dinsdag 30 december 2014

Plog: Een gewone dag tijdens moederschapsrust

08u: Ik word gewekt door het lawaai van een duimzuigend kindje. Helaas.
Ik kan niet goed verdragen dat Lars op zijn duim zuigt want ik ben bang dat hij dat zo moeilijk zal afleren. Los daarvan, wakker worden en dan naar dit kereltje kunnen kijken: I die.

09u: Het kind is gevoed, tijd om zelf te ontbijten. Een kom muesli met yoghurt, een koffie en 1 pagina weekendkrant. Ik had pech, het was juist een blad over het leven van Leo Tindemans en dat vond ik niet super interessant. Ik heb voor kerst een abonnement op de vrijdag & weekendkrant gekregen, dus ik maak er een punt van om mijn hele krant uit te lezen (met uitzondering van de sport, oeps).
En slechts 1 pagina want met een kind in huis blijkt rustig ontbijten, een tas koffie drinken én op je gemak de krant lezen, teveel gevraagd.

09u35: Flesjes steriliseren. Eindeloos veel flesjes steriliseren. Om de 4 voedingen sta je daar weer flesjes uit te kuisen. Ik moet me dringend eens wat flesjes bijkopen gewoon om mezelf wat sterilisatierust te gunnen!


09u45: Guilty pleasure: Sudoku op het toilet...

10u30: Lars droppen bij de schoonouders, zij hebben niet liever en dan kan ik even wat dingen doen zonder me een breuk te moeten heffen aan die stomme maxi-cosi.

11u: Bodystyling! Want die zwangerschapskilo's verdwijnen blijkbaar niet vanzelf. Helaas.
Slechts nieuws daar trouwens want na de kerstfeestjes was ik weer een paar gram bijgekomen. En ik draag nog steeds mijn zwangerschapsbroeken omdat ik niet meer in mijn oude broeken pas, boehoe!
Ik ben bang dat de dag dat ik terug in een broek kan met maat 38, nooit meer zal komen.
Maar toch werk ik proper mijn oefeningen af, ahja want das toch beter dan niets en oudjaar moet er nog aankomen!

12u45: Rap even langs de Lidl passeren want anders geraak ik de parking niet af zonder uitrijticket.

13u15: Direct herpakken die handel en een grote sla als middagmaal!

14u: Van de gelegenheid gebruik maken om even alleen naar de winkel te gaan want inkopen doen met een kind in een maxi-cosi is quasi onmogelijk. De kar ligt dan al vol met maxi-cosi en dan moet je nog maar beginnen winkelen! Serieus supermarkten, jullie voorzien dan wel parking voor ouders met jonge kinderen, maar over dat karrensysteem moeten jullie toch nog eens 2 keer nadenken hoor.

17u: Nog even langs het Kialapunt gepasseerd want mijn pakketje van The Insiders is toegekomen. Koffie uittesten, dat is me op het lijf geschreven. Ik begin het testen met een Lungo Elegante. Leek me wel gepast zo.

17u30: Boodschappen uitgeladen, kind eten gegeven en efkes neerploffen in de zetel mét… een koffie natuurlijk. 

18u00: Nog even een foto nemen van Pixel op de pooltafel voor één van de vorige posts rond een baby en een kat in huis. Hij lag eigenlijk mooi op het hoekje van de tafel te kijken naar Lars, maar de kat poseert liever wanneer de iphone bovenkomt.

19u: Het lief moet laat werken dus ik voorzie een potje eten voor 1. Groentjes met kip in de wok, zoetzure saus en sambal. Simpel, maar wel gezond, haja! Kwestie van de simpele kost wat op te waarderen gooi ik het in een kommetje en eet het met stokjes, instant happyness.

23u45: Lars heeft zijn laatste voeding gekregen en is klaar om de nacht in te gaan en lekker door te slapen tot 7u. Maar eerst nog een mini knuffelmomentje! Slaapzacht!

zondag 28 december 2014

Waarom Pixel Pixel werd

Speciaal voor wie zich afvroeg waarom onze kat de naam "Pixel" kreeg, dit filmpje!
Hij had een beetje last van "kapotte pixels" toen we hem vonden en dit is dan nog na 2 weken verzorgen.

En oh ja, ik trek blijkbaar gekke bekken naar katten op mijn schouder, bizarre geluiden krijgt u een gratis bij.

zaterdag 27 december 2014

Als de baby in huis is, danst de kat op tafel (maar niet in de wieg)

Als er iets was waar mijn schoonmoeder zich zorgen over maakte met de komst van de baby, was dat wel de aanwezigheid van een kat in ons huis.
Pixel is bijna 5 jaar geleden als vondeling ons huis binnen gestrompeld toen hij amper een paar weken oud was. Met flesjes melk en boterhammen hebben we hem perfect groot gekregen, maar aan dat te jong op straat komen, heeft hij toch een paar issues overgehouden. Zo is hij heel bang van vreemde mensen, veel lawaai en over het algemeen ook van kinderen.

Eerlijk gezegd wisten wij ook niet helemaal hoe dat juist zou gaan met een kat en een baby in huis.
Uiteindelijk blijft een kat toch minder voorspelbaar dan een hond en Pixel springt al eens graag ergens op of in, dus parkgewijs zou dat wel eens voor problemen kunnen zorgen.

We verdiepten ons op voorhand een beetje in de materie en leerden dat je voor de komst van de baby best al wat ballonnen of licht verfrommeld zilverpapier in de wieg of het park legt. Als je kat dan toch beslist om in het meubel te springen, dan springt hij op een ballon of stukje zilverpapier waardoor hij zo hard zal schrikken dat hij het nooit meer zal doen.
Dat is de theorie volgens de interwebs in ieder geval.

Een beetje opgefokt door de angst van de schoonouders hebben ook wij op voorhand een aantal stukken zilverpapier in het parkje gelegd. De eerste week wanneer de baby er was, legden we ze ook 's nachts weer in het park want je weet maar nooit wat zo'n beest 's nachts allemaal uitspookt.

Maar eerlijk gezegd hebben we nooit problemen gehad met Pixel en Lars.
Integendeel zelfs. Sinds Lars er is, is Pixel veel rustiger geworden. Hij durft zelfs kopjes vragen aan vreemd bezoek en doet al eens een occasionele toenadering naar een (rustig) kind.
Naar ons weten is hij nooit in het park gesprongen en hij lijkt daar ook niet meteen nog aanstalten voor te maken.
Hij kan wel zeer gefascineerd naar dat wezentje in het park liggen kijken vanop de tafel met de (meer dan) nodige kattenharen op de tafel als gevolg. Dat is dus eigenlijk het ergste dat er gebeurd is. Kattenhaar op de tafel.

Mijn familiehulpvrouwtje bevestigde trouwens dat zij in alle jaren dat zij al als familiehulp werkte, nog nooit gehoord had dat een kat effectief in een parkje met kind was gesprongen.

Niet te veel zorgen over maken dus wanneer je een kindje verwacht en je een kat in huis hebt.
Als de baby in huis is, danst de kat waarschijnlijk hoogstens op tafel. Maar dat is nog altijd beter dan in de wieg!

donderdag 25 december 2014

De eerlijke, maar hoopvolle post over verlies en nieuw leven

Zo. De eerste Kerst met Lars hebben we achter de rug.
Afgezien van het feit dat het kind net een "sprongetje" aan het maken is en daardoor iets zeurderig en hangeriger is dan anders, was dat een heel erg fijn gevoel.
En ook al kon hij zelf zijn kerstcadeau's nog niet openen, we konden toch al proeven van de totaal andere beleving van feestdagen met een kind erbij.
Dankbaar is denk ik een correcte omschrijving.
En het besef van geluk, dat ook. Misschien vooral dat ook.

Maar, het deed mij ook veel nadenken over verdriet en daar wou ik eigenlijk al even iets over kwijt.
Het geluk van mijn zwangerschap werd soms even overschaduwd door angst. En uiteraard is angst iets dat elke nieuwe mama ervaart bij het onbekende van een kind, maar mijn grootste angst zat in hoe ik dat zou overleven zonder de bijstand en raad van mijn eigen mama. Het gevoel om plots zelf mama te zijn en daar niet meer met mijn eigen mama over te kunnen praten.

Ik ben vaak bang geweest over hoe dat juist zou lopen en of dat geen emotionele rollercoaster zou worden. Ik heb het eerste jaar na haar dood in een behoorlijke knoop gelegen en mijn kind zou er zeker niet bij gebaat zijn als die vrouw zijn moeder zou worden.

Als ik nu terugkijk op de bevalling en de eerste 3 maanden, moet ik ietwat verrast toegeven dat het eigenlijk allemaal beter meeviel dan ik gevreesd had.
Natuurlijk miste ik het bewuste telefoontje naar mijn mama toen Lars geboren werd. En uiteraard besef ik elke keer dat ik mijn schoonmoeder vol liefde met Lars bezig zie, dat mijn mama dat minstens even hard zou gehad hebben. Dat ze zo trots zou geweest zijn op haar kleinzoon en fier op haar enige dochter. Dat ze overgelukkig zou geweest zijn en het kind zoveel had willen pakken dat wij haar waarschijnlijk ietwat streng tot orde hadden moeten roepen en we daar dan allemaal later om zouden lachen.
Of hoe fijn we het allebei zouden gevonden hebben dat zij bij ons thuis zou blijven slapen wanneer mijn lief een paar dagen naar het buitenland moest en ze zo eindeloos veel tijd met haar kleinkind zou kunnen doorbrengen.
Dat besef is er allemaal. De gemiste kansen en momenten zijn als kleine speldenprikken en ze zijn er wel degelijk. Ik probeer ze zo goed en zo kwaad mogelijk een plaats te geven.

Die keer dat mijn lief en ik voor het eerst met Larsje aan haar graf stonden, brak mijn hart heel even.
Een steen en een foto op de kast van een nooit ouder wordende oma, dat is wat mijn mama voor mijn kind zal zijn.
Voor hem is dat niet veel, maar ikzelf ben me in zijn plaats wel bewust van al die gemiste momenten.

Maar uiteindelijk duren die momenten nooit heel erg lang. Want de tijd om daarbij te blijven stilstaan wordt makkelijk doorbroken door de liefde en het positieve van dat kleine mannetje dat in het hier en nu bij ons is. En daarom is zijn aanwezigheid een cadeau.
Het is het beleven van een leven dat vooral focust op het geluk van dat kleine kindje in ons leven.
Wij zijn ons eigen gezinnetje nu. Met feestdagen die gul en liefdevol zijn voor en met hem. Hij zal nooit anders gekend hebben.

zondag 21 december 2014

Fielosophie ontkent haar werkstress nog even

Bijna 3 maanden jongens, zo oud is die baby van ons al!
Maandag gaat het kind zelfs al wennen in de crèche begot en in januari is het terug werkendag na 3 maanden rust (relatief natuurlijk in een babycontext).
Volgens het mevrouwtje van de crèche een problematische stap voor jonge mama's, maar voorlopig vind ik het allemaal nog prima.
We zullen binnen 2 weken nog eens klappen anders.

Vanaf januari gooi ik het werkgewijs trouwens even over een andere boeg. Ik blijf op hetzelfde schip, maar doe een "position switch".
De hardcore productie laat ik even voor wat het is en daarnaast ga ik ook 4/5 werken.
Overwerken zal bovendien ook niet meer tot de mogelijkheden behoren want de crèche sluit onverbiddelijk om 18u.
Ik verwacht daar nog de meeste stress over, zal ik wel op tijd in de crèche geraken voor sluitingsuur?
Alle respect en dankbaarheid voor het bestaan en werk van kinderdagverblijven en hun medewerkers, maar serieus, 18u is een verschrikkelijk moeilijk uur om je kind te gaan ophalen.

Maar goed, het zal zichzelf allemaal wel uitwijzen zeker.

Oh, en dan had ik het nog niet over mijn angst voor de nieuwe ochtendroutine en de tijdspanne daarvan. We zullen daar binnen 2 weken nog eens over klappen dan he.