maandag 31 oktober 2011

De cameratassjakos

Na mijn akkefietje met de kapotte lens in de rugzak en een fantastisch nieuw kado in de vorm van de Panasonic Lumix GF3, ben ik mij wat bewuster geworden van het feit dat ik toch op zoek moet gaan naar makkelijke opbergmogelijkheden voor mijn camera’s.

Ik heb een fantastisch handige messengerbag, maar die ziet er echt wel uit als een cameratas. Er zijn twee situaties waarin mij dat wel eens durft te storen:
  1. Wanneer ik voor het werk moet reizen en ik reeds een zware rugzak vol productiemateriaal meezeul, wil ik liever geen grote tas extra meenemen waar ik bovendien terplekke niets mee kan aanvagen. Functionaliteit en herhaaldelijke worktrips hebben mij geleerd: neem 1 handige rugzak mee voor tapes/discs, batterijen, belangrijke documenten, geld, water, enz. en 1 kleine handtas die makkelijk in de bagage kan gestopt worden en alleen wordt bovengehaald voor het avondeten of de occasionele uitstap op een vrije dag. Ziet u hier het concept fototas tot zijn recht komen? Ik dacht het niet.
  2. Uitstapjes waarbij het wel leuk zou zijn om een fototoestel bij te hebben, maar je dat uiteindelijk niet doet omdat je handtas dat eigenlijk niet toelaat. Laat staan dat je outfit zo’n extra camerabag aan kan.
Aldus is er noodzaak aan een fashionable camera/handtas.
Zo’n dikke maand ben ik al sites aan het afschuimen, op zoek naar de perfecte tas, maar het is begot niet evident.

Er zijn nochtans heel wat mogelijkheden, maar er is altijd een maarrr. Ik gids u even door mijn belangrijkste zoektocht tot dusver:

  • Ketti Handbags: grote favoriet, met als enige probleem dat de shop constant uitverkocht is. Ik wil graag nog eens nadenken over de aankoop wanneer ik de tas zie. Als er bij Ketti Handbags een nieuw model online komt, is dit in een mum van tijd uitverkocht. Om dan gewoon te gaan kopen om zeker te zijn dat je de tas hebt, hmm, ik weet het niet.
  • Photojojo Store: top online winkel wat betreft fotografie gadgets. Hebben helaas maar heel af en toe een leuke tas te koop.
  • Jill-e: Niet echt mijn stijl, te klassiek.
  • Epiphanie: kanshebber, vooral de LyRic, maar toch nog niet helemaal IT.
  • Jo totes: te breed/groot/stijf volgens mij
  • Kelly Moore: behoorlijk prijskaartje en moeilijk in modelkeuze.
  • Porteen Gear: behoorlijk hoog op de favorietenlijst. Bovendien kan je ze personaliseren door eigen stoffenkeuze én valt de prijs goed mee. Enige nadeel is heel misschien dat het uitgesproken tassen zijn, maar hey af en toe moet een mens eens een gewaagde keuze maken!
  • ONA: iets te klassiek, het mag toch wel iets hebben hé.
En u? Kan u een site of tas aanraden?

En wat deed u zoal?

De afgelopen dagen heb ik genoten van een heus verjaardagsweekend. Ik vat het even voor u samen in enkele beelden in random volgorde:

Luik - Vivendum - AB x2 - make-upcursus - beperkte @home tijd met Soek en Pixel - stress met cupcakes
En uiteraard nog een pak leuke kado's en etentjes.

U zag ook dat het goed was.

donderdag 27 oktober 2011

Fielosophie in oud roze 4

Met het voyeurisme van vorige post nog in het achterhoofd, dacht ik dat het zo weer eens tijd werd om u nog eens wat inzicht te bieden in mijn gefotografeerde oud roze kindertijd.

Vergeef mij de stikker op de foto, er was een tijd dat het behoorlijk hip was om al uw foto's vol te plakken met idioterie.
De ComicLife avant la lettre feitenlijk.

Op deze foto ziet u mij het beste van mezelf geven op een schoolfeest anno juni 1992, let u vooral op de witte turnsloefkes die u ongetwijfeld ook nog aan de voet heeft gehad.
Als ik het mij nog goed herinner werd er gedanst op de Lambada en waren er maar 2 duo's (we noemen het hier bewust duo's en niet koppeltjes) geselecteerd voor dat stuk van de dans.
Zé-nu-wen! U ziet hoe ongelooflijk geconcentreerd ik daar met ingestudeerde pasjes de pannen van het dak sta te swingen. Madness.

Laten we nog even terugkomen op het duo/koppel gegeven want daar wou u ongetwijfeld meer over weten, is het niet!
Mijn partner was in die tijd smoorverliefd (denk: briefjes, roosjes én leesboeken), maar gezien mijn wereld zich beperkte tot Barbie en Ken kreeg ik de creeps bij zulks handje-ik-op-u-gij-op-mij-gedrag.
De liefde bleef dus onbeantwoord of werd bijwijlen pijnlijk hard beantwoord zoals die ene keer toen ik leesboeken kado kreeg van het heerschap en ik zijn boeken instant de vuilbak inkieperde.

Die jongen is ergens rond het 3e leerjaar van school veranderd en nooit heb ik nog iets van hem gehoord of gezien.
Spijtig feitenlijk want ik had gaarne mijn excuses willen aanbieden voor mijn gedrag. Maar 't was dat ik toen nog niet beter wist mijnheer.
Och ja, hij heeft dan toch op z'n minst zijn laatste dans gekregen.

woensdag 26 oktober 2011

Fielosophie en het gevogel

Op 19 oktober installeerden Soek en ik een vogelkotje aan ons tuinhuis.
Wij wonen in een bos, maar toch vond ik het een noodzaak om een vogelkotje te installeren. Kwestie dat die beestjes ergens kunnen slapen he.
Tijdens een windhoos zou u toch ook liever in een houten bakje zitten dan bovenop een zwierige boom? En tijdens die plensbui bent u toch ook gelukkiger in een houten kotje dan onder een boomblaadje van 5 op 10 cm?
U begrijpt ongetwijfeld de absolute noodzaak van een dergelijke vogelkotactie.

Omdat wij zo nu en dan wel eens van het voyeuristische type durven zijn, kozen we voor een vogelkotmodelletje waarbij je de zijkant kan openmaken en je doorheen een glazen wand de inhoud kan zien. Gerief! Want zo kunnen wij eventuele bezoekers monsteren en wie weet wel eens een waarlijke eilegging meemaken.


Ik dacht dat zo’n vogelkot meteen een schot in de roos zou zijn en dat de bewoners elkaar de loef zouden moeten afsteken om de locatie te claimen, maar helaas. We zijn nu 7 dagen verder en no birdies in het kotje yet.
Ik ga nochtans geregeld kijken via het glazen inkijkraampje he, maar niets. Zelfs geen takje of grasspriet ter eerste nestvorming.

Allée maat, en dat nu ik juist overwoog om mij in te schrijven bij Natuurpunt gezien mijn nieuwe status van birdwatcher.

vrijdag 21 oktober 2011

Fielosophie en de wildvreemde kiddo

Gisteren ging ik nog eens eten in mijn favoriet Mechels restaurant aller tijde: La Boya. U kent het of u kent het niet, maar als u het nog niet kent, wordt het dringend tijd dat u dat eens leert kennen. Goddelijke tapa’s, werkelijk.

Anyway, ik was aan de vroege kant en ging alvast in afwachting van het gezelschap alleen aan een tafeltje zitten. Ik vleide neder op het fluwelen bankje met de iphone in de hand zoals dat wel eens gaat wanneer je je nog in de ongemakkelijke ik-zit-alleen-aan-een-tafeltje-maar-heb-heus-vrienden-die-er-zo-aankomen-kijk-eens-hoe-druk-ik-het-heb-met-mezelf-fase zit.

Ik had me dus net gesetteld in die ik-zit-alleen-aan-een-tafeltje-maar-heb-heus-vrienden-die-er-zo-aankomen-kijk-eens-hoe-druk-ik-het-heb-met-mezelf-fase, toen er plots een kindermeisjesstemmetje mij enigszins meelijwekkend vroeg of ik geen papa had die samen met mij wou eten.
Ik had kunnen zeggen: “ja kind, waar komt gij nu mee af, gij kent duidelijk mijn vader niet he, we gaan wij misschien drie keer op een jaar samen iets eten en die drie keer praten wij steeds weer over hetzelfde omdat er gewoon niets anders te vertellen valt tussen ons. Maar kind toch”.

Maar neen, in de plaats koos ik voor het eerder maatschappelijk verantwoorde: “Nee hoor meisje, mijn papa die eet vanavond thuis, maar sewes komen er wel 2 vriendinnetjes samen met mij eten”. Maatschappelijk verantwoord, zo ben ik dus blijkbaar geworden.

En toen vond er zich volgend hoogstaand gesprek plaats tussen wildvreemd kind en mezelve:

Wildvreemd kind: “Ah oké, en weet je al wat je gaat eten?”
Fielosophie: “Neen, dat weet ik nog niet, weet jij wat ik zou moeten eten?” (Lees: ja natuurlijk, tapa’s he kind, dat is hier de max)
Wildvreemd kind: “Visje. Kies maar visje, dat hebben ze hier”.
Fielosophie: “Ah ja, misschien zal ik dat dan kiezen”. (Lees: tsss, vis. Ik dacht het niet. Tapa’s zeg ik u toch !)
Wildvreemd kind: “Het is hier wel mijn slaapkamer he”.
Fielosophie: “Amai seg, dat is wel een heel speciale slaapkamer dan he”. (Lees: WTF? Ik dacht het niet, restaurant, niet slaapkamer)
Wildvreemd kind: “Ja, kijk eens hoe mooi roos, geel, rood – insert hele regenboog, wegens gebrabbel en woordinslikking heb ik slechts de helft kunnen verstaan.
Fielosophie: “Aha, mooi”. (Lees: Wat is er ondertussen gebeurd op twitter?)
Wildvreemd kind: “Papa, ik wil kleuren!”
Fielosophie went zich tot iphone.

Kiddo’s, ge komt wat tegen.

maandag 17 oktober 2011

Fielosophie en de kapotte lens

Fielosophie die doet al eens graag van fotografie.
Op amateuristisch niveau, dat spreekt, want technisch ben ik een behoorlijke sucker en hou ik het meestal bij: "maar ik trek foto’s op het gevoel, dat is toch ook belangrijk?".
Ik ben meermaals jaloers geweest op mensen die met een kleine knippering van het oog kunnen zeggen dat hun ISO waarden op 400 moeten staan en de diaf best op 7.5 komt. Meer dan eens ben ik daar ook op het gevoel wel terecht gekomen, maar dat meestal na een instellingwissel of 5.
Amateurfotografie met de grote A dus.
Maar afgelopen week liep het behoorlijk fout.

Omdat ik mocht gaan werken in safarisfeer, besliste ik om de Nikon met standaardlens mee te nemen. Kwestie van niet teveel gewicht te moeten meezeulen had ik met spijt de telelens thuisgelaten en mezelf getroost met de gedachte dat de standaardlens toch beter was dan een debiel compactcamera’tje.

Alzo geschiedde. Wegens bagage overload – want zo gaat dat nu eenmaal met een cameraploeg – beperkte ik mijn handbagage tot 1 rugzak alwaar vlieguurtijdverdrijf, discs en de Nikon in werden gestockeerd.
De Nikon met de lens erop. Beschermt door een jas, dat wel, maar de degelijke fototas kon niet mee en dus leek het me praktischer om het ding in 1 geheel mee te nemen.

Foute beslissing, foute boel. Teleurstelling en boosheid. De lens was in mijn rugzak van de body afgebroken, I kid you not.
Er was een deeltje nog achtergebleven in de body, de rest van de lens hing ringgewijs nog losjes aan elkaar.
Daar stond ik dan met de kapotte lens in mijn ene hand en een olifant op 2 meter van mijn vehicle. De tranen stonden mij nader dan het lachen.

U ziet hier een stuk lens dat nog vast hing in de body. Vakkundig verwijderd door onze klankman wegens angst mijnentwege om nog meer kapot te doen.

Ik hou werkelijk waar heel veel van mijn spiegelreflex, maar op dat moment vervloekte ik dat ding om zijn grootte en onhandigheid in transport. Voor vrije tijd en doelgerichtheid is het fantastisch om mee te nemen in mijn fototas, maar voor dit soort werkgerelateerde reizen, wou ik echt dat ik een degelijk klein toestel had dat toch nog een niveau’tje hoger staat dan de debiele compactcamera waarvan sprake hierboven.

En dus groeit nu de idee om toch eens te bekijken wat die kleine Nikon V1 of J1 voor mij kan betekenen. Zo’n toestel dat vlot kan vervoerd worden en waar je met een mount adaptor toch ook je eigen lenzen op kan vijzen.
Het is niet de bedoeling om de spiegelreflex op termijn te vervangen, maar wel om situatiegericht te kunnen kiezen in hanteerbaarheid.
Of hoe doet u dat eigenlijk?

De 10 van Fielosophie

Ineken wierp me een stokje toe, maar wegens safaribezigheden in Kenia – voor ’t werk hé gasten – kan ik het nu pas oprapen.
“Vertel 10 dingen over jezelf” easy as pie! Ik staar alvast naar nummer 1 en hoop dat ik snel de andere nummertjes kan aanvullen:
  1. Ik ben reeds 5 jaar aan het werk en in die 5 jaar ben ik al 6 keer van werkgever veranderd. TV komt nu eenmaal met heel veel tijdelijke contracten.
  2. Al 5 jaar vloek ik op tijdelijke contracten, maar stiekem hou ik wel van al die afwisseling. Een mens komt ongelooflijk veel nieuwe en interessante mensen tegen op die manier. En ik kom ook op onnoemelijk veel plaatsen in de wereld waar ik anders niet zomaar zou terechtkomen.
  3. Ik ben in het bezit van een vaarbewijs. Door als kind op te groeien tussen boten, ontstond er een soort van waterliefde die slechts weinig mensen begrijpen. Rust en loslaten, gaan waar de wind je brengt, meedeinen op de golven, als je graag wil ontstressen is een boottocht wat je nodig hebt.
  4. Sinds iets meer dan een jaar probeer ik geen tonijn te eten. Overbevissing weet u wel! Wanneer ik sushi eet, vergeet ik wel te vaak om expliciet geen tonijn te vragen, maar ik werk eraan!
  5. Ik heb een chips verslaving.
  6. Mijn ogen verdragen geen lenzen. Iets met te weinig zuurstof aanmaken en rode gesprongen adertjes tot gevolg. Ik draag mijn bril wel alleen maar in de wagen en voor de tv. En ook op concerten en in de cinema. Sinds vorig jaar heb ik een zonnebril op sterkte en bleek dat de wereld er eigenlijk constant toch een pak scherper uitziet.
  7. Ik at ooit gebarbecuede kangoeroestaart. Dat is geen aanrader of wat dacht u?
  8. Ik geloof in het lot, maar ik geloof ook dat een mens steeds een eigen keuze hierin kan maken. Mogelijks is dit een behoorlijke contradictie, maar in mijn hoofd houdt het steek.
  9. Als ik ooit eens wat meer vrije tijd vind, zou ik graag leren naaien. U eigen kousen kunnen stoppen is volgens mij een behoorlijke handigheid. Zeker gezien mijn hoge kapotte-kousen-ter-hoogte-van-de-dikke-teen-graad.
  10. Stiekem wil ik graag in de journalistiek werken. Of dit combineren met mijn huidige job. Hoe dat praktisch in zijn werk zou moeten gaan, blijft een vraagteken, maar laten we vooral ervan uitgaan dat het lot mij wel zal vinden ;-)
En om de traditie dan maar in ere te houden, mag ik het stokje ook doorgeven. Nina, tag, your it!

zaterdag 1 oktober 2011

De zachte waas

Meestal draag ik het gewoon met mij mee. "Toen mijn mama gestorven is...", is ondertussen al een zin geworden die ik regelmatig in de mond kan en wil nemen. Ik zie de korte oogbewegingen wel wanneer mensen de echte betekenis van die zin beseffen en snel proberen om weer de plooi in hun gezicht te leggen. Ik zie het, maar ik stoor mij er niet meer aan. Het is menselijk, het is wat wij levenden doen als we worden geconfronteerd met verlies en andermans verdriet kort kunnen aanraken.

Ik draag het dus gewoon met mij mee. Ik denk niet elke ochtend meer: mijn mama is dood. Ik denk het niet meer, maar ik voel het nog wel. Een zachte waas die ik altijd meedraag en over het algemeen lukt dat wel.

Helaas is vandaag zo'n dag waarop de waas me verstikt en geen uitweg biedt.
Noodgedwongen heb ik voor een aantal dingen de plaats van mijn moeder moeten innemen. Familiezaken, dingen waarbij ik me niet op mijn plaats voel en dingen waarvan ik weet dat mijn woorden nooit die van mijn moeder zullen kunnen vervangen.
Ze was zo sterk in zulke zaken. Was ik nog maar half zo sterk als haar, want tanden bijten was voor haar een eitje.

En eigenlijk wil ik haar gewoon heel graag bellen. En vertellen dat ik gisteren op een feestje was alwaar ik Luc Appermont heb aangeraakt. En dat Andrea haar kapsel er in het echt ook zo vreemd uitziet. En haar uitlachen om die keer toen we samen naar Andrea haar presentatie aan het kijken waren en zij zei dat ze dat een madam met uitstraling vond en ik antwoordde dat dat gewoon de belichting op de bluekey was.
En haar vertellen dat zelfs Showbizz Bart op dat feestje was en ik dus echt wel totally in the zone was. Al heeft zij Showbizz Bart nooit gekend, maar als ze nog geleefd had was ze voorzeker helemaal meegeweest wegens haar jarenlange Story-verknochting.
En zij zou fier en stilletjes gelachen hebben aan de telefoon. Ik weet het zeker.