Fielosophie en het gevogel

Op 19 oktober installeerden Soek en ik een vogelkotje aan ons tuinhuis.
Wij wonen in een bos, maar toch vond ik het een noodzaak om een vogelkotje te installeren. Kwestie dat die beestjes ergens kunnen slapen he.
Tijdens een windhoos zou u toch ook liever in een houten bakje zitten dan bovenop een zwierige boom? En tijdens die plensbui bent u toch ook gelukkiger in een houten kotje dan onder een boomblaadje van 5 op 10 cm?
U begrijpt ongetwijfeld de absolute noodzaak van een dergelijke vogelkotactie.

Omdat wij zo nu en dan wel eens van het voyeuristische type durven zijn, kozen we voor een vogelkotmodelletje waarbij je de zijkant kan openmaken en je doorheen een glazen wand de inhoud kan zien. Gerief! Want zo kunnen wij eventuele bezoekers monsteren en wie weet wel eens een waarlijke eilegging meemaken.


Ik dacht dat zo’n vogelkot meteen een schot in de roos zou zijn en dat de bewoners elkaar de loef zouden moeten afsteken om de locatie te claimen, maar helaas. We zijn nu 7 dagen verder en no birdies in het kotje yet.
Ik ga nochtans geregeld kijken via het glazen inkijkraampje he, maar niets. Zelfs geen takje of grasspriet ter eerste nestvorming.

Allée maat, en dat nu ik juist overwoog om mij in te schrijven bij Natuurpunt gezien mijn nieuwe status van birdwatcher.