donderdag 28 februari 2013

Fielosophie bestelt een groentepakket.

Na lang twijfelen, deed ik het gisteren dan toch. Ik bestelde een klein bio groentepakket bij Hartenboer.
Aangezien wij heerlijk op "den buiten" wonen, voel ik mij te pas en te onpas verplicht om mij voor bepaalde zaken te engageren waar ik als semi-stadsmens nooit over nadacht.
Het ging zo met mijn Natuurpunt kwestie en nu ook met dat groentepakket.

Maar in feite krijg ik daar gigantische veel stress van.
Luistert.
Ge bestelt een groentepakket, maar ge weet niet wat daarin zal zitten.
Ge moet wachten om het op te halen tot volgende woensdag. (Chance dat het ophaalpunt zo'n 4 straten verder ligt of ik had er al nooit aan begonnen!)
Dat betekent dat ge dus niet goed weet welke vlezekes - of voorlopig in mijn geval vegetarische vervangvlezekes - ge moet kopen in het weekend want ja, gaat dat wel passen bij die mysterie groenten die ge gaat krijgen? Ge zult daar maar zitten met uwe spinazieburger en een verse kilo... spinazie.

Dat brengt me dus bij stressfactor nummer 2. Wat gaat er IN dat pakket zitten?
Wie weet krijg ik rapen en schorseneren en bieten en godweet welke knol waarvan ik niet eens weet of ge dat moet schillen of gewoon wassen en snijden, laat staan hoe lang de gaartijd is.

Mijn lief mag dan wel zeggen dat ik een keukenprinses ben, al komt dat volgens mij voornamelijk omdat hij zich beperkt tot patatten koken en diepvriesgroenten opwarmen, geef mij een raap en de kans is groot dat die achteraan in de ijskast wordt gelegd alwaar hij 3 weken en tot verlepping toe wordt vergeten.

Het zijn dus spannende tijden alhier, wachtend op dat groentepakket.
Ik zweer het u, als er meer dan 2 knollen in dat pakket zitten, ga ik gillend door mijn keuken hollen.

Wordt vervolgd...

woensdag 13 februari 2013

Fielosophie doet het zonder vlees, maar in dubio.

Vandaag start alweer een nieuwe editie van Dagen Zonder Vlees  en ik doe ook dit jaar weer vol goeie moed mee. Vorig jaar ontdekte ik dat de truuk voor mij is, om te kiezen voor "vals" vlees.

Gelukkig ben ik een fan van soja producten. Ik vind sojamelk lekkerder dan gewone melk (zeker bij havermout, veeeel beter!) en vleesvervangers op basis van soja vind ik een waardig alternatief. Ik kies dus in deze periode vooral voor deze vleesvervangers.

Ik ben geen overtuigd vegetariër en zal dat ook nooit worden. Vlees laten is moeilijk voor mij, maar ik wil wel bewuster eten en op termijn misschien naar een 50/50 situatie evolueren. Ik eet geen tonijn en kies vlees van lokale boeren, kangoeroefilet - hoe lekker ik dat ook vind -  koop ik bewust niet meer. Ik doe wat ik kan binnen mijn comfortzone. Is dat opportunistisch? Misschien. Maar ik zou ook gewoon elke dag vlees kunnen blijven eten, 't is maar hoe je het bekijkt.

In ieder geval, dat was eigenlijk niet het punt dat ik hier wilde maken. Het punt is dat ik ervan overtuigd was dat soja beter is voor het milieu.

Niet helemaal dus.

Onlangs ontdekte ik dat sojaplantages ook best belastend zijn voor het milieu. Want wist u trouwens dat er grote stukken van het regenwoud in Brazilië gekapt zijn om als sojaplantage te dienen?
En wist u dat daardoor die grond opwarmt en uitdroogt waardoor het omliggende bos het steeds moeilijker heeft? En uiteraard heeft dat op zijn beurt dan weer een bijzonder grote invloed op de opwarming van de aarde.
Soit, ik ga u de wetenschappelijke uitleg besparen, die kan u trouwens volgend jaar volledig onderbouwd ontdekken in het televisieprogramma waar wij momenteel aan werken, maar ik wil maar zeggen dat soja producten dus niet zomaar beter zijn.

En daardoor ben ik het wat kwijt in mijn comfortzone.
Verantwoord eten is zo moeilijk, meneer.

dinsdag 12 februari 2013

Fielosophie verkneukelt zich

Dat blijft goed he, die zoekwoorden.
Werkelijk geen flauw idee hoe een mens daarmee tot hier geraakt.

Maar, hoe zit dat nu inderdaad eigenlijk met die eekhoorns?

maandag 11 februari 2013

Fielosophie deed 24u Rotterdam

Hopla, maandagochtend. De werkweek duurt nog te lang, het weekend is nog te ver weg, dus het enige wat we kunnen doen, is leven op de herinnering van het afgelopen weekend.
Hoe was dat bij u trouwens?

Ik had een bijzonder fijn weekend eigenlijk. Ik deed namelijk een gekregen bon cadeau aan een vriendin en ging zelf mee op weekend. Opportunist dacht u? Een beetje, maar ik deed het niet voor mezelf, wel voor de vriendschap.
Accorhotels had blijkbaar nog wat kortingsbonnen op overschot en daar maakten wij dus graag gebruik van om een weekendje Rotterdam te boeken.
We kozen voor het Novotel Rotterdam Schiedam. Aan de buitenkant een basic hotel, maar vanbinnen hip en trendy gerenoveerd. Schone kamers, goeie badkamer, lekker ontbijtbuffet en zowaar de vriendelijkste receptiemedewerkers ooit ervaren.

In het centrum (lees: de winkelstraat) van Rotterdam geraken was wel een kleine onderneming. Te voet op zoek naar het station, na 600m alleen een tram zien, fietser aanspreken en te horen krijgen dat we totaal uit de richting zaten, dan maar diezelfde tram genomen richting station, aan het station 10 minuten naar de ticketautomaat zoeken, de (juiste!) trein nemen richting Rotterdam station en uiteindelijk de Lijnbaan en Koopgoot gevonden na het verorberen van een dagsoep bij de Ierse Pub O'Sheas alwaar we ons plannetje vergaten en daardoor de rest van het weekend aangewezen waren op de locals en dat was eigenlijk wel leuk.

Via via was ik ook te weten gekomen dat China Light Rotterdam nog te bezoeken was, dus dat was een ideaal uitstapje na het shoppen en voor het eten. Ware het niet dat ik op het plannetje gerekend had om de weg te vinden.
Goed, gelukkig was Euromast in mijn hoofd blijven steken en aldus werden er wat locals aangesproken die ons meteen op de juiste tram wisten te zetten.

Het Chinese lichtfestival was wel de moeite en had de wind en de sneeuw niet zo langs onze gezichten gesneden, hadden we er voorzeker nog wat meer tijd doorgebracht.
Er was een lichtgevende draak en een gang met verlicht fruit en ook een lichtgevende eend, zotter dan dat moest het niet worden!

Oh en we ontdekten dat al die kunstwerken uit spaarlampen bestonden, jaja, zo zijn we wel, it's all in the details.

Maar goed, toen onze voeten herleid waren tot ijsklompen en mijn handen alle moeite van de wereld hadden om een sigaret aan te steken (neen, ge krijgt daar dus geen warme handen van), was het goed geweest en gingen we op zoek naar eten.
Zonder stadsplan, zonder research en zo gierig als we waren ook zonder iphonemap (dataroaming is duur hoor gasten).
Plan B dus alweer: Vraag het een local.
En alzo kwam het dat wij nogmaals aan de tramhalte stonden te keuvelen met wildvreemden, dit keer een groepje 65+'ers die ons de Witte de Withstraat aanraadden om te gaan eten.

Het werd restaurant Werelds. Met een wereldse keuken, snapt u. Een beetje bizarre bediening, maar verder wel lekker. Ik koos de Ierse steak, kwestie van in het thema van de lunch te blijven.
Daarna werden er nog wat locals aangesproken voor wat lokale euhm tips. 

En hup, nadien moesten wij heel die onderneming van het openbaar vervoer weer doorlopen. Tram tot aan het station, trein tot Schiedam, te voet tot aan het hotel. 2 meisjes 's avonds in Rotterdam, ik werd wat bang gemaakt door mijn reisgezellin, maar alles is goed en veilig verlopen, geen reden tot paniek.

Leuke tijd daar in Rotterdam afgelopen weekend. En als afsluiter krijgt u toch nog die lichtgevende eend mee.

dinsdag 5 februari 2013

Fielosophie mocht eens iets voor de Knack Weekend schrijven


Toen ik vorig jaar startte met mijn zijprojectje WonderWeg wist ik niet zo goed waar dat juist naartoe zou gaan. Reizen + passie equals een reisblog, dat was zeker.

Ik werd huplakee al geselecteerd voor de Knack Weekend Blog Awards, wat overigens niet zo moeilijk was want wij die ons reisbloggers durven te noemen, zijn niet met zovelen.

Maar het leverde mij alvast een paar mooie kansen op en bij deze kan ik u met trots mijn eerste semi-officiële online publicatie presenteren: "De favoriete reisbestemming van Sophie van Wonderweg".

Jaja, het is maar in de online editie en technisch gezien is het geen artikel maar een bloggersbijdrage, maar hey, published op de Weekend Knack online, toch wel een beetje trots ja!