woensdag 15 juni 2011

Schipperen naar realisme

"Of ik het niet zag zitten om te investeren in een woonboot?", zelfs blind en halfdoof, had ik kunnen weten dat niemand anders op deze aardkloot, behalve mijn vader, me ooit die vraag zou stellen.

Mijn DNA heeft bepaald dat ik leef in uitgave-uitersten. Er is de zuinige kant die nachten wakker ligt van de aankoop van een nieuwe wagen, kickt op funky kledij voor een prijsje of flipt op een tekort aan Colruyts en Aldi's in de nabijheid van de woning.
De andere kant lacht gezond verstand weg bij de aankoop van de 27e handtas, koopt een leuk t-shirt ineens in tweevoud (gelukkig wél in verschillende kleuren) en staat niet stil bij de verstandig in te calculeren onvoorziene-uitgave-spaarpot.
Yin en Yang, vrouwelijk en mannelijk, een perfecte distillatie van mijn ouderlijk DNA.

Ik kan leven met de wetenschap dat er altijd een zeker evenwicht zal bewaard zijn omdat ik door de jaren heen ontdekt heb dat de balans altijd weer door één van beide kanten naar het geijkte centrum wordt getrokken.
Of ik iets verstandiger kan zijn in budgetmanagement? Jawel, zonder enig probleem, binnen mijn job lukt dat zelfs perfect.
Maar door enkele grote verliezen vind ik het belangrijk dat ik ten allen tijde kan glimlachen om wat er is, niet zuchten om wat er kon geweest zijn.
Pleister op de wonde? Misschien, maar het werkt perfect.

Of ik het niet zag zitten om te investeren in een woonboot?
Gevoelsmatig? Misschien. Uit een sentiment, een herinnering aan vroeger of een verbondenheid met het vrijheidsgevoel dat een mens op het water ervaart.
Realistisch en gelukkig ook uit de buik? Neen.
En nu maar hopen dat mijn voldoende gezond verstand mijn vaders' zogeheten droom terug naar het centrum kan brengen.