donderdag 30 mei 2013

Fielosophie en de muur

Hallo dikke bakstenen muur, ik was jou al eventjes niet meer tegengekomen, maar blijkbaar ben ik afgelopen weken weer keihard tegen jou aangelopen.

Er zit een patroon in mijn werkleven. Ik doe graag wat ik doe, de hooiberg stapelt zich op, ik werk me te pletter, ik word een lastig mens om mee samen te leven en mijn lijf spant zich zo hard samen dat blokkages en spanningspijnen dagelijkse kost worden.
Drie keer is het mij nu al overkomen en dan te weten dat ik nog maar 6 jaar aan het werk ben.

Het is erg frustrerend om dat patroon telkens weer te zien opduiken. Het is grotendeels de schuld van mijn sector, ja gij TV en media landschap. Hoe lief gij ook voor mij kunt zijn, soms vervloek ik u.
Altijd maar meer projecten tegelijk, voor minder budget, maar dezelfde kwaliteit. Oh nee wacht, dat is niet alleen zo in mijn sector zeker.

Gestresseerd en moe kom ik 's avonds thuis, amper nog moed om aardappelen te schillen, laat staan die afwas. Een geamuseerd en zorgeloos gesprek aan de avonddis, neen, geen topgezelschap aan mij.

En dan, massa's schuldgevoel.
Schuld omdat ik mijn lief te kort doe, omdat ik zaken vergeet, omdat ik geen energie meer over heb voor andere dingen.

Dat zet een mens aan tot denken. Zoals gisteren in mijn bed toen ik besefte dat wanneer ik 's avonds in mijn slaapkamer kom, het bed nog halvelings openligt van 's ochtends en ik mij bedacht dat mijn mama er op miraculeuze wijze voor zorgde dat wanneer ik als kind ging slapen, mijn bed proper opgedekt op mij lag te wachten. Hoe deed dat mens dat allemaal? Nu ja, zij werkte maar halftijds natuurlijk.
Maar toen ze stierf dacht ze waarschijnlijk dat ze haar tijd beter aan andere dingen had gespendeerd dan aan bedden opdekken.

Ik heb heel veel respect voor mensen die leven voor hun job en die een evenwicht vinden tussen carrière en een leven. Mijn werk loopt er vol van. Maar ik vind dat evenwicht niet.
En dus is daar weer twijfel. Twijfel over hoe ik dat moet volhouden en wat de oplossing kan zijn.
Ik weet dat niet. Ik loop altijd weer terug naar mijn eerste liefde, het enige wat ik echt ken en kan, dat waar u in uw zetel, tijdens het leiden van uw leven, naar kijkt.

De enige ervaring die ik heb, is de ervaring die er volgens andere sectoren geen is.

dinsdag 21 mei 2013

Fielosophie en de (ver)bouwoffertes

Dat het nogal eens kan verkeren. Zo enthousiast als ik in voorgaande post was, zo ontploft is alles ook alweer.
Mijn vader-dochterrelatie is niets tegen de plotwendingen in pakweg Familie of Thuis, I tell you.
Soit, we kijken vooruit enal, wat dan hoofdzakelijk betekent dat ik er verder niet meer aan wil denken.
Iets anders dus.

Mijn lief en ik, wij gaan verbouwen. 't Is te zeggen, we gaan een stukje aanbouwen en verder gaan we een ventilatiesysteem inbouwen en extra buitenisolatie voorzien.
Jong toch, verbouwen, dat is iets voor mensen met veel tijd want ik vind het verdomd moeilijk om na mijn drukke werkdag ook nog eens enthousiast te zijn over allerlei offertes die moeten aangevraagd en vergeleken worden. Jawel, ik ben ook aangekomen in die fase in het leven.

Fase 1 hadden we dus al achter de rug: Architect, plan en bouwtoestemming: check.
Fase 2, daar zijn we nu dus aanbeland.
  • Aannemer kiezen: we twijfelen momenteel nog aan 2 aannemers die in eerste instantie totaal verschillende offertes hadden opgemaakt. De ene was zelfs de helft goedkoper dan de andere. Omdat dat verschil ons nu toch wel heel groot leek, zijn we - Correctie: mijn lief - beginnen vergelijken en nagaan wat er op de ene allemaal kon ontbreken. Een hele hoop zo blijkt. Enkele aanpassingen later zijn ze allebei ongeveer even duur en de aannemer die initieel het goedkoopst was, heeft nu zelfs een hogere stukprijs.
Zotjes allemaal.
Bon, het plan is om deze week de aannemersknoop door te hakken, nu maar hopen dat ze in juni al kunnen starten met de ruwbouw.

Fase 3, ongeveer gelijklopend met fase 2, tijd met hopen om dat allemaal te realiseren maar bajaat.
  • Offertes allerlei aanvragen, uitvoeringsdata op elkaar afstemmen, winkelbezoeken, materiaalkeuze bepalen. Wat een zotte fase is dat, maat.
    • Wat ventilatie betreft, daar zijn we zo goed als uit. 2 bedrijven zijn effectief komen kijken om de mogelijkheden/moeilijkheden te bepalen en hebben een plan en offerte opgesteld. Ventilatiesysteem D it is, nu alleen nog beslissen voor welk merk we gaan.
    • Ramen en deuren. Ons nieuw stuk zal ook de nieuwe ingang van ons huis worden dus moet er een nieuwe voordeur gekozen worden en bijhorende ramen. Belachelijk echt hoeveel verschillende soorten profielen en mogelijkheden er bestaan. Moeilijke keuze aldaar die nog volledig gemaakt moet worden. Bijkomend ook: Gaan we de PVC ramen van onze huidige woning schilderen in een andere (niet-groene kleur) of niet? Iemand ervaring mee?
    • Isolatie & gevelbeplijstering/crepi. Beetje te vergelijken met het aanbod in ramen en deuren, met dat verschil dat we hier echt voor maximale kwaliteit moeten gaan door onze ligging in een bos. Groene mosvlekken op onze crepi, ik dacht het niet. Oh en wist u dat er zowat 50 tinten grijs bestaan in crepi? Opwindend? Niet echt.
U ziet, we weten dus wat doen de komende tijd. Mijn lief wordt al horendol omdat ik mij niet genoeg bezighoud met al die verbouwingsoffertes. Ik heb echter wel al een Pinterestbordje over hoe mijn droomberging/wasplaats eruit ziet, dat dan weer wel.

vrijdag 10 mei 2013

Fielosophie en de little ball of fur

Soft kitty, warm kitty, little ball of fur. 
Happy kitty, Sleepy kitty, Purr, purr, purr.

Fielosophie en de doorbraak

Een doorbraak dames en heren. We hebben een doorbraak.

Wie hier al een tijdje frequenteert, is op de hoogte van mijn nogal stormachtige papa-dochter band.
Misschien herinner je je ook mijn dilemma rond het halve huis dat ik geërfd heb, maar dat in onverdeeldheid is gebleven (heads up alhier).

Sinds 2009 probeer ik mijn papa te overtuigen van het feit dat we dat huis beter zouden verkopen.
2009 - 2013, 4 jaar lang dus. 4 jaar waarin dat huis onbewoond is geweest, geen verwarming, elektriciteit of water had. 
4 jaar waarin ik tegen de hardnekkige muur die mijn papa is, botste.
4 jaar van twijfelen of ik juridische stappen durfde te ondernemen tegen mijn eigen vader en van twijfel of het dat waard was om onze moeilijke relatie op het spel te zetten.
4 jaar waarin mijn familie en vrienden mij voor gek verklaarde omdat mijn geduld eindeloos bleef en ze mij probeerden raad te geven, die ik uiteindelijk altijd in de wind sloeg. Omdat ik 4 jaar lang bleef hopen/geloven dat er een dag zou komen dat mijn papa de moed zou vinden om dat huis te verkopen.

En gisteren, 4 jaar na datum, zijn we tot een doorbraak gekomen.

De ommekeer was al een paar maanden voelbaar. Onze gesprekken rond het onderwerp mondden niet altijd meer uit in ruzie en gezucht, hij bezocht boten omdat hij graag een boot zou kopen om op te wonen en mijn voorstel om de tuin/wildernis te laten opruimen door een grondwerken bedrijf ipv zelf wat aan te modderen, werd gehoord.

Het huis staat nog niet te koop, maar gisteren hebben we heel hard gewerkt. Er is gekuist en geschilderd, mondjesmaat wordt de hopeloze rommelopeenstapeling verwerkt.

En - nog voor het huis te koop staat - is er een koppel geïnteresseerd. Ze hebben het huis ondertussen al 3 keer bezocht en alles hangt af van hun bezoek met een architect vandaag.
En neen, misschien zullen die mensen het huis niet kopen, dat zou wel van erg veel goeie karma getuigen, maar we hebben een doorbraak.
De mentale klik is gemaakt bij mijn vader en de nodige stappen worden ondernomen. Mijn schouders voelen beetje bij beetje wat lichter want het uitzicht naar het wegsmijten van die jarenlange zware bagage komt steeds dichterbij.
De band met mijn vader is niet zwaar aangetast aangezien hij zelf de beslissing heeft kunnen nemen. Laten we hopen dat we na de hele verkoop met een schone lei kunnen beginnen en de steen kunnen leggen voor een normalere omgang. Dat zou fijn zijn.

donderdag 2 mei 2013

Fielosophie blijft ondanks alles in een happy place


Een stevig kopvalling met hoge koorts sinds zondag, het lief in het buitenland dus geen tijd voor zieligdoenerij tegen mezelf, massa's werk en geen onmiddellijk uitzicht op een rustige periode, het is wat begot.
Maar goed, ik drink sloten thee, neem zelfs 's ochtends en 's avonds een stevig dafalganneke (ik ben normaal een redelijk grote niet-pillen-nemer), gooi de ene snotzakdoek na de andere in de wasmachine terwijl ik tegen de kat wat murmel over ziek zijn, maar dat het wel gaat, ik ga vroeg slapen en sta redelijk vrolijk weer op na toch 2 tot 3 keer per nacht wakker te worden wegens ademnood en droge mond. En dat dus al 5 dagen aan een stuk he.
Het is wat begot.

Maar ondanks dat alles blijf ik wel in een soortement van happy place en tjool ik vrolijk verder op 2 dafalgans per dag.
Mijn hoofd heeft gekozen voor wonderland in plaats van depriland, denk ik.

Oh en als U nu ook nog zou willen kiezen voor Wonderweg, dan ben ik helemaal in een happy place want mijn andere blog, de reisblog, is genomineerd voor de Weekend Blog Awards.
Stemmen kan via deze website!

Mijn dank is groot en vrolijke elfjes komen ook uw kant op!

Mogelijk ben ik aan het ijlen geslaan, maar het gaat wel.