben, waar ik voor sta.
Een door-lever, een voeler. Een graver.

Ik voel dat het juist is en dat het goedkomt. Want hoe uitzichtloos een situatie ook lijkt of hoe onafgewerkt je huis momenteel ook is, hoe groot je verdriet of hoe oneerlijk je ook behandeld wordt; het komt altijd goed.

De afgelopen dertig jaar hebben mij gemaakt tot wie ik ben vandaag en mijn dromen van morgen zijn vandaag nog niet helemaal gedefinieerd. Maar daar buiten, alleen, op mijn gele bistrostoel op mijn onafgewerkt terras, daar voelde ik ze weer.

Wat een geluk.


maandag 19 oktober 2015

Waarom het hier nooit een echte mamablog zal zijn.


Siska Schoeters opende met haar interview in deMorgen opnieuw het debat rond jezelf zijn boven moeder-zijn.
Twee weekends geleden had ik toevallig ongeveer hetzelfde gesprek met de metie van mijn kind.

Ik ging namelijk 4 dagen naar Madrid zonder kind en ook mijn schuldgevoel liet ik vrolijk thuis.

Wat zeg je?
Ging ik op reis met mijn man (vriend)? Neen.
Met mijn kind? Neen.
Alleen met een vriendin? Yes baby.
Insert oordelende fronsen. Alle zeg, dat kind is nog maar juist een jaar geworden.

Tijdens die 4 dagen (technisch gezien 3 en half, maar who is neuting), kan ik in alle eerlijkheid zeggen dat ik ongelooflijk genoten heb van de rust, het uitslapen, het doen wat en wanneer ik wil, los van maaltijduurtjes of flesmomenten. Het werd zelfs een beetje wild toen bleek dat de restaurants in Madrid pas opengingen op het uur dat we normaal de babyfoon al naast de zetel hebben staan.

Uiteraard was ik blij om zondag mijn kind weer de lucht in te gooien, maar iets in mij vond het toch ook weer jammer om mijn "vrijheid" op te geven.
Het is niet makkelijk om daar met vrienden over te praten want zelfs al volgen de "wat een slechte moeder" bedenkingen achter mijn rug, ik maak me toch ook zorgen dat ze effectief gedacht zouden worden. Zelfs met mijn eigen lief is dat niet makkelijk om te bespreken want we houden toch wel allebei evenveel van dat kind. Toch?

Jawel.

Maar toch heb ik heel bewust op het einde van de citytrip mijn vriendin naar eerlijkheid geantwoord dat ik mijn kind niet zo heel erg gemist heb. Net zoals ik dat de dagen erna tegen vrienden en collega's nog eens herhaalde.
En dat ik vooral heel erg genoten heb van het energie tanken, want dat ik dus meer ben dan mama alleen.

Ik hoop dat ge mij nu geen slechte moeder vind. Of twijfelt dat ik er wel voor mijn kind zou zijn.
Het is maandagavond, ik zit in de zetel met een deken en de babyfoon naast mij. Mijn kind en ik hebben net een uur samen gespeeld met blokken en dieren en boekjes en half de living rondgestapt met mijn vingers half platgenepen omdat hij nog niet genoeg zelfzekerheid heeft om alleen zijn eerste stapjes te zetten. Ik heb hem opgevangen telkens wanneer hij dreigde te vallen.
Ik heb weer geduld en besef van onvoorwaardelijke liefde. Want dat is wat me-time mij geeft, maar vooral ook wat het mijn kind teruggeeft, denk ik dan.

maandag 5 oktober 2015

De Ochtend #boostyourpositivity

Van alle dingen die veranderd zijn met de komst van een kind, zijn de ochtenden voor mij toch wel één van de grootste aanpassing.

Het zit namelijk zo, ik ben ’s ochtends graag nogal een lummelaar. Rustig wakker worden, kleren aandoen, dagcrèmeke smeren, ontbijten en de krant lezen, langer de krant lezen dan ontbijten, rustig nog eens de badkamer induiken en dan helemaal klaar voor de dag.
In het weekend werd stap 2 en 3 al eens uitgesteld om stap 4 en 5 extra lang te kunnen laten duren. Haaaaa, the good old days…

Met een kind erbij en de fulltime ochtendverantwoordelijkheid ervoor, lijken dat soort ochtenden slechts een vage herinnering.

Mijn stapel ongelezen kranten en magazines is ondertussen aangegroeid tot 3 stapels en dan spreken we nog niet over die van 2 maanden geleden die ik met pijn in het hart dan maar heb weggegooid.
In mijn ochtendroutine werd binnen hetzelfde tijdsbestek ook nog een flesje geven, een kind aankleden en speelgoed ruimen toegevoegd. Het leven van elke werkende mama, het is niet anders.
Bovendien is mijn kind ook van mening dat voor elke hap die in mijn mond verdwijnt, er ook eentje door hem geproefd moet worden. Heel schattig als dat met olijven op verplaatsing gebeurt, maar in de ochtendrush iets minder wanneer er een kwaad en huilend kind aan mijn been hangt omdat het persé ook havermout met sojamelk wil eten.

Maar het is net daardoor dat ik extra kan genieten van die paar uitzonderlijke momenten wanneer het wel nog eens kan.

Zoals dit weekend wanneer het kind een nachtje op logé was.
Of zoals binnen een paar dagen wanneer ik gewoon 4 dagen alles en iedereen achterlaat om met een vriendin op een terras in Madrid te gaan zitten.
Op de planning: lummelen.

Want soms is energie tanken gewoon nodig om er de komende maanden ’s ochtends weer vollenbak tegenaan te kunnen.

donderdag 1 oktober 2015

Persoonlijk denk ik dat...


Vanmorgen dacht ik, laten we het eens over onze persoonlijkheid hebben zo.

Jij bent je waarschijnlijk, net als mij, bewust van het feit dat je in bepaalde situaties consequent dezelfde beslissingen maakt, op dezelfde manier reageert of dingen uit de weg gaat. En dat je – ook al zou je dat heel graag willen – daar niet zo eenvoudig van kan afwijken.

Ik heb er al een paar jaren introspectie op zitten nadat ik mij door het overlijden van mijn mama ben gaan verdiepen in emotionele ontwikkeling. Dat was voor mij een manier om voor mijzelf op zoek te gaan naar het juiste verwerkings- en aanvaardingsproces. De ene gaat drinken, de ander gaat lezen, that's life. En persoonlijkheid zo blijkt.
Met het lezen van massa’s boeken hierover en herhaalde aha-erlebnissen, werd ik mij redelijk bewust van wie ik ben en wat ik emotioneel gezien doe of net niet.

Maar al deze kennis blijft een samenraapsel van boeken en interpretaties. Het is pas vorige maand dat ik bij een professionele begeleider de Myers-Briggs persoonlijkheidstest deed om op die manier te gaan uitzoeken welke situaties ik in mijn werkleven (en bij extensie privéleven) moet zien te vermijden of welke zaken mij net bakken energie geven omdat ze in mijn persoonlijkheid versterkt worden.

Ik kan die test warm aanbevelen bij iedereen omdat het je zoveel inzicht geeft in je gevoelsleven en handelen.
Conclusie van de test: Ik ben een ISFP’tje. Mijn motto is: “Veel zien, weinig delen” en dat was er al meteen boenk op. De introvert zwaaide eens voorzichtig.
Met elke zin die ik las, las ik mezelf.

Ik was niet zozeer verbaast over de dingen die ik las over mezelf, maar wel over het feit dat dat daar gewoon allemaal beschreven stond in dat boekje. Dat iemand – anders dan mezelf – dat daar gewoon had opgeschreven, MIJN persoonlijkheid!

Daar waar ik tot voor kort dacht dat ik en alleen ik me voel zoals ik voel, werd nu plots duidelijk dat mijn gevoelsleven gewoon onder 1 van de 16 persoonlijkheden valt en daarmee meteen het bewijs geleverd werd dat ik heus niet zo alleen ben als ik soms wel dacht. (Mits de kleine nuance dat mijn persoonlijkheidstype volgens schattingen slechts onder zo’n 8,8% van de wereldbevolking valt wat dan procentueel gezien wel weer weinig is)

Het zou ons te ver brengen om te gaan beschrijven wat het juist allemaal inhoudt, daarvoor bestaan er genoeg sites en boeken die je er alles over kunnen vertellen. Wat wel belangrijk is, is dat ik nu met al die know how echt op zoek wil gaan naar een perfecte omkadering in de hoop op die manier een gelukkiger, stresslozer leven te kunnen leiden.
Dat vraagt offers en wat knopen die moeten doorgehakt worden en laat conflictsituaties nu net mijn minst sterke arena zijn. Of zoals de loopbaanbegeleiding het nogal plastisch omschreef: “Jij bent een pleaser, maar nu moet je gewoon even jezelf gaan pleasen hoor”.
Het is dus even rommelen in het potje…

Oh en qua werk is tekstschrijver één van de meest complementaire functies. Duidelijk.