Beste vakbond,

U heeft het alvast gemerkt, u was zelfs behoorlijk snel met uw briefwisseling wanneer u zag dat mijn lidgeld niet meer betaald werd, maar ik ben opgestapt.

U vroeg zelfs in de briefwisseling of dat een vergissing kon zijn en dat ik alsnog mijn lidgeld op uw rekening kon storten.

Ik ga dat toch niet meer doen.

Ik had daar zelfs één van uw medewerkers van op de hoogte gesteld, maar aangezien een reactie uitbleef, kon ik daar ook geen verdere tijd aan verspillen. Het was nochtans diezelfde medewerker die ik reeds 2 maal moest contacteren om een antwoord op een vraag te krijgen. Mijn allereerste en enige vraag ooit tijdens mijn lidmaatschap überhaupt (regelingen bij einde contracten niet meegerekend). Ik vond dat niet teveel gevraagd.

Nu de gemoederen rond vakbondsacties hoog oplaaien, wou ik u toch ook graag vanuit mijn standpunt mijn mening meegeven. Ik hoop dat u er iets aan heeft of dat u er even bij stil zal staan. Misschien ook niet, ik kan dat begrijpen, u heeft een stakingsactie voor te bereiden die waarschijnlijk iets belangrijker is dan de mening van een teleurgesteld lid in de anonimiteit.

Aangezien ik een job in de media uitoefen, zit ik in het paritair comité van de audiovisuele sector. Niet het beste paritair comité om in te zitten. U beseft dat gelukkig ook, net zoals u beseft dat er nog heel wat afspraken moeten gemaakt worden.

Maar ik vraag mij af, hoe komt dat? TV wordt in Vlaanderen nu toch al een hele tijd gemaakt, laten we kort door de bocht gaan en zeggen dat sinds de komst van VTM in 1989 dergelijk paritair comité kon opgericht worden en vanaf toen kon worden uitgebreid. Maar goed, het heeft geen zin om in het verleden te gaan zoeken naar “what could have been done”.

U vecht en staakt voor jonge werklozen, voor oudere werknemers en in principe voor ons allemaal. Maar in mijn paritair comité voel ik daar bijzonder weinig van. TV wordt over het algemeen gemaakt door gedreven, creatieve mensen. Wij werken 2 maal zo hard (wilt u graag eens meelopen op een draaidag waarbij je om 7u op de set moet staan en je draaidag uitloopt tot een uur of 11?) en dubbel zo begeestert als velen van de ambtenaren die tegen hun brugpensioen lopen in pakweg de VRT, om in de sector te blijven.  Opnieuw kort door de bocht, waarvoor mijn excuses, maar u begrijpt mijn punt.

Toch zijn wij het die maar geen recht verkrijgen op anciënniteitsdagen en waar het systeem van overuren en weekendwerk niet volgens de regel (die nochtans is vastgelegd in uw laatste overeenkomst) wordt uitgevoerd. Ik heb u nog nooit weten staken voor onze rechten, maar goed, wij zijn dan ook maar een relatief kleine sector, uw woorden. In onze sector heerst ook geen oh-men-roept-op-om-te-staken-dus-kunnen-we-een-dag-thuisblijven-mentaliteit. Wij willen werken omdat we wat we doen graag doen.

Sta mij toe om even te veralgemenen en voor mijn generatie te spreken. Men zegt dat wij een passieve generatie zijn. Dat wij niet op de straten komen om voor onze rechten te vechten.

Dat laatste is inderdaad waar, wij geloven niet meer in de massa’s in de straat met bordjes en cassante slogans.

Wij geloven echter wel in confrontatie, maar vooral ook in “wij”.

Want “wij” doen namelijk aan guerilla gardening, wij richten facebookgroepen en collectieven op, wij vinden vintage, tweedehands en zelfgemaakt opnieuw uit omdat wij niet perse alles nieuw en duur willen hebben net omdat de wereld veranderd. De mentaliteit en realiteit is gewijzigd sinds uw oprichting, mensen willen betrokken zijn en een mening hebben. Mensen hebben het steeds moeilijker met beslissingen die in hun zogezegd voordeel worden genomen terwijl zij daar zelf nooit over geconsulteerd zijn.

Ik wou u eigenlijk alleen maar zeggen dat ik mijn ontslag bij u heb gegeven omdat ik teleurgesteld ben in de vakbonden onzer land. Ik ben begaan met mijn toekomst en mijn centen waar ik hard en lang voor zal moeten werken, maar helaas voelt het aan alsof al uw stakingsacties niet de juiste manieren zijn om oplossingen te verkrijgen. Niet werken om te kunnen werken, het klinkt niet logisch, toch? Ik wíl werken om te kunnen werken in een aangenaam kader en voor een aangenaam toekomstperspectief, dus help ons eerder het ouderwetse kader te veranderen in plaats van vast te houden aan verouderde acties.

Ik zal dus werken op 30 januari, net zoals ik dat op 2 december heb gedaan en ik hoop van ganser harte dat u mij dat niet verhinderd op één of andere afrit.