dinsdag 26 maart 2013

Fielosophie en haar gênant bedverhaal

Wat volgt is een gênant verhaal. Maar ik moet het kwijt, want ik heb nood aan uw advies en bedenkingen.
Dus ik zet mij over het gênante van het verhaal en here we go:

Volgens mij zitten we met vlooien in ons bed.
I kid you not, u mag dat nog een tweede keer aandachtig lezen.

Laat me even vertellen vanwaar mijn vermoeden komt.
Sinds een 2-3tal maanden sta ik 's morgens geregeld op met beetjes op mijn benen, voeten en polsen.
Het soort waarvan ge soms niet in slaap geraakt van de jeuk of die u overdag ongemakkelijk maken omdat ge niet aan uwe kleinen teen kunt krabben met schoenen aan.

Ik heb lang gedacht dat het muggenbeten waren want het was er gewoon eentje.
En dan een paar dagen later nog eentje.
En dan weer eentje.
Maar nooit massa's tegelijk.

Maar als ik dat nu eens van op afstand bekijk dan is het 1) toch raar dat er in putteke langdurige winterkoude een hardnekkige mug in mijn slaapkamer zit en 2) maandag ben ik opgestaan met wel 6 beten tegelijk, toch wel veel voor een ordinaire overwinterende mug.

Vies he gasten, ik besef dat. Ik ben nochtans proper op mijn eigen, echt waar.
We hebben wel een kat, maar die komt nooit buiten. De keren dat hij op kattenhotel ging, kreeg hij telkens een pipetje tegen de vlooien dus hij kan ze ook niet van daar binnengebracht hebben.

Dan blijven er 2 opties. Of we hebben ze meegebracht van ergens in het buitenland of het zijn toch geen vlooien maar een ander mysterieus beest.

Gisteren heb ik dan maar eens gegoogled hoe ge vlooien uit hun kot kunt lokken en zo kwam het dat er gisterenavond een kom water met zeepsop met een brandende kaars erin, in mijn slaapkamer stond.
Blijkbaar zouden die snoodaards op het licht afkomen en door het zeepsop niet meer uit het water kunnen.

Ik kon niet echt zeggen dat ik hoopvol aan het wachten was op het zien van drijvende beestjes, maar een paar uur later zat er in ieder geval niets in de kom. Nada. Met uitzondering van de drijfkaars uiteraard.

Dus gasten, zegt mij ne keer, wat moet ik daar nu uit besluiten?
Zit ik nu wel of niet met vlooien of is het gewoon een hardnekkige mug die zich niet laat zien? Of zijn het microscopisch kleine spinnetjes die zich in mijn dekbed hebben genesteld tijdens het uitwaaien na het wassen (I kid you not, een vriendin van mij kwam met dat verhaal af, haar moeder had dat voorgehad)?

Zot wordt ik ervan. En niet alleen van de onzekerheid van de mogelijke aanwezigheid van vieze beesten in mijn bedstee, ook van de jeuk. Help!

vrijdag 22 maart 2013

Fielosophie en haar bol garen


Deze week was ik getuige van iets moois. Het was een bevestiging van wie positief in het leven staat, positiviteit aantrekt. Zoals een bol garen die aan het rollen gaat, van de ene mens naar de andere. Een verbondenheid in iets simpel en in eenzelfde doel: dromen waarmaken door te durven dromen en zo onrechtstreeks een ander te beroeren.

2 kunstenaars besloten hun "typische werkleven" op te geven en om samen alleen nog maar leuke projecten te doen. Om de zekerheid van inkomsten niet hun hoofdzaak te maken, maar wel iets moois te maken, mensen proberen te raken en daardoor weer iets te kunnen teruggeven.
En terwijl ze daar vol passie over spraken, raakten ze iedereen daar aanwezig en werden er plots allerlei andere plannen gesmeed. Opportunities zoals dat dan heet. Het was schoon om te zien en om er een deeltje van te kunnen uitmaken.

Het deed mij nadenken over mijn eigen leven. En jawel, er zijn behoorlijk moeilijke tijden geweest waarin positief aan de toekomst durven denken het allermoeilijkste was.
Maar net die momenten dwongen mij om na te denken over wat ik wou, waar ik naartoe wil, hoe ik ervoor kan zorgen dat ik toch op één of andere manier een deel van mijn leven zelf in handen kan nemen. Positief zijn.

Ik maakte keuzes. Ik verbrak een relatie, ik begon een andere. Ik verhuisde van mijn bekende omgeving naar een totaal onbekend dorp, ver weg van vrienden en familie - het vraagt meer moeite om hen te zien - maar het is niet onoverkomelijk.
Ik wisselde een paar keer van job, ik liet collega's achter, maar behield de vriendschappen.

En nu, in deze periode van mijn leven kan ik eerlijk toegeven dat ik ben waar ik wil zijn.
In een relatie die natuurlijk aanvoelt, in een dorp en huis waarvan ik ben beginnen houden, in een functie en een bedrijf die mij uitdagen en met een agenda die altijd wel plaats vindt voor vrienden en familie als ik er wat moeite voor doe. Er zijn oppertunities en reizen, er zijn keuzes die ik zelf kan nemen.
Er zijn ook baaldagen en tegenslagen en mijn bol garen zit soms in de knoop. Maar ik durf te dromen van dingen die ik nog niet eens kan benoemen, ik doe moeite om mijn bol garen over het obstakel heen te gooien, er middendoor te wroeten als het niet anders kan.

Ik durf, ik hoop, ik droom.

woensdag 13 maart 2013

Fielosophie heeft een baaldag

Woensdag 13 maart 2013 gaat alvast de analen in als grootste baaldag van 2013.
Het begon nochtans veelbelovend toen ik gisteren mijn oprit verliet en halverwege onze straat tot stilstand kwam tegen een halve meter sneeuw. I kid you not.
Blijkbaar had ik mijn wagen voor tank aanzien toen ik toch probeerde om mij een weg door die stapel sneeuw te banen. Een hoop geschup en wat achteruit/vooruit pogingen later stond ik gewoon weer op mijn oprit geparkeerd. Ingesneeuwd, echt waar.
Heel soms is een doodlopende straat met maar 1 nabije buur niet zo fijn.

Maar goed, ik stond dus weer op mijn oprit en besloot om van thuis te werken. Ik had tijd om een planning af te werken en kon tegelijk een machine was laten draaien terwijl Pixel mij vanop de tafel lag te beloeren, ik was content in mijn home office en nam nog een kopje koffie.

Vanmorgen dan even te voet de straat opgelopen om in te schatten of ik er deze keer wel door zou kunnen en dat zag er alvast hoopvol uit.
Dus ik startte mijn auto en begon het ijs van de voorruit te krabben, maar daar liep het mis.
Niet alleen was het ijs zo hardnekkig dat het er niet af wou gaan, maar het ijs bleek zelfs aan de binnenkant van mijn voorruit te hangen. Niets dat een kwartiertje autoverwarming niet kon oplossen, als die het zou gedaan hebben.
Want mijn verwarming deed niets. Geen warme lucht, maar ook geen koude lucht. Gewoon, stilte.
Vervolgens kwamen aan het ontdooiproces volgende tools aan bod: zakdoek, zeemvel, handdoek met warm water en haardroger.
Die laatste bleek het best te werken, maar het ijs dat ontdooide vroor onmiddellijk weer vast. Uiteraard, want het was -7,5° in ons bos.

Een hoop gegrommel later besloot ik dan maar om naar de garage te rijden want rijden zonder verwarming is 1, maar rijden met een niet te ontdooien voorruit en beperkt zicht, is niet mijn ideaalbeeld van veiligheid.
Ik kreeg de laatste vervangwagen mee (een geluk, dat wel) en toen ik die net parkeerde aan mijn werk, kreeg ik telefoon van de garage dat ze mijn wagen al hadden uitgelezen en dat er toch wel echt iets kapot was, maar dat ze gingen proberen het vandaag te maken.

En toen werd ik overmoedig, want toen ik net na het uitstappen naar mijn lief wou bellen om hem een heads up te geven, schoof ik keihard uit op de tot gladde ijsmassa herleide sneeuw.
Oh en als kers op de taart had ik een zak vast met daarin mijn potje soep voor 's middags, mijn wesc koptelefoon, een appel en een harde schijf. De pot soep overleefde de val niet en daar zat ik dan, midden op een parking, in een plas soep, mijn koptelefoon van juliennegroenten te ontdoen.

Oh en had ik al gezegd dat we vanmorgen ontdekten dat ook de verwarming in ons huis niet meer werkt omdat de gas na 1,5 maand bleek op te zijn?

Er zijn ergere dingen natuurlijk, maar toch. Vandaag ga ik balen.

maandag 11 maart 2013

Fielosophie en het groentepakket

Het weekend is voorbij, dus dat betekent dat ik u eindelijk wat meer kan vertellen over die vooruitzichten die ondertussen al gepasseerd zijn.
Het groentepakket is dus toegekomen en boy oh boy kan ik u daar 't één en 't ander over vertellen.

Het begon met mezelf die woensdagochtend aan het verdeelpunt stond, klaar om mijn groentepakket op te halen. De winkel heeft bijzonder onhaalbare openingsuren voor een werkmens (12u30 - 16u) dus ik waagde mijn kans om 08u30, kwestie van tegendraads te zijn enal.
Toen ik eindelijk iemand op het domein gevonden had (ahja, de winkel was niet open dus daar was niemand te vinden natuurlijk) bleek dat de groenten nog niet eens waren toegekomen. "Ah juffrouwke, die komen pas in de loop van de dag toe en de pakketjes moeten dan nog samengesteld worden. Maar ik zal er eentje voor u opzij zetten zenne".
Oké dan, bedankt. Tot daar mijn enthousiasme voor het groentepakket op woensdag.

Donderdag dan maar. Vol goeie moed reed ik 's ochtends opnieuw naar het verdeelpunt, chance dat het maar 2 straten voorbij mijn huis ligt.
Die ochtend echter iets minder succes. Er was niemand te zien, dus maar weer afgedropen.
Vrijdagochtend dan: succes! Diezelfde man als woensdag aangesproken en mijn groentepakket in ontvangst genomen! Alle, 't is te zeggen, het is eigenlijk meer een groentebak.


En jawel, u ziet daar - zoals gevreesd - wel degelijk een paar knollen liggen.
Ik ben er niet helemaal uit, maar volgens mij is dit de inhoud:
- 4 preien
- 4 courgettes
- 1 sla
- 4 bataaten bataten
- 1 knolselder of een koolraap
- 1 bakje Alfalfa

Tot zover dus mijn groentekennis, want over die bataat ben ik niet helemaal zeker. Het zou ook een rode aardappel kunnen zijn, maar volgens mij zien ze daar te oranje voor.
Ik gooide er gisteren alvast één in mijn juliennesoep samen met een prei. Het smaakte niet funky dus dat was een meevaller.

De sla, courgettes en prei krijg ik wel weggewerkt. Maar die grote knol, bataten en alfalfa, daar moet ik toch eens wat receptenzoekwerk voor verrichten.
Alfalfa jong. Blijkbaar is dat de spruitgroente van de Luzerne. Inderdaad ja.
Libelle Leker zegt nog het volgende: Alfalfa kan op dezelfde manier worden gebruikt bij de voedselbereiding als taugé, een andere bekende spruitgroente. Handig dadde.
Ik gok dat die Alfalfa uiteindelijk in de compostbak gaat terecht komen. En moeilijk om uit te spreken jom. 

Over die knolselder ben ik ook niet helemaal zeker hoor. Toeval wil dat ik de week ervoor juist een knolselder gekocht had voor in de soep. Lucky me. Maar die knol zag er ten eerste anders uit (meer reliëf) en die soep was eigenlijk niet te vreten. Misschien is het een koolraap, maar mijn god, wat maakt een mens daarmee?

Ah, maar kijk wat een snelle zoekactie hier oplevert: Koolraap met spekjes en taugé. Klinkt heerlijk smaakvol. Mijn wederhelft gaat content zijn.

Niet helemaal overtuigd dus van dat groentepakket, u merkt het.
Recepten suggesties of groetencorrecties zijn zeer welkom, laat u gaan.

maandag 4 maart 2013

Complimenten in de zoekwoorden

Moh, ziet dat nu ne keer in mijn zoekwoorden.
Complimentjesdag was wel vrijdag he.

Fielosophie en de vooruitzichten van de week.

En toen was niet alleen de zon met een vooruitzicht naar de lente daar, nee hoor, plots zijn er deze week allerlei vooruitzichten!
Eerst en vooral is er het groentepakket waar u allen even hard naar uitkijkt. Woensdag weten we het, de spanning is te snijden.

En toen was daar ook: een nieuwe bril.
Twee weken geleden kocht ik bij Fossil een nieuw brilmontuur, jawel, sinds kort verkopen ze daar ook brillen! 
Ik weet niet of ik het relaas van mijn klein hoofd hier al ooit gedaan heb? Soit, het komt erop neer dat mijn hoofd zo klein is dat ik altijd brillen moet zoeken bij de kindermonturen en dat dat dus geen modieus vak is voor een eind-twintiger. U mag daar nu mee lachen ja.

Maar daar bij Fossil hadden ze schijnbaar kleine modellekes want ééntje ervan past perfect op mijn klein hoofd. Feest! 
En dat niet alleen, ik kocht de bril in een outlet waardoor dat hele zaakje mij maar 40€ kostte. Dubbelfeest met een dansje erbij!

Na een week met die bril in mijn handtas rondgelopen te hebben, ging ik zaterdag naar de optieker in Tienen. Jawel Tienen, want dat is nu eenmaal de dichtstbijzijnde stad met optieker waar ik "rap" efkes langs kan rijden. De optieker daar bleek echter niet zo vrolijk te worden van het feit dat ik mijn brilmontuur niet bij hem had gekocht, maar wel aan hem durfde vragen om glazen op sterkte te maken. Het imago van Tienen - dat het de laatste tijd enigszins goed deed - daalde daar toch weer met 1 puntje.

Om zeker te zijn liet ik nog een oogtest doen, die helaas aantoonde dat mijn ogen weer achteruit waren gegaan én dat mijn contrast blijkbaar ook niet om over naar huis te schrijven is. Zwart, wit of grijs, 't is maar hoe je het bekijkt natuurlijk.
De man raadde me vriendelijk edoch berispend aan om mijn bril vanaf nu altijd te dragen. Juist ja, qua sympathiekheid verloor hij daar wederom een puntje. 

Maar - en nu komt vooruitzicht nummer 3 (goed he, zo in de brillensfeer) - hij raadde me ook nog een nieuw soort lenzen aan.
Ondanks mijn horror ervaringen van 2 jaar geleden met springende aders en een zandbakgevoel in mijn onverdraagzame ogen, wil ik het toch nog eens een kans geven. 
Zaterdag mag ik dus niet alleen mijn gloednieuwe bril gaan halen, ik mag ook eens testen of die nieuwe lenzen iets voor mij zijn.

Ik kijk er keihard naar uit, maar goed, we zullen zien. Ha!