maandag 28 april 2014

Wax on, wax off, oh my.

Oh mijn god.
Vrouwen zijn zot.
Vrijwillig wax op de bikinilijn laten smeren om die er dan gezwind weer af te laten trekken.

Wat een idee.

Ik vervloek u, gij vrouw die ooit met dat idee is gekomen.

Toen ik in mijn auto stapte en mijn weg naar het werk verder zette, was het enige wat ik de hele rit kon denken: "Auwie auwie auwie auwie". Maal duusd.

Oh. Mijn. God.

vrijdag 25 april 2014

Klikjes voor weekendlachjes

Laten we het weekend ingaan met een paar leuke filmpjes, kwestie dat het met een lach wordt ingezet!


  • "When life gives you lemons"

Een heerlijke filmpje waarin je ziet wat er gebeurd wanneer kinderen voor de eerste keer een citroen te eten krijgen.


  • "Linda honey, listen to me"
Het kind is niet te verstaan, maar de manier waarop hij Linda probeert te overtuigen om een cupcake voor diner te krijgen is hilarisch!

  • Zwembadresort fitness
Los van het feit dat zwembadresort fitness ALTIJD een feest is, brengt de man aan de linkerkant met de kleine speedo entertainment naar een hoger niveau!

Have a nice weekend!!

donderdag 24 april 2014

Een lofzang voor energie! (maar niet voor stroom)

Energie jong, ge beseft pas hoe tof dat is als ge een tijdje zonder hebt gezeten.
De fysical kind bedoel ik dan hé, niet de al dan niet groene stroom die de lichten in uw huis doet branden. Just checkin' dat ge mee zijt alvorens ge denkt dat we met een stroompanne hebben gezeten.

Na de misselijke beginmaanden van de zwangerschap waarop ik dacht dat ik nooit nog een warme maaltijd ging kunnen klaarmaken en gedoemd was om 7 maanden doorligwonden in de zetel te krijgen, kwam er gelukkig beterschap en momenteel zijn we weer bijna op het normale energiepeil.
Moest mijn buik en borsten niet gegroeid zijn en de slaapnood niet al om 22u inzetten, ik zou niet eens beseffen dat ik zwanger was. Dat en het feit dat ik nog teveel maanden geen gin tonics meer mag drinken en zowat de helft van mijn lievelingseten niet meer mag eten wegens toxoplasmosegevaar. Oké. Ik neem dat terug van dat niet eens beseffen dat ik zwanger ben.

Momenteel zit de grote van mijn buik in die fase dat mensen die mij niet (goed) kennen, twijfelen of ik gewoon juist goed gegeten heb of denken dat er een rolleke niet zo goed verstopt geraakt onder een te spannend t-shirt. 
Ik zie het aan de betrapte blikken en het aarzelende stilzwijgen, geen erg hoor, ik begrijp dat. Niets zo gênant als iemand vragen of ze zwanger is en dan een negatief antwoord krijgen. Geeft het nog een maandje en dan zijn ook de twijfelaars mee. Eens zien hoe enthousiast ze dan zullen zijn over dat vetrolleke.
Oh en het onbegrip bij het op restaurant bestellen van een gerecht zonder garnituur. Ja ik durf eraan te twijfelen dat de sla in uw restaurant niet goed genoeg gewassen is, maar trek het u niet aan, ik straf uiteindelijk alleen mezelf daarmee want ik was verdorie een groot voorstander van garnituur op restaurant. Niets zo zielig als een te groot bord met slechts 2 garnaalkroketten en een schijfje citroen erop. Less is more, maar alleen als het op een klein bordje komt.

Maar energie dus, daar hadden we het over.
Nu ons huis geschilderd wordt, heerst er zo'n beetje een grote kuis gevoel. Alles staat aan de kant, er wordt stof gevonden op plaatsen waar nooit een dweil geweest is en nu de gordijnen van de ramen zijn gehaald, heb ik eindelijk de aluminium omkadering van onze gigantische hoeveelheid ramen eens ontvet.
Een volledige dag aan bezig geweest en elke raamomkadering 2 keer moeten ontvetten wegens zo vuil ja. Bedankt vorige eigenaar die perse 15 meter raam met witte aluminium aan de binnenframes wou plaatsen.

Er werden Ikeabouwpakketten gekocht waar dan plots een jas- en schoenenkast uit verrees en de bergingrekken wachten nog op het verdwijnen van de verfpotten om hun plekje te kunnen opeisen. Het zijn uiteindelijk open, houten rekken geworden, als ge u nog zou afvragen hoe het met mijn berging impasse is gesteld.

De gordijnen van 2 alinea's hoger worden naar de droogkuis gedaan om ook eens een opfrissing te krijgen en tussendoor werden er nog doopkado's en geboortekado's gekocht.
Oh, en een bikiniwax vastgelegd want ik wil graag wat fris bij de gyneacoloog zijn en op vakantie zorgeloos in mijn zwangerschapsbadpak kunnen rondlopen. Echt uitkijken doe ik daar wel niet naar dankzij haar verhalen.

Juist de kapper moet nog ergens ingepland geraken en dat er geen tijd was voor een nieuwe outfit voor de doop van dit weekend, negeren we ook maar even want how zeg, een zwanger mens kan niet alles tegelijk willen. Ik leg mij al neer bij het feit dat ik geen sushi en martino's en garnituur op restaurant mag.

Dus ben ik blij met energie, hoera!

En met blote voeten in ons wilde bosgras, dat ook.

woensdag 16 april 2014

Verf anders uw huis eens in een kleur die ge nooit zelf zou kiezen

© Nico Surings

Vorige week kwam onze verbouwingen-afwerkingsfase weer even in een stroomversnelling terecht aangezien de schilder plots deze week al ging starten met schilderen.
Hoera voor de schilder uiteraard want hoe sneller hij kon beginnen, hoe sneller het hele zootje klaar is, ware het niet dat er nog wat kleurkeuze stress was.

Ik denk dat we zo'n 14 kleurstaaltjes thuis hadden liggen en 2 effectieve testers voor de kleuren waar we (lees: ik) niet zeker over waren. Voor 80% zaten het lief en ik op 1 lijn, de overige 20% was nog een beetje zoeken naar het compromis. Een paarsroze keuken, serieus? Oranje gang behouden, hm? Geen wit, neen?

Dus kwam daar: de Levis kleurconsulente. Ik had ons voor de zekerheid geregistreerd voor een bezoek door een kleurconsulente omdat ik op zich de meerwaarde daar wel van zie. Daar waar onze kleuren op zich wel goed voelden, zat er nog niet echt eenheid in het volledige huis, daar zou dat madammetje dan rap voor moeten zorgen.

Murphy was ons goedgezind want we kregen vorige week plots telefoon dat er een gaatje vrij was gekomen waardoor ze voor onze "grote verfaankoop" van zaterdag nog kon langskomen voor advies.

Dus ik dacht, ik leg even uit wat onze keuzes zijn voor elke ruimte en dan gaan we op zoek naar een compromis om eenheid in die keuzes en ruimtes te brengen.
Nou, dat liep even anders.

Ik denk dat we van al onze kleurkeuzes er 2 hebben behouden - en dan nog, eerder een variant - en de concrete indeling van de kleuren is voor zo'n 50% vervangen.
Wat een eyeopener! Blijkt dat wij helemaal verkeerd bezig waren met onze "elke ruimte krijgt een kleurtje"-theorie. Nee hoor, we zouden ruimtes moeten verbinden door dezelfde kleur over verschillende ruimtes die met elkaar verbonden zijn met dezelfde muur. Logisch, waarom waren we daar zelf nog niet opgekomen! Omdat we daar een beetje bang voor waren, juist ja.

Naar kleurkeuze toe hebben we dus onze oude staaltjes de vuilbak kunnen inkieperen en zijn we voor een compleet nieuw kleurschema gegaan. Met als pièce de résistance een accentmuur in onze leefruimte die doorloopt naar de gang onder én boven, in een kleur die geen van ons beide ooit zou gekozen hebben. Hoe is dat kunnen gebeuren.

En toch, ondanks het feit dat je helemaal niet verplicht bent om het advies van de kleurconsulente te volgen, zijn wij in het diepe gesprongen en zaterdag met ons stalenadviesmapje richting verfwinkel getrokken.
Het is een beetje spannend afwachten hoe dat er nu echt zal uitzien want voorlopig zijn we alleen nog maar aan de primer en de witte muren toegekomen.

Conclusie: out off the comfort zone into de kleurkeuze uit een boekske-zone.
Maar dat komt helemaal goed jong, ik voel het.

"Schip ahoi!", moet de Pixel gedacht hebben in zo'n zee van blauw.
Oh ja, wij hebben trouwens onze muren én plafond van de slaapkamer blauw geverfd, 
dat had u wel degelijk correct gezien. Zotjes allemaal he.

woensdag 9 april 2014

Het oogwrijverstype

Dagelijks make-up dragen, dat is niet echt aan mij besteed.
Niet omdat ik het niet graag zie of omdat ik er 's ochtends geen tijd voor wil maken, nee, het is vooral wanneer ik ga slapen dat ik mij niet meer kan motiveren om te ontschminken en gewoon zo snel mogelijk in mijn bed wil liggen. 

Los daarvan is er nog een ander groot probleem in een mogelijke dagelijkse make-up routine. Ik ben namelijk nogal van het oogwrijverstype.
Beeldt u daar dan wat mascara en oogschaduw bij en na een half dagje wordt dat dan vanzelf het pandatype.

Er is wel een uitleg voor, mijn ogen zijn hypergevoelig en maken iets te weinig zuurstof aan. Hoofdreden ook waarom ik geen enkele lens kan verdragen, hoe dun ze ook is.
Soit, ik wijk af.

De realiteit is dat ik wel graag wat meer make-up zou dragen, zeker omdat ik ook geen zuivere huid heb. Ik heb vaak last van lichte acne (nog steeds…), blauwe randen onder de ogen van het bril dragen en ik moet toch ook toegeven dat ik er gewoon frisser uitzie wanneer ik make-up draag.

Daarom, mijn hopeloze vragen naar de beauty kenners toe:
  • Wat is de snelste en efficiëntste manier om jezelf te ontschminken, met respect voor de gevoelige huid?
  • Hoe voorkom ik panda oogjes tegen de noen?
Allez, allez, roulez!

maandag 7 april 2014

Over kleur verkennen

We zijn eindelijk aangekomen in een heerlijke periode.
Er is geen misselijkheid meer, de verbouwingen zijn achter de rug en de zon schijnt. Wat kan een mens nog meer wensen eigenlijk? (Een gezond kind, een gezond kind, een gezond kind!)

Nu die verbouwingen achter de rug zijn, rest er ons nog één ding (naast de berging inrichten that is) en dat zijn de schilderwerken.
Of vooral eigenlijk: de kleurkeuze.
Naast de volledige aanbouw, zijn wij ook zo zot om nog eens de helft van onze bestaande woning opnieuw te schilderen wegens kan wel een opfrissing gebruiken.

Dus breken wij ons hoofd over kleuren en gradaties, over het zoeken naar een eenheid in alle kleuren en tegelijk zorgen dat het geen saaie bedoening wordt.
Over wilde orchideeën, zo'n 8 tinten grijs, storm en een compromis over oranje.

En waar kan dat beter dan op een zonnig terras, toch?

Oh en ik leerde ook dat men in mijn "nieuwe buurt" (ik woon er toch al zo'n 5 jaar) spreekt van een PomTon want toen ik vroeg naar een Eskimo kreeg ik van de ober een "wat ben jij een gek vrouwtje"-blik.

vrijdag 4 april 2014

Mijn frustratie over sport voor zwangere vrouwen

Bij de start van het nieuwe jaar besloot ik om aan het sporten te gaan.
Kwestie van na 2 jaar inactiviteit toch eindelijk eens wat aan de conditie te doen.
Ik kocht een beurtenkaart voor Pilates lessen die niet zo ver van mijn werk werden gegeven.
Helemaal top.
Na les 1 wist ik al dat Pilates niet voor woesies was want ondanks dat je niet in het zweet staat, worden je buik- en bilspieren flink getraind. Maar ik vond het tof, dat wel.
Tijdens les 2, een week later, moest ik vaak opgeven tijdens de buikspieroefeningen omdat het leek dat ik een spier verrokken had tijdens de eerste les die me nog parten speelde.
Diezelfde week kwam het nieuws van de zwangerschap.

Ik vroeg meteen aan de huisarts of ik Pilates mocht blijven doen, ik was immers maar net begonnen en nog maar in het eerste trimester.
Zij raadde mij af om nog verder te doen. 
Sporten die ik al deed, mocht ik blijven doen (Goed. Euhm, welke sporten?), maar nieuwe dingen, zeker zo intensief voor de buikspieren als Pilates, toch maar beter niet.
Omdat ik mij niet meteen gewonnen wou geven, vroeg ik ook raad aan de Pilates lesgeefster zelf.
Zij bevestigde echter wat de dokter al zei. Ze had zelf 2 kinderen gehad en Pilates was de moeilijkste les van allemaal geweest. Stoppen dus.

Maar wat me zo frustreert is dat er niet meteen een passend alternatief is.
Wandelen, lopen, zwemmen en fietsen mag je wel nog zonder probleem doen.
Oké, maar wandelen is me te sloom, lopen kan ik wegens rug- en knieklachten niet zomaar even doen, zwemmen met een steeds meer uitzettende buik weet ik niet goed + heel die rompslomp van natte, lange haren, aankleden in zo'n klein kotje,… En fietsen, wel ja, dat lijkt dan de enige optie. Hoera voor het Hageland.

Ik begon dus even te googelen en vond een paar artikels die prenatale yoga aanraadden of een fitness instructrice in NY die in hoelahoepen dé nieuwe zwangerschapssport zag.

Ik ben dus op zoek naar een sport die iets uitdagender is dan fietsen of wandelen, maar jawel, voor zwangere vrouwen.

Al uw tips zijn meer dan welkom.

Keep in mind dat ik in een hol van Pluto woon, zelfs fancy shmancy zwangerschapsyoga is niet meteen in de omgeving te bespeuren helaas

woensdag 2 april 2014

De blogposts die ik (nog) niet mocht schrijven

Het ding met bloggen is dat je vaak situaties in blogposts begint te bedenken nog voor je ze geschreven hebt. De momenten dat je dat niet doet, zijn meestal ook de maanden waarin je geen zin of tijd hebt om te schrijven.

Ik had nochtans tijd en ik had zin, maar ik mocht niet.
Nog niet.

Dus schreef ik vrolijk verder over mijn nachtrust  en over mijn berging of die keer dat ik mijzelf buitensloot en toen schreef ik even niets meer omdat er geen energie meer was en ook helemaal niets meer om over te schrijven omdat ik alleen maar ging werken en slapen.

Maar nu kan het weer. Eindelijk.
Een overzicht van de 10 meest beloftevolle blogposts die er toch niet kwamen:

  • Die keer dat ik op het toilet zat te staren naar dat bijzonder snel vormend paars streepje. 5 minuten wachten stond er op de predictor, maar ik na 30 seconden wist dat het tijd was om even heel diep te ademen.
  • Die keer dat ik in de wachtkamer van de dokter zat om de beslissende bloedtest te laten nemen. Afspraak om 9u15 en pas binnen bij de dokter om 10u. Dat waren 45 mooi besteedde minuten waarin ik mij plots middenin een gesprek over het weer bevond met 2 gepensioneerden. Na afronding van het weergesprek begon één van de 2 ook nog luidop de hoofdpunten van de krant voor te lezen, kwestie van ons allen een heads up te geven. Oh en ook nog een dame die de bloemlezing vooraf ging met: "Ah, gaat ge Het Slechte Nieuws lezen, Jaak? Ze zouden dat tegenwoordig toch beter zo noemen feitelijk he". Jaak had wel gelijk toen hij zei dat het de volgende dag grotendeels droog ging blijven.
  • Of ik had kunnen vertellen over die eerste keer dat ik mijn weg niet vond in het ziekenhuis op zoek naar de consultatie en wachtruimte van een gyneacoloog die ik niet kende en ik erop werd gewezen dat ik mij zelfs in het verkeerde gebouw bevond. Chance dat ik 3 kwartier te vroeg op mijn afspraak was.
  • 3 kwartier die overigens werden uitgebreid met een wachttijd van 1,5 uur erbij in de wachtzaal. Chance dat Nelson Mandela en zijn conversaties erbij waren. Een totale wachttijd van bijna 3 uur dus die dan uiteindelijk toch bij de gynaecoloog begon met de zin: "Oei, ik denk dat je huisarts je iets te vroeg heeft langs gestuurd, we gaan binnen 2 weken nog eens moeten afspreken".
  • Of misschien die 2 keer op 2 weken  dat ik een hart hoorde en zag kloppen dat niet het mijne was.(danku huisdokter)
  • Of vooral die tientallen posts die ik - gelukkig - niet heb geschreven over hoe ellendig ziek ik mij voelde. En hoe ik dat alleen maar tegen mijn lief kon ventileren. 
  • En ik wou u ook wel vertellen hoe straf het is dat ik tegenwoordig om half 10 naar mijn bed durf te gaan. Ik, die naar bed gaan voor 11u flauw vond, sta bijna te trappelen om te kunnen gaan slapen. En neen, er is nooit meer genoeg slaap.
  • En ik had ook wel willen vertellen over dat ik plots de kattenbak niet meer mag uitkuisen en dat ik dat wonderbaarlijk genoeg eigenlijk erg vind. Niet alleen het feit dat ik mijn lief daar nu mee moet opzadelen, maar vooral het feit dat er dingen zijn die niet meer mogen. Dat en sla. Mijn god wat mis ik sla op restaurant.
  • Oh en die keer dat ik u had verteld dat wij gingen skiën en daar dan uiteindelijk toch niets meer over vertelde omdat we die reis moesten annuleren wegens teveel valgevaar. Dat was ook nog een boeiende post geweest. Frustratie meets geruststelling, zoiets eigenlijk.
  • Of ik wou ook heel graag schrijven over al die etentjes die in week 12-13 aan een sneltempo elkaar opvolgden en waarop wij keer op keer mensen blij konden maken, zelfs tot tranen toe. Man, dat waren schone momenten.

Een lijstje vol niet gepasseerde blogposts dus om u te laten weten dat 1+1 dit jaar nog 3 zal worden. 
Hoe zot is dat!