maandag 21 september 2015

Het is tijd.

Een jaar jongens, dat kind van mij wordt deze week al 1 jaar!
Wat een verschil met dat kleine baby'tje waar ik zo aan moest wennen in het begin...
Ik durf dat zeggen, dat ik geen platte baby-mens ben. Ik hou er zo van om hem eindelijk wat zelfstandigheid te zien krijgen. Dat hij op eigen kracht ergens kan geraken, kruipend, ontdekkend. En eten, mijn god, ik ga voorzeker zo'n moeder worden die elke dag een nieuw brood moet gaan kopen terwijl ik zelf alleen maar havermoutpap eet.
Wat een verschil met het baby'tje dat 3 maanden lang moest worstelen met de borstvoeding. Hij heeft duidelijk iets goed te maken.

Rollercoaster, yes.

Ik kijk er zo naar uit om hem meer en meer te zien leren. Stappen, praten, we zijn er bijna, *hoort*, mijn hart kraakt van fierheid.

Na een jaar gevuld met baby, ben ik nog tot een ander besef gekomen.
Ondanks het feit dat ik 4/5 werk, is mijn energieniveau 's avonds 0. Wanneer ik het weekend in moet gaan, ben ik volledig leeggezogen.
De laatste 2 maanden zijn uitermate heftig geweest omdat Nico lange werkdagen maakt en helaas vaak afwezig is waardoor ik me al een paar keer heb afgevraagd hoe alleenstaande mama's er toch in slagen om hun kroost groot te krijgen en zelf ook nog een beetje te leven. Eindeloos respect dames.

Maar de Larsman is niet alleen verantwoordelijk voor mijn lage energiepeil.
Ik ben de laatste tijd heel bewust gaan analyseren waar het probleem juist zit. Hell, ik ben zelfs terug begonnen met yoga. Zeer basic en thuis, maar dat blijkt toch al een kleine boost voor mijn energieniveau.

En toch loop ik nog altijd met heel wat frustraties rond. Loopbaanbegeleiding bleek het antwoord te bieden. Voor de eerste keer durfde ik luidop toe te geven dat het niet meer gaat. Dat ik het niet meer wil. Maar dat ik het verder ook niet goed wist. Alleen dat het iets met mijn job te maken heeft.
Een éénjarig kind, 30 jaar en het gevoel dat er een volledige carrièreswitch nodig is, dat is beangstigend. Vooral omwille van de onzekerheid want de kans dat ik morgen zomaar in mijn droomjob stap is redelijk klein. En al helemaal omdat ik niet eens zeker weet wat dat dan wel mag zijn.

Maar ik denk dat het tijd is. Als ik eerlijk ben, voel ik al jaren dat de rollercoaster van mijn job en sector te wild voor mij werd.
Het is tijd om eruit te stappen. Ik zoek het nog even verder uit met mijn jobcoach, maar het is tijd. In mijn hoofd is de beslissing gemaakt en ik voel het gewicht van mijn schouders vallen.