maandag 25 juli 2011

Angst

Een mens verzamelt zoveel angsten in zijn lichaam. Sommige ergens diep onder de huid, anderen open en bloot op de wonde.
Er zijn mensen rondom je die de angsten angstvallig proberen te bestrijden, in te pakken, weg te vegen. Voor de angsten die je doen wankelen op je benen zijn er vrienden en familie die je recht houden hetzij naast je aan de arm of soms ook achter je, niet frontaal in je gezicht, ze houden je rug recht en duwen je vooruit.

We beseffen vaak niet hoeveel angsten zich doorheen de jaren diep in ons binnenste hebben genesteld. Ze zitten te wachten op dat moment, dat beeld, dat woord en zuigen je leeg tot je hoofd zo draait dat je niet meer weet wat boven of onder is en dan is het gewoon een kwestie van ondergaan.
Ademen.

Voelen, rillen.
Beleven.

Vergeten.

Wat is er gebeurd met de zorgeloze tijd? Met momenten van puur geluk, vaak ook in puur egoïsme, maar dat was niet erg.

Nu zoeken we plekken waar we ons veilig voelen, alleen of tussen mensen, het maakt eigenlijk niet uit. Je angsten overwinnen heeft meer te maken met willen dan kunnen.
Vasthouden aan angsten is soms natuurlijk. Eenzaamheid en confrontatie opzoeken. Sterker worden door zwakker te zijn. Het geef niet, you did it your way.

Angsten voor de toekomst, voor geliefden, voor beperkingen. Voor zoveel dingen die je niet onder controle hebt.

Toon mij een mens zonder angsten en ik toon je een mens zonder liefde.
Wees niet bang om bang te zijn. Een lieve vriend van me zei ooit: kop op, borst vooruit en stappen. Want op een andere manier kunnen we niet vechten.

Wachten op sLOwMOtion

Op het pokeravondje van afgelopen vrijdag (het is hier geheel terzijde dat yours truly de winnares van de avond was) werden eindelijk de allerlaatste foto’s van het lomorolletje van mijn Diana Mini getrokken.
Het toestelletje was een kerstgeschenk van Soek en tijdens onze citytrip naar Tel Aviv in januari, heb ik dan ook lijk een gek foto’s staan trekken met dat top analoog toestelletje dat amper groter is dan mijn rechteroog.

Na de reis had ik nog een 10-tal foto’s over, maar vond ik het moeilijk om keuzes te maken want enerzijds is elke gelegenheid gepast om de Diana Mini mee te nemen - al was het maar omdat het zo makkelijk in mijn handtas past, maar anderzijds had ik nog slechts 1 lomo filmrolletje liggen en wou ik dus wat spaarzaam zijn.
Gevolg: De Diana Mini heeft enige tijd wat teleurstellend in de boekenkast gelegen, lonkend en roepend om funky foto’s te maken, maar steeds weggewuifd door een “misschien toch niet ideale situatie om de lomo te gebruiken”.
Schandelijk. 3 Weesgegroetjes en een Onze Vader en ik zal het nooit meer doen.

Maar, vrijdag was het rolletje dus eindelijk vol waarop Soek en ik zaterdag vol verwachting naar de fotograaf trokken (u had ‘m toch?) om het proces van nieuwsgierig uitkijken naar en wachten op de foto’s van start ging.
Soek voegde er ook nog enigszins overbodig, maar lichtjes trots, aan toe dat het een lomofilmpje betrof. Haa, de fierheid van een kind.

Wegens een technisch mankement aan de negatiefmachine, moeten we helaas nog tot donderdag wachten vooraleer we onze foto’s mogen ophalen en wegens de lamlendige openingsuren die geen rekening houden met de werkende medemens, zal dat helaas nog tot zaterdag uitgesteld moeten worden.

Wat ben ik benieuwd naar het uiteindelijke resultaat! Ik weet al zeker dat ik bij minstens 3 foto’s ben vergeten door te draaien waardoor we al zeker een paar gelayerde foto’s kunnen verwachten. Maar ach, dat hoort bij de charme lijkt me dan.

Het is nu alleen te hopen dat onze euforie niet voor affronten zorgt als ik bij ontvangst van een fronsende verkoopster de vraag krijgen of er misschien iets is fout gelopen met mijn fototoestel.

Ach ja, voorlopig heerst er alleen maar een gevoel van lichte opwinding tijdens dat old skool wachten op foto’s en zelfs als de foto’s niet helemaal blijken te zijn zoals het hoort, hou ik mij vast aan de laatste regel van de handleiding:
-- There are no rules in lomography --

dinsdag 19 juli 2011

The Sunshine States

Met dit druilerige weer krijgt een mens al eens wat heimwee naar vakantie.
Ongeveer een maand geleden maakten Soek en ik een minitrip naar Barcelona en Valencia en dat is ons behoorlijk goed bevallen.
Geen exotische bestemmingen of avontuurlijke roadtrips voor ons dit jaar, maar een samenraapsel van korte citytrips, dat wordt 2011 voor ons.

En dat dat ook mooi en aangenaam kan zijn, bewijzen volgende foto's.
Ik hoop dat ze u een klein beetje kunnen verwarmen tussen de regenbuien door.

vrijdag 15 juli 2011

Het Pretpark Appelsientje!

Een tijdje geleden mocht Greet van deze mensen een Pretpark Survival Kit weggeven om de nieuwe actie van Appelsientje in de verf te zetten.

De winnaar werd diegene met de meest memorabele, opvallendste, bizarre,… pretparkervaring.
Mijn Eftelingavontuur kon in die categorie wel tellen, leek mij en bleek dan ook de sterkste inzending!

Het gewonnen pakket bevatte het volgende:
• Een rode rugzak
• 2 grote bussen Appelsientje
• 6 kleine brikjes Appelsientje
• 2 zakken crac a nuts
• Kartonnen bekertjes
• Een schaar
• Een lijmpje
• Zonnecrème
• Papieren zakdoekjes
• Een balpen
• Een kruiswoordraadselboekje

Soek en ik waren natuurlijk in de wolken want zijn petekindje wou graag naar Bobbejaanland met ons, waarop we (vooral hij dan) als een gek het sinaasappelsap zijn beginnen opdrinken want met de spaarpunten van 3 bussen, kreeg je een gratis inkomkaartje!
De crac a nuts werden in no time verorberd en de schaar werd meteen gebombardeerd tot niet-keukenschaar want onze scharen belanden om één of andere bizarre reden allemaal in de keuken.
De zonnecrème kreeg een plaatsje naast de 4 andere, de brikjes verhuisden naar de auto voor tijdens de rit en het kruiswoordraadselboekje wordt mijn vriend tijdens zonnige zomeravonden.

Een afspraak voor een uitje naar Bobbejaanland werd gemaakt en op de ochtend zelf werd nog naarstig gedronken om de spaarpuntjes te kunnen gebruiken.
Tot vlak voor vertrek bleek dat er in de kleine lettertjes stond dat Bobbejaanland als enige pretpark tijdens de maanden juli en augustus niet deelnam aan de actie. Gevloek jongens, ik kan het u verzekeren.

Nevertheless waren wij toch behoorlijk blij met onze Pretpark Survival Kit en de puntjes sparen we dan gewoon maar op voor een ander pretpark of het najaar.
Ons karma bleek uiteindelijk ook goed te zitten want in de lange wachtrij aan de kassa van Bobbejaanland bleek een groepje vriendelijke studenten een gratis ticket op overschot te hebben. Dus toch nog gratis naar een pretpark kunnen gaan! Zeg nu nog eens dat de jeugd van tegenwoordig hun waarden niet meer kent.

Dankuveel Talking Heads, Pimpajoentje, Appelsientje, Meneer Schoepen en vrijgevige studenten!

Oh en trouwens, die nieuwe attractie in Bobbejaanland: Dizz, is behoorlijk dolle pret! Al blijf ik onvoorwaardelijk fan van de Postbus X attractie.

donderdag 14 juli 2011

Afvalligheid

Onze afvalophaling dat is een beetje een delicate kwestie.
We wonen in een doodlopende straat met slechts 2 huizen. Oké, vooraan in de straat zijn er ook nog 2 huizen, maar die liggen in principe aan de dwarse straatkant. Van die 2 huizen zijn wij blijkbaar de enigen die ons afval buiten zetten.
Onze buurman maakt blijkbaar geen afval. En stookt het ook nooit op. Beats me.

Bovendien is onze straat niet eens een echte straat, maar een “weg” waar niet kan gedraaid worden wegens te smal. De vuilkar moet dus steeds voorwaarts de straat in, soms constateren dat er geen afval buiten staat (of zet u wel elke keer steevast uw afval buiten als de container/zak nog niet vol is?) en dan achterwaarts weer de straat uit.
U kan zelf uw conclusies trekken over waarom onze afvalophaling een delicate kwestie is. They just don’t like us.

Bijgevolg gebeurt het geregeld dat ons afval niet wordt opgehaald. En dan volgt een telefoontje van mijnentwege naar EcoWerf die mij iedere keer opnieuw zeggen dat dat raar is en dat er een nota wordt geplaatst in ons dossier en dat het niet meer zou mogen gebeuren.
Tot 2 maanden later en dan is het weer van dat.

Ze zijn ook zeer lucratief in het laten staan van afval. De ene keer is het de grijze container, dan weer de groene en nu is het onze blauwe zak.

“Misschien komt het omdat er bij de vorige ophaling geen zak stond?”, kreeg ik als reactie.
Say what? De logica daarin lijkt voor mij even evident als een chimpansee die met een vishaak een banaan gaat vangen.

“Dus u bedoelt dat ik mijn halfvolle blauwe zakken elke keer moet buiten zetten om constante ophaling te garanderen? Gaat u dan de helft bijleggen wanneer ik alweer nieuwe zakken moet gaan kopen die slechts half gevuld opgehaald worden omdat de mannen van de vuilkar te lui zijn om iedere keer de straat in te rijden?”

Ha! Daar hadden ze niet van terug me dunkt.