maandag 30 juli 2012

Fielosophie houdt van onverwachte weekends

Aan het begin van de week leek het erop dat mijn weekend zich grotendeels in de periferie van mijn zetel ging afspelen, maar de heerlijkheid van onverwachte uitnodigingen maakte dat mijn weekend plots een bommetje van activiteit werd.

Ik kreeg van een excollega/vriendin een uitnodiging om de festivaltoerist te gaan uithangen met een VIP ticket voor Tomorrowland. Helaas moest ik daardoor passen voor de verjaardagsdrink van een andere excollega/vriendin. Ik weet niet wat u, maar zo'n uitnodiging kon ik toch niet laten schieten!

Ik was ook zo slim om mijn iPhone te vergeten op te laden (3 jaar oud en nog 1,5 dag batterijlengte, quoi) en bijgevolg kon ik welgeteld twee foto's nemen op één van 's wereld meest impressionante festivals.
Fantastisch zicht op de Mainstage vanop het logeterras

En dancing fishies op het Pearl Comfort Zone terras:
Na de eerste schok (kunnen die wel tegen al die luide muziek?) vond ik het best wel grappig zo'n visbokalen op een festival. 

Oké, ik heb ook nog een foto van een man aan het zwembad met een string, maar dat was achteraf gezien een verloren batterijminuut.

Zaterdag sprak ik redelijk last minute met een andere excollega/vriendin af in Antwerpen en bezocht ik voor het eerst het Bocadero strand in Antwerpen:
Ja, ik was diegene die als enige botjes aanhad op een zonovergoten strand.

Blij dat ik het eens gezien heb, beetje gedegouteerd over het snobisme, maar wel genoten van warme tapas, mojito's, strand en zon.

Het deed me plots ook beseffen dat ik, door op veel plaatsen te werken, heel veel excollega's heb waar ik een goeie vriendschap aan over gehouden heb.
Ik prijs mezelf gelukkig. 

dinsdag 24 juli 2012

Fielosophie lacht wat groen

Onder het motto 'Iedereen begaat al eens een flater', wil ik gaarne die van gisteren met u delen.

Een tijdje geleden vroeg een vriendin van me op facebook of er misschien iemand een haagschaar te leen had.
Wij hebben een haag die geregeld ne keer geschoren moet worden, dus ik riep dat er alhier bij ons één te vinden was.

Het lief was in het buitenland, maar zijn papa ging de haagschaar klaarzetten in de garage nadat hij ze zelf nog nodig had (kanttekening die van zeer groot belang is in dit verhaal: ik scheer nooit zelf de haag). 
De volgende ochtend deed ik de garage open, zag iets haagschaarachtigs staan en pleurde het machien in de koffer.
Ik voelde al nattigheid toen ik zag dat het spel op naft macheerde en niet met een kabel. Ik hoorde de vriendin in kwestie echter niet meer en ging er dus vanuit dat alles in orde was.

Tot gisteren. Gemiste oproep en nadien een lief dat lachend het terras komt opgelopen.

De situatie ging als volgt:
- Vriendin beslist om de haag af te doen, maar krijg het spel niet in gang. Beslist te bellen, maar komt op mijn voicemail terecht. Dus beslist ze om te bellen naar mijn lief.
- mijn lief was niet aanwezig op de dag van de uitwissel en heeft bovendien al eventjes de haag niet meer zelf afgedaan. Op naft? Dat is raar. Hij beslist dus om naar zijn vader te bellen om efkes te informeren.
- De vader van mijn lief - die überhaupt op vakantie is - hoort het in Keulen donderen bij een haagschaar met naft. Hij had wel degelijk de elektrische haagschaar in de garage gezet.
- mijn lief belt terug naar de vriendin en vraagt haar om het machien te beschrijven. Ondertussen had zij zelf al een google actie gepleegd en bleek dat ik de boomzaag had meegegeven. 
De haagschaar stond nog steeds in de garage.

Sigh. Hoongelach alom. 

vrijdag 20 juli 2012

Fielosophie meent het

Gisteren bevond ik mij plots middenin een gesprek dat de oppervlakkigheid van ons westers leven en onze contacten bekritiseerde. En dat het leven in pakweg Centraal-Amerika veel oprechter is.

Eén van de dooddoeners die in zulke gesprekken telkens weer worden boven gehaald, is de openingszin "Hoe gaat het?" en dat meer dan de helft van je contacten je antwoord niet eens zouden afwachten wegens desinteresse.

Ik kan niet anders dan denken dat die theorie door een ongelooflijke pessimist moet bedacht zijn.

In alle eerlijkheid kan ik zeggen dat wanneer ik deze vraag stel ik ook écht wil weten hoe het gaat. Goed of slecht, luisteren zal ik.
Maar, buiten misschien enkele van je allerbeste vrienden, gebeurt het gewoon zelden dat iemand op zo'n moment zijn zorgen effectief op tafel gooit. Dat ligt niet aan de oppervlakkigheid van dat contact, maar aan de schroom die iemand heeft over zijn emotionele stabiliteit of situatie. Ik ben zelf ook zo.

Waar ik echter wel kan achter staan, is dat wij in onze westerse maatschappij zo gefocust zijn op hoe het nìet moet, dat er uiteindelijk te weinig schouderklopjes worden gegeven wanneer het goed gaat.
Al zit er een dunne lijn tussen het overmatig enthousiasme van bv. een Amerikaan die alles "great" en "fantastic" vindt en het becomplimenteren van "a job well done".

Dus, als ik u vraag "hoe het met u gaat", of wanneer ik vind dat u iets "keigoe" hebt gedaan, ga er dan gerust vanuit dat dat gemeend is.

donderdag 19 juli 2012

Fielosophie is gelukkig in haar bos

Aangezien de wederhelft het leven naast de Tour de France voor u aan het vastleggen is, ben ik dus alleen in De Bos.
Ik krijg dikwijls de vraag of ik dat niet erg vind. Wel, ik kan oprecht zeggen dat dat helemaal niet erg is.
Uiteraard is het fijner met twee, maar net omdat ik er nu alleen ben, ben ik me dubbel zo bewust van het leven waarmee ik omringd ben.

Ik beschrijf het even voor u.

Rond een uur of half 6 word ik zacht gewekt door de roep van een mannetje- en vrouwtjespauw. Ik kijk op de wekker en weet dat ik nog wat mag slapen en dommel dus gerust weer in.
Om kwart voor 8 sta ik op en de poes verwelkomt me meteen bij het openen van de slaapkamerdeur met gespin en beengeschuur. Af en toe strompel ik over dat pluizig verlengde van mijn been, maar het kan ook aan de prut in mijn ogen liggen.
Ik trek de gordijnen open en zie een zwart en bruin konijn aan het gras knabbelen (ahja, want man van huis = onafgereden hoog gras).
In de badkamer gaat het raam open en de vogels zijn al druk aan het kwetteren, waarschijnlijk hebben ze het over mijn outfit van de dag. Denk ik he.
Er wordt ontbeten, maar dan zit ik aan de tafel en kan ik niet goed door het raam zien, dus meestal lees ik dan gewoon de gazet. Van het weekend. Ik kom daar een hele week mee toe, recyclage heet dat dan.

Wanneer ik in mijn auto stap moet ik het andere bruine konijn van de oprit verjagen, kwestie van een platgereden beest op mijn oprit te voorkomen want dat laat nogal wat plekken. Allé, dat was toch zo met die vieze kikker een maand geleden.

Bij het oprijden van onze doodlopende straat - in de andere richting natuurlijk - kijkt een hert op het midden van de straat mij wat vertwijfelend aan om dan weer flux tussen de maïs te springen. 

Vandaar gaat het richting verstedelijking dus dat kent u allemaal wel.

Omdat een mens niet moet overdrijven met altijd alleen in De Bos te zitten, wordt er na het werk een avondactiviteit gepland waar meestal drank en eten aan te pas komt en die ook nooit eindigt op het moment dat ik van plan was om weer richting De Bos te gaan.
In de donkerte van de nacht rij ik de verstedelijking weer uit om een straat voor de onze een grote uil te zien opvliegen die mij vervolgens vanaf de lantaarnpaal achterna kijkt. Dat is: lichaam vooruit, kopje 180° gedraaid, u kent het wel.

Ik kom weer thuis bij een ietwat gefrustreerde kater die teveel tijd alleen in De Bos heeft doorgebracht en die ter compensatie nog een half uurtje op de slaapkamer mag blijven.
Terwijl hij beslist om nog wat brokjes te gaan knabbelen, gaat de deur van de slaapkamer weer dicht.

Erg zo alleen in De Bos? Allesbehalve.

maandag 16 juli 2012

Fielosophie moest wat snotteren

Het veranderen van werk heeft deze keer toch iets meer emotie teweeg gebracht dan anders.

Het voelt vreemd om een belangrijke stap in mijn leven te zetten - met de nodige onzekerheden - en niet even naar mama te kunnen bellen.
Mijn tante was enorm lief en trots, ook al ben ik er zeker van dat ze niet helemaal begrijpt waarom ik geen 9 to 5 wil.
Mijn hart brak heel even toen mijn tante me zei dat mama zo trots op me zou geweest zijn en dat ze haar, toen ze al erg ziek was, had gezegd dat ze het zo erg vond dat ze niet zou kunnen zien hoe ik mijn leven zou ontplooien.

Toen ik zaterdag een vruchteloze poging tot soldenshopping deed, kwam ik plots oude vrienden van mama tegen. Mensen die wel 2u van Hasselt wonen die net op die dag in dezelfde winkel als ik stonden. Zo'n 7 jaar hadden we elkaar niet meer gezien.

We deden heel hard ons best om het wederzijds verdriet dat bij deze ontmoeting opkwam niet te tonen. Tot één van hen het niet langer volhield. En zo stond ik plots middenin de Rituals in Hasselt te snotteren met 2 mensen die ik eigenlijk niet meer ken, maar die voor altijd in mijn hart zullen zitten om wat ze voor mama betekend hebben.

Ik wou dat ik haar kon bellen. Ik wou het echt.

woensdag 11 juli 2012

Fielosophie doet van kaartje trek

Met het risico om als huppeltrut bestempeld te worden, heb ik lang getwijfeld om deze nieuwe actie in mijn leven te delen. Maar aangezien jullie allemaal ondertussen al wel weten dat ik gewoon een stoer wijf ben, doe ik het toch!

Sinds deze week ben ik opnieuw gestart met het lezen van een elfenkaart voor ik ga slapen.
Niet zozeer omdat ik geloof in elfenorakels, maar wel omdat de boodschap op die kaartjes een positieve gedachte geeft voor het slapengaan.

Hold your horses, ik ben wel degelijk een gelukkig mens en niet getormenteerd door donkere gedachten.
Maar er is iets geruststellend in het afsluiten van de dag met een boodschap vol vertrouwen, hoop en moed voor de toekomst. En een pak naïviteit, dat ook.

Dus trek ik 's avonds weer een elfenkaart. Om heel andere redenen dan zo'n vijf jaar geleden, maar wel met eenzelfde effect: Een nieuwsgierige en naïeve blik naar de toekomst en een glimlachend gezicht op het hoofdkussen.

Dat leek mij toch een beter idee dan gaan slapen met "whoeha ik heb een zot tv-programma te regelen oh ma gowd!"

dinsdag 10 juli 2012

Fielosophie probeert weer te ademen. En te bloggen.


Ik ben hier gelijk nogal afwezig geweest en dat was niet helemaal de bedoeling. Mijn hoofd zat thans vol met goeie verhalen.
Hoofdreden van afwezigheid is het feit dat ik van job ben veranderd.
Inderdaad. Eerder zoiets als:
"OH MA GOWD, ik ben van job veranderd en moet nu zot boeiende maar moeilijke dingen doen en ik moet dat helemaal alleen doen OH MA GOWD, hoe spannend is dees gasten oh my oh my, laat het goed komen laat het goed komen!"

Zoiets dus. Uitgesproken met dubbele versnelling, net niet over de woorden struikelend, al rondlopen van links naar rechts.
Oh ja, that's me voor het moment.

U begrijpt dat bloggen niet echt iets was waar ik aan toe kwam in deze staat.
Anyway, ik heb mij voorgenomen dat bovenstaande state of mind niet perse veel bijdraagt aan het welslagen, dus probeer ik weer te ademen tussen 2 zinnen en een keertje rechtdoor te lopen in plaats van van links naar rechts.

Het komt weer goed hoor gasten. Ik zeg altijd: alles komt altijd goed.