maandag 26 september 2011

Coin Doizer for the win!

Zondag gingen Soek en ik geheel toevallig een kijkje nemen op de kermis in Hasselt.
Niet dat wij zo’n kermisgangers zijn – integendeel, Soek had zelfs wat overtuigingskracht nodig – maar ik vind het wel eens leuk om dat jeugdsentiment te herbeleven. Al die impulsen, zoveel leuke spelletjes, ontelbare “kadootjes” die gewoon maar wachten op mijn beurt!

De Kermis van het dorp waar ik als kind woonde, was ook altijd een echte familie-uitstap. U kent dat wel, eerst met de familie eten bij de grootouders en vervolgens te voet richting De Kermis tsjakken. Ik woonde in een boerendorp, maar ik zeg u, De Kermis, dat was de hoogmis.

Anyway, kermis in Hasselt dus. Ik was vergeten dat kermis ook een ietwat statusgegeven is. Vrouwen lopen gans opgetut met stiletto’s op kinderkopjes rond te wankelen, wuivend naar de moeder van de beste vriendin van hun dochtertje, die dan op haar beurt vriendelijk teruglacht terwijl ze met haar elleboog haar man tot de orde roept omdat die stond weg te dromen langs de kant van de botsautootjes.
Dát of marginaliteit troef, ’t is ’t één of ’t ander, onherroepelijk.

We hadden niet echt het plan opgevat om uitgebreid alle kraampjes uit te gaan proberen, maar bij de smoutebollen hebben we ons toch laten overhalen voor enige zoetigheid.

En toen, toen zijn we zelfs een Lunapark binnengestapt! Als kind kon ik samen met mijn nichtjes en neefje heuse pro’s genoemd worden aan de ”kaskes met de centjes”. De max was dat! Heuse technieken werden uitgedokterd, wachten tot het schuifbalkje net vertrok voor je het centje mocht laten vallen, altijd de kaskes pakken waar al veel op gespeeld was en ook altijd op het bonusschuifje rechts en links van het kaske letten! Want daar kon je een schoon aantal extra centjes mee winnen! Een pro, u hoort dat.

Dus lieten Soek en ik ons overhalen om voor de fun nog eens met de centjes te gaan spelen en boy oh boy wat waren we goed!
Ons Team for Fun kon zeker tippen aan de pro die ik als kind was geweest :-).
Look at me shine!

En weet u wat? Blijkbaar bestaat er voor ons iphone eigenaars de spelversie! probeer zeker deze Coin Dozer eens! Contentement verzekerd!

donderdag 15 september 2011

Home Alone

Soek die heeft regelmatig al eens buitenlandse verplichtingen. Je moest eens weten hoe vaak ik daarop van mensen te horen krijg “hoe erg dat toch is” en “dat ge dan zo alleen zijt heel de tijd”.
Anyways, dat valt allemaal wel mee hoor eens je dat gewoon bent. En uiteraard ben ik blij wanneer hij eindelijk weer naar huis komt en kijk ik daar ongelooflijk naar uit, maar ik weet me telkens wel bezig te houden of net niet, maar dat is helemaal niet erg. ’t Is een soort van knopje dat je omdraait.

En wat doet een mens zoal tijdelijk alleen thuis?
  • soep voor een week maken.
  • om 20u30 nog aan verse vegetarische spaghettisaus beginnen omdat ik mijn tijdsschema behoorlijk fout had ingeschat. En ik moest daarna nog mijn spaghetti opeten he!
  • 2 afspraken vergeten want ja, Soek is mijn 2e hoofd, gespecialiseerd in mijn afsprakendepartement. Al probeer ik echt mijn best te doen om te focussen en het afsprakendepartement ook in mijn hoofd te krijgen zodat Soeks’ hoofd kan rusten. Maar soms loopt dat dus nog wat fout. (ik werd gelukkig wel op tijd door andere mensen aan de afspraken herinnerd dus er zijn geen afspraken gemist!)
  • Pixelpoes per abuis in de slaapkamer laten slapen, ik dacht echt dat hij uit de kamer was, tot ik hem om 5u ’s morgens op mijn voeten voelde liggen. Ach ja, Pixel heeft er in ieder geval van genoten en het dekbed moest toch afgetrokken worden. Ik zal het nooit meer doen, though.
  • eens van gelaatsmaskertje doen. Want flatterend kan je dat bezwaarlijk noemen, zo’n klomp klei op je gezicht.
  • gaan eten met en bij vrienden en familie
  • een beetje van regime doen. Want veel groenten en een beetje vlees krijg ik thuis helaas niet voor lange tijd verkocht. Oh, en ook het voornemen gedurende 2 weken niets van gehakt of gepaneerd te eten, dat zou al helemaal niet te verkopen zijn!
  • seriekes kijken and I do mean the chick seriekes hier: Army Wives, Lipstick Jungle, Grey’s Anatomy, Private Practice, you know what I mean! Numbness in de zetel, aaaah.
Meer moet dat gelijk niet zijn he!

maandag 12 september 2011

Fielosophie en de reuzecourgette

“Courgetten, dat moet ge planten, dat groeit lijk kool!”, dat was één van de tips die ik kreeg toen ik mijn allereerste stapjes in Project Moestuin zette.
Ondanks het feit dat ik over de groei van kolen nog niet kan meespreken, bleek courgette effectief een strak plan.
Het duurde een tijd voor dat plantje effectief ging produceren, maar toen het dat eindelijk deed, bleek dat easy as pie. Eigenlijk groeit dat gewoon en moet je verder niets doen. Eat that uitdunnen der wortelen, want daar slaag ik al 2 jaar niet deftig in.

“Ge moogt ze wel niet te groot laten worden uw courgettes, want dan gaat de smaak verloren”, was nog een bijkomende kanttekening. Ik volgde dat nauwgezet want stelt u keer voor dat er plots een courgette zonder smaak in mijn moestuin zou liggen!

Tot ik een week naar het buitenland moest en de week ervoor en de week erna wegens aanhoudende regen niet in mijn moestuin wilde komen. Regen, slijk, krullend haar, u kent dat ongetwijfeld.

En toen… Toen versperde deze courgette ongeveer 1/3 van mijn moestuin:


Ik dacht heel even dat ik daar voorzeker een prijs mee ging winnen want ik kon ze zelfs niet met 1 hand vasthouden. Verbazing alom, u ziet dat.
En dus bleef de courgette 3 dagen op mijn aanrecht liggen en keek ik er af en toe eens bedenkelijk naar, want wat moet een mens nu met zo’n groente waarvan gezegd wordt dat ze de smaak verliest als ze te groot wordt. En groenten en fruit ter sier uitgestald aan de voordeur leggen, daar doe ik principieel niet aan mee.

Tot ik gisteren de koe bij de horens vatte, oftewel de courgette met 2 handen en een slagersmes te lijf ging, want de enige nuttige mogelijkheid leek mij om er soep van te maken.

En jawel hoor, ik heb er voor een hele week soep mét smaak voor ’s middags op het werk van gemaakt.
Grote courgettes hebben minder smaak, ha, die fabel komt waarschijnlijk van diezelfde persoon die het nodig vond om als eerste sierfruit voor zijn deur te leggen.

En dan ga ik nu even uitdokteren hoe ik volgend jaar eens een kool kan doen groeien want dat zou minstens even gemakkelijk zijn als courgettes.