donderdag 31 januari 2013

woensdag 30 januari 2013

Fielosophie en haar snijmachien

Ik moest u nog vertellen over mijn onverwachte Tupperware liefde. 't Is nu toch al een dikke maand aan, dus hoog tijd om uw leven ook wat gemakkelijker te maken.

Eind vorig jaar werd ik door mijn nicht uitgenodigd voor een Tupperware avond en ondanks het feit dat de vooroordelen zich al jaren in mijn hoofd genesteld hadden - ouwbollig much? Cliché housewife much? - moest ik toegeven dat ik daar eigenlijk wel zin in had. Ik had immers nog nooit toegegeven aan zo'n homesale avond. Maar de hoofdreden voor mijn interesse: ik ben behoorlijk tevreden van mijn Tupperware smart steamer en die pottekes van ons mama gaan ook al jaren mee, dus waarom niet?

Anyway, de avond zelf bleek behoorlijk amusant, we leerden negerinnentetten (pardon my French) maken met die smart steamer, voorafgegaan door een hilarische scène waarbij tijdens de demonstratie van ene "eiwitopkloptool" bleek dat het eiwit toch niet stevig genoeg opgeklopt was door die tool en de hele zooi, tijdens het omdraaien van de pot, tegen de grond knalde. Lachen jong, echt.
Maarrr, tijdens die avond ontdekte ik dus de Tupperware tool van mijn leven, de TurboChef.
Ondanks het feit dat ik het bewonderenswaardig vind hoe Jeroen Meus met een geweldige souplesse zijn ajuinen snijdt, in mijn keukenwereld verloopt dat zelden zo.
Versta mij niet verkeerd, ik kan heus wel een ajuintje snijden, maar dat is bijzonder onelegant.
Het tempo ligt toch zo'n 4 tellen trager dan dat van Meus, mijn ogen pikken lijk zot waardoor ik dan met uitgestoken tong boven mijn ajuin sta te knipperen en af en toe snij ik al eens met een scherp mes in mijn nagel waardoor die nog dagen blijft haken en ik al eens een onvoorziene draad uit mijn kleren placht te trekken. En ik kan nog steeds niet naaien, jammer.

Maar toen was er dus de TurboChef, machien van mijn hart.
Snij uw groenten in groffe stukken, kieper in het potje, deksel erop, 5 keer aan het koordeke trekken en hopla, fijngesnipperde ajuin, paprika, champignons, wortel,... 
En ge kunt daar dus zelfs pesto enal in maken he. Serieus, als ik u één zotte Tupperware investering zou mogen aanraden, this is it.
En ja, ge kunt nu wel denken "wat een lui wijveke, ajuinen snijden is toch niet zo erg", awel neen dat is waar wat ge denkt.
Maar wacht tot dat machien in uw keuken staat jong. We zullen dan nog is klappen.

Voor de goeie orde: Dit is dus geen gesponsorde post hé, ik heb daar zelf centjes voor neergelegd en ik krijg voor deze post niets in return. 't Moet zijn dat ik echt content ben.

vrijdag 25 januari 2013

Fielosophie zoekt portemonnee

Al weken en maanden ben ik op zoek naar een leuke portemonnee. Mijn oude is versleten, dus tijd voor een nieuwe!
Maar, ondanks het feit dat ik mezelf moet beschermen tegen het blijven aankopen van sjakossen, gebeurt net het tegenovergestelde met het vinden van een goede portemonnee.
In tegenstelling tot een handtas, die ik regelmatig wissel al naargelang het seizoen of geplande activiteit, is een portefeuille iets dat bij mij normaal gezien jaren meegaat en dus vooral functioneel moet zijn al die tijd.

En daar knelt het schoentje.
Een functionele én mooie portefeuille is niet zo evident.
Ik keek al op Etsy, Zalando, Asos, Fossil, Esprit, maar ik kan hem maar niet vinden.

Vertel mij ne keer, waar denk jij dat ik nog zou kunnen zoeken?

Theespreuk van de dag

Grote waarheid op mijn theezakske vandaag:


Mijn persoonlijke levens- en werkwaarde zomaar ineens op het theezakske van vanmorgen zeg, maakt dat mee.

En op aanvraag: De nagellak is van L'Oreal, Color Riche Le Vernis in Black Swan!

donderdag 17 januari 2013

Fielosophie gaat verbouwen


En mijn lief ook he, ik doe dat gelukkig niet alleen. Technisch gezien is het ook zijn huis, maar dat zou de titel te omslachtig gemaakt hebben.

"Straf dadde, en gij hebt daar helemaal nog niets van gezegd?", jaja, ik had u dat nog niet gemeld.
Maar kijkt, sinds begin januari ligt ons bouwdossier te blinken op de bureau's van al die duusd instanties die daar graag iets over willen zeggen.

Onze plannen zijn tweeledig. Allerbelangrijkst is het "inpakken" van de bestaande woning om zo een betere isolatie te verkrijgen en het vervangen van de ramen om een betere verluchting toe te laten. Daarnaast zullen we ook nog een stuk aan de woning bijbouwen waardoor onze garage, nu losstaand, verbonden wordt met de bestaande woning waardoor ik eindelijk een berging krijg. Hiha, ik heb nooit zo graag een berging gewild als sinds ik in ons huis woon. Volgens mij had de vorige eigenaar geen vrouw want qua praktische indeling mankeert daar duidelijk het inzicht van een vrouw. Maar plaats voor een pooltafel, bah jaat, dat wel.

We hebben zelfs al ons bekendmakingspapier gekregen. Wat een zot formaat heeft dat trouwens!
4 insteekhoezen aan de hoeken en 2 verknipte voor de middenstukken waren er nodig om dat spel te plastificeren.

Ja jong, zelfs Pixel was er lichtjes van aangedaan dat dat papier twee keer zo groot was als hem.

Tot nu toe waren alle doorlopen stappen een makkie. Beslissing om te verbouwen, een architect zoeken, plannen tekenen, check.
Maar nu begint het moeilijker werk. Aannemer zoeken, offertes opvragen, beslissingen nemen in materialen én een onbewoonbaar huis voor verschillende weken. 

Anyway, we moeten daar niet over neuten, 't is voor de goeie zaak (die berging weet u nog) dus we pakken het wel hoe het komt.
Of zich aanbiedt, want vertel mij ne keer hoe gullie dat gedaan hebt?
En we zoeken nog een Limburgse aannemer, ramenzetter,... dus kom hier met die telefoonnummers!

maandag 14 januari 2013

Het bizarre koelboxverhaal - de (darm)ontknoping

Het bizarre koelboxverhaal dat kent u waarschijnlijk nog wel?
De uitslag, die is nu ook bekend. Blijkt dat er wel degelijk iets aan de hand (of het darmpje) is, maar gelukkig heeft het niets met mijn voorgeschiedenis te maken volgens de dokter. Wel heeft er één of andere vreemde bacterie zich vrolijk in mijn darmstelsel genesteld en die kerel moeten we er natuurlijk vriendelijk doch kordaat zien uit te schoppen.
Medicatie dus. Maar al bij al nog een meevaller.

Merci voor het geduim!

donderdag 10 januari 2013

Fielosophie en haar parkeerfrustratie, met dank aan Stad Leuven.

Ik heb nooit echt ten volle beseft wat een luxe het is om te kunnen werken op een plek waar parking wordt aangeboden. 
Sinds deze week echter besef ik dat meer dan ooit met een hele hoop frustraties tot gevolg!
Mijn werk ligt aan het Engels Plein (Vaartkom) in Leuven. Ooit was daar geweldig veel gratis parking onder het viaduct en dat was geweldig. Parkeren, werk binnenstappen, klaar.

Sinds een aantal maanden zijn daar de werken aan de brug van het viaduct gestart en dat zorgde voor heel wat last, maar goed, ik begin op tijd, dus ik vond altijd wel een plekje.
Helaas is men deze week gestart met de werken aan het Engels Plein zelf. Stad Leuven heeft immers het overmoedig idee om van deze buurt een winkelwandelbuurt te maken.
Bijgevolg: alle gratis parking die hier was, verdwijnt om er een groene zone van te maken en er komt een betalende parkeertoren in de plaats. Opportunity you say?

Sta mij toe om daar toch enkele bedenkingen bij te hebben.
Eerst en vooral hebben ze het plan aangevat om aan de werken te beginnen nog voor de parkeertoren klaar is, hij is nog niet eens in de helft. Dat betekent dus dat het zogenaamde alternatief niet eens beschikbaar is.
Het mogelijk ander alternatief van Stad Leuven is een betaalparking naast de Vaartkom, deze wordt ook duidelijk bewegwijzerd. Maar, dit is dus een betaalparking. Zo eentje waar je geen hele dag mag staan of je krijgt een boete. Ik, als werknemer van een bedrijf aan de vaart, kan daar dus niet een hele dag parkeren. Of het kost mij handenvol geld door om de 2uur de parkeermeter bij te vullen en dan nog met de kans dat ik een boete krijg omdat ik de regels van de parking overtreed door telkens mijn parkeerplaats te verlengen, langer dan de toegestane duur.
Dit alternatief is dus absurd en misschien haalbaar voor mensen die komen winkelen aan de vaart, maar zeker niet voor de werknemers van de bedrijven er rond.

Een andere "dagparkeermogelijkheid" die door Stad Leuven wordt geopperd is de parking van het station. Dagtarief: 20€. Maand abonnement: 125€ voor niet-treinreiziger. 125€ maal 12 maanden = 1.500 € op jaarbasis en dan moet je nog 10 minuten stappen natuurlijk. Een maand loon aan parking alleen? Hallo kroket.

Een laatste optie: een parking huren in de gebouwen rond de vaartkom. Dat leek me inderdaad mijn beste optie, een parkeerplaats zou dan tussen de 80€ en de 120€ kosten. Nog steeds veel, maar wel al dichter bij het bedrijf en toch een mogelijk verschil van 500€ met de stationparking.
Maar wat blijkt? Alle parkeerplaatsen zijn reeds verhuurd! Lucky me.

Ik kan dus gerust stellen dat ik op dit moment geen enkel idee heb hoe ik op mijn werk moet geraken en waar ik in godsnaam mijn auto kan achterlaten.
Oh en voor u met het openbaar vervoer komt zwaaien: er is geen station binnen een straal van 20 km rond mijn woonplaats, nog is er een buslijn die ik kan nemen zonder 3 keer te moeten overstappen.
Carpoolen is ook geen optie want er komt maar 1 iemand uit mijn richting en dan nog met heel andere uren.

Maar de allergrootste klucht van dit alles mag dan wel zijn dat Stad Leuven het gebied rond de Vaartkom aantrekkelijker wil maken en daar dus volop investeert in bedrijven- en woningcomplexen. Bedrijven en woningen waar de werknemers en bewoners, net als de mogelijke kopers NIET kunnen parkeren. Veel succes met die winkelwandelstraat waar niemand nog wil werken wegens onmogelijk parkeren voor een hele dag.
Het ziet er namelijk niet naar uit dat die parkeertoren snel klaar zal zijn en ik hou mijn hart vast voor de huurprijzen van een parking aldaar.

U begrijpt dus dat ik kwaad ben op Stad Leuven omwille van dit hele circus. Sinds ik in Leuven werk, breng ik ook meer tijd door in de Leuvense horeca en winkel ik vaker in deze stad. Allemaal alleen maar door hier te werken, een positief effect voor deze stad, me dunkt. Maar sinds dit parkeerprobleem weet ik niet goed of ik hier nog wel wil blijven werken. Want elke dag nors je dag doorlopen omdat je om de 2 uur je parkeerschijf moet verleggen of handenvol geld kwijt bent aan parkeermeters of zelfs boetes (25€ op dag 1, jawel!) dat is niet goed voor mijn algemeen welzijn.

dinsdag 8 januari 2013

Fielosophie en het bizarre koelboxverhaal

Gisterenavond had ik een behoorlijk boeiend doktersbezoek achter de rug. Omwille van een paar kleine klachten, maar met een familiaal risico in het achterhoofd, liet ik mijn bloed trekken voor standaardonderzoek. Omdat dergelijk onderzoek in mijn geval niet 100% betrouwbaar is, moest ik ook een staal van mijn stoelgang bezorgen. U mag nu afhaken als u dat wil, wat nu volgt is een beetje vies, maar ik probeer om het niet platvloers te maken. Ahum. 

Ik kreeg dus een potje. Serieus he maat, dat potje was maar zo groot als diegene die je krijgt voor een urinestaal! Als het zelfs niet kleiner was!
Ik was het efkes kwijt. I. Seriously. Lost. It.

Hoe moet een mens in godsnaam ooit "dat" "daarin" krijgen. Denk: diameter 3 cm.
Ik kreeg het behoorlijk benauwd, kreeg een flashback naar die keer in het medisch centrum toen ik als 10-jarige geen flauw idee had hoe ik in zo'n potje moest plassen met een gigantische knoeiboel en rooie kop als gevolg.

Ik dus naar huis met dat potje diep verscholen in mijn handtas. Ik was er zo van in de stress geraakt dat ik die avond gewoon niet meer naar het toilet kon gaan.
Goed, vanmorgen moest het dan gebeuren want de staal moest vandaag in het ziekenhuis geraken.
Bon, ik ga deze stap bewust overslaan wegens te gênant en plastisch voor woorden. Beeld het u alstublieft ook niet in, serieus, dank daarvoor.

Goed, ik dus met dat potje terug naar de dokter, deze keer niet diep in de handtas verstopt, u begrijpt waarom.
Maar nu volgt een nog vreemdere situatie.
De dokteres had me namelijk gezegd dat ik het potje gewoon in de koelbox vooraan buiten de praktijk mocht zetten.
Excuseer? Koelbox?

Ik verwachtte dus een onopvallend ingewerkte medische koelbak die wat ging stomen als je het luikje zou open doen, maar neen hoor.
Het was een gewone koelbox. Type Aldi toeristenfrigobox.
Zomaar boenk aan de voordeur van de praktijk. Waar dus alle patiënten iedere keer voorbijlopen en waar je zomaar iets kan insteken of uitnemen zonder dat iemand het weet.
Nu, ik verwacht niet dat iemand mijn potje zou gaan verwisselen, maar toch, ieuw! Drie keer rondkijken later, om mij ervan te vergewissen dat er zeker niemand keek, heb ik mijn potje toch maar in de box gedropt.
Het zou kunnen dat het oud mannetje op de hoek van de straat het gezien heeft, maar ik hoop dat hij wat slechtziend was of zijn duiven aan het zoeken was.

Alle vooruit. En dan nu hopen dat er binnen twee dagen geen onregelmatigheden te melden zijn. Hoopt u mee?

zondag 6 januari 2013

Fielosophie en het donkere moeras.


Over het algemeen probeer ik veel moeite te doen om gelukkig te zijn.
Proberen ja, want ik ben één van die mensen waarbij dat schijnbaar niet vanzelf lijkt te lopen. Als ik even niet oplet, zak ik zo weg in een donker moeras.
Maar ik ben daar niet geire, dus ik probeer altijd mijn best te doen om het geluk te zoeken.

Maar fucking hell, misschien is het een test, of misschien is dat gewoon hoe het stiekem voor iedereen gaat, maar het leven maakt het mij verdorie niet gemakkelijk.
Ik gaf mijn moeder af en niet veel daarna ook mijn grootvader.
Op dit moment maken we ons ernstige zorgen over mijn grootmoeder, de vrouw die ik zag veranderen van een zorgzame oma naar een zorgbehoevende bejaarde.
Ik ben enig kind, heb geen grootouders meer langs de andere kant van de familie en ik zit met een vader die niet bepaald met mijn welzijn bezig lijkt te zijn.

Ik wou dat ik me kon wentelen in een apathisch hoekje. Waar er niets hoeft gedacht te worden en waar de tijd stilstaat. Maar helaas is het donker moeras daar maar net om de hoek. Ik probeer dus om de dag door te komen. Dag voor dag. Met moeite om te praten en moeite om mijn geliefden niet van mij af te duwen.
Eenzaam, ook al zijn er mensen rond mij heen.

Ondanks dat, doe ik toch mijn best. Stap voor stap tast ik de grond voor mijn voeten af. Ik kan alleen maar hopen dat het moeras niet dichterbij komt.

donderdag 3 januari 2013

Fielosophie en de niet-voornemens.

Hopla, een nieuw jaar enal, ik hoop dat u genoten hebt van de afgelopen feestdagen.
Wij hebben het jaar alvast mooi afgesloten met een kort tripje naar Picardië en wat vrije dagen thuis. En believe me, dat laatste, dat is pas echt iets waar ik van kan genieten. Met ons druk leven en een lief dat het afgelopen jaar toch wel voor de helft ervan in het buitenland heeft gezeten, kan gewoon thuis zijn al een keer deugd doen.
Er was ook een beetje eenzaamheid en het gevoel nergens naartoe te kunnen. Geen kerst met mijn ouders, geen nieuwjaar met mijn oma of familie, dat was een beetje raar alweer. Gelukkig heb ik een fantastische schoonfamilie die dat toch behoorlijk kan opvangen.

Ik kreeg ook superleuke kadootjes: Een etentje & overnachting In De Wulf (hiha!), het Breiboek (oldskool!), Desperate Housewives 8 (het laatste seizoen, nooooo!), een elektrisch deken (koukleum, that's me!), heerlijk allemaal!

En verder ga ik gewoon verder op hetzelfde elan, zonder veel voornemens maar wel met positivisme! 
De inhoud van de diepvries werd geïnventariseerd dus dat projectje gaat gewoon vlot zijn gangetje. Om te voorkomen dat hier alleen maar idiote diepvriesrecepten passeren, ben ik wel gestopt met iedere diepvriescombo te posten. Ik denk dat u mij daar alleen maar dankbaar voor kan zijn.

Reizen staat ook nog steeds hoog in het lijstje en dankzij Brussels Airlines heb ik een gratis vlucht gewonnen met hun Music For Life actie en komt er in maart al een tripje naar Stockholm op de agenda.
Picardië zal ook in 2013 nog veel bezocht worden dankzij mijn samenwerking met de toeristische dienst daar, dus ik mag niet klagen. Project reizen komt ook in 2013 weer goed voor mekaar.

Er zijn mensen die durven stellen dat 2013 een slecht jaar wordt wegens elke vrijdag vrijdag de dertiende, maar dat zijn waarschijnlijk diezelfde mensen die dachten dat de wereld op 21 december ging vergaan. Nee hoor, volgens mij wordt het een goed jaar, kom, pakt u een koekske en we beginnen eraan!