dinsdag 15 december 2015

Operatie gedoneerde planten

Soms moet een mens gewoon eens een zot idee lanceren en zien hoe dat dat gaat.
Dit najaar werd onze tuin volledig heraangelegd wegens nogal ongelijk en wateroverlast. We maakten van de gelegenheid gebruik om ons terras wat te vergroten en de vijver dicht te smijten en plots was er nog ruimte voor een kruiden/bloementuin. Wat verder in de tuin liet ik met onze oude kasseien een moestuin in 3 vakken aanleggen, ik ging dat ooit zelf doen, maar kijk, nu zijn we tenminste zeker dat er volgend jaar tuingroenten op het menu kunnen staan.

Voorlopig ligt dat alles er nogal triestig bij, volledig overwoekerd door onkruid eigenlijk want er werd nog niets concreet gepland. Het wordt winter, dan mag dat.

Tot ik plots 2 weken geleden een oude tijmstruik cadeau kreeg van iemand die hem uitdeed en niet meer moest hebben.
En toen kwam dus mijn zot idee.
Wat als ik nu eens probeer om (stukjes) planten/struiken/kruiden te verzamelen die allemaal van vrienden en familie komen?
Veel leuker toch dan gewoon naar de winkel te stappen en een plant te kopen.

Ik ga dus proberen om in het voorjaar bij zoveel mogelijk vrienden en familie om scheutjes en takjes te zeuren. En dan hopen dat ik ze correct kan verplanten en in leven kan houden.
De laurier van mijn schoonouders, de tijm van Nonkel Jos, de munt van de buurvrouw. Een stekje van de pannekoekenplant van een collega,... Heerlijk lijkt me dat!

Moest u zich geroepen voelen om mij een stuk van uw plant te doneren, geef gerust een gil in de comments!

woensdag 2 december 2015

Grootouders, gezag en mijn kind.

Na de druktepost is er nu ook de grootoudersverwenpost.

Hoe doe je dat eigenlijk, omgaan met grootouders die heel de tijd alles aan hun eerste kleinkind toegeven en zo jouw gezag constant ondermijnen?

Wanneer ik er niet ben, doen ze voor mijn part wat ze willen, ik weet het niet en wil het ook niet weten.
Maar wanneer ik er zelf bij ben en duidelijke grenzen stel die dan zomaar genegeerd worden ondanks herhaaldelijk aangeven ("Maar ocharme nu weent dat kind"), dan ben ik werkelijk het spoor bijster.

Iemand daar nog een handleiding voor liggen toevallig?

maandag 30 november 2015

Drukte en mijn kind

Wanneer je een kind verwacht, durft een mens al eens te dromen van hoe dat zal zijn. Vooral dan over hoe fantastisch welgemanierd, intelligent, sociaal en fantastisch dat kind wel niet gaat zijn. Want daar zal jij wel eens voor zorgen en extra aandacht aan besteden.

Insert reality check, ha.
Consequentie is doodvermoeiend en de helft van de tijd sta ik met mijn mond vol tanden en een pertinente flatline in mijn hoofd te kijken naar hoe mijn kind soms op dingen reageert waarop ik op mijn beurt eigenlijk niet weet hoe ik daarop correct moet reageren. (Was u ook zo jaloers op de manier waarop die papa dat ventje in Parijs geruststelde na de aanslagen? Ga ik dat ooit kunnen?) 
Ik hoop gewoon dat ik hem niet kapot maak, dat is al een belangrijke doelstelling op zich. So far so good, denk ik.

Het is misschien nogal overdreven gesteld, maar elke ouder zal dit soort van onzekerheid wel herkennen.
Maar we kunnen met z'n allen toch niet elk opvoedingsboek dat er bestaat erop gaan nalezen?
Al bij al doet mijn kind het voorlopig meer dan prima. Het enige puntje waar ik momenteel echt mee worstel, is dat hij het niet zo goed doet in drukte.

Een rechtstreeks gevolg volgens mij van het feit dat hij enig kind is en er ook geen kleine kindjes in de familie zijn.
Gelukkig gaat hij wel 3 dagen in de week naar de crèche, maar toch, ook daar zoekt hij vaak de rand (of zijn tutje) op wanneer het te lawaaierig wordt.

Nu is dat Larsje nog maar 14 maanden en ik wil me zeker niet te druk maken in zijn ontwikkeling, maar ik merk dat ik het toch moeilijk heb wanneer hij weer eens in een crisis schiet omdat de mensen rond hem te druk, luid of aanwezig zijn. Een crowd boven de 6-8 personen in dezelfde living kan soms al genoeg zijn om zichzelf dramatisch tegen de vlakte te smijten.
Ik heb het hier niet over een tantrum of zo'n gillend kind in het midden van de winkelrayon. Nee, ik heb het over een kind dat met zichzelf geen blijf weet omdat hij de drukte niet kan plaatsen.

"Je moet hem gewoon overal mee naartoe nemen", zegt de ene. "Het is een fase, dat gaat wel over", zegt de andere.
Ik weet het niet jongens, is dat zo?
Ik heb al overwogen om aan een 2e kind te beginnen gewoon om mijn eerste kind aan lawaai te laten wennen. We gaan die oplossing toch nog even klasseren anders.

Het is me wat zeg die opvoedingsonzekerheid. Ik hoop gewoon dat ik hem niet kapot maak.

Hebben jullie nog goede raad of suggesties om hem aan drukte te laten wennen zonder hem elke keer doodongelukkig te maken?

donderdag 26 november 2015

Werkupdate: De werkloosheid nadert met rasse schreden.

Ha dat solliciteren, ja dat loopt voorlopig nog niet zo vlot he.
CV's zijn uitgestuurd, veel spontane sollicitaties wel. Ik weet het, niet zo'n supergoed idee, maar ik vind dat ik toch mag proberen om de werkgever van mijn dromen aan te porren. Zelfs al is het niets voor nu, dan misschien wel voor binnen een paar maanden.

De vacatures waar ik op gereageerd heb zijn ofwel reeds ingenomen, ofwel krijg ik zelfs geen bericht terug. Bovendien heb ik mijn opties sterk uitgedund door streng te zijn in mijn werkregio (Leuven en omstreken).

Vanaf 1 januari zou ik dus wel eens werkloos kunnen worden als er zich niet snel iets aandient. Voorlopig word ik zelfs niet uitgenodigd voor een gesprek. Ik was vergeten hoe frustrerend dat voelt.
Er zit dus waarschijnlijk niets anders op dan het nieuwe jaar in te zetten met interimwerk, kwestie van toch bezig te zijn.

Enerzijds is dat denk ik de enige mogelijkheid, zeker omdat ik zelf mijn ontslag heb gegeven waardoor ik niet kan terugvallen op stempelgeld. Anderzijds vrees ik dat een interim nooit mijn droomjob zal aandienen. Daarom overweeg ik - als er geen "echte" job langskomt tegen 1 januari - om maar halftijds interimwerk te gaan doen. Op die manier blijft er tijd voor mezelf en om verder te zoeken. Maar ook om misschien wat extra lijntjes uit te gooien en wat copywriting of klein journalistiek werkt te gaan doen ofzo.

Mijn plan voor een eigen winkeltje blijft ook in mijn hoofd rondspoken, maar daar probeer ik niet aan toe te geven gezien de complexiteit dat dit zou meebrengen voor mij privé-leven.

Maar goed, we blijven dus positief, ook al is het even moeilijk om het allemaal door een roze bril te zien. Ik heb deze keuze voor een reden gemaakt en sta nog steeds voor de volle 100% achter die reden en keuze. Het is gewoon die onzekerheid en het grote niets dat het even wat lastig maakt.

Maar als ge iemand nodig hebt, ge belt mij maar he!

maandag 9 november 2015

Communiceren en solliciteren

Dit weekend werd mijn Facebook ietwat overrompeld door berichten van ouders (oké, hoofdzakelijk mama's) wiens kind na de vakantie voor het eerst naar school zou gaan. Ik had daar nog niet vaak bij stilgestaan en het realistische besef dat mij dat binnen een paar jaar ook te wachten zou staan, was plots daar. Ik twijfelde zelfs plots of ik niet al naar een kleuterschool moet beginnen zoeken, wat is tegenwoordig de gepaste leeftijd daarvoor?
Maar goed, mijn leven verliep gewoon zijn gang en ik besteedde er verder niet te veel aandacht aan.

Maar vanmorgen stond ik met mijn kind aan de "baby-afdeling" van de crèche en kreeg ik daar plots de boodschap dat Lars niet meer daar zat, maar naar de "grote kindjes-afdeling" was doorgeschoven.
Euh, wat? En jullie waren mij dat vergeten te vertellen ofzo?
Ja zo blijkt. Verontschuldigend gelach en ongemakkelijk schoudergeschud inclusief.

Soit, mijn moederhart was heel even in paniek en Lars zelf wist ook niet helemaal wat hem overkwam toen hij middenin het nieuwe lokaal bij een verzorgster die hij niet kende werd achtergelaten, maar we overleven dat wel.

Toch kon ik het niet laten om in de auto nog eens te foeteren op de gebrekkige communicatie die ik al heb meegemaakt in mijn crèche.
Voor de duidelijkheid, over hun zorgen en activiteiten met de kindjes kan ik echt absoluut niet klagen. Maar communicatie naar de ouders toe is toch minstens zo belangrijk?

Zo zijn ze nog maar sinds een paar maanden binnengetreden in het digitale tijdperk met een website (geen Facebook), weliswaar zonder data in de kalender en met een fotopagina waar je een wachtwoord voor moet ingeven dat ik alvast nooit heb gekregen. Of ze zijn me dat misschien ook vergeten te zeggen, dat kan. Morgen eens naar informeren. Ik ken de namen van de verzorgsters nog steeds niet allemaal omdat er nergens namen en foto's van hen omhoog hangen en mijn geheugen gewoon niet zo goed is. Na 2 keer iemand zijn naam vragen, wordt het wat gênant natuurlijk.

Ik zie zoveel potentieel met kleine ingrepen. Een mailtje naar de ouders wanneer een kindje "overgaat" naar het ander klasje, bijvoorbeeld. Gewoon een standaard mailtje, het hoeft zelfs niet gepersonaliseerd te worden als dat te tijdrovend is.
Of een besloten facebookgroep met updates, foto's,... Dat kan evengoed op hun website, ouders vinden sowieso toch hun weg naar daar want iedereen wil weten hoe het met zijn kind gesteld is.

Ik denk dat ik daar mijn job van ga maken, voor verschillende kleine organisaties de communicatie wat structureren. Geen grote internationale communicatieplannen voor mij, maar kleine, handige en nuttige communicatielijnen verbeteren. Dát gaat het worden.

Het solliciteren is van start gegaan. Zou ik durven mijn crèche een sollicitatiebrief te sturen?

zaterdag 31 oktober 2015

Juwelen? Natuurlijk!

"I like all things shiny en voorzeker juwelen", da's waarschijnlijk het motto van heel wat vrouwen.
Jep, ik pleit schuldig, een juweeltje zo nu en dan kan mij ook wel bekoren. Maar ik moet zeggen dat mijn laatste aankopen niet zozeer shiny zijn, dan wel gemaakt met natuurlijke materialen.
Ik ben een meisje van den bosbuiten en dat begint zich blijkbaar ook in mijn juwelencollectie te manifesteren.

Een tijdje geleden ontdekte ik al het fantastische Woodporn toen de zus van een ex-liefje deze prachtige juwelenlijn uit de grond stampte.

Maar vorige week spotte ik op een lokaal marktje een minstens even leuk én betaalbaarder alternatief: kono and orca.


Toen ik zag dat ze de fotoshoot van haar laatste collectie ook nog eens in mijn favoriete natuurgebied had gedaan, was ik helemaal verkocht. Ondertussen ben ik een geweldige fan en moet ik mij inhouden of ik zou elke week een nieuw item kopen.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik eigenlijk stiekem ook heel graag zo'n houten of bamboe juwelen zou willen maken. Maar ik heb geen flauw idee hoe een mens daarmee moet beginnen. Misschien toch eens uitkijken voor een cursus houtbewerking!

Nog tips over juwelen in natuurlijk materiaal? Laat je heel graag horen in de comments!

donderdag 29 oktober 2015

#happy30


Hihaa, 30 jaar word ik vandaag zeg! Pakt u gerust een stukske virtuele taart!
15 jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik me zo goed in mijn vel zou voelen de dag dat ik 30 werd en bovendien ook nog eens helemaal oké zou zijn met die leeftijd.


Het is zoals een collega van mij het vanmorgen zei; veel hangt natuurlijk af van waar je je bevindt in het leven en naar mijn gevoel zit dat helemaal snor. Ik woon in een geweldig fijn huis/bos/dorp, heb een geweldig lief lief, een topzoon, een goede gezondheid en oké, ik heb misschien (nog) geen werk vanaf 1/01/2016, maar ik heb alle vertrouwen dat dat ook wel goed komt.


Ik vind het dus helemaal prima om mee op tram 3 te springen, als ge wilt doe ik er nog een danske bij enal.


Bovendien kregen we gisteren te horen dat onze gemeente beslist heeft om een geboortebos aan te leggen en dat mijn kind een (zomer)eik krijgt. Wat een heerlijk nieuws zeg: Zijn eigen Larsboom in een nieuw bos, topkado, one of many!

donderdag 22 oktober 2015

Loopbaanbegeleiding is het nieuwe zwart #boostyourpositivity

Los van het feit dat het woord loopbaanbegeleiding je een vlotte winst in Scrabble kan opleveren, is het in real life ook behoorlijk wat waard.
Ik was er eerst niet zo voor te vinden eigenlijk. Er rust een soort van stigma op dat een beetje gelijkloopt met dat van naar de therapeut gaan.
Het is immers niet cool om op je dertigste te moeten beseffen dat je carrière die je bijna 10 jaar hebt nagestreefd toch niets voor jou is en je helemaal opnieuw wil beginnen in een nog niet nader bepaalde sector. 

Maar even beginnen bij het begin.
Sinds ik in januari na mijn zwangerschapsverlof terug aan de slag ben gegaan bij mijn werkgever, vond ik mijn plaats niet meer in het bedrijf.
Mijn werkgever heeft alles binnen zijn mogelijkheden gedaan om het mij toch naar mijn zin te maken en heeft mij in die 9 maanden zelfs naar 2 nieuwe functies doorgeschoven. Maar er was iets dat niet goed zat en als ik heel eerlijk ben met mezelf, was dat voor mijn bevalling ook al het geval.

Ik ben er met een aantal goeie vrienden over beginnen praten en gaandeweg merkte ik twee zaken op:
Ten eerste is het ongelooflijk hoeveel mensen van mijn – toch jonge – leeftijd hiermee zitten. Het kan ook liggen aan het feit dat ik veel vrienden in de mediasector heb die allemaal worstelen met de steeds harder wordende eisen van die sector, maar toch.
Daarnaast zijn er heel wat mensen die mij loopbaanbegeleiding als optie aanreikten, maar slechts heel weinig die het zelf al hebben geprobeerd.
Het is nochtans niet moeilijk of duur. Via VDAB kan je loopbaancheques aanvragen en je betaald slechts 40€ voor 4 uur begeleiding.

Ik wist totaal niet wat te verwachten, maar ik was wel op zo’n punt gekomen waarop er gewoon iets moest gebeuren en alles was beter dan niets doen.
Het verraste me dat mijn jobcoach onze eerste sessie begon met op zoek te gaan naar mijn persoonlijkheid. Achteraf gezien allemaal logisch, maar op dat moment leek me dat weinig te kunnen helpen in het vinden van mijn nieuwe job.
Maar deze stap bleek cruciaal in mijn aanvaardingsproces.
Uit de test bleek namelijk dat de job die ik uitoefen iets is wat ik mezelf heel goed heb aangeleerd, maar niet iets is dat mij “natuurlijk” afgaat. Bijgevolg kost dat mij elke dag bakken energie ter compensatie. Een compensatie waar ik mij niet bewust van was, maar wel energie kost waar ik niets teveel van heb sinds de komst van een kindje.

Vanuit de erkenning wie ik ben en welke kwaliteiten bij mijn primaire persoonlijkheid ligt, kan er nu verder gezocht worden naar een job die deze zaken ondersteunt.
Ik onthou vooral: flexibiliteit, creativiteit, teamwork, maar geen management.

Ondertussen zijn mijn sessies achter de rug, al hou ik er nog eentje achter de hand als hulplijn en klankbord na sollicitaties.
Er zijn de afgelopen weken heel wat belangrijke stappen gezet en ik heb eigenlijk geen enkele kwade of onbegrepen reactie gekregen. In tegendeel zelfs.
Hoera voor loopbaanbegeleiding zeg!

Wie in het Leuvense nog op zoek zou zijn naar een goede loopbaancoach, kan ik heel erg People Matter(s) aanraden.

dinsdag 20 oktober 2015

Moeilijke keuzes bieden vaak de meeste vrijheid

Deze avond voelde ik midden in mijn tv-avond plots de nood om een half uurtje buiten te gaan zitten.
Buiten in het donker, alleen, op mijn gele bistro stoel op mijn onafgewerkt terras.

Terwijl ik daar zat op mijn stoeltje, zag ik nog net de bomen aftekenen aan de lucht. Ik hoorde een auto ver weg en een vogel dichtbij. Ik zag een ster, eigenlijk wel meerdere. En ook een paar die een vliegtuig bleken te zijn.
Ik voelde, mij.
Ik voelde, rust.

Het daagde mij daar, toen op dat moment dat ik dat ben, een voeler. Mijn essentie.
Dat alles wat ooit geweest is, mij gemaakt heeft tot mij, een voeler, een doorlever. Een overlever, misschien wel.

Ik nam vorige week mijn ontslag en koos voor mij, mijn gevoel en zette door. Ik kon niet blijven en ongelukkig zijn.
Misschien is het naïef, of dom om zo'n stap te zetten zonder enige zekerheid of wetenschap over hoe het nu verder moet.
Maar ik voel het. Ik voel dat het moest, maar vooral ook dat het goedkomt. Er is zoveel rust in mij teruggekeerd de laatste dagen.
Ik voel terug, aarding, lucht.

Misschien is het naïef om te kiezen voor mijn gevoel. Om passie te zoeken in mensen en werk. Om gejaagde businessmodellen achter mij te laten.
Misschien is dat naïef en niet realistisch, het zou kunnen.

Maar ik heb daar vrede mee.
Ik voel het weer.
Kansen, alles weer open, verleden en toekomst, ik voel weer wie ik ben, waar ik voor sta.
Een door-lever, een voeler. Een graver.

Ik voel dat het juist is en dat het goedkomt. Want hoe uitzichtloos een situatie ook lijkt of hoe onafgewerkt je huis momenteel ook is, hoe groot je verdriet of hoe oneerlijk je ook behandeld wordt; het komt altijd goed.

De afgelopen dertig jaar hebben mij gemaakt tot wie ik ben vandaag en mijn dromen van morgen zijn vandaag nog niet helemaal gedefinieerd. Maar daar buiten, alleen, op mijn gele bistrostoel op mijn onafgewerkt terras, daar voelde ik ze weer.

Wat een geluk.


maandag 19 oktober 2015

Waarom het hier nooit een echte mamablog zal zijn.


Siska Schoeters opende met haar interview in deMorgen opnieuw het debat rond jezelf zijn boven moeder-zijn.
Twee weekends geleden had ik toevallig ongeveer hetzelfde gesprek met de metie van mijn kind.

Ik ging namelijk 4 dagen naar Madrid zonder kind en ook mijn schuldgevoel liet ik vrolijk thuis.

Wat zeg je?
Ging ik op reis met mijn man (vriend)? Neen.
Met mijn kind? Neen.
Alleen met een vriendin? Yes baby.
Insert oordelende fronsen. Alle zeg, dat kind is nog maar juist een jaar geworden.

Tijdens die 4 dagen (technisch gezien 3 en half, maar who is neuting), kan ik in alle eerlijkheid zeggen dat ik ongelooflijk genoten heb van de rust, het uitslapen, het doen wat en wanneer ik wil, los van maaltijduurtjes of flesmomenten. Het werd zelfs een beetje wild toen bleek dat de restaurants in Madrid pas opengingen op het uur dat we normaal de babyfoon al naast de zetel hebben staan.

Uiteraard was ik blij om zondag mijn kind weer de lucht in te gooien, maar iets in mij vond het toch ook weer jammer om mijn "vrijheid" op te geven.
Het is niet makkelijk om daar met vrienden over te praten want zelfs al volgen de "wat een slechte moeder" bedenkingen achter mijn rug, ik maak me toch ook zorgen dat ze effectief gedacht zouden worden. Zelfs met mijn eigen lief is dat niet makkelijk om te bespreken want we houden toch wel allebei evenveel van dat kind. Toch?

Jawel.

Maar toch heb ik heel bewust op het einde van de citytrip mijn vriendin naar eerlijkheid geantwoord dat ik mijn kind niet zo heel erg gemist heb. Net zoals ik dat de dagen erna tegen vrienden en collega's nog eens herhaalde.
En dat ik vooral heel erg genoten heb van het energie tanken, want dat ik dus meer ben dan mama alleen.

Ik hoop dat ge mij nu geen slechte moeder vind. Of twijfelt dat ik er wel voor mijn kind zou zijn.
Het is maandagavond, ik zit in de zetel met een deken en de babyfoon naast mij. Mijn kind en ik hebben net een uur samen gespeeld met blokken en dieren en boekjes en half de living rondgestapt met mijn vingers half platgenepen omdat hij nog niet genoeg zelfzekerheid heeft om alleen zijn eerste stapjes te zetten. Ik heb hem opgevangen telkens wanneer hij dreigde te vallen.
Ik heb weer geduld en besef van onvoorwaardelijke liefde. Want dat is wat me-time mij geeft, maar vooral ook wat het mijn kind teruggeeft, denk ik dan.

maandag 5 oktober 2015

De Ochtend #boostyourpositivity

Van alle dingen die veranderd zijn met de komst van een kind, zijn de ochtenden voor mij toch wel één van de grootste aanpassing.

Het zit namelijk zo, ik ben ’s ochtends graag nogal een lummelaar. Rustig wakker worden, kleren aandoen, dagcrèmeke smeren, ontbijten en de krant lezen, langer de krant lezen dan ontbijten, rustig nog eens de badkamer induiken en dan helemaal klaar voor de dag.
In het weekend werd stap 2 en 3 al eens uitgesteld om stap 4 en 5 extra lang te kunnen laten duren. Haaaaa, the good old days…

Met een kind erbij en de fulltime ochtendverantwoordelijkheid ervoor, lijken dat soort ochtenden slechts een vage herinnering.

Mijn stapel ongelezen kranten en magazines is ondertussen aangegroeid tot 3 stapels en dan spreken we nog niet over die van 2 maanden geleden die ik met pijn in het hart dan maar heb weggegooid.
In mijn ochtendroutine werd binnen hetzelfde tijdsbestek ook nog een flesje geven, een kind aankleden en speelgoed ruimen toegevoegd. Het leven van elke werkende mama, het is niet anders.
Bovendien is mijn kind ook van mening dat voor elke hap die in mijn mond verdwijnt, er ook eentje door hem geproefd moet worden. Heel schattig als dat met olijven op verplaatsing gebeurt, maar in de ochtendrush iets minder wanneer er een kwaad en huilend kind aan mijn been hangt omdat het persé ook havermout met sojamelk wil eten.

Maar het is net daardoor dat ik extra kan genieten van die paar uitzonderlijke momenten wanneer het wel nog eens kan.

Zoals dit weekend wanneer het kind een nachtje op logé was.
Of zoals binnen een paar dagen wanneer ik gewoon 4 dagen alles en iedereen achterlaat om met een vriendin op een terras in Madrid te gaan zitten.
Op de planning: lummelen.

Want soms is energie tanken gewoon nodig om er de komende maanden ’s ochtends weer vollenbak tegenaan te kunnen.

donderdag 1 oktober 2015

Persoonlijk denk ik dat...


Vanmorgen dacht ik, laten we het eens over onze persoonlijkheid hebben zo.

Jij bent je waarschijnlijk, net als mij, bewust van het feit dat je in bepaalde situaties consequent dezelfde beslissingen maakt, op dezelfde manier reageert of dingen uit de weg gaat. En dat je – ook al zou je dat heel graag willen – daar niet zo eenvoudig van kan afwijken.

Ik heb er al een paar jaren introspectie op zitten nadat ik mij door het overlijden van mijn mama ben gaan verdiepen in emotionele ontwikkeling. Dat was voor mij een manier om voor mijzelf op zoek te gaan naar het juiste verwerkings- en aanvaardingsproces. De ene gaat drinken, de ander gaat lezen, that's life. En persoonlijkheid zo blijkt.
Met het lezen van massa’s boeken hierover en herhaalde aha-erlebnissen, werd ik mij redelijk bewust van wie ik ben en wat ik emotioneel gezien doe of net niet.

Maar al deze kennis blijft een samenraapsel van boeken en interpretaties. Het is pas vorige maand dat ik bij een professionele begeleider de Myers-Briggs persoonlijkheidstest deed om op die manier te gaan uitzoeken welke situaties ik in mijn werkleven (en bij extensie privéleven) moet zien te vermijden of welke zaken mij net bakken energie geven omdat ze in mijn persoonlijkheid versterkt worden.

Ik kan die test warm aanbevelen bij iedereen omdat het je zoveel inzicht geeft in je gevoelsleven en handelen.
Conclusie van de test: Ik ben een ISFP’tje. Mijn motto is: “Veel zien, weinig delen” en dat was er al meteen boenk op. De introvert zwaaide eens voorzichtig.
Met elke zin die ik las, las ik mezelf.

Ik was niet zozeer verbaast over de dingen die ik las over mezelf, maar wel over het feit dat dat daar gewoon allemaal beschreven stond in dat boekje. Dat iemand – anders dan mezelf – dat daar gewoon had opgeschreven, MIJN persoonlijkheid!

Daar waar ik tot voor kort dacht dat ik en alleen ik me voel zoals ik voel, werd nu plots duidelijk dat mijn gevoelsleven gewoon onder 1 van de 16 persoonlijkheden valt en daarmee meteen het bewijs geleverd werd dat ik heus niet zo alleen ben als ik soms wel dacht. (Mits de kleine nuance dat mijn persoonlijkheidstype volgens schattingen slechts onder zo’n 8,8% van de wereldbevolking valt wat dan procentueel gezien wel weer weinig is)

Het zou ons te ver brengen om te gaan beschrijven wat het juist allemaal inhoudt, daarvoor bestaan er genoeg sites en boeken die je er alles over kunnen vertellen. Wat wel belangrijk is, is dat ik nu met al die know how echt op zoek wil gaan naar een perfecte omkadering in de hoop op die manier een gelukkiger, stresslozer leven te kunnen leiden.
Dat vraagt offers en wat knopen die moeten doorgehakt worden en laat conflictsituaties nu net mijn minst sterke arena zijn. Of zoals de loopbaanbegeleiding het nogal plastisch omschreef: “Jij bent een pleaser, maar nu moet je gewoon even jezelf gaan pleasen hoor”.
Het is dus even rommelen in het potje…

Oh en qua werk is tekstschrijver één van de meest complementaire functies. Duidelijk.

maandag 21 september 2015

Het is tijd.

Een jaar jongens, dat kind van mij wordt deze week al 1 jaar!
Wat een verschil met dat kleine baby'tje waar ik zo aan moest wennen in het begin...
Ik durf dat zeggen, dat ik geen platte baby-mens ben. Ik hou er zo van om hem eindelijk wat zelfstandigheid te zien krijgen. Dat hij op eigen kracht ergens kan geraken, kruipend, ontdekkend. En eten, mijn god, ik ga voorzeker zo'n moeder worden die elke dag een nieuw brood moet gaan kopen terwijl ik zelf alleen maar havermoutpap eet.
Wat een verschil met het baby'tje dat 3 maanden lang moest worstelen met de borstvoeding. Hij heeft duidelijk iets goed te maken.

Rollercoaster, yes.

Ik kijk er zo naar uit om hem meer en meer te zien leren. Stappen, praten, we zijn er bijna, *hoort*, mijn hart kraakt van fierheid.

Na een jaar gevuld met baby, ben ik nog tot een ander besef gekomen.
Ondanks het feit dat ik 4/5 werk, is mijn energieniveau 's avonds 0. Wanneer ik het weekend in moet gaan, ben ik volledig leeggezogen.
De laatste 2 maanden zijn uitermate heftig geweest omdat Nico lange werkdagen maakt en helaas vaak afwezig is waardoor ik me al een paar keer heb afgevraagd hoe alleenstaande mama's er toch in slagen om hun kroost groot te krijgen en zelf ook nog een beetje te leven. Eindeloos respect dames.

Maar de Larsman is niet alleen verantwoordelijk voor mijn lage energiepeil.
Ik ben de laatste tijd heel bewust gaan analyseren waar het probleem juist zit. Hell, ik ben zelfs terug begonnen met yoga. Zeer basic en thuis, maar dat blijkt toch al een kleine boost voor mijn energieniveau.

En toch loop ik nog altijd met heel wat frustraties rond. Loopbaanbegeleiding bleek het antwoord te bieden. Voor de eerste keer durfde ik luidop toe te geven dat het niet meer gaat. Dat ik het niet meer wil. Maar dat ik het verder ook niet goed wist. Alleen dat het iets met mijn job te maken heeft.
Een éénjarig kind, 30 jaar en het gevoel dat er een volledige carrièreswitch nodig is, dat is beangstigend. Vooral omwille van de onzekerheid want de kans dat ik morgen zomaar in mijn droomjob stap is redelijk klein. En al helemaal omdat ik niet eens zeker weet wat dat dan wel mag zijn.

Maar ik denk dat het tijd is. Als ik eerlijk ben, voel ik al jaren dat de rollercoaster van mijn job en sector te wild voor mij werd.
Het is tijd om eruit te stappen. Ik zoek het nog even verder uit met mijn jobcoach, maar het is tijd. In mijn hoofd is de beslissing gemaakt en ik voel het gewicht van mijn schouders vallen.

maandag 8 juni 2015

From the cutting room floor - Bambi. Born to be wild.


Ziehier: Onze bambi. Born to be wild hier in den bos!
Blijkbaar lijkt Lars nogal sterk op zijn papa toen die klein was, maar als er één feature is die hij van mij heeft meegekregen, dan zijn het wel zijn grote kijkers. 

Idealiter keek het kind recht in de lens, maar baby's vallen nu eenmaal moeilijk te regisseren als het op foto's aankomt.
Ziehier de 10 foto's die nodig waren om tot deze foto te komen!



Ik ben anders ook nog wel fan van nummer 6, fladderen van enthousiasme zoals alleen baby's dat kunnen!

En oké, ik geef toe, er was nog een nummer 11, maar dan klopte mijn collage niet meer.
Tssk. Moeder toch.


donderdag 21 mei 2015

Onder de noemer "Totaal niet gênant hoor"

Af en toe moet een mens al eens met zichzelf kunnen lachen, me dunkt.
Onder de noemer "Totaal niet gênant hoor", wil ik jullie mijn laatste zotte capriool niet onthouden want een beetje zelfrelativering is nooit verkeerd. Zeker niet als het jullie aan het gniffelen kan brengen.

Eén van mijn dagtaken is het begeleiden van de stagiairs; ik ben hun overkoepelend aanspreekpunt en zorg - dat probeer ik toch - dat ze aan het einde van hun stage een gefundeerde evaluatie meekrijgen.
Aan het einde van elke stage hoort meestal ook een gesprek met een stagebegeleider van de school.
Maandag stond er een afspraak gepland met een begeleider die ik nog niet ontmoet had, maar die mij door verhalen van de stagiairs wel al mooi was ingeleid.

Ik verwachtte die dag ook een nieuwe klusjesman die al 2 dagen in retard was.

Voelt u hem?

Een ietwat verwaaide man in blauwe jas, dito broek en grote zak in de hand, dient zich aan mijn balie aan.
"Ah meneer de klusjesman, zo staat u bij ons al bekend hoor, als Mijnheer de Klusjesman! We verwachtten uw komst al even! U hebt het lijstje met de klusjes goed ontvangen? Kom, ik zal u meteen tonen waar die rolgordijnen juist opgehangen moeten worden!".

Insert verwarde mannenblik en een hand dat ongemakkelijk door een te lange blès gaat.

"Mevrouw, maar ik denk dat u zich vergist, ik ben de stagebegeleider van x & x. Ik vroeg mij al af waarom de studenten mij mijnheer de klusjesman zouden noemen!"

KAK.
Totaal niet gênant hoor.

dinsdag 19 mei 2015

From the cutting room floor - De babybeentjes


Instagram is al een tijdje één van mijn favoriete iphone apps. Daar waar Twitter tegenwoordig de vuilbak van de social media is geworden, doet Instagram voor mij net het tegenovergestelde.
Er is veel liefde en schoonheid en soms zelfs lelijke eerlijkheid.

Ik heb een tijdje getracht naar dé ideale grid, maar teveel moeten nadenken over foto's nemen was no fun. Neen, mijn filters passen niet bij elkaar en ja, soms staat er een horizontale naast een verticale boven een vierkante foto. Dat is het leven jongens; soms draait het vierkant, soms is het mooi horizontaal uitgelijnd. En het is vooral onvoorspelbaar.

Maar eerlijk is eerlijk. De foto's die mijn Instagram halen, zijn meestal niet zo ineens op mijn scherm gekomen.
Het leukst vind ik net het zoeken naar de juiste hoek, naar de knapste filter, naar de mooiste snede.

Dus daarom deze From the cutting room floor.


U dacht toch niet dat die beweeglijke babybeentjes zomaar vanzelf op die foto floepten?

zondag 17 mei 2015

Iemand mijn joie de vivre gezien?

Helaas vecht ik al lang tegen het schrijven van een blogpost over niet-schrijven, maar vreemd genoeg is het de enige motivatie die ik kon vinden om toch weer terug te schrijven.
Er passeren wel vage ideeën in mijn hoofd, maar er is gewoon geen tijd.

Ik voel nu pas, na een paar maanden, hoe ongelukkig het mij maakt om niet te kunnen schrijven. Het is niet mijn dagdagelijkse bezigheid, maar het is duidelijk iets dat ik nodig heb. Of het nu iets persoonlijk is of een simpel recept, mijn hoofd verwerkt dingen tijdens het schrijven. Dingen die de laatste maanden niet verwerkt geraakten en zwaar in mijn hoofd en mijn maag bleven hangen.

Het zou al te eenvoudig zijn om de schuld bij mijn achtmaandertje te leggen. Uiteraard zuigt dat kind een heleboel energie en tijd, maar hij is zeker niet de oorzaak.
Ergens along the way ben ik mijn joie de vivre kwijt geraakt en werd ik compleet geleefd.

Na een lang knagend, onbenoembaar gevoel, denk ik dat ik mijn loopbaan moet herbekijken. Het is duidelijk dat ik een 5/5 job niet in een 4/5e geperst kan krijgen, zeker niet nu ik me ook geen overuren meer kan permitteren wegens een crèche die 's avonds om 18u zonder pardon sluit.
Ik durf in alle eerlijkheid zeggen dat ik de laatste 5 maanden nog nooit in mijn leven zo hard heb gewerkt. Zo hard dat er soms geen tijd is om te eten of een glas water te nemen. Ik hoor mezelf zuchten en blazen, wel 20 keer op een dag.
Ik rush om 10 na 5 de deur uit omdat ik dat eigenlijk al 10 minuten eerder had moeten doen, maar er was net iemand die nog iets nodig had en ik kan blijkbaar niet zeggen dat het voor morgen zal zijn.

Tegen de avond ben ik compleet uitgeput en kan ik alleen nog maar zetelhangen, het zicht van mijn computer alleen al doet me huiveren.
Of ik nog iets wil doen? Wat we zullen eten? Wat mijn mening over iets is? Het maakt allemaal niets uit, alles is goed, ik weet het niet, ik kan er niet meer over nadenken.

Ik
verlies
ik.

Zondag 10 mei, moederdag, kreeg ik mijn finale mep.
Mijn eerste moederdag zonder moeder, ik zat op een familiefeest, maar niet de mijne en stond daarna op een voetbalveld met kind dat niet wou slapen.
Het enige wat ik wou, was bij mijn moeder op het kerkhof staan staren naar haar steen.
En ik was kwaad. Kwaad omdat ik niet had gedaan wat ik op dat moment nodig had. Ik had me laten leven. Ik was mijn gevoel verloren, mijn joie de vivre.

Ik ben er 2 dagen echt niet goed van geweest, van dat besef.
Hoe het nu juist verder moet en hoe ik mijn wortels weer kan terugvinden, is nog niet duidelijk. Maar erkenning is stap 1 zeggen ze altijd.

Ik denk dat ik maar weer eens wat meer met mijn blote voeten op het gras moet gaan rondlopen.
En wat letters typen op een wit scherm, dat zeker ook.

maandag 16 februari 2015

Wok around the clock #boostyourpositivity

De week begint al goed met het inhalen van de #boostyourpositivity post van vorige week.
Mijn wederhelft zat in het buitenland waardoor de zorg voor Lars voorrang kreeg op al de rest, uiteraard.
Echt, mijn eindeloos respect voor éénoudergezinnen. Om de paar weken moet ik het alleen zien te doen en telkens opnieuw ben ik na die week compleet uitgeput.
Het is op zo'n momenten dat ik ongelooflijk blij ben dat ik kan teruggrijpen naar een paar snelle en eenvoudige gerechtjes zodat ik niet aan de diepvrieslasagne of bouletten van frituur Eddy moet.

Sinds mijn bevalling probeer ik consequent vers te koken om van mijn zwangerschapskilo's af te geraken, zelfs wanneer ik eigenlijk de tijd niet heb.

Als het op snel en gezond aankomt dan is de wokpan sowieso mijn beste vriend.
Vaak loop ik gewoon snel de winkel binnen, rits een pak of 2 wokgroenten uit de koeltoog, een kippenbil of kalkoenfilet en hopla, eten binnen de 5 minuten.
Ik vind het vooral ook fijn dat je kan variëren met de smaak; curry, zoetzuur, woksaus, de mogelijkheden zijn eindeloos. Het zou de eerste keer niet zijn dat ik 3 dagen na elkaar om 20u30 de wokpan nog bovenhaal om toch nog snel iets te eten.
Om het toch allemaal wat specialer te maken, eet ik mijn wok tegenwoordig met stokjes uit een kommetje. Zo wordt het avondeten niet alleen snel, maar ook minder saai!

Een ander topgerecht uit mijn snelle keuken, weliswaar iets minder gezond, is mijn pasta met ijskastrestjes. Oorspronkelijk ontstaan uit luiheid, maar ondertussen een vaste waarde in mijn rap-klaar-receptenboek. In het weekend koop ik vaak een courgette, aubergine of paprika, zelfs als ik niet meteen een gerecht in mijn hoofd heb. Ik weet namelijk dat ik die groenten altijd wel kwijt geraak in een rapklaar pasta.
Het blijft echt simpel:

  • pasta koken (eender welke, maar ik geef de voorkeur aan kleurrijke vormpjes)
  • stoof een ui en eender welke groenten (paprika, aubergine, courgette, champignons, raapjes, …) in de wok
  • beetje look erbij (ik heb altijd lookpoeder in huis)
  • kruiden met peper, zout, curry of kurkuma
  • room erbij & eventueel rucola of spinazie als je dat nog over zou hebben, zelfs zongedroogde tomaten kunnen er perfect bij!
  • kaas toevoegen

Om mijn pasta net dat ietsje meer te geven, doe ik quasi altijd een pastabouillonblokje bij mijn water.
Extra smaakboost door een kleine ingreep!

Als dessert ben ik een grote fan van de luie wijven brownies van Dr. Oetker. Ingrediënten in een kom gooien, keer roeren en hop in de oven. Geen gedoe met afwegen, gewoon alles bij elkaar kieperen en binnen het half uur heb je een topdessert.

Dat doet mij eraan denken dat ik dringend eens ga zondigen met de Dr. Oetker brownies. Het leven is meer dan afvallen alleen he.

woensdag 4 februari 2015

Brief aan een tienermeisje #boostyourpositivity

Voor #boostyourpositivity schrijf ik deze week een brief aan mijn jongere zelf, want alles komt altijd goed. Hoe hopeloos het soms ook lijkt.


Dag lieve Fieke,

Je was een redelijk gelukkig kind. Een lieve familie, goeie vriendinnetjes, een mama die er altijd voor je was. Of zo leek het in ieder geval toch omdat ze halftijds werkte en ze daardoor thuis was op de momenten dat je van school kwam. Heerlijk vond je dat, thuiskomen in een huis dat naar verse soep rook.

Je stelde je eigenlijk weinig vragen bij de gang van zaken omdat je opgroeide in een situatie die voor jou normaal leek.
Het was pas toen je je vriendinnetjes zag met hun ouders en zij jou vragen begonnen te stellen, dat je gedwongen werd om na te denken over een situatie die nooit eerder vragen had opgeroepen. Of een situatie die je misschien probeert te verdringen.

Je zal het moeilijk krijgen, meisje.
Niet alleen met je papa, maar ook met jezelf.

Lieve Fieke, je zal snel beseffen dat rebelsheid niet jouw ding is. Maar zie dat niet als een verlies. Jij bent geen rebel en je zal het nooit zijn. Ik wou dan ook dat ik je rebelse fase - hoe klein ze ook zal zijn - kon sturen. De grenzen die je zal aftasten omdat het de enige manier is waarop je je vragen hardop kan stellen, zullen je geen voldoening schenken. Je zal er ook niet zoveel uit leren.
Integendeel. Je zal zware confrontaties aangaan die je achteraf zullen blijven achtervolgen, ironisch genoeg met angst voor confrontaties en conflicten.

Verlies jezelf niet lieve Fieke. Je zal dat litteken voor de rest van je leven meedragen.
Wees extra lief voor je mama. Zij heeft het ook moeilijk, maar steunt meer op jou dan je op dat moment beseft. Laat haar steunen. 
Ervaar het niet als overbezorgdheid. 
Knuffel haar zoveel je kan.
Op een dag, niet zo heel ver weg, zal jij haar moeten steunen. Meer dan je nu kan beseffen en de tijd waarin je het plots moet beseffen, zal te kort zijn. Geniet van de tijd die jullie hebben nu, wordt je daar bewust van. Dat is echt een heel belangrijke tip, geloof mij, want haar verliezen zal je wereld op zijn kop zetten.

Maar, zoals ze zeggen: na de magere jaren, komen de vette jaren.
Ook jij zal dat ondervinden.

Lief onzeker meisje, weet dat je pijn zal overgaan en dat je niet alleen bent, ook al zijn er geen broers of zussen. 
Het litteken van die tijd zal verzorgd worden met een pleister van liefde. Je zal letterlijk je grenzen verleggen en landen en plaatsen bezoeken die je nooit voor mogelijk had gehouden. Je zal groeien.
Je zal dat doen met een lieve partner die een lichte rebelsheid over zich heeft. Wat voor jou niet werkte, zal samen met jou wel perfect samenvallen.

Alles heelt, lieve Fieke.
Luister, steun en geef steun. Dat zullen je sterktes worden.
Maar verlies nooit jezelf. Dat is iets waar je heel je leven over zal moeten waken.
Zoek aarding, loop op blote voeten door het gras, staar zo lang in het vuur dat je zorgen uitgerookt worden en de basis weer duidelijk wordt. 
Je weet nooit wanneer iemand uit je leven verdwijnt. Durf de confrontatie aangaan op een zachte manier. Op jouw manier. Zelfs met je papa zal het op die manier ook goed komen. Wees mild.
Je bent sterker dan je denkt.

Kus,

Fie

zaterdag 17 januari 2015

Eenvoudige tips om gewicht te verliezen

Ha die zwangerschapskilo's. Tijdens mijn zwangerschap dacht ik: "Na de bevalling ben ik die wel kwijt". Helaas, de realiteit bleek iets hardnekkiger te blijven plakken.
Toch bleek ik met een paar bewuste kleine ingrepen in mijn eetpatroon makkelijk 4 kilo kwijt te geraken.

Eerst: De cijfers in het kort.
Ik kwam tijdens mijn zwangerschap 12 kg bij.
Volgens UZ Leuven is dat een normale gewichtstoename. Uiteraard bestaat die toename uit meer dan vet alleen:
© UZ Leuven
Volgens deze grafiek zou je 3,5kg vet overhouden aan een zwangerschap. Bij mij waren dat er 6, awoert!
Ik wist dat ik die kilo's niet alleen kwijt zou geraken en dat er een plan moest opgesteld worden, zelfkennis is tenslotte het begin van alles.
Ik koos voor Bodystyling omdat daar een combinatie van bewegen en diëten goed opgevolgd wordt, maar er hangt helaas wel een prijskaartje aan vast.
Van de diëtiste leerde ik echter dat je met een paar eenvoudige ingrepen in je eetpatroon, je van die paar kilo's af kan geraken zonder dat je honger moet lijden of diep in je portefeuille moet graaien.

5 eenvoudige ingrepen in je eetpatroon die je gewicht ten goede komen:

1. Water
Het blijft één van de belangrijkste, maar ook eenvoudigste ingrepen. Drink water in plaats van frisdrank en drink het veel! Water bevat 0 calorieën, daar kunnen maar weinig frisdranken tegenop. Oh en alcohol breng je ook maar best terug tot een minimum.

2. Chocomelk
Chocomelk? Jawel, chocomelk. Wanneer je 's avonds nog zin hebt in een late night snack, probeer dan eens een warme chocomelk te drinken. Maarrrr, kies voor de "light" variant: cacaopoeder + magere melk of light soja melk. Het spreekt voor zich dat een stuk chocola smelten in volle melk niet the way to go is, idem voor voorverpakte chocomelkskes. Comfort food  skinny food, helaas!
De chocomelk zal je een verzadigd gevoel geven én je hebt toch het gevoel dat je jezelf mag verwennen met iets zoets.
Hou het uiteraard bij 1 tas want cacao bevat wel suiker, maar in vergelijking met die zak chips of dat pak koeken dat je anders zou binnenspelen, is het een beter alternatief.

3. Soep, soep en nog eens soep
Verse soep is de beste vriend van wie een paar kilo's wil afvallen.
Vervang je broodmaaltijd 's middags of 's avonds met een groot bord verse soep. Groenten is het enige dat je zonder rem mag eten en een groot bord soep vult je maag al makkelijk voor de helft.
Eet er wel nog 2 sneetjes donker brood met mager beleg bij zodat je zeker verzadigd bent.

4. Tussendoortjes
Dit lijkt een vreemde tip, maar ik heb zelf ondervonden dat het werkt.
Ik at soms van 08u tot 13u niets tussen mijn ontbijt en lunch, maar dan kon ik in de namiddag of avond plots een serieus hongergevoel krijgen waardoor ik ging snoepen of extra veel boterhammen of aardappelen ging eten.
De truuk is om je stofwisseling overdag aan de gang te houden en om de 2,5u iets te eten. Op die manier ga je je niet overeten en blijf je het hongergevoel voor.
Kies wel gezonde tussendoortjes: een stuk fruit, een rijstwafel, maar ook een koekje mag als de calorieën beperkt blijven.
De regel is: Ontbijt - tussendoortje - lunch - tussendoortje - avondmaal
Je ziet het goed, na je avondmaal zou je in principe niets meer mogen eten. Kan je toch echt niet weerstaan, ga dan voor chocomelk, worteltjes of 1 rijstkoek.

5. Beperk deegwaren en gehakt
Dit waren voor mij de moeilijkste zaken om aan mijn eetpatroon te veranderen. I sure love me some pasta! En gehakt ging bij ons ook behoorlijk vlotjes binnen.
Plots besefte ik dat we soms wel 2 à 3 keer in de week gehakt aten (bv. spaghetti bolognaise op maandag, boomstammetjes op donderdag en balletjes in tomatensaus op zondag), idem voor deegwaren (bv. spaghetti bolognaise op maandag, couscous op woensdag en risotto op vrijdag) en dat zijn echt boosdoeners.
Ik heb mezelf verplicht om slechts 1 keer in de week gehakt of deegwaren te eten. Soms bak ik voor mezelf een mager stukje vlees (kip, kalkoen, steak,…) terwijl mijn lief smakelijk aan de boomstammetjes zit. Het is niet anders, een mens moet er iets voor over hebben.


Als je deze tips gedurende een 3-tal maanden consequent volgt, verlies je gegarandeerd een paar kilo's.
Wees dus realistisch, verwacht niet dat je op 2 weken al je kilo's kwijt bent. Stel jezelf wel een "deadline" waar je naartoe wil werken. 3 maanden voor 4 kilo's is haalbaar als je er echt voor gaat.
Verwacht ook niet dat je hiermee 10kg kwijt zal geraken.
Deze tips zijn ondertussen ingebakken in mijn systeem, maar ik durf af en toe wel eens zondigen. Dat is ook niet erg, zolang je er maar bewust van bent en de volgende dag probeert te compenseren.

Ik heb nog 2 kilo's te gaan, jullie nog eenvoudige tips in de aanbieding toevallig?

maandag 12 januari 2015

Back 2 work/crèche life

De eerste werkweek/crècheweek. Ik had er wel zin in.
Dat mijn lief in het buitenland zat net in de eerste week dat ik moest gaan werken en Lars naar de crèche moest, zou nog wel meevallen dacht ik.
Het zou nog vaker gebeuren, dus waarom niet meteen door de zure appel heen bijten. En achteraf zou het allemaal wel meevallen, ik zou dat wel zien.

Of niet he.

Op dag één van Lars zijn bestaan als crèchekind, kon ik al meteen de crèche afbellen en de grootouders inschakelen.
Een reutelend kind, snot, hoesten, een slechte nacht, ik kon mijn werkweek al meteen starten met wat slaaptekort.
En zo ging de week eigenlijk verder op hetzelfde elan, met enige extraatje dat mijn slaaptekort een absoluut dieptepunt bereikte en dat ik moest toegeven dat ik na 3 maanden thuis dat werkritme echt niet meer gewoon was.
Tegen woensdag was ik doodop en zelf ook zwaar verkouden.
Oh, en had ik al gezegd dat mijn lief in het buitenland zat? Parijs meerbepaald. Juist, net in die week. Van timing gesproken.

Vandaag ging Larsje zijn tweede eerste crècheweek van start en hopla, dat kind heeft het geweldig gedaan. Mijn moederhart werd week van fierheid toen ik hem 's avonds ging ophalen en de verzorgster wist te vertellen dat hij zo geweldig braaf was geweest.
Ik denk dat we kunnen gerust zijn. Het komt helemaal goed met dat kind van ons.