maandag 17 februari 2014

Die keer dat ik mijzelf buitensloot

Men leze zondagmiddag, een uur of één. 
De zon scheen en ik had 's ochtends vers appelsiensap geperst, de lege appelsienschellen lagen nog op mijn aanrecht. Niet dat ik een lui wijf ben, maar ik had het druk gehad met was insteken, opvouwen en stofzuigen waardoor die appelsienen even aan de kant waren geschoven.
Hoog tijd dus om mij richting groene bak te begeven en dat zootje erin te kieperen. U weet wel, de groene bak die u meestal buiten laat staan omdat dat al eens durft te stinken.

Toen ik de appelsienen in de bak kieperde voelde ik pas wat 'n lekker weertje het eigenlijk was. Ik waagde me dan ook aan 5 seconden genieten met de ogen dicht en de neus richting zonnetje daar naast die gelukkig niet al te hard stinkende groene bak.
En toen voelde ik een windje achter mij opsteken en nog geen seconde daarna hoorde ik "klik".
"klik" als in: de deur die op een kier stond die dichtwaaide.
"klik" als in: de deur ZONDER BUITENKLINK die dichtwaaide en ikzelf die GEEN SLEUTEL mee naar buiten had genomen.

Even op een rijtje welke emoties die klik op dat moment teweeg bracht: 
"Mmm wat een lekker zonnetje"
"Oei een windje"
*klik*
"Hu? Was dat... de deur?"
"WTF OMG de deur de deur de deur, f*******k ik heb geen sleutel, wat nu wat nu wat nu?"
"Oh nee, ik heb ook mijn gsm binnen laten liggen, aaaaaah!"

Pixel de kat staarde mij wat vragend met schuin kopje aan van binnenuit terwijl ik hem hopeloos stond te gebaren om misschien tot aan de klink langs binnen te springen en de deur zo terug te openen.
Mijn kat kan dat niet. Nooit gekunnen en hij zou dat voorzeker vandaag ook niet ineens doen. Slecht plan, we had to move on.

Er zat maar één ding op, ik moest op zoek naar de McGuyver in mij en deed eerst een rustig verkennend wandelingetje langs het huis.
Geen ramen open, geen deuren los, check.
Nope, een elektrische poort krijgt ge niet van buiten omhoog wanneer ge er een ijzer onder steekt. Logisch eigenlijk, inbraak gewijs enal.
Helaas, geen sleutel verstopt onder een steen - het had nochtans gekund aangezien één van de aannemers nog een sleutel van ons huis heeft.
Oké, in de film peuteren ze altijd met 2 stokjes in een sleutelgat en dan gaat dat ineens open, let's go for that!
Chance dat het nog een halve bouwwerf in onze tuin is want na een nieuw wandelingetje rond het huis, had ik 2 kleine nageltjes gevonden waarmee ik dan maar in het sleutelgat begon te prutsen. Totaal clueless, ik had geen enkel idee wat ik nu eigenlijk aan het doen was en of ik wel juist bezig was.
Na 20 minuten moest ik besluiten dat de McGuyver in mij geen hoogvlieger was.

Er zat dus nog maar 1 ding op en dat was richting buren vooraan in de straat wandelen, hopen dat zij thuis waren en daar bellen naar de schoonouders die een extra sleutel hebben. Ik kende hun nummer niet vanbuiten, maar 1207 zou mij wel kunnen verder helpen. Beste plan van de middag.

De zon scheen nog steeds, maar ik moet toch zeggen dat ik er iets minder van kon genieten toen ik onze straat begon uit te wandelen.
Mia, de gepensioneerde buurvrouw, stond uiteraard in haar keuken druk te koken en was behoorlijk enthousiast over het feit dat ik zomaar eens op bezoek kwam.

Niet zomaar, legde ik uit, mezelf buitengesloten, geen telefoon en of ik efkes mocht bellen zodat de schoonouders met de sleutel konden komen.
Nog voor ik een telefoon in mijn handen kreeg, kreeg ik een stoel toegewezen, een pak koeken voor mijn neus en koffie of thee aangeboden.
Na mijn telefoontje werd er immers door Mia besloten dat ik toch efkes moest wachten tot de sleutel er was en dat ik dan maar beter nog efkes kon blijven zitten in plaats van buiten te gaan staan. En pakt nog een koekske anders.


Ik kreeg ook nog de telefoonnummers van Mia en haar man mee ("want ge weet nooit dat ge u been breekt ginder in uw huis en dan zijn wij rap daar hé!") en nodigde hun meteen maar bij ons thuis uit om eens een glas te komen drinken. Want zeg nu zelf, op zo'n moment zijt ge behoorlijk content dat ge buren hebt die van een potentieel problematisch "sluit uzelf anders eens buiten"-moment een onverwacht aangenaam "kom gerust eens op de thee"-moment maken.

woensdag 12 februari 2014

We zitten met een berging impasse.

Nu de ruwbouw van onze aanbouw volledig klaar is, de vloer en binnendeuren geplaatst zijn, wordt het tijd voor de aankleding.

Ik heb altijd een redelijk goed idee gehad van hoe mijn berging eruit moest zien.
Beeldt u in, een rechthoek:
Zijde A: Aan de rechtste korte kant: (van rechts naar links) een wasmachine, droogkast en pompbak in een basic keukenelement over die lengte.
Zijde B: Aan de lange kant: kasten voor bergruimte en voorraad.
Zijde C: Aan de linkse korte kant: een ijskast/diepvries.

Maar, er is stilaan twijfel geslopen in zijde B, zijnde de plaats waar kasten zouden komen en waar onze voorraad, extra servies, gourmetstel enzoverder een plekje in moet vinden.

Wacht, ik teken het u efkes:
Zijde B
Zijde CZijde A
Met dat verschil dat het tuingerief achter de deur eerder een strijkplank zal worden, maar dat icoontje paste daar helaas niet tussen.

Ik dacht namelijk eerst: Ik zet op die lange kant gesloten kasten met deur of schuifdeur zodat je de rommel niet ziet. Maar het probleem is dat daar waar Zijde A en B samenkomen, je een onbereikbare hoek creëert aan zijde A en er waarschijnlijk een stuk kast voor de pompbak komt te staan. Behoorlijk onhandig me dunkt.

De wateraansluiting is aan zijde A, dus dat blijft sowieso de "natte" kant.
Maar de vraag is nu, hoe kan ik die zijde B zo praktisch mogelijk inrichten?
Misschien toch maar gaan voor de typische houten Ikea rekken? Die zijn iets minder diep dan een volwaardige kast. Maar daar zie je dan wel alle "rommel" in staan.

Vertel mij eens hoe dat bij u thuis zit of wat volgens u de pro's en con's zijn? Ik heb nood aan externe meningen want ik zit duidelijk in een impasse wat de praktische inrichting van de berging betreft.