vrijdag 24 oktober 2014

Fielosophie en de roze wolk.

1 maand en 1 dag heb ik nodig gehad om eindelijk de weg te vinden naar een post alhier.
23 september beviel ik van een prachtig jongetje: Lars.
Hier is het dotje amper 15min oud!
Er is eigenlijk heel erg veel te vertellen, maar ik merk al meteen hoe moeilijk ik het vind om een grens te stellen tussen wat ik hier wil vertellen en wat ik liever voor mijn nabije omgeving hou. Welke kwetsbaarheid ik wil blootleggen en welke schijnmuur ik liever hoog hou.

Mijn voornemen om natuurlijk te bevallen, zonder epidurale, werd bij centimeter 6 zonder verpinken geklasseerd onder de categorie "belachelijk onnodig". Mijn bevalling op zich verliep niet helemaal zoals ik het gehoopt had en resulteerde in een bezoekje aan OK voor een keizersnede en mijn borstvoedingsideaal werd doorprikt omdat diezelfde keizersnede het hele zaakje in de war besloot te gooien.

Bovenstaande opeenvolging van omstandigheden heeft gemaakt dat ik de roze wolk gemist heb en dan nog vooral omdat ik in een heuse borstvoedingsmarathon terecht kwam die uiteindelijk maar niet het beoogde einddoel bereikte.
Ondanks het feit dat opgeven meer dan eens in mijn hoofd opkwam, zetten we toch door en bewandelen we nu een gulden middenweg waarbij we de borstvoeding aanvullen met flesjes. Niet helemaal zoals ik het op voorhand zag, maar naar omstandigheden nu eenmaal de beste optie.

Vandaag, 1 maand en 1 dag na de bevalling, kan ik eindelijk zeggen dat ik vrede heb met deze situatie.
Maar de mentale en fysieke strijd die hieraan vooraf is gegaan, is bijzonder zwaar geweest.
Niets is zo slopend als het gevoel hebben dat je je kind niet genoeg kan geven, het gewicht onder het kritieke punt zien zakken, fysieke pijnen moeten verdragen én uitlokken voor slechts minieme resultaten en jezelf verliezen in een voedingsregime dat om het anderhalf uur herhaald moet worden. Dag en nacht. 24u op 24u.
Ik kan tot op vandaag nog steeds niet kolven. Wel fysiek, maar mentaal blokkeer ik bij het idee.

Ik heb lang getwijfeld om dit stukje te schrijven omdat ik me schuldig voel(de) omdat ik de roze wolk niet begrijp. Lars is ondertussen een gezond ventje, zonder al te grote moeilijkheden. Ons gezinnetje hoorde meteen samen alsof het altijd zo had moeten zijn.
Maar met schroom en schaamte moet ik toegeven dat ik het verdomd zwaar vind. Al kan ik het de laatste dagen al omschrijven als "pittig".

De reden waarom ik zo eerlijk ben, is omdat ik het echt belangrijk vind om hiervoor uit te komen. Omdat ik zeker ben dat er nog vrouwen, moeders, deze gevoelens ervaren. Maar tijdens mijn zwangerschap waren de enige verhalen die ik kreeg over het prille moederschap verhalen van roze wolken en hoe tof dat allemaal ging zijn en hoe hard ik moest genieten want dat het zo snel ging gaan.
Ik ben doodop, mijn lichaam is niet hoe ik het verwacht had terug te krijgen en mentaal ben ik al lang niet meer zo uitgedaagd geweest.
Maar - en dit is raad van een eerlijke moeder uit mijn omgeving - het is van voorbijgaande aard.
Deze mantra is de afgelopen weken meermaals in mijn hoofd gereciteerd: Het is van voorbijgaande aard.
1 maand en 1 dag. We zijn er nog niet helemaal, maar het ergste is denk ik wel achter de rug.
Adem.