donderdag 21 mei 2015

Onder de noemer "Totaal niet gênant hoor"

Af en toe moet een mens al eens met zichzelf kunnen lachen, me dunkt.
Onder de noemer "Totaal niet gênant hoor", wil ik jullie mijn laatste zotte capriool niet onthouden want een beetje zelfrelativering is nooit verkeerd. Zeker niet als het jullie aan het gniffelen kan brengen.

Eén van mijn dagtaken is het begeleiden van de stagiairs; ik ben hun overkoepelend aanspreekpunt en zorg - dat probeer ik toch - dat ze aan het einde van hun stage een gefundeerde evaluatie meekrijgen.
Aan het einde van elke stage hoort meestal ook een gesprek met een stagebegeleider van de school.
Maandag stond er een afspraak gepland met een begeleider die ik nog niet ontmoet had, maar die mij door verhalen van de stagiairs wel al mooi was ingeleid.

Ik verwachtte die dag ook een nieuwe klusjesman die al 2 dagen in retard was.

Voelt u hem?

Een ietwat verwaaide man in blauwe jas, dito broek en grote zak in de hand, dient zich aan mijn balie aan.
"Ah meneer de klusjesman, zo staat u bij ons al bekend hoor, als Mijnheer de Klusjesman! We verwachtten uw komst al even! U hebt het lijstje met de klusjes goed ontvangen? Kom, ik zal u meteen tonen waar die rolgordijnen juist opgehangen moeten worden!".

Insert verwarde mannenblik en een hand dat ongemakkelijk door een te lange blès gaat.

"Mevrouw, maar ik denk dat u zich vergist, ik ben de stagebegeleider van x & x. Ik vroeg mij al af waarom de studenten mij mijnheer de klusjesman zouden noemen!"

KAK.
Totaal niet gênant hoor.

dinsdag 19 mei 2015

From the cutting room floor - De babybeentjes


Instagram is al een tijdje één van mijn favoriete iphone apps. Daar waar Twitter tegenwoordig de vuilbak van de social media is geworden, doet Instagram voor mij net het tegenovergestelde.
Er is veel liefde en schoonheid en soms zelfs lelijke eerlijkheid.

Ik heb een tijdje getracht naar dé ideale grid, maar teveel moeten nadenken over foto's nemen was no fun. Neen, mijn filters passen niet bij elkaar en ja, soms staat er een horizontale naast een verticale boven een vierkante foto. Dat is het leven jongens; soms draait het vierkant, soms is het mooi horizontaal uitgelijnd. En het is vooral onvoorspelbaar.

Maar eerlijk is eerlijk. De foto's die mijn Instagram halen, zijn meestal niet zo ineens op mijn scherm gekomen.
Het leukst vind ik net het zoeken naar de juiste hoek, naar de knapste filter, naar de mooiste snede.

Dus daarom deze From the cutting room floor.


U dacht toch niet dat die beweeglijke babybeentjes zomaar vanzelf op die foto floepten?

zondag 17 mei 2015

Iemand mijn joie de vivre gezien?

Helaas vecht ik al lang tegen het schrijven van een blogpost over niet-schrijven, maar vreemd genoeg is het de enige motivatie die ik kon vinden om toch weer terug te schrijven.
Er passeren wel vage ideeën in mijn hoofd, maar er is gewoon geen tijd.

Ik voel nu pas, na een paar maanden, hoe ongelukkig het mij maakt om niet te kunnen schrijven. Het is niet mijn dagdagelijkse bezigheid, maar het is duidelijk iets dat ik nodig heb. Of het nu iets persoonlijk is of een simpel recept, mijn hoofd verwerkt dingen tijdens het schrijven. Dingen die de laatste maanden niet verwerkt geraakten en zwaar in mijn hoofd en mijn maag bleven hangen.

Het zou al te eenvoudig zijn om de schuld bij mijn achtmaandertje te leggen. Uiteraard zuigt dat kind een heleboel energie en tijd, maar hij is zeker niet de oorzaak.
Ergens along the way ben ik mijn joie de vivre kwijt geraakt en werd ik compleet geleefd.

Na een lang knagend, onbenoembaar gevoel, denk ik dat ik mijn loopbaan moet herbekijken. Het is duidelijk dat ik een 5/5 job niet in een 4/5e geperst kan krijgen, zeker niet nu ik me ook geen overuren meer kan permitteren wegens een crèche die 's avonds om 18u zonder pardon sluit.
Ik durf in alle eerlijkheid zeggen dat ik de laatste 5 maanden nog nooit in mijn leven zo hard heb gewerkt. Zo hard dat er soms geen tijd is om te eten of een glas water te nemen. Ik hoor mezelf zuchten en blazen, wel 20 keer op een dag.
Ik rush om 10 na 5 de deur uit omdat ik dat eigenlijk al 10 minuten eerder had moeten doen, maar er was net iemand die nog iets nodig had en ik kan blijkbaar niet zeggen dat het voor morgen zal zijn.

Tegen de avond ben ik compleet uitgeput en kan ik alleen nog maar zetelhangen, het zicht van mijn computer alleen al doet me huiveren.
Of ik nog iets wil doen? Wat we zullen eten? Wat mijn mening over iets is? Het maakt allemaal niets uit, alles is goed, ik weet het niet, ik kan er niet meer over nadenken.

Ik
verlies
ik.

Zondag 10 mei, moederdag, kreeg ik mijn finale mep.
Mijn eerste moederdag zonder moeder, ik zat op een familiefeest, maar niet de mijne en stond daarna op een voetbalveld met kind dat niet wou slapen.
Het enige wat ik wou, was bij mijn moeder op het kerkhof staan staren naar haar steen.
En ik was kwaad. Kwaad omdat ik niet had gedaan wat ik op dat moment nodig had. Ik had me laten leven. Ik was mijn gevoel verloren, mijn joie de vivre.

Ik ben er 2 dagen echt niet goed van geweest, van dat besef.
Hoe het nu juist verder moet en hoe ik mijn wortels weer kan terugvinden, is nog niet duidelijk. Maar erkenning is stap 1 zeggen ze altijd.

Ik denk dat ik maar weer eens wat meer met mijn blote voeten op het gras moet gaan rondlopen.
En wat letters typen op een wit scherm, dat zeker ook.