zondag 30 november 2014

Fielosophie kan het amper geloven.

Vanmiddag danste ik met mijn zoon op Mia van Gorki.

Ik keek ernaar uit om Lars, als hij wat groter was, mee te nemen naar één van Gorki's tegendraadse optredens en om dan zo hard te dansen met hem dat hij de muziek van Gorki voor altijd aan gek dansen met mama zou verbinden.
Want ieder van ons heeft een sterke herinnering op of aan één van De Vos zijn nummers.

Ik zet je nummers alvast in mijn muzieklijstje voor Lars. Gek dansen zullen we, alleen nu met jou in de herinnering.

Wat een zonde.

Fielosophie ontdekt de stad (met kind)

mountain buggy urban jungle

Een kind krijgen dat betekent dat je een aantal nieuwe, al dan niet kleine, mijlpalen aan je leven toevoegt.
Los van de - Hoera, hij lacht! - zijn dat ook heel stomme dingen zoals vandaag bijvoorbeeld de eerste keer naar de stad met de koets (Hopelijk keelt hij niet heel de winkel bij elkaar! Waar moeten we een flesje geven als hij honger krijgt? Zou er een pamperwissel nodig zijn? Heeft hij niet te koud - buiten? Heeft hij niet te warm - binnen?…).

Ik trakteerde mezelf even op een koffie om die nieuwe mijlpaal door te spoelen. U zal dat nog merken, sinds ik gestopt ben met borstvoeding en de slaapachterstand nog steeds reëel is, wordt alles gevierd met een kop koffie erbij. Haaa cafeïne, de troost der prille moeders.

Anyway, terwijl ik doorheen een aantal winkels reed met die buggy en mijn kind (*), kwam ik tot de vaststelling dat beide attributen voor een socialere omgang zorgden.
Het deed mij zelfs bijna denken aan de mentaliteit in Amerika en hoe je daar voor je 'Supercalifragilisticexpialidocious' kan denken, al 7 gesprekken met wildvreemden achter de rug hebt.
Ik hou heel erg van die open vriendelijkheid. Of ze nu oppervlakkig is of niet, het valt niet te ontkennen dat - voor mij - mijn dag rijker en positiever wordt na zo'n korte gesprekjes of ontmoetingen.

Vandaag bleek dat ventje in zijn koets ervoor te zorgen dat verkopers een fijn gesprek met mij aanknoopten. Zonder opdringerigheid of harde verkoopstruuken.

Als het dat is wat wandelen in de stad met je kind teweeg brengt, then bring it on. Ik pak mij nog ne koffie en we zijn vertrokken.

(*) Kleine voetnoot: Er is niet gewinkeld voor mezelf, maar wel voor het lief en na 3 winkels zaten wij alweer in onze auto huiswaarts om dan toch maar een flesje thuis te geven. Small steps hé people, small steps.

donderdag 27 november 2014

Fielosophie vertrouwt het blijkbaar voor geen haar

.. en is daar nogal teleurgesteld door.
En geschrokken van zichzelf, dat ook.

Ik had niet gedacht dat een paar maanden thuiszitten ervoor kon zorgen dat ik licht paranoia zou worden, maar blijkt dus van wel.
3 telefoontjes en een achterdochtig kloppend hart later, moest ik licht geschrokken van mijn eigen gedachten even gaan zitten met een tas koffie.

Feit:
Zonet stond er een man voor de deur die zei dat hij van Aquafin was en de papieren voor een onteigening kwam in orde brengen.
Een onteigening van een stuk grond waar ik eigenaar van zou zijn in mijn geboortedorp.
Er is hierover reeds een brief verstuurd met alle info.

Feit:
Ik heb geen brief ontvangen en ben niet op de hoogte.
Ik ben wel mede-eigenaar van een stuk grond in de betreffende gemeente.

Omdat ik geen brief ontvangen had en ik ook geen telefoontje heb ontvangen van de andere eigenaars, vond ik het een beetje vreemd dat die man zomaar ineens aan mijn deur stond. Ik vroeg hem dus naar het adres van de betreffende grond.

Feit: 
De man gaf mij het adres van mijn ouderlijk huis. Het ouderlijk huis dat vorig jaar verkocht werd en waar ik dus geen eigenaar meer van ben.

En toen kwam de paranoia.
Ik ben alleen thuis. Deze man heeft mijn adres en staat aan mijn deur terwijl ik niet (meer) de eigenaar ben van het betreffend stuk grond. Buiten een mapje van Aquafin en een paar officieel uitziende documenten, had hij niets dat kon aantonen dat hij was wie hij zei dat hij was.
Het regent en de man staat aan mijn voordeur, maar ik laat hem niet binnen, neen hoor.
Ik ben alleen thuis, ik woon nogal afgelegen, wie is deze man en hoe komt hij aan mijn adres en verkeerde gegevens.
Misschien
is
het
een 
inbreker.

Op prospectie. Ofzoiets.

- insert kloppend hart en paranoia -

Ik wimpel de man nogmaals af met de boodschap dat ik niet meer de eigenaar van het stuk grond ben en dat hij contact moet opnemen met de gemeente of zijn baas.
De man druipt af.

Aangezien mijn vader en ik het betreffende huis met grond samen verkocht hebben, bel ik eerst naar hem om te informeren of hij misschien ook iemand aan de deur heeft gehad of misschien de brief waar de man het over had.
Hij wist ook nergens van.

- paranoia wordt gevoed - ziet ge 't, dit klopt niet! -

Ik bel naar de gemeente om daar te informeren of ze iets weten en of zij misschien nog steeds de foutieve gegevens van de eigenaars van dit stuk grond hebben.
Daar blijkt zowel de dienste ruimtelijke ordening als de verantwoordelijke van het kadaster niet meer bereikbaar te zijn. Of ik anders morgen eens kan terugbellen.

- zot, wie weet wat is er tegen morgen gebeurd! -

Ik neem contact op met Aquafin om te informeren of zij effectief iemand hebben langs gestuurd en of zij de contactgegevens van de nieuwe eigenaars misschien niet hebben.

Vrouw aan de andere kant van de lijn bevestigd dat zij net iemand hebben langs gestuurd en dat zij blijkbaar van het kadaster nog geen update van de nieuwe eigenaars en hun contactgegevens hebben gekregen.

- insert zucht van verlichting -

Bij een kop straffe koffie moet ik even bekomen van wat er zonet allemaal gebeurd is en vooral over welke mallemolen er in mijn hoofd op gang is gekomen.
Heb ik zo weinig vertrouwen gekregen in de mensen?
Ben ik plots een bang huisvrouwtje geworden?

Vorige week werden er in ons dorp een aantal inbraken gepleegd met slaapgas waarbij zelfs de trouwring van mensen hun vinger is gehaald.
Blijkbaar heeft dat toch nogal stevig ingehakt op mijn vertrouwen in de mensheid.

Wat een zonde zeg.

zondag 23 november 2014

Fielosophie doet eindelijk eens wat - part 2

Ha, ben ik me daar even goed op weg om dingen te doen tijdens mijn moederschapsrust! Ik zweer het, die overschakeling naar flesjes heeft mij echt gered.
Zo slaagde ik er zelfs in om zaterdag zowaar een brunch thuis te organiseren die niet alleen uit een gebakken ei en een reep te hard gebakken spek bestond!
Ik stond vrijdag een hele dag voor te bereiden - weliswaar samen met mijn familiehulp-vrouwtje - en zaterdagochtend werd er nog zo hard afgewerkt dat ik bij aankomst van de gasten vestimentair nog niet gefatsoeneerd was, maar dat was helemaal niet zo erg omdat mijn voldaan gevoel primeerde.

Omdat een goeie zelfgemaakte brunch altijd voor het nodige goede-huismoeder-gevoel kan zorgen en inspiratie altijd fijn is, geef ik hier zomaar en voor niets een paar heerlijke brunch receptjes weg!
Verlekkerende foto's kan ik helaas niet meegeven omdat ik tijdens het koken de focus ook nog op de baby moest houden en tijdens de brunch zelf te hard aan het genieten was van mijn eigen bakkunsten. Maar om uw fantasie er zich iets bij te laten voorstellen, geef ik telkens een paar visuele hints mee!


American pancakes 
Omdat een Amerikaans ontbijt altijd beter is dan boterhammen met kaas!
Denk: stapeltje kleine pannenkoeken op elkaar met wat agavesiroop die er vanaf loopt.

+/- 10 stuks (klein formaat)
Tip: Gebruik geen te grote mengkom, tenzij je voor een grotere hoeveelheid gaat.

  • 150 gr vloeibare bloem
  • 1 eetlepel bakpoeder
  • 1 theelepel suiker
  • snuifje zout
  • 225 ml melk
  • 1 ei
  • 1 klont gesmolten boter
Amerikanen houden er nogal van hun ingrediënten soort per soort te mengen en dat werkt ook wel voor dit recept.
Meng dus eerst de droge ingrediënten (bloem, bakpoeder, suiker en zout), idealiter zeef je ze eerst om een mooi glad beslag te krijgen. 

Maak een kuiltje in het midden en doe daar de melk, het ei en de gesmolten boter in.
Meng alles tot een mooi glad beslag.

En dan bakken maar! De key tot goeie pannenkoeken is om je pan goed warm te laten worden op een middelhoog vuur alvorens je beslag erin te kieperen. (gooi een druppeltje water op de gesmolten boter, als het sist is je temperatuur perfect!)


Blueberry muffins
Denk: aan het toogje van de Starbucks!

+/- 8 à 10 stuks afhankelijk van de grootte van je vormpjes

  • 210 gr vloeibare bloem
  • 150 gr suiker
  • snuifje zout
  • 1 goeie theelepel bakpoeder
  • 80 ml olie (gebruik olie met een neutrale smaak)
  • 1 ei
  • 80 ml melk
  • 150 gr blauwe bessen (of naar voorkeur)
Verwarm je oven op 200°.
Meng opnieuw eerst alle droge ingrediënten - gezeefd - in een kom.
Meng de natte ingrediënten in een andere kom.
Breng de natte ingrediënten dan bij de droge en roer even om - niet te hevig - tot alles onder elkaar zit.
Voeg de bessen als laatste toe, opnieuw voorzichtig omroeren.

Dan nog even 25 minuutjes in de oven en klaar, heerlijke blueberry muffins!


Zalmrolls
Denk: aan sushi, maar dan ipv een zeewierjasje, een tortillawrap.
  • tortilla wraps
  • gerookte zalm
  • philadelphia kaas natuur
  • bieslook
  • peper
  • zout
Doe de philadelphia kaas in een kommetje en snipper er bieslook in fijn. Hoeveelheid naar smaak te kiezen. Draai er nog wat peper en zout door - proeven is key!

Smeer het mengsel niet te dik uit op een tortilla wrap, een sneetje zalm erop en dan sushi-gewijs rollen maar. Het ziet er het leukst uit als je de stukjes schuin afsnijdt.


Pompoen-broccoli quiche
Denk: aan een mix van oranje en groene kleuren in een geel jasje met een krokant randje.

Ik ben eigenlijk niet zo'n quiche fan omdat ik dat snel vind gaan tegenzitten. Deze quiche heeft echter voldoende ingrediënten met een verschillende smaak en textuur waardoor ik er toch makkelijk 2 stukken van kan eten!
  • 1 ui
  • 2 geplette knoflookteentjes of lookpoeder
  • 3,5 dl room
  • 4 eieren
  • peper - zout - nootmuskaat
  • 150 gr broccoli in kleine roosjes
  • 1 preistengel in fijne ringetjes
  • 400 gr pompoen in kleine stukjes
  • cayennepeper
  • kruimeldeeg
Verwarm je oven op 180°.

Bak de ui en de knoflook in boter. Wanneer de ui mooi gekleurd is, haal je de pan van het vuur en voeg je de room en eieren eraan toe, even roeren en dan kruiden met peper, zout en nootmuskaat.
Ondertussen laat je water koken voor de broccoli, blancheer deze even en laat dan schrikken onder koud water.

Bak de prei en pompoenblokjes in boter (+/- 5 min.) en kruid af met peper, zout en cayennepeper.

Leg de kruimeldeeg in een vorm, doe er de prei/pompoenmengeling in samen met de broccoli en giet er dan het eimengsel overheen.

35 à 40 minuten bakken afhankelijk van de grootte van je bakvorm.


Voila, en dit alles aanvullen met pistolets, sandwiches, rozijnenbrood, witte pensen met appelmoes, yoghurt, vers fruitsap en een vers tasje soep in de namiddag, gezelligheid verzekerd! Bon appetit!

dinsdag 18 november 2014

Fielosophie doet eindelijk eens wat

Weet u nog dat ik vroeg wat ik zou kunnen doen die 3 maanden dat ik thuis was?
Door de mensen met kinderen werd waarschijnlijk licht roloogend gezucht "Dat kind weet nog niet dat ze niets gedaan gaat krijgen, ocharm". Ik was nog in de waan dat ik hier en daar een projectje zou kunnen doen, zeg.

8 weken later en de baby blues voorbij heb ik mijn zaakjes ongeveer op orde en trek ik mij op aan de kleine dingetjes die ik eindelijk eens gedaan krijg.
Zo heb ik:
- de boekenkast opgeruimd
- de salontafel opgeruimd (wij hebben zo'n salontafel met onderaan een "gooi maar op den hoop"-gat)
- de kringen op onze salontafel behandeld met een houtolie
- de berging verder ingericht
- de inhoud van de diepvries in de keuken en berging opgelijst
- de helft van de keukenkasten uitgemest
- ...

Verder drink ik elke dag op mijn gemak mijn koffietje, haal ik tv-series in tijdens het voeden van mijn baby en ben ik misschien zelfs wat overmoedig en organiseer ik morgenavond een etentje voor ex-collega's en zaterdag zelfs een brunch.

En ook al zijn dit niet de grootse activiteiten die ik in gedachten had, ik ben bijzonder gelukkig met het realiseren van die kleine dingen.
Sinds ik gestopt ben met borstvoeding, gaat het echt een pak beter, zowel met Lars als met mijzelf.
Dat is een beetje jammer om vast te stellen, maar anderzijds heb ik er vrede mee.
Borstvoeding werkte gewoon niet zoals het hoort voor Lars en mij, klaar. Dat is spijtig, maar ook niet het einde van de wereld. Lars is een veel gelukkiger kind, ik ben uitgeruster en rustiger tout court.
En ik krijg al eens kleine huishoudelijke dingen gedaan die zelfs tijdens de zwangerschap niet gedaan geraakten.

En aangezien we nu in week 8 zijn beland, mag ik eindelijk fysieke inspanningen doen na de keizersnede. Er zijn nog een paar zwangerschapskilo's blijven hangen en mijn buik is duidelijk zijn elasticiteit verloren. Ik overweeg om 2 keer per week te gaan Bodystylen of Infraligne te gaan doen. De combinatie van dieet en doelgerichte oefeningen voor probleemzones lijkt me wel iets.
Of zijn er nog suggesties?

Ik vind dus stilaan mijn ritme terug en ik ga dat hopelijk ook hier wat kunnen doortrekken.
En als de zon schijnt, dan ga ik al eens wandelen en trek ik zot veel foto's van mijn knappe man.