woensdag 21 december 2011

Used-to-be wiz kiddo

Mijn lief noemt mij "the computer-wiz-kid" en er was een tijd dat ik gans mijn Windowsmachien van den Aldi vanbinnen en vanbuiten kende.
Ik was er redelijk vroeg bij met een blogue (al was het op een andere plek), ik ging naar het internet-café van Heist o/d Berg om te gaan chatten omdat er nergens anders in de buurt een computer, laat staan eentje met internet te vinden was, allé, gewoon maar om te zeggen dat ik wel mee was.

Geen early adopter, maar toch wel the next best thing. Enig kind enal, ge moest iets doen als ge niet met uw broers of zussen kunt spelen.

Door te gaan werken, is er wel wat verandering gekomen in de zaak. Vrije tijd werd schaars en anders ingedeeld. Door te verhuizen naar de andere kant van het land en dagelijks van Pluto naar Mechelen te moeten rijden, verlies ik ook makkelijk zo'n 2,5u per dag.

Bijgevolg begon ik pas te twitteren in september 2008, doe niet aan Spotify, ontdekte Etsy nog maar een goeie maand geleden en Pinterest slechts zo'n week geleden.
Ik ben meer dan eens social media moe wanneer ik mijn 3 mail-adressen, Facebook, Twitter, Iinstagram en Google Reader heb "moeten" checken.

En toch, ik dacht, ik geef die Pinterest een kans en toen... Moest ik wachten op een invite. Miljaar, daar word ik dus echt moe van he want nu moet ik Pinterest op mijn follow up lijstje zetten en al de dingen die ik daar al had kunnen plaatsen ook onthouden.
Miljaar seg. En we zijn nog niet eens begonnen...

Vertel mij ne keer, waarom is dat voor u de moeite om de moeite te doen?

maandag 19 december 2011

Fielosophie heeft verlof zonder verlof


2011 valt bijna op zijn gat en ik mag dat dit jaar meemaken met een week verlof.
Ik kijk daar geweldig naar uit eigenlijk, zo’n volledige week verlof thuis doorbrengen, dat moet geleden zijn van… Lang eigenlijk.

Er moet slechts 1 afspraak met mezelf gemaakt worden en dat is dat ik geen hele week in mijn zetel ga liggen. Ik durf namelijk op zondag al eens van het zetellegerige type te zijn. Die trend kan dan ook makkelijk doorgetrokken worden naar een hele week, maar, dat zullen we dus trachten te vermijden.

Neen, de vakantie zal nuttig gespendeerd worden, er komt zelfs een lijstje aan te pas. Als er al 3 dingen tot een goed einde worden gebracht voor ’t eind van ’t jaar, dan zal ik een gelukkig mens zijn.

  • paperassen klasseren, ahja zodat de mapjes weer helemaal maagdelijk leeg zijn voor 2012! In realiteit kijk ik niet uit naar al die nieuwe rekeningen hoor, maar organisatie moet er zijn.
  • de papa bellen en voet bij stuk houden zodat er in 2012 een beslissing kan genomen worden zodat Soek en ik een trapje hoger kunnen in ons leven.
  • een dagje in het buitenland doorbrengen. Wij denken daarbij aan: Amsterdam of Düsseldorf (u mag zelf eens bedenken welke stad mijn voorkeur draagt en welke die van Soek, wij zijn zó meisje-jongen!)
  • Iets uitmesten. Ik denk dan vooral aan: de boekenkast of de spellekes/vazen/allerlei roemelkast. Of de zolder, maar das naar mijn gedacht iets te ambitieus.
  • De vogeltjes voorzien van vet en granen. Ahja want wij zijn voor de natuur enal. Dat wij in een bos leven en daar feitelijk eten te over is, verandert de zaak niet. Ik moet en zal vogels voederen.
(Update: Elk levend wezen weigert nog steeds te nesten in ons nestkastje met glazen piep-wand. ’t Ligt voorzeker aan de windrichting, kan niet anders!)
  • Een nieuw gerecht koken. Welk, dat zal waarschijnlijk beslist worden na het uitmesten van de boekenkast. I’ll keep you posted on that one.
  • De foto’s van Jordanië eindelijk eens posten. Ze zijn al klaar, nu alleen nog aan het collageren slaan.
Man man, dat wordt dolletjes!

zondag 18 december 2011

Moedeloosheid

De last van de wereld lijkt op de schouders van mijn oma te rusten.
Onderuitgezakt in haar zetel reik ik haar een tas thee aan die ze zelf zo moeilijk vast kan nemen. Ik probeer haar toch zelfstandig te laten drinken, maar merk dat de tas met een grote zucht ergens halverwege blijft hangen en help haar dan toch een slokje te nemen. Of ze genoeg heeft gedronken, vraag ik.
Misschien.
Ze zegt ja, maar ik zie de zucht die haar radeloos tegenspreekt terwijl ze nog wat dieper wegzakt in haar zetel.

De last van het leven rust op haar schouders en ik word kwaad. Kwaad op al de dingen die haar zo moedeloos maken. Kwaad op haar omdat ze de moed laat zakken. En kwaad op mezelf omdat ik haar moedeloosheid wel begrijp, maar ze niet kan en wil plaatsen.

De dag duurt zo lang als de last van je leven op je schouders drukt.

Ik zucht wanneer ik thuis ben en onderdruk een zoute traan bij de bedenking dat de hoop uit haar ogen is verdwenen. Mijn hart krimpt in elkaar bij de pijnlijke herkenbaarheid daarvan.

De last van haar leven valt op mijn schouders en ik zucht.

maandag 12 december 2011

Kook eens een jeugdsentiment

Gisteren deed ik van “Kook eens een jeugdsentiment”.
Zoals ongetwijfeld bij velen onder jullie zijn er bepaalde gerechten die alleen mijn oma goed kan maken. Neen, zelfs niet mama kon de smaak van deze maaltijden evenaren.
Het was iets ‘der oma’s’ en dat was goed zo, dat maakte het net dat tikkeltje specialer! Het zijn ook de gerechten die oma ‘op het gevoel’ maakte en die wel uitgelegd kunnen worden, maar de hoeveelheden ‘moet ge wat zien’.

Maar zaterdag had ik er genoeg van en vroeg ik de omi om toch zo goed en zo kwaad mogelijk uit te leggen hoe ik nu toch die goeie frikadellen met kriekskes kon maken.
En het resultaat mocht er zijn. Het was niet the real thing, maar het kwam aardig in de buurt. Ik troost me dan maar met de gedachte dat mijn eigen kinderen en kleinkinderen the real thing nooit zullen kennen en mijn recept dan maar de standaard moet worden!

 Aldus, frikadellen met kriekskes, men neme voor de frikadellen:

  • 500 gr gemend gehakt 
  • een half oud brood (bij voorkeur wit of lichtgrijs) 
  • 2 eieren 
  • kruiden: peper, zout & nootmuskaat 
U mixt het oud brood tot kleine kruimel en mengt het onder het gehakt samen met de 2 eieren. De kruiden moet u zelf maar wat proeven (gnagna), maar gebruik zeker niet teveel want dan krijgt u een vleessmaak ipv frikadelsmaak.
Vervolgens kneden kneden kneden, mijn oma liet het mengsel een half uurtje staan alvorens te rollen, maar dat hoeft niet perse. Mijn geduld was niet zo groot en onmiddellijk rollen ging perfect.
Kleine tip van de omi: maak je handen nat voor het rollen!
Tenslotte kook je de frikadellen 5 minuten in kokend water.
De kriekenspijs, zoals wij dat noemen, maakt u als volgt:

  • krieken (hoeveelheid zelf te bepalen afhankelijk of je veel saus of veel krieken wil) 
  • water 
  • +/- 100gr suiker 
  • maïzena en/of the secret ingredient! 
Ontpit de krieken, of ook niet, ik heb zo geen machientje dus dat was voor mij geen optie.
Doe de krieken in een steelpannetje en bedek ze met water (u kan ook krieken op sap nemen, dan hoeft u alleen water toe te voegen als het sap de krieken niet zou bedekken) en laat koken. Ik ben voor 15min. gegaan, maar dat kwam omdat mijn krieken nog bevroren waren.
Vervolgens de suiker toevoegen en proeven. Ik heb er uiteindelijk meer suiker ingedaan omdat ik het liever zoet heb, maar u doet er u goesting mee.
Om de saus te binden voegt u maïzena toe, maar om het pas echt goed te doen smaken voegt u the secret ingrediënt toe en dat is… vanillepuddingpoeder! Seriously, u moet het proberen om te weten waar de magie vandaan komt.

Voila! Jeugdsentiment op een bordje!

En wat is uw “Kook eens een jeugdsentiment” gerechtje?

dinsdag 29 november 2011

So I thought I could dance (in Wadi Rum)

Jordanië wordt zo stilletjes aan van het kortetermijngeheugen naar het langetermijngeheugen geduwd, maar er is goed nieuws want de foto's zijn eindelijk bewerkt, snel meer daarover dus.

Er is toch al 1 ding dat ik jullie niet wou onthouden en dat is onderstaand heerlijke filmpje.
In Wadi Rum sliepen we in een "echt" bedoeïenen kamp met slechts 4 andere toeristen. Dat leverde voor mij persoonlijk het hoogtepunt van de reis op. Denk waterpijp, vuurkenstook, sterren kijken, thee sloeberen met de locals en ook... participatie aan een echte bedoeïnendans. Dat is eigenlijk een dans zonder ritme, onnavolgbaar handengeklap, eentonig klankgebruik en schoudergeschurk.

U hoeft niet de volle 2 minuten uit te kijken, na 30 seconden begrijpt u het gegeven zonder fout, maar als u mij graag uit het ritme ziet vallen (ter mijner verdediging, dat ritme was er eigenlijk toch al niet), raad ik u toch aan om door te scrollen naar het einde.
Maar hey gasten, de sfeer zat goed en ik val anders nooit uit de maat hoor.

woensdag 23 november 2011

Agnes en De Boer(in)

Na mij gisteren een hele dag opgeboeid te hebben over waar ik mij in godsnaam in de buurt van het Koninklijk Circus zou kunnen parkeren, was ik redelijk opgelucht toen ik eindelijk in één van de rode zeteltjes kon neerploffen.
Op de website had ik nog snel gezien dat er – uiteraard – een voorprogramma zou zijn en omdat we goed op tijd waren vertrokken om een goeie plaats te kunnen bemachtigen, konden we daar dus nog van meegenieten. Ik was echter vergeten of het voorprogramma een man of vrouw ging zijn, maar toen wij daar een man met gitaar op het podium zagen klimmen, wisten we wel zeker dat het voorprogramma van Agnes Obel van start was gegaan.

De man met de gitaar zong zijn deuntjes, er werd geapplaudisseerd, de lichten gingen weer aan, er werd gewacht, de lichten gingen weer uit en toen kwam er plots een vrouw met gitaar het podium op.

Dit is het moment waarop ik u even een kleine voorgeschiedenis moet geven in mijn muzikale beslissing om tickets voor Agnes Obel te kopen. Zoals iedereen hier waarschijnlijk kende ik haar alleen van Riverside, ik beluisterde haar album op iTunes, dat beviel mij en vervolgens kocht ik hem. Het legaal steunen der waardig artiest enzo. Desbetreffend album werd herhaaldelijk beluisterd en nog steeds goed bevonden, dus toen het nieuws kwam dat Agnes naar Brussel zou komen, kocht ik meteen 2 kaartjes. Wie of wat Agnes Obel nu eigenlijk was; was het een groep, van waar komt ze/komen zij, hoe oud is ze/zijn ze, ik wist het niet en ik dacht er ook niet meer over na. 

Aldus verscheen er plots een vrouw met gitaar op het podium. Het is te zeggen, het was eigenlijk meer het vrouwelijk equivalent van een gepensioneerde boer die net van zijn veld kwam. Alleen de klak en de pijp ontbraken nog, maar gelukkig had zij een gitaar ter compensatie. En dan noem ik het nog een geluk dat het geen tractor was. Het vrouwmens was bevreemdend, zong over de dood, maar was wel grappig en had een goed stemgeluid. En ze had heel erg onbekende deuntjes, dat ook. Ik voelde een kleine spanning in de zaal en de lichte twijfel bij sommigen of dit misschien Agnes Obel kon zijn.
Bij het voorlaatste nummer liet Mevrouwtje De Boer vallen dat Agnes Obel er zo aankwam en dat zorgde deze keer voor een vlaag van definitieve geruststelling bij het publiek. Het applaus na dat nummer was beduidend enthousiaster dan dat van de nummers ervoor.

Beetje vreemd, zo’n 2 voorprogramma’s. En verwarrend.
Agnes zelf, haar celliste en harpiste waren geweldig en zorgde weer heel eventjes voor magie in het oude circus.

Toch graag een link naar onze madam van ’t veld om u een idee te geven, blijkbaar (gelukkig) niet altijd boers gekleed. Liz Green:

zaterdag 19 november 2011

Welkom in Jordanië!

Het contrast België – Jordanië kon niet groter zijn met de huidige Belgische temperaturen! Wanneer je ’s nachts overweegt om met je wintersloefen in bed te kruipen, weet je dat de vakantie gedaan is en de confrontatie met de koude winter niet voor de deur staat, maar reeds in je flanellen bed is gekropen.

Graag nog eventjes terug naar die vakantie dus.
Was het luiheid of het feit dat we niet goed wisten wat te verwachten of hoe het te organiseren, één van deze zaken heeft er alleszins voor gezorgd dat we deze keer kozen voor een Fly & Drive formule van Thomas Cook naar Jordanië.

Ik heb weinig ervaring met georganiseerde touroperatorreizen en kom er ook eerlijk voor uit dat ik daar eigenlijk een beetje vies van ben.
Gezamenlijke diners met “de Belgen”, georganiseerde busuitstapjes aan te hoge prijzen, aerobic in het hotelzwembad, excuseer, maar ik moet daar even van gaan kotsen.

Toch bleek de Fly & Drive formule ons toch nog behoorlijk wat vrijheid te geven. Bij aankomst kregen we een autosleutel, een landkaart en een hoop hotelvouchers in onze pollen geduwd en verder trekt ge uwen hoebel. Prie-mà!

En alzo sjeesden wij het Jordaanse land door.

(klik voor groter)
Aqaba - Amman - Jerash - Mount Nebo - Dode Zee - Petra - Wadi Rum - Aqaba

Volgens de 87 verkopers die we doorheen het land zijn tegengekomen, waren we wel behoorlijk welkom:
“You want to buy souvenir?” – no – “Okay, you’re welcome”.
“You want to ride camel, miss?” – no – “Okay, you’re welcome”.
“You want to have drink? Tea, turkish coffee?” – yes – “Please, you’re welcome”.


In Petra werden we toch één keer verrast toen een juwelenverkoopster ons wat wou aansmeren: “Only one dinar, happy hour for you! Is goedkoper dan de Hema”!
Bij de happy hour waren wij al een meter of twee verder gewandeld, maar bij het horen van die laatste zin hebben we ons toch weer even al lachend moeten omdraaien!

Jordanië was eigenlijk gewoon top. Op dag 2 zat ik al op een kameel van echte bedoeïen langs de kant van de weg en de avond en nacht in een bedoeïenentent was onvergetelijk.

Nu nog even de 550 foto’s verwerken en dan kan u ook meegenieten.
You’re welcome!

donderdag 10 november 2011

Pauze

U kan hier de volgende dagen en week radiostilte verwachten. Terwijl u uw nikkel ligt af te draaien, ga ik drijven in een zoute zee en terugkomen met het meest gezuiverd velleke ooit.

Gullie houdt ulder wel efkes in stilte bezig he gasten?

(Of doe iets nuttig zoals alhier)

woensdag 9 november 2011

De muntsigaret juich ik toe, maar de J'adore sigaret moesten ze verbieden!

Zo'n 6 maanden geleden bedacht ik, in een gefrustreerd moment van thuiszitten en staren naar een leeg pak sigaretten, dat ik maar beter een noodstash in mijn auto zou bewaren. Zo'n half pak dat ik verstop in mijn wagen en alleen gebruik wanneer het echt nodig is.
Er zou principieel geen gebruik van gemaakt mogen worden uit luiheid en ook niet wanneer ik 's ochtends wel eens de gazettenwinkel voorbij rijdt omdat ik dan nog maar halverwege mijn ochtendlijke route zit en niet van de baan durf afrijden omdat ik bang ben dat er dan misschien plots een traag, ouw peke de rest van de rit voor mij zou rijden terwijl het nu toch zo vlot gaat.

Nee nee, zo'n noodstash voor situaties waarbij je compleet onverwacht zonder sigaretten valt en dan van "pling" kan doen en weer rustig ademhalen bij het herinneren van de noodstash.
Dat leek een goed idee.
Ware het niet dat ik mij van opberglocatie vergist had.

Aangezien mijn koppijnpillenstash zich al in het handschoenkastje bevond, dacht ik dat het vak in de deur van de chauffeur geen slecht alternatief zou zijn voor de sigaretten noodstash. Dat vak bewijst dagelijks zijn nut want het is ook opbergvak voor:
een borstel, vermageringspillen waar er maar 2 uit opgegeten zijn (don't ask, zwak moment, gelukkig van korte duur), een juwelenbon van 8 jaar geleden (Ik hoop toch dat ik hem nog kan inwisselen, als ik daar ooit eens geraak, that is), een flesje J'Adore parfum, een reservepaar sokken (ge zult maar met een piepenhol zitten eh!) en een magische stikker die glasschade zou beperken. Niet altijd in die volgorde, alles durft daar nogal door elkaar te schuiven en bovenop elkaar te belanden in volgorde van belangrijkheid en gebruik op dat moment.

Bon, de noodstash heeft zo'n 6 maanden onaangeroerd in de wagen gelegen, de wetenschap van een noodoplossing bleek voldoende om plots voldoende sigaretten in voorraad te hebben.
Tot nu.

Hét was zo ver. Er waren geen sigaretten meer. En toen was er in een sneltempo plots de "pling" en het uitkijken naar de noodstash en een klopje op de rechterschouder ter complimentatie van mijn inventieve en anticiperende gedachtengang.
Vol verlangen en blijdschap stak ik de sigaret op, maar wat er toen gebeurde was echt nooit te voorzien.

Ik weet niet of u een roker bent en of u misschien ooit ook al eens in een moment van verstrooiing uw sigaret achterstevoren hebt aangestoken? Indien ja, dan weet u nu exact over wat voor smaakervaring ik het nu heb.
Mijn parfum had de sigaret volledig doordrenkt van een bloemige, alcoholische parfumsmaak. Degoutant! Er werd wat geproest en ge-bleh-bleh-bleht, maar oh mijn god, wat een verspilling van die halve noodstash!

Bijgevolg zit ik hier in een gefrustreerd moment van thuiszitten en staren naar een leeg pak sigaretten mezelf te bedenken dat ik de opberglocatie van de noodstash had moeten delen met de koppijnpillen...

dinsdag 8 november 2011

De Passion Hotline: Het Staartje

Lap, ’t is weer van dattum! Mijn woorden zijn nog niet koud, de intentie is nog maar amper uitgesproken of dit was weer van dat.
Ter boeking van een make-up artiest (van semi-bekende aard) had ik een voicemailbericht achtergelaten op de mens zijn voicemail.
Belt die mens mij een paar uur later toch niet op met volgende woorden zeker: “Amai seg, wat een perfecte radiostem hebt gij! Ge doet da toch professioneel ofzo?”.
Man man, ik krijg daar stress van. Den druk gasten, den druk…

De nieuwsteksten zijn alvast in mijn bezit!
Volgende stap: een demo’tje inspreken.

donderdag 3 november 2011

Stript gij eigenlijk nog?

Het moet voorzeker al zo’n 10 jaar geleden zijn dat ik strips lezen onder één van mijn hobby’s durfde te catalogiseren.
Ergens in de aanloop van pubertijd naar volwassenheid (op papier hé gasten, op papier), heb ik beslist dat comics en strips ongepast waren geworden. Of mij niet meer konden boeien want na woordspeling nummer 9 in de nieuwste Kiekeboe, had een mens het al wel eens gehad. (Denkt u dan vooral aan Claude Zac, Lex Tok en Theo Reet)

Buiten de occasionele Jommeke die Soek en ik stiekem 1 keer per jaar kopen uit pure nostalgie en een bijhorend spelletje “durfde gij ermee naar de kassa?”, wordt er eigenlijk niet meer gestript bij ons in de bos.

Ik was dan ook verrast dat ik afgelopen zondag zo onder de indruk was van de animaties die tijdens Gotye’s concert in de AB werden afgespeeld.
Vooral de animatie van Bronte, tevens ook het laatste nummer van zijn AB-set, vond ik echt fantastisch. Zelden zo opgegaan in een samenspel van muziek en beeld. En de symboliek ervan is zo schoon, mijnheer. Na een kleine zoekactie (lang leve het wereldwijdeweb!) bleek dat de clip gemaakt is door Ari Gibson (ook een Australiër, vaneigens).

Kijk gerust eens voor uzelf:

Gotye - Bronte - official film clip from Gotye on Vimeo.


En als u dan toch bezig bent, kan u evengoed ook eens kijken naar de movieclip van State of the Art (door Greg Sharp en Ivan Dixon), gewoon omdat het een catchy nummertje is dat perfect ondersteund wordt door de clip:

Gotye - State Of The Art - official film clip from Gotye on Vimeo.

woensdag 2 november 2011

De Passion Hotline (of niet)

De afgelopen weken hebben al zeker 3 mensen mij gewezen op mijn stem. Gelukkig was dat niet omdat ik zaag, maar eigenlijk net het tegenovergestelde. Blijkbaar zou ik een mooie uitspraak hebben. Men vraagt mij wel vaker van waar ik juist afkomstig ben omdat mijn taal dat blijkbaar niet verraad.

Uiteraard ben ik geflatteerd als mensen me dat vertellen, maar ik heb dan ook steeds een “ziedewel” gevoel.
Ik ben namelijk opgegroeid in een boerendorpje zo ergens tussen Lier, Heist-op-den-Berg en Mechelen. Het accent is daar niet bepaald verfijnd en neigt zelfs eerder naar het “hèsts”. Een stuk van de familie heeft echt een heel erg zwaar accent en reeds als 5-6 jarige besefte ik dat ik helemaal niet zo wou praten. Het schakelmoment kwam toen er luidop geteld moest worden. Ik probeer het even fonetisch te illustreren: iejen, twieje, drei, vieierr, vaaf, zès, zévè, acht, négè, tien, ellef, twaolef, dètien, vietien, veftien, enfin u snapt het wel.

Ik zou dus nooit of te nimmer zulks dialect eigen maken, zoveel was duidelijk. Vanaf toen begon ik te letten op mijn dialectgebruik en eigenlijk is dat allemaal redelijk vlot verlopen.
In de hogeschool kreeg ik het vak stemtechnieken van Iris De Roover, maar daar bleek toch niets opmerkelijk aan de hand, ik slaagde, maar niet perse met de hoogste score of met de randopmerking “doet er iets mee”. Jammer.

Jaren later kreeg ik de grappigste beoordeling ooit over mijn stem te horen, namelijk dat ik een bijzonder zwoele stem zou hebben op voicemail. In die mate zelfs dat de man in kwestie (een collega) mijn bericht aan zijn vrouw had laten horen. Ter mijner verdediging, ik vroeg hem gewoon of we gingen carpoolen en om welk uur we dan zouden afspreken en op welk punt. Zonder enige bijbedoeling want ik kende de man in kwestie (nog) niet.

Maar goed, vandaag had ik dus weer prijs. En of ik daar niet iets mee wou doen. Of misschien de stemtest van de VRT eens niet zou doen.
Awel hé gasten, ik zou dat bijzonder graag doen. Maar ik heb de balls niet. En wat moet ik daar dan mee doen? Gewoon in de schuif leggen?
Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik anders wel graag radiospotjes of tekenfilms zou inlezen. Ach ja. Misschien dat u mij ooit “vanzjeleivens” eens hoort. Of niet. U hoort het wel. Maar alvast zeker niet op één of andere passion hotline.

maandag 31 oktober 2011

De cameratassjakos

Na mijn akkefietje met de kapotte lens in de rugzak en een fantastisch nieuw kado in de vorm van de Panasonic Lumix GF3, ben ik mij wat bewuster geworden van het feit dat ik toch op zoek moet gaan naar makkelijke opbergmogelijkheden voor mijn camera’s.

Ik heb een fantastisch handige messengerbag, maar die ziet er echt wel uit als een cameratas. Er zijn twee situaties waarin mij dat wel eens durft te storen:
  1. Wanneer ik voor het werk moet reizen en ik reeds een zware rugzak vol productiemateriaal meezeul, wil ik liever geen grote tas extra meenemen waar ik bovendien terplekke niets mee kan aanvagen. Functionaliteit en herhaaldelijke worktrips hebben mij geleerd: neem 1 handige rugzak mee voor tapes/discs, batterijen, belangrijke documenten, geld, water, enz. en 1 kleine handtas die makkelijk in de bagage kan gestopt worden en alleen wordt bovengehaald voor het avondeten of de occasionele uitstap op een vrije dag. Ziet u hier het concept fototas tot zijn recht komen? Ik dacht het niet.
  2. Uitstapjes waarbij het wel leuk zou zijn om een fototoestel bij te hebben, maar je dat uiteindelijk niet doet omdat je handtas dat eigenlijk niet toelaat. Laat staan dat je outfit zo’n extra camerabag aan kan.
Aldus is er noodzaak aan een fashionable camera/handtas.
Zo’n dikke maand ben ik al sites aan het afschuimen, op zoek naar de perfecte tas, maar het is begot niet evident.

Er zijn nochtans heel wat mogelijkheden, maar er is altijd een maarrr. Ik gids u even door mijn belangrijkste zoektocht tot dusver:

  • Ketti Handbags: grote favoriet, met als enige probleem dat de shop constant uitverkocht is. Ik wil graag nog eens nadenken over de aankoop wanneer ik de tas zie. Als er bij Ketti Handbags een nieuw model online komt, is dit in een mum van tijd uitverkocht. Om dan gewoon te gaan kopen om zeker te zijn dat je de tas hebt, hmm, ik weet het niet.
  • Photojojo Store: top online winkel wat betreft fotografie gadgets. Hebben helaas maar heel af en toe een leuke tas te koop.
  • Jill-e: Niet echt mijn stijl, te klassiek.
  • Epiphanie: kanshebber, vooral de LyRic, maar toch nog niet helemaal IT.
  • Jo totes: te breed/groot/stijf volgens mij
  • Kelly Moore: behoorlijk prijskaartje en moeilijk in modelkeuze.
  • Porteen Gear: behoorlijk hoog op de favorietenlijst. Bovendien kan je ze personaliseren door eigen stoffenkeuze én valt de prijs goed mee. Enige nadeel is heel misschien dat het uitgesproken tassen zijn, maar hey af en toe moet een mens eens een gewaagde keuze maken!
  • ONA: iets te klassiek, het mag toch wel iets hebben hé.
En u? Kan u een site of tas aanraden?

En wat deed u zoal?

De afgelopen dagen heb ik genoten van een heus verjaardagsweekend. Ik vat het even voor u samen in enkele beelden in random volgorde:

Luik - Vivendum - AB x2 - make-upcursus - beperkte @home tijd met Soek en Pixel - stress met cupcakes
En uiteraard nog een pak leuke kado's en etentjes.

U zag ook dat het goed was.

donderdag 27 oktober 2011

Fielosophie in oud roze 4

Met het voyeurisme van vorige post nog in het achterhoofd, dacht ik dat het zo weer eens tijd werd om u nog eens wat inzicht te bieden in mijn gefotografeerde oud roze kindertijd.

Vergeef mij de stikker op de foto, er was een tijd dat het behoorlijk hip was om al uw foto's vol te plakken met idioterie.
De ComicLife avant la lettre feitenlijk.

Op deze foto ziet u mij het beste van mezelf geven op een schoolfeest anno juni 1992, let u vooral op de witte turnsloefkes die u ongetwijfeld ook nog aan de voet heeft gehad.
Als ik het mij nog goed herinner werd er gedanst op de Lambada en waren er maar 2 duo's (we noemen het hier bewust duo's en niet koppeltjes) geselecteerd voor dat stuk van de dans.
Zé-nu-wen! U ziet hoe ongelooflijk geconcentreerd ik daar met ingestudeerde pasjes de pannen van het dak sta te swingen. Madness.

Laten we nog even terugkomen op het duo/koppel gegeven want daar wou u ongetwijfeld meer over weten, is het niet!
Mijn partner was in die tijd smoorverliefd (denk: briefjes, roosjes én leesboeken), maar gezien mijn wereld zich beperkte tot Barbie en Ken kreeg ik de creeps bij zulks handje-ik-op-u-gij-op-mij-gedrag.
De liefde bleef dus onbeantwoord of werd bijwijlen pijnlijk hard beantwoord zoals die ene keer toen ik leesboeken kado kreeg van het heerschap en ik zijn boeken instant de vuilbak inkieperde.

Die jongen is ergens rond het 3e leerjaar van school veranderd en nooit heb ik nog iets van hem gehoord of gezien.
Spijtig feitenlijk want ik had gaarne mijn excuses willen aanbieden voor mijn gedrag. Maar 't was dat ik toen nog niet beter wist mijnheer.
Och ja, hij heeft dan toch op z'n minst zijn laatste dans gekregen.

woensdag 26 oktober 2011

Fielosophie en het gevogel

Op 19 oktober installeerden Soek en ik een vogelkotje aan ons tuinhuis.
Wij wonen in een bos, maar toch vond ik het een noodzaak om een vogelkotje te installeren. Kwestie dat die beestjes ergens kunnen slapen he.
Tijdens een windhoos zou u toch ook liever in een houten bakje zitten dan bovenop een zwierige boom? En tijdens die plensbui bent u toch ook gelukkiger in een houten kotje dan onder een boomblaadje van 5 op 10 cm?
U begrijpt ongetwijfeld de absolute noodzaak van een dergelijke vogelkotactie.

Omdat wij zo nu en dan wel eens van het voyeuristische type durven zijn, kozen we voor een vogelkotmodelletje waarbij je de zijkant kan openmaken en je doorheen een glazen wand de inhoud kan zien. Gerief! Want zo kunnen wij eventuele bezoekers monsteren en wie weet wel eens een waarlijke eilegging meemaken.


Ik dacht dat zo’n vogelkot meteen een schot in de roos zou zijn en dat de bewoners elkaar de loef zouden moeten afsteken om de locatie te claimen, maar helaas. We zijn nu 7 dagen verder en no birdies in het kotje yet.
Ik ga nochtans geregeld kijken via het glazen inkijkraampje he, maar niets. Zelfs geen takje of grasspriet ter eerste nestvorming.

Allée maat, en dat nu ik juist overwoog om mij in te schrijven bij Natuurpunt gezien mijn nieuwe status van birdwatcher.

vrijdag 21 oktober 2011

Fielosophie en de wildvreemde kiddo

Gisteren ging ik nog eens eten in mijn favoriet Mechels restaurant aller tijde: La Boya. U kent het of u kent het niet, maar als u het nog niet kent, wordt het dringend tijd dat u dat eens leert kennen. Goddelijke tapa’s, werkelijk.

Anyway, ik was aan de vroege kant en ging alvast in afwachting van het gezelschap alleen aan een tafeltje zitten. Ik vleide neder op het fluwelen bankje met de iphone in de hand zoals dat wel eens gaat wanneer je je nog in de ongemakkelijke ik-zit-alleen-aan-een-tafeltje-maar-heb-heus-vrienden-die-er-zo-aankomen-kijk-eens-hoe-druk-ik-het-heb-met-mezelf-fase zit.

Ik had me dus net gesetteld in die ik-zit-alleen-aan-een-tafeltje-maar-heb-heus-vrienden-die-er-zo-aankomen-kijk-eens-hoe-druk-ik-het-heb-met-mezelf-fase, toen er plots een kindermeisjesstemmetje mij enigszins meelijwekkend vroeg of ik geen papa had die samen met mij wou eten.
Ik had kunnen zeggen: “ja kind, waar komt gij nu mee af, gij kent duidelijk mijn vader niet he, we gaan wij misschien drie keer op een jaar samen iets eten en die drie keer praten wij steeds weer over hetzelfde omdat er gewoon niets anders te vertellen valt tussen ons. Maar kind toch”.

Maar neen, in de plaats koos ik voor het eerder maatschappelijk verantwoorde: “Nee hoor meisje, mijn papa die eet vanavond thuis, maar sewes komen er wel 2 vriendinnetjes samen met mij eten”. Maatschappelijk verantwoord, zo ben ik dus blijkbaar geworden.

En toen vond er zich volgend hoogstaand gesprek plaats tussen wildvreemd kind en mezelve:

Wildvreemd kind: “Ah oké, en weet je al wat je gaat eten?”
Fielosophie: “Neen, dat weet ik nog niet, weet jij wat ik zou moeten eten?” (Lees: ja natuurlijk, tapa’s he kind, dat is hier de max)
Wildvreemd kind: “Visje. Kies maar visje, dat hebben ze hier”.
Fielosophie: “Ah ja, misschien zal ik dat dan kiezen”. (Lees: tsss, vis. Ik dacht het niet. Tapa’s zeg ik u toch !)
Wildvreemd kind: “Het is hier wel mijn slaapkamer he”.
Fielosophie: “Amai seg, dat is wel een heel speciale slaapkamer dan he”. (Lees: WTF? Ik dacht het niet, restaurant, niet slaapkamer)
Wildvreemd kind: “Ja, kijk eens hoe mooi roos, geel, rood – insert hele regenboog, wegens gebrabbel en woordinslikking heb ik slechts de helft kunnen verstaan.
Fielosophie: “Aha, mooi”. (Lees: Wat is er ondertussen gebeurd op twitter?)
Wildvreemd kind: “Papa, ik wil kleuren!”
Fielosophie went zich tot iphone.

Kiddo’s, ge komt wat tegen.

maandag 17 oktober 2011

Fielosophie en de kapotte lens

Fielosophie die doet al eens graag van fotografie.
Op amateuristisch niveau, dat spreekt, want technisch ben ik een behoorlijke sucker en hou ik het meestal bij: "maar ik trek foto’s op het gevoel, dat is toch ook belangrijk?".
Ik ben meermaals jaloers geweest op mensen die met een kleine knippering van het oog kunnen zeggen dat hun ISO waarden op 400 moeten staan en de diaf best op 7.5 komt. Meer dan eens ben ik daar ook op het gevoel wel terecht gekomen, maar dat meestal na een instellingwissel of 5.
Amateurfotografie met de grote A dus.
Maar afgelopen week liep het behoorlijk fout.

Omdat ik mocht gaan werken in safarisfeer, besliste ik om de Nikon met standaardlens mee te nemen. Kwestie van niet teveel gewicht te moeten meezeulen had ik met spijt de telelens thuisgelaten en mezelf getroost met de gedachte dat de standaardlens toch beter was dan een debiel compactcamera’tje.

Alzo geschiedde. Wegens bagage overload – want zo gaat dat nu eenmaal met een cameraploeg – beperkte ik mijn handbagage tot 1 rugzak alwaar vlieguurtijdverdrijf, discs en de Nikon in werden gestockeerd.
De Nikon met de lens erop. Beschermt door een jas, dat wel, maar de degelijke fototas kon niet mee en dus leek het me praktischer om het ding in 1 geheel mee te nemen.

Foute beslissing, foute boel. Teleurstelling en boosheid. De lens was in mijn rugzak van de body afgebroken, I kid you not.
Er was een deeltje nog achtergebleven in de body, de rest van de lens hing ringgewijs nog losjes aan elkaar.
Daar stond ik dan met de kapotte lens in mijn ene hand en een olifant op 2 meter van mijn vehicle. De tranen stonden mij nader dan het lachen.

U ziet hier een stuk lens dat nog vast hing in de body. Vakkundig verwijderd door onze klankman wegens angst mijnentwege om nog meer kapot te doen.

Ik hou werkelijk waar heel veel van mijn spiegelreflex, maar op dat moment vervloekte ik dat ding om zijn grootte en onhandigheid in transport. Voor vrije tijd en doelgerichtheid is het fantastisch om mee te nemen in mijn fototas, maar voor dit soort werkgerelateerde reizen, wou ik echt dat ik een degelijk klein toestel had dat toch nog een niveau’tje hoger staat dan de debiele compactcamera waarvan sprake hierboven.

En dus groeit nu de idee om toch eens te bekijken wat die kleine Nikon V1 of J1 voor mij kan betekenen. Zo’n toestel dat vlot kan vervoerd worden en waar je met een mount adaptor toch ook je eigen lenzen op kan vijzen.
Het is niet de bedoeling om de spiegelreflex op termijn te vervangen, maar wel om situatiegericht te kunnen kiezen in hanteerbaarheid.
Of hoe doet u dat eigenlijk?

De 10 van Fielosophie

Ineken wierp me een stokje toe, maar wegens safaribezigheden in Kenia – voor ’t werk hé gasten – kan ik het nu pas oprapen.
“Vertel 10 dingen over jezelf” easy as pie! Ik staar alvast naar nummer 1 en hoop dat ik snel de andere nummertjes kan aanvullen:
  1. Ik ben reeds 5 jaar aan het werk en in die 5 jaar ben ik al 6 keer van werkgever veranderd. TV komt nu eenmaal met heel veel tijdelijke contracten.
  2. Al 5 jaar vloek ik op tijdelijke contracten, maar stiekem hou ik wel van al die afwisseling. Een mens komt ongelooflijk veel nieuwe en interessante mensen tegen op die manier. En ik kom ook op onnoemelijk veel plaatsen in de wereld waar ik anders niet zomaar zou terechtkomen.
  3. Ik ben in het bezit van een vaarbewijs. Door als kind op te groeien tussen boten, ontstond er een soort van waterliefde die slechts weinig mensen begrijpen. Rust en loslaten, gaan waar de wind je brengt, meedeinen op de golven, als je graag wil ontstressen is een boottocht wat je nodig hebt.
  4. Sinds iets meer dan een jaar probeer ik geen tonijn te eten. Overbevissing weet u wel! Wanneer ik sushi eet, vergeet ik wel te vaak om expliciet geen tonijn te vragen, maar ik werk eraan!
  5. Ik heb een chips verslaving.
  6. Mijn ogen verdragen geen lenzen. Iets met te weinig zuurstof aanmaken en rode gesprongen adertjes tot gevolg. Ik draag mijn bril wel alleen maar in de wagen en voor de tv. En ook op concerten en in de cinema. Sinds vorig jaar heb ik een zonnebril op sterkte en bleek dat de wereld er eigenlijk constant toch een pak scherper uitziet.
  7. Ik at ooit gebarbecuede kangoeroestaart. Dat is geen aanrader of wat dacht u?
  8. Ik geloof in het lot, maar ik geloof ook dat een mens steeds een eigen keuze hierin kan maken. Mogelijks is dit een behoorlijke contradictie, maar in mijn hoofd houdt het steek.
  9. Als ik ooit eens wat meer vrije tijd vind, zou ik graag leren naaien. U eigen kousen kunnen stoppen is volgens mij een behoorlijke handigheid. Zeker gezien mijn hoge kapotte-kousen-ter-hoogte-van-de-dikke-teen-graad.
  10. Stiekem wil ik graag in de journalistiek werken. Of dit combineren met mijn huidige job. Hoe dat praktisch in zijn werk zou moeten gaan, blijft een vraagteken, maar laten we vooral ervan uitgaan dat het lot mij wel zal vinden ;-)
En om de traditie dan maar in ere te houden, mag ik het stokje ook doorgeven. Nina, tag, your it!

zaterdag 1 oktober 2011

De zachte waas

Meestal draag ik het gewoon met mij mee. "Toen mijn mama gestorven is...", is ondertussen al een zin geworden die ik regelmatig in de mond kan en wil nemen. Ik zie de korte oogbewegingen wel wanneer mensen de echte betekenis van die zin beseffen en snel proberen om weer de plooi in hun gezicht te leggen. Ik zie het, maar ik stoor mij er niet meer aan. Het is menselijk, het is wat wij levenden doen als we worden geconfronteerd met verlies en andermans verdriet kort kunnen aanraken.

Ik draag het dus gewoon met mij mee. Ik denk niet elke ochtend meer: mijn mama is dood. Ik denk het niet meer, maar ik voel het nog wel. Een zachte waas die ik altijd meedraag en over het algemeen lukt dat wel.

Helaas is vandaag zo'n dag waarop de waas me verstikt en geen uitweg biedt.
Noodgedwongen heb ik voor een aantal dingen de plaats van mijn moeder moeten innemen. Familiezaken, dingen waarbij ik me niet op mijn plaats voel en dingen waarvan ik weet dat mijn woorden nooit die van mijn moeder zullen kunnen vervangen.
Ze was zo sterk in zulke zaken. Was ik nog maar half zo sterk als haar, want tanden bijten was voor haar een eitje.

En eigenlijk wil ik haar gewoon heel graag bellen. En vertellen dat ik gisteren op een feestje was alwaar ik Luc Appermont heb aangeraakt. En dat Andrea haar kapsel er in het echt ook zo vreemd uitziet. En haar uitlachen om die keer toen we samen naar Andrea haar presentatie aan het kijken waren en zij zei dat ze dat een madam met uitstraling vond en ik antwoordde dat dat gewoon de belichting op de bluekey was.
En haar vertellen dat zelfs Showbizz Bart op dat feestje was en ik dus echt wel totally in the zone was. Al heeft zij Showbizz Bart nooit gekend, maar als ze nog geleefd had was ze voorzeker helemaal meegeweest wegens haar jarenlange Story-verknochting.
En zij zou fier en stilletjes gelachen hebben aan de telefoon. Ik weet het zeker.

maandag 26 september 2011

Coin Doizer for the win!

Zondag gingen Soek en ik geheel toevallig een kijkje nemen op de kermis in Hasselt.
Niet dat wij zo’n kermisgangers zijn – integendeel, Soek had zelfs wat overtuigingskracht nodig – maar ik vind het wel eens leuk om dat jeugdsentiment te herbeleven. Al die impulsen, zoveel leuke spelletjes, ontelbare “kadootjes” die gewoon maar wachten op mijn beurt!

De Kermis van het dorp waar ik als kind woonde, was ook altijd een echte familie-uitstap. U kent dat wel, eerst met de familie eten bij de grootouders en vervolgens te voet richting De Kermis tsjakken. Ik woonde in een boerendorp, maar ik zeg u, De Kermis, dat was de hoogmis.

Anyway, kermis in Hasselt dus. Ik was vergeten dat kermis ook een ietwat statusgegeven is. Vrouwen lopen gans opgetut met stiletto’s op kinderkopjes rond te wankelen, wuivend naar de moeder van de beste vriendin van hun dochtertje, die dan op haar beurt vriendelijk teruglacht terwijl ze met haar elleboog haar man tot de orde roept omdat die stond weg te dromen langs de kant van de botsautootjes.
Dát of marginaliteit troef, ’t is ’t één of ’t ander, onherroepelijk.

We hadden niet echt het plan opgevat om uitgebreid alle kraampjes uit te gaan proberen, maar bij de smoutebollen hebben we ons toch laten overhalen voor enige zoetigheid.

En toen, toen zijn we zelfs een Lunapark binnengestapt! Als kind kon ik samen met mijn nichtjes en neefje heuse pro’s genoemd worden aan de ”kaskes met de centjes”. De max was dat! Heuse technieken werden uitgedokterd, wachten tot het schuifbalkje net vertrok voor je het centje mocht laten vallen, altijd de kaskes pakken waar al veel op gespeeld was en ook altijd op het bonusschuifje rechts en links van het kaske letten! Want daar kon je een schoon aantal extra centjes mee winnen! Een pro, u hoort dat.

Dus lieten Soek en ik ons overhalen om voor de fun nog eens met de centjes te gaan spelen en boy oh boy wat waren we goed!
Ons Team for Fun kon zeker tippen aan de pro die ik als kind was geweest :-).
Look at me shine!

En weet u wat? Blijkbaar bestaat er voor ons iphone eigenaars de spelversie! probeer zeker deze Coin Dozer eens! Contentement verzekerd!

donderdag 15 september 2011

Home Alone

Soek die heeft regelmatig al eens buitenlandse verplichtingen. Je moest eens weten hoe vaak ik daarop van mensen te horen krijg “hoe erg dat toch is” en “dat ge dan zo alleen zijt heel de tijd”.
Anyways, dat valt allemaal wel mee hoor eens je dat gewoon bent. En uiteraard ben ik blij wanneer hij eindelijk weer naar huis komt en kijk ik daar ongelooflijk naar uit, maar ik weet me telkens wel bezig te houden of net niet, maar dat is helemaal niet erg. ’t Is een soort van knopje dat je omdraait.

En wat doet een mens zoal tijdelijk alleen thuis?
  • soep voor een week maken.
  • om 20u30 nog aan verse vegetarische spaghettisaus beginnen omdat ik mijn tijdsschema behoorlijk fout had ingeschat. En ik moest daarna nog mijn spaghetti opeten he!
  • 2 afspraken vergeten want ja, Soek is mijn 2e hoofd, gespecialiseerd in mijn afsprakendepartement. Al probeer ik echt mijn best te doen om te focussen en het afsprakendepartement ook in mijn hoofd te krijgen zodat Soeks’ hoofd kan rusten. Maar soms loopt dat dus nog wat fout. (ik werd gelukkig wel op tijd door andere mensen aan de afspraken herinnerd dus er zijn geen afspraken gemist!)
  • Pixelpoes per abuis in de slaapkamer laten slapen, ik dacht echt dat hij uit de kamer was, tot ik hem om 5u ’s morgens op mijn voeten voelde liggen. Ach ja, Pixel heeft er in ieder geval van genoten en het dekbed moest toch afgetrokken worden. Ik zal het nooit meer doen, though.
  • eens van gelaatsmaskertje doen. Want flatterend kan je dat bezwaarlijk noemen, zo’n klomp klei op je gezicht.
  • gaan eten met en bij vrienden en familie
  • een beetje van regime doen. Want veel groenten en een beetje vlees krijg ik thuis helaas niet voor lange tijd verkocht. Oh, en ook het voornemen gedurende 2 weken niets van gehakt of gepaneerd te eten, dat zou al helemaal niet te verkopen zijn!
  • seriekes kijken and I do mean the chick seriekes hier: Army Wives, Lipstick Jungle, Grey’s Anatomy, Private Practice, you know what I mean! Numbness in de zetel, aaaah.
Meer moet dat gelijk niet zijn he!

maandag 12 september 2011

Fielosophie en de reuzecourgette

“Courgetten, dat moet ge planten, dat groeit lijk kool!”, dat was één van de tips die ik kreeg toen ik mijn allereerste stapjes in Project Moestuin zette.
Ondanks het feit dat ik over de groei van kolen nog niet kan meespreken, bleek courgette effectief een strak plan.
Het duurde een tijd voor dat plantje effectief ging produceren, maar toen het dat eindelijk deed, bleek dat easy as pie. Eigenlijk groeit dat gewoon en moet je verder niets doen. Eat that uitdunnen der wortelen, want daar slaag ik al 2 jaar niet deftig in.

“Ge moogt ze wel niet te groot laten worden uw courgettes, want dan gaat de smaak verloren”, was nog een bijkomende kanttekening. Ik volgde dat nauwgezet want stelt u keer voor dat er plots een courgette zonder smaak in mijn moestuin zou liggen!

Tot ik een week naar het buitenland moest en de week ervoor en de week erna wegens aanhoudende regen niet in mijn moestuin wilde komen. Regen, slijk, krullend haar, u kent dat ongetwijfeld.

En toen… Toen versperde deze courgette ongeveer 1/3 van mijn moestuin:


Ik dacht heel even dat ik daar voorzeker een prijs mee ging winnen want ik kon ze zelfs niet met 1 hand vasthouden. Verbazing alom, u ziet dat.
En dus bleef de courgette 3 dagen op mijn aanrecht liggen en keek ik er af en toe eens bedenkelijk naar, want wat moet een mens nu met zo’n groente waarvan gezegd wordt dat ze de smaak verliest als ze te groot wordt. En groenten en fruit ter sier uitgestald aan de voordeur leggen, daar doe ik principieel niet aan mee.

Tot ik gisteren de koe bij de horens vatte, oftewel de courgette met 2 handen en een slagersmes te lijf ging, want de enige nuttige mogelijkheid leek mij om er soep van te maken.

En jawel hoor, ik heb er voor een hele week soep mét smaak voor ’s middags op het werk van gemaakt.
Grote courgettes hebben minder smaak, ha, die fabel komt waarschijnlijk van diezelfde persoon die het nodig vond om als eerste sierfruit voor zijn deur te leggen.

En dan ga ik nu even uitdokteren hoe ik volgend jaar eens een kool kan doen groeien want dat zou minstens even gemakkelijk zijn als courgettes.

vrijdag 26 augustus 2011

Daily Gratitude pick-up

Hoera, ik heb 2 tickets kunnen bemachtigen voor het concert van Gotye in de AB. Owjeah!
Ik werd daar namelijk zo blij van dat ik dacht, ik deel het even met u. Misschien dat u daar dan ook wel eens vrolijk van wordt.

Tenzij dat u geen tickets heeft kunnen bemachtigen natuurlijk, dan verexcuseer ik mij voor al deze vrolijkheid en duim ik gezwind mee voor een 2e concertdag.

Note: U heeft al dan niet opgemerkt dat ik hier een oude koe uit de sloot heb gehaald met de Daily Gratitude. Ik probeer vanaf vandaag weer wat minder te melken over de moeilijkheden des levens en probeer het glas halfvol te zien. Kwestie dat ik u niet stierlijk ga vervelen.

dinsdag 23 augustus 2011

Bedachtzaam in acht genomen

Dingen die ik mij de afgelopen dagen bedacht:
  • Een mens moet meer vakantie nemen. Of op z’n minst de tijd nemen om weekendjes samen door te brengen.
  • We hebben de afgelopen maanden niet één keer de ventilator in onze slaapkamer moeten zetten. Dát beste vrienden, is de echte maatstaf voor een slechte zomer.
  • Na nauwgezette analyse is gebleken dat wij slechts 3 ladingen was kunnen drogen op onze spiksplinternieuwe wasdraad. Het is een gevolg van een combinatie van schaduw en lange wastijd. De autist in mij kan daar vanaf nu vrede in vinden en zal niet meer noodgedwongen nog halfnatte was naar een binnenrekje moeten verhuizen.
  • We zijn deze zomer welgeteld 1 dag aan de zee geweest en dat was technisch gezien zelfs maar een halve dag. We moeten dat meer doen, zo doelloos rondlopen aan de kust heeft zijn charmes.
  • Knokke is kaka. Je moet daar in restaurants zelfs betalen voor het toilet, zélfs als je net deftig hebt gegeten in dezelfde boîte. Ik vind dat niet oké. Maar niet he.
  • Een appartement aan zee, is dat nog een goede investering tegenwoordig? Wat is nog een goede investering tegenwoordig eigenlijk?
  • Een bliksemafleider, zou dat als particulier zin hebben in een alleenstaande woning in beboste omgeving?
  • Onze Pixel houdt van voetbal, maar niet van wielrennen. En ook van Paula pudding en chocolageur. Die kat lijkt me in evenwicht met zijn mannelijke en vrouwelijke kanten.
  • Bartje, de pauw, was sinds donderdag kwijt. Wij vreesden voor het ergste na het onweer toen we al die afgebroken takken en omgevallen bomen in ons bos zagen. Maar maandag hoorde ik hem in de verte van iaaaahiaaahw doen. Er zijn nog zekerheden.

maandag 22 augustus 2011

Maximum Livin'

Omdat er dit weekend eindelijk nog eens een streepje zon te bespeuren viel, kwamen al de zomeractiviteiten die in juni gepland werden allemaal tegelijk in een stroomversnelling. Een mens weet de laatste tijd immers nooit hoe snel die zon weer weg kan zijn natuurlijk. Er zijn geen zekerheden meer in de zomer.

Zaterdag werd er buiten ontbeten, er werd 32 kilometer gefietst (zadelpijn!), de barbecue werd aangezwierd en er werd een gratis festival meegepikt. En tussendoor ben ik er nog in geslaagd om wel 3 machines was te draaien én buiten te hangen. Multitasking op een dag met zomervakantiegevoel.

Zondag hebben we de dag doorgebracht in Knokke aangezien we ’s avonds tickets hadden voor Fuerza Bruta.

Man man, wat een aanrader is me dat! Bij de laatste show van Cirque du Soleil had ik het zo’n beetje gehad met de uitgemolken koe, maar hey, die mannen (en vooral vrouwen) van Fuerza Bruta brengen spektakel weer naar een aangenaam en onverwacht niveau. Het is rechttoe rechtaan, het dreunt in tegen de mainstream en het is vooral total madness! We hadden natuurlijk ook wel geluk met het publiek dat zich maar wat graag liet meedeinen op de golven van dit stomende feestje.

De tickets zijn naar mijn menig een beetje duur voor een show van 1u (45€), maar voor mooie dingen haalt een mens al eens graag zijn VISAkaart uit de sjakosj.

Ik kan alleen maar hopen dat uw weekend ook zo aangenaam was of dat u op z’n minst een liefdevol en ietwat zalvend weekend heeft gehad als u donderdag hier was…

donderdag 18 augustus 2011

In een zomerbui? Ik drink Somersby!

Ongeveer een maand geleden kreeg ik een mailtje van de vrienden van Adhese/Enchanté . Zij hadden een aantal blogger kistjes te verspreiden met Somersby, de nieuwe appelcider binnen het Carlsberg gamma.

Carlsberg zegt mij: bier, niet Belgisch, groen. That’s it.
Als zij dan een nieuw product op de markt brengen, wil ik dat graag eens ontdekken. Ik ben niet zo’n bierdrinker – of een alcoholdrinker tout court – dus ik was wel getriggerd door het appelcider gegeven.

De baseline die ik meekreeg was:
Een Somersby drinker is een consument zonder oogkleppen, die openstaat voor nieuwe dingen en voor wie het glas steeds halfvol is. Hij of zij is meestal minder fan van hoppige (lees: bittere) biersmaken, en is dus des te meer op zoek naar een easy-drinking, dorstlessend, natuurlijk drankje. Somersby wordt met ijsblokjes geserveerd of kan zelfs ‘à la pintje’ gedronken worden van de fles.
Sounds perfect!

Door een samenloop van omstandigheden en een verblijf in het buitenland, kon ik pas deze week zelf ontdekken hoe het nu juist zat met die Somersby. Het weer zat gelukkig een keertje mee en omdat we toch buiten gingen eten, vond ik dat het gepaste moment om de cider te testen!

Mijn conclusie was vooral een aha-erlebnis. Wanneer ik als kind naar zee ging dronk ik daar liters Appeltiser, het was iets dat ik alleen aan zee dronk en toen ik als puber vond dat Appeltiser niet meer in mijn drankengamma paste (coolness is a bitch), vond ik dat eigenlijk best wel jammer.
Mijn punt is eigenlijk vooral dat Somersby mij ongelooflijk hard aan Appeltiser deed denken, maar dan in een volwassen versie met een lichte alcoholische ondertoon.

Soek vond het eerder gewoon limonade in plaats van een interessant drankje, maar ik denk dat dat perfect in de doelgroep past. Somersby is volgens mij een drankje dat eerder vrouwen zal aanspreken dan mannen, want de Belgische man is nu eenmaal nogal verhangen aan zijn bier op café.

Of ik het op een feestje thuis zou serveren? Ik vrees van niet. Volgens mij zou het de mannen in het gezelschap niet helemaal kunnen bekoren.
Of ik het zelf zou bestellen op een terras? Zeker van ja! Maar dan wel uit het flesje!

Product facts
  • 4.7% alc. vol. Apple and Pear cider
  • Somersby Apple contains 15% real apple fruit juice
  • Somersby Pear contains 24% real pear fruit juice
  • Made from fermented apples or pears, with added natural apple or pear juice, sugars and aromas to give the right flavor and sweetness
  • No artificial sweeteners, flavors or colorings
  • 59kcal/100ml (semi sweet)
  • 9 mths shelf life
  • Serve over ice
  • Available in 33 cl. glass bottle, can and on draught in bars
  • Available in Denmark, Norway, Sweden and Belgium.

maandag 1 augustus 2011

Conclusie der lomografie

De lomo's zijn klaar!
Eigenlijk waren ze al van donderdag klaar, maar we moesten nog even geduld oefenen tot zaterdag om de foto's te kunnen ophalen.
Eerst nog even vlotjes 16€ neergeteld (jaja, analoge fotografie is duur) en dan meteen in de auto beoordelen want geduld, dat hebben wij niet.

Conclusie der lomografie kan samengevat worden in 3 puntjes:
  • Er moet nog geoefend worden
  • Buitenfoto's geven het "echte" resultaat beter weer dan interieurs
  • De flits is in de meeste gevallen te hard

  • Er is dus nog ruimte voor verbetering, maar het resultaat mag er toch wel zijn.
    Bij deze analoge foto's geldt ook het principe hoe meer ik naar een foto kijk, hoe beter ik hem kan appreciëren, terwijl ik bij digitale foto's meestal in een paar seconden beslis of een foto gedelete wordt of mag blijven.

    De Diana Mini zal dus niet bij elke gelegenheid boven gehaald worden, maar zo nu en dan zal er nog wel eens mee geëxperimenteerd worden.
    Want dat wachten op het eindresultaat en die niet overbewerkte foto's dat heeft zo nog zijn charmes eigenlijk.

    maandag 25 juli 2011

    Angst

    Een mens verzamelt zoveel angsten in zijn lichaam. Sommige ergens diep onder de huid, anderen open en bloot op de wonde.
    Er zijn mensen rondom je die de angsten angstvallig proberen te bestrijden, in te pakken, weg te vegen. Voor de angsten die je doen wankelen op je benen zijn er vrienden en familie die je recht houden hetzij naast je aan de arm of soms ook achter je, niet frontaal in je gezicht, ze houden je rug recht en duwen je vooruit.

    We beseffen vaak niet hoeveel angsten zich doorheen de jaren diep in ons binnenste hebben genesteld. Ze zitten te wachten op dat moment, dat beeld, dat woord en zuigen je leeg tot je hoofd zo draait dat je niet meer weet wat boven of onder is en dan is het gewoon een kwestie van ondergaan.
    Ademen.

    Voelen, rillen.
    Beleven.

    Vergeten.

    Wat is er gebeurd met de zorgeloze tijd? Met momenten van puur geluk, vaak ook in puur egoïsme, maar dat was niet erg.

    Nu zoeken we plekken waar we ons veilig voelen, alleen of tussen mensen, het maakt eigenlijk niet uit. Je angsten overwinnen heeft meer te maken met willen dan kunnen.
    Vasthouden aan angsten is soms natuurlijk. Eenzaamheid en confrontatie opzoeken. Sterker worden door zwakker te zijn. Het geef niet, you did it your way.

    Angsten voor de toekomst, voor geliefden, voor beperkingen. Voor zoveel dingen die je niet onder controle hebt.

    Toon mij een mens zonder angsten en ik toon je een mens zonder liefde.
    Wees niet bang om bang te zijn. Een lieve vriend van me zei ooit: kop op, borst vooruit en stappen. Want op een andere manier kunnen we niet vechten.

    Wachten op sLOwMOtion

    Op het pokeravondje van afgelopen vrijdag (het is hier geheel terzijde dat yours truly de winnares van de avond was) werden eindelijk de allerlaatste foto’s van het lomorolletje van mijn Diana Mini getrokken.
    Het toestelletje was een kerstgeschenk van Soek en tijdens onze citytrip naar Tel Aviv in januari, heb ik dan ook lijk een gek foto’s staan trekken met dat top analoog toestelletje dat amper groter is dan mijn rechteroog.

    Na de reis had ik nog een 10-tal foto’s over, maar vond ik het moeilijk om keuzes te maken want enerzijds is elke gelegenheid gepast om de Diana Mini mee te nemen - al was het maar omdat het zo makkelijk in mijn handtas past, maar anderzijds had ik nog slechts 1 lomo filmrolletje liggen en wou ik dus wat spaarzaam zijn.
    Gevolg: De Diana Mini heeft enige tijd wat teleurstellend in de boekenkast gelegen, lonkend en roepend om funky foto’s te maken, maar steeds weggewuifd door een “misschien toch niet ideale situatie om de lomo te gebruiken”.
    Schandelijk. 3 Weesgegroetjes en een Onze Vader en ik zal het nooit meer doen.

    Maar, vrijdag was het rolletje dus eindelijk vol waarop Soek en ik zaterdag vol verwachting naar de fotograaf trokken (u had ‘m toch?) om het proces van nieuwsgierig uitkijken naar en wachten op de foto’s van start ging.
    Soek voegde er ook nog enigszins overbodig, maar lichtjes trots, aan toe dat het een lomofilmpje betrof. Haa, de fierheid van een kind.

    Wegens een technisch mankement aan de negatiefmachine, moeten we helaas nog tot donderdag wachten vooraleer we onze foto’s mogen ophalen en wegens de lamlendige openingsuren die geen rekening houden met de werkende medemens, zal dat helaas nog tot zaterdag uitgesteld moeten worden.

    Wat ben ik benieuwd naar het uiteindelijke resultaat! Ik weet al zeker dat ik bij minstens 3 foto’s ben vergeten door te draaien waardoor we al zeker een paar gelayerde foto’s kunnen verwachten. Maar ach, dat hoort bij de charme lijkt me dan.

    Het is nu alleen te hopen dat onze euforie niet voor affronten zorgt als ik bij ontvangst van een fronsende verkoopster de vraag krijgen of er misschien iets is fout gelopen met mijn fototoestel.

    Ach ja, voorlopig heerst er alleen maar een gevoel van lichte opwinding tijdens dat old skool wachten op foto’s en zelfs als de foto’s niet helemaal blijken te zijn zoals het hoort, hou ik mij vast aan de laatste regel van de handleiding:
    -- There are no rules in lomography --

    dinsdag 19 juli 2011

    The Sunshine States

    Met dit druilerige weer krijgt een mens al eens wat heimwee naar vakantie.
    Ongeveer een maand geleden maakten Soek en ik een minitrip naar Barcelona en Valencia en dat is ons behoorlijk goed bevallen.
    Geen exotische bestemmingen of avontuurlijke roadtrips voor ons dit jaar, maar een samenraapsel van korte citytrips, dat wordt 2011 voor ons.

    En dat dat ook mooi en aangenaam kan zijn, bewijzen volgende foto's.
    Ik hoop dat ze u een klein beetje kunnen verwarmen tussen de regenbuien door.

    vrijdag 15 juli 2011

    Het Pretpark Appelsientje!

    Een tijdje geleden mocht Greet van deze mensen een Pretpark Survival Kit weggeven om de nieuwe actie van Appelsientje in de verf te zetten.

    De winnaar werd diegene met de meest memorabele, opvallendste, bizarre,… pretparkervaring.
    Mijn Eftelingavontuur kon in die categorie wel tellen, leek mij en bleek dan ook de sterkste inzending!

    Het gewonnen pakket bevatte het volgende:
    • Een rode rugzak
    • 2 grote bussen Appelsientje
    • 6 kleine brikjes Appelsientje
    • 2 zakken crac a nuts
    • Kartonnen bekertjes
    • Een schaar
    • Een lijmpje
    • Zonnecrème
    • Papieren zakdoekjes
    • Een balpen
    • Een kruiswoordraadselboekje

    Soek en ik waren natuurlijk in de wolken want zijn petekindje wou graag naar Bobbejaanland met ons, waarop we (vooral hij dan) als een gek het sinaasappelsap zijn beginnen opdrinken want met de spaarpunten van 3 bussen, kreeg je een gratis inkomkaartje!
    De crac a nuts werden in no time verorberd en de schaar werd meteen gebombardeerd tot niet-keukenschaar want onze scharen belanden om één of andere bizarre reden allemaal in de keuken.
    De zonnecrème kreeg een plaatsje naast de 4 andere, de brikjes verhuisden naar de auto voor tijdens de rit en het kruiswoordraadselboekje wordt mijn vriend tijdens zonnige zomeravonden.

    Een afspraak voor een uitje naar Bobbejaanland werd gemaakt en op de ochtend zelf werd nog naarstig gedronken om de spaarpuntjes te kunnen gebruiken.
    Tot vlak voor vertrek bleek dat er in de kleine lettertjes stond dat Bobbejaanland als enige pretpark tijdens de maanden juli en augustus niet deelnam aan de actie. Gevloek jongens, ik kan het u verzekeren.

    Nevertheless waren wij toch behoorlijk blij met onze Pretpark Survival Kit en de puntjes sparen we dan gewoon maar op voor een ander pretpark of het najaar.
    Ons karma bleek uiteindelijk ook goed te zitten want in de lange wachtrij aan de kassa van Bobbejaanland bleek een groepje vriendelijke studenten een gratis ticket op overschot te hebben. Dus toch nog gratis naar een pretpark kunnen gaan! Zeg nu nog eens dat de jeugd van tegenwoordig hun waarden niet meer kent.

    Dankuveel Talking Heads, Pimpajoentje, Appelsientje, Meneer Schoepen en vrijgevige studenten!

    Oh en trouwens, die nieuwe attractie in Bobbejaanland: Dizz, is behoorlijk dolle pret! Al blijf ik onvoorwaardelijk fan van de Postbus X attractie.

    donderdag 14 juli 2011

    Afvalligheid

    Onze afvalophaling dat is een beetje een delicate kwestie.
    We wonen in een doodlopende straat met slechts 2 huizen. Oké, vooraan in de straat zijn er ook nog 2 huizen, maar die liggen in principe aan de dwarse straatkant. Van die 2 huizen zijn wij blijkbaar de enigen die ons afval buiten zetten.
    Onze buurman maakt blijkbaar geen afval. En stookt het ook nooit op. Beats me.

    Bovendien is onze straat niet eens een echte straat, maar een “weg” waar niet kan gedraaid worden wegens te smal. De vuilkar moet dus steeds voorwaarts de straat in, soms constateren dat er geen afval buiten staat (of zet u wel elke keer steevast uw afval buiten als de container/zak nog niet vol is?) en dan achterwaarts weer de straat uit.
    U kan zelf uw conclusies trekken over waarom onze afvalophaling een delicate kwestie is. They just don’t like us.

    Bijgevolg gebeurt het geregeld dat ons afval niet wordt opgehaald. En dan volgt een telefoontje van mijnentwege naar EcoWerf die mij iedere keer opnieuw zeggen dat dat raar is en dat er een nota wordt geplaatst in ons dossier en dat het niet meer zou mogen gebeuren.
    Tot 2 maanden later en dan is het weer van dat.

    Ze zijn ook zeer lucratief in het laten staan van afval. De ene keer is het de grijze container, dan weer de groene en nu is het onze blauwe zak.

    “Misschien komt het omdat er bij de vorige ophaling geen zak stond?”, kreeg ik als reactie.
    Say what? De logica daarin lijkt voor mij even evident als een chimpansee die met een vishaak een banaan gaat vangen.

    “Dus u bedoelt dat ik mijn halfvolle blauwe zakken elke keer moet buiten zetten om constante ophaling te garanderen? Gaat u dan de helft bijleggen wanneer ik alweer nieuwe zakken moet gaan kopen die slechts half gevuld opgehaald worden omdat de mannen van de vuilkar te lui zijn om iedere keer de straat in te rijden?”

    Ha! Daar hadden ze niet van terug me dunkt.

    woensdag 15 juni 2011

    Schipperen naar realisme

    "Of ik het niet zag zitten om te investeren in een woonboot?", zelfs blind en halfdoof, had ik kunnen weten dat niemand anders op deze aardkloot, behalve mijn vader, me ooit die vraag zou stellen.

    Mijn DNA heeft bepaald dat ik leef in uitgave-uitersten. Er is de zuinige kant die nachten wakker ligt van de aankoop van een nieuwe wagen, kickt op funky kledij voor een prijsje of flipt op een tekort aan Colruyts en Aldi's in de nabijheid van de woning.
    De andere kant lacht gezond verstand weg bij de aankoop van de 27e handtas, koopt een leuk t-shirt ineens in tweevoud (gelukkig wél in verschillende kleuren) en staat niet stil bij de verstandig in te calculeren onvoorziene-uitgave-spaarpot.
    Yin en Yang, vrouwelijk en mannelijk, een perfecte distillatie van mijn ouderlijk DNA.

    Ik kan leven met de wetenschap dat er altijd een zeker evenwicht zal bewaard zijn omdat ik door de jaren heen ontdekt heb dat de balans altijd weer door één van beide kanten naar het geijkte centrum wordt getrokken.
    Of ik iets verstandiger kan zijn in budgetmanagement? Jawel, zonder enig probleem, binnen mijn job lukt dat zelfs perfect.
    Maar door enkele grote verliezen vind ik het belangrijk dat ik ten allen tijde kan glimlachen om wat er is, niet zuchten om wat er kon geweest zijn.
    Pleister op de wonde? Misschien, maar het werkt perfect.

    Of ik het niet zag zitten om te investeren in een woonboot?
    Gevoelsmatig? Misschien. Uit een sentiment, een herinnering aan vroeger of een verbondenheid met het vrijheidsgevoel dat een mens op het water ervaart.
    Realistisch en gelukkig ook uit de buik? Neen.
    En nu maar hopen dat mijn voldoende gezond verstand mijn vaders' zogeheten droom terug naar het centrum kan brengen.

    maandag 30 mei 2011

    Fielosophie in oud roze 3

    Aangezien ik vandaag nog eens met de papa had afgesproken, leek het mij wel gepast om een foto te kiezen waar we beiden opstaan.
    Papa en ik, dat is een op z'n minst gezegd complex gegeven. Maar ondanks alle dingen die ons van elkaar scheiden, zijn er ook een aantal zaken die ons binden, of toch zeker vroeger.

    Zoals daar waren: de paardjes. Hij heeft een hele tijd jumping gereden en eigenlijk vond ik dat allemaal wel boeiend. Als jong meisje opgroeien met een paard in de tuin, Tiny zou er voor minder een boek over schrijven.

    En out of de blue kreeg ik plots ook een pony. Ik moest daar niet achter vragen, ineens stond ie daar.
    Ziehier: Witteke. Op die leeftijd (7 volle jaren) blijkt een kind nog niet erg vindingrijk in het bepalen van namen.
    Achteraf gezien blijkt de pony behoorlijk klein. Ah, kids perspectives.


    Errrh en de roze salopette, witte sokken en sandaaltjes, don't blame me. Ik was maar een zevenjarig kind, wat wist ik nu van mode.
    En daarbij, volgens mij had Tiny ook zo'n outfit, check it out en we bedekken het onder de mantel der tijdsgeest.

    maandag 23 mei 2011

    De iphone is KAPOT!

    Oh help, God sta me bij. De iphone is kapot.
    Vanmorgen verliep ons leven samen nog naar aloude gewoonte, hij hielp me zelfs nog bij het inschatten van de ochtendfile zoals hij elke ochtend trouw doet. Er was geen vuiltje aan de lucht en ik wist zelfs nog een file te ontwijken.
    Wij zijn een goed team.
    Waren.
    Wij waren een goed team.

    Want om 11u besliste de iphone om van Amen en Uit te doen.
    Tijdens mijn middagpauze snelde ik naar de Easy-M, de Apple store in Mechelen alwaar ze mij niet konden/wilden verder helpen omdat ik mijn toestel niet bij hen had aangekocht. De man stuurde mij wel door naar de Mobistarwinkel om het daar eens te proberen.

    Aldus snelde ik naar de Mobistarwinkel en dat over kasseien met hakken en al, want ik had immers een gewoon dagje bureauzitten voorzien.
    Na 20 minuten wachten was het eindelijk mijn beurt in de Mobistarwinkel (oh ja, ik had uiteraard ook nog eens het geluk om achter een oude man te staan die een SIM-kaart voor een maat van hem wou komen bestellen en niet wou aannemen dat hij dat niet in zijn plaats mocht doen).
    De Mobistar man had helaas hetzelfde verhaaltje voor me klaar: iPhone niet hier aangekocht, geen herstelling mogelijk.
    Behoorlijk teleurgesteld en gefrustreerd ben ik dan maar afgedropen. Wederom met hakken over de Mechelse kasseien gesjeest.
    Wat een kutservice!

    Ondertussen ontdekten we dat waarschijnlijk alleen het scherm kapot is, aangezien iTunes het toestel wel blijkt te herkennen en ik zo nog toegang heb tot mijn foto’s (oef!).
    Vanavond moet ik even mijn garantiebewijs gaan opsnollen, maar ik vrees dat ik net over de garantietermijn zit. 2 jaar al delen wij lief en leed en dat is blijkbaar te lang voor meneertje het iphonescherm.

    Er heerst verwarring en paniek, enige verlorenheid in dagelijkse routine en onrust in de toekomst.
    Een nieuwe iphone 4 kopen is allemaal goed en wel, maar dat prijskaartje baart me toch wat zorgen. En ik was nu zo content van mijn machien.

    donderdag 19 mei 2011

    ABc

    Ik ga trachten tickets te bemachtigen van de meneer die ons een goede winter wenst.

    En dat ik zaterdag naar een voetbalploeg ga kijken en toch eigenlijk vooral ga luisteren.

    En dat er volgende week ook nog enig ontploffingsgevaar zal zijn in de lucht, maar dat dat in deze postmodernistische tijd behoorlijk vet gaat klinken.

    Maar vooral, dat ik behoorlijk fan ben van de AB, valt dat op?

    dinsdag 10 mei 2011

    Fielosophie in oud roze 2

    Pasen '89. Eigenlijk een beetje te laat om in de Paassfeer te blijven, maar deze foto was té goed om hem omwille van de tijd van het jaar niet te publiceren.
    Met de beste wil van de wereld kan ik me niet herinneren waar deze foto getrokken is. Het enige wat ik me zou kunnen bedenken is dat het in de tuin van mijn allereerste woonplaats moet geweest zijn, een bel-etage in Duffel city.

    Eerst en vooral moeten we een misverstand uit de wereld helpen: Ik ben niet triest op deze foto. De zon scheen toen gewoon in mijn gezicht en dat zorgde voor enig zongefrons.

    Mijn paasklokken waren ook altijd de max, variëteit troef, ieder jaar opnieuw! En dan moet u weten dat er nog gewone chocolade eitjes in mijn rieten mandjes zitten. De 2 mandjes die eeuwig en altijd mijn paasei-raap-attributen in crime waren. Way cooler dan een plastieken zakske, zeg nu zelf.

    Ik kan me niet zo heel veel meer herinneren van deze situatie, behalve dan dat ik achteraf ongelooflijk gefascineerd was door het lieveheersbeestje. Zeker 1,5 jaar mocht dat niet opgegeten worden omdat ik dat zilverpapiertje zo mooi vond. Daarna mocht ik het niet meer opeten wegens nogal belegen. Maar 't was toch schoon om naar te kijken als de snoepkast openging.

    ps: had u de dikke duim voor de lens al opgemerkt bovenaan? Ik herinner mij dat dat wel eens vaker gebeurde en dat menig foto daardoor niet bijgehouden werd. Maar achteraf heeft dat toch ongelooflijk zijn charme, niet?

    woensdag 4 mei 2011

    Fielosophie in oud roze 1

    Dit is de start van een klein projectje dat ik gaarne met u allen wil delen.
    Ik presenteer u: "Fielosophie in oud roze", oftewel: een wandeling door mijn fotoboekleven.

    Naar aanleiding van een foto die iemand me gevraagd had, was ik vandaag door een aantal oude foto albums aan het bladeren.
    Ik kon een heel leven doorbladeren in slechts 20 minuten. Herinneringen flitsten voorbij en stiekem is dat toch nog steeds veel nostalgischer dan die honderden of duizenden digitale foto's die in submapjes op je computer zelden weer worden aangeklikt.

    Ik neem jullie dus graag mee doorheen mijn leven aan de hand van enkele oude analoge foto's en zorgvuldig uitgekozen verhalen. Niet perse mooi gekadreerd, wel altijd met een duidelijke herinnering.

    En laten we beginnen met een foto van mijn mama en mezelf uit 1988.
    Het is een beetje een symbolisch begin natuurlijk en ondertussen voor mij de belangrijkste herinnering van allemaal. Het moment zelf kan ik me amper voor de geest halen, maar ik hou ongelooflijk veel van deze foto.
    Het is één van de weinige foto's die er van mijn mama en mij zijn gemaakt want meestal was zij de fotograaf van dienst.
    Man, wat heb ik daar al spijt van gehad.

    3 jaar oud dus, een frisse krullenbol en mama's oogappel. Let the journey begin..



    ps: let u vooral op de sandaaltjes links achteraan :-)

    woensdag 27 april 2011

    Ontkenning in tweevoud

    Ik ben iemand die op de vraag “Hoe ist?”, antwoord met “goed, goed” of ook wel vaker “çava, çava”. (tweevoud heeft geen enkel nut, maar dat is nu eenmaal de manier waarop) Mensen lijken daar al eens zot van te komen, al vind ik zo’n antwoord wel gepast op zo’n standaardvraag.

    Eén vriendin lachte me vroeger altijd uit als er weer eens een “çava” werd gelanceerd. “Hoe kan het nu altijd çava zijn met u?”.
    Niks van.

    Mijn hoofd kent over het algemeen maar 3 standen: Eindeloos gepieker, absolute flatline of aangenaam zennisme. Ik noem het “enig-kind-syndroom”, teveel zaken hebben zich te lang alleen in je eigen hoofd afgespeeld.
    Ik hoef daar niet perse zo uitgereid over uit te weiden telkens als men mij vraagt hoe het gaat. Ik doe dat op mijn eigen tijd, zoals bijvoorbeeld nu of soms ook tegen een vriendin, verstopt achter een glas wijn.

    Maar het is niet çava. Er is een grootmoeder in het ziekenhuis en een hulpeloosheid die grenst aan de peutertijd. Toilethandelingen die ik nooit dacht te moeten uitvoeren en uitzicht naar depressiviteit in een rusthuis. Dat pakt mij gigantisch.

    Er is eenzaamheid, teleurstelling en verdriet, openen en bloot in my face.
    Er is confrontatie aan een aftakeling die ik niet naast mij neer kan leggen uit herkenbaarheid van een aantal jaren geleden en waarvan ik bijgevolg niet in slaag om deze van mij af te schudden.

    Het is niet çava, maar voor de rest gaat het wel. Goed, goed.

    donderdag 14 april 2011

    De man van het licht - pré Luminus tijdperk

    Toen ik klein was en behoorlijk wat tijd doorbracht in mijn eigen hoofd – zo gaat dat meestal als je enig kind bent – had ik van die fantastische voorstellingen van hoe de wereld bleef draaien.
    Zo dacht ik dat, steeds wanneer de straatverlichting aansprong, er een klein mannetje met een brilletje en licht kalend hoofd opstond van zijn stoffige bureau en, wanneer het tijd was voor de straatverlichting, op een heel oude lichtschakelaar ging drukken, vervolgens terug naar zijn bureautje slofte en verder ging werken met zijn hoofd tussen stapels papieren (omdat er toen nog geen sprake was van computers, maar echt he, ik heb dat meegemaakt).

    Later begon ik me dan af te vragen wie bepaalde wanneer het licht aan en weer uit mocht. En waarom dat niet altijd gebeurde op een mooi rond uur, zoals dat in mijn hoofd wel zou moeten gebeuren. Het lag waarschijnlijk aan het feit dat het kleine mannetje soms zo druk in de papieren zat dat hij vergeten was om op zijn klok te kijken. Dat verklaarde inderdaad wel waarom het licht soms aansprong om 19u56 en soms om 20u07 ipv om 20u. Hij was ook maar een mens natuurlijk.

    En zo waren er echt nog honderd-en–één dingen, waar ik nu niet meteen meer opkom.
    Ik moest eraan terugdenken omdat vanmorgen slechts de helft van de straatverlichting op de autostrade brandde, de andere helft was al uit.
    Misschien heeft het mannetje een knopje bij gekregen en is hij het andere knopje vergeten?
    Of hij is op pensioen gegaan en heeft slecht doorgebrieft. Dat kan ook.

    De moderne tijd er Afrikaanse landen

    Momenteel moet ik voor mijn werk serieus wat productionele research doen naar behoorlijk wat avontuurlijke landen.
    En dan komt een mens al eens wat zottigheden tegen.
    Zoals daar is: Bij vragen kan u de ambassade van Niger niet bereiken via email of telefoon. U kan dat proberen, maar u zal niet verder geholpen worden. U moet dit namelijk per post of per fax doen. Allé, dat alles, maar dan in het Frans hé.

    Vragen aan de ambassade per post of per fax.
    Per fax hé gasten.
    Eigenlijk dus een beetje hetzelfde zoals email, maar dan slechter voor de bomen enal.
    Werkelijk, reizen uitpluizen naar Afrikaanse landen, een mens maakt wat mee.

    Verwerkt

    Met het risico als zelfvoldaan over te komen – maar dat serieus niet te bedoelen – bedacht ik mij gisteren dat ik werkgewijs toch behoorlijk wat dingen doe voor anderen.
    Ik bracht een nieuwe werkkracht het nieuwe Oude bedrijf binnen.
    Ik bracht een nieuwe regisseur in beeld (haha – sectorwoordspeling).
    Ik bracht mezelf in beeld om een filmpje te redden (realiteit en helaas geen sectorwoordspeling)
    Ik hielp een vriend-klankman aan meer werk.
    Ik hielp ook zijn lief-make-up-madam aan een week werk.

    En dat al voor niet he gasten. Met liefde enal enzo.
    En het gevoel dat het op u werk vooruit gaat en dat ge dan toch iets klein te betekenen hebt, krijgt ge er gratis en voor niets bij.
    Den hemel is verdient, ik weet het zeker.

    zaterdag 9 april 2011

    Stream of conciousness

    Het is 1u 's nachts en het enige wat ik kan denken in mijn wagen onderweg naar huis is:
    Misschien moet ik paardrijlessen gaan nemen? Hey mijn nieuwe schoenen knellen. Of misschien een make-up cursus, hoe doen die vlekkeloos gemaquilleerde dames dat toch altijd? Poepchauffage is de max. Hoe zou het eigenlijk nog zijn met de breezersletjes? Hm, is er eigenlijk nog brood in huis? Wauw, bloesems zijn zelfs 's nachts te zien, hoe lang zouden die nog blijven?...

    Het is 11u 's middags, ik zit in mijn pyjama in de zetel en het enige dat ik kan denken is:
    Waarom valt mijn oma toch plots weer? Hoe komt het dat ze nooit iets gebroken heeft en nu plots wel? Hoe moeten we haar overtuigen om een tijdje in het ziekenhuis te blijven? En wat daarna? Hoe moeten we de rest van de familie uitleggen dat ze beter thuis is en dat een rusthuis de zaak alleen maar erger maakt. Hoe vind ik meer tijd om mijn oma te bezoeken?
    Hoelang houdt mijn oma dit nog vol?...

    zondag 3 april 2011

    Moestuin voor dummies 2.0


    Zaterdag was het ideaal weer om de laatste hand aan mijn moestuin 2.0 te leggen.
    Alle groenten die nog aanwezig waren van vorig jaar zijn weghaald, onkruid is volledig gewied en mest werd toegevoegd.

    De buit: 9 wortelen die onzichtbaar de winter hebben doorgebracht, 2 onvolgroeide preiplanten en pieren van wel 10 cm. Dat laatste zou een goed teken zijn voor de vruchtbaarheid van je tuintje, dus op hoop van zegen dan maar!

    Vorig jaar startte ik aan project Moestuin voor dummies als een echte leek. Ondertussen zijn er een aantal dingen die ik geleerd heb na een jaartje tuinieren:
    - Als beginner kan je best starten met plantjes die je koopt bij bv. Aveve. Zaaien is als beginner best een hele onderneming.
    - Witloof was te hoog gegrepen, begin hier echt niet aan als je de basis nog niet onder de knie hebt.
    - Prei lukte niet, nog steeds geen idee waar het probleem zich bevond.
    - Overschat jezelf niet, 2 rijen van dezelfde groente is behoorlijk veel als je maar met z'n tweetjes bent.
    - Motiveer jezelf meer tot onkruid wieden. Seriously, 1 keer om de twee weken is niet voldoende.
    - Groentjes uit eigen tuin zijn de max.

    En dus start ik dit jaar met een nieuw plan.
    Op de zaaiagenda staan: radijsjes, rucola (wegens succesverhaal), sla, courgette, spruitjes, wortel en stengelui.
    Ik wil heel graag nog een pompoen planten, maar ga eerst proberen een zaadje groot te krijgen in een aparte bak. De vorige plant heeft het namelijk niet overleefd of is opgegeten door een vogel.

    Daarnaast zou ik nog graag aardappelen planten, maar aangezien mijn tuintje maar aan de kleine kant is, vrees ik voor de haalbaarheid.

    En hoppa, we zijn bijna klaar voor Moestuin 2.0!

    woensdag 23 maart 2011

    Een glimlach onderweg

    Ik rijd door dorpen die ik ken van vroeger en kijk door mijn autoraam als een indringer naar buiten.
    Ik zie mensen die mij niet zien of heel soms herken ik mensen die mij waarschijnlijk al vergeten zijn door de snelheid van ons leven of wegen die uit elkaar gingen.
    Ik zie mensen van voor ik ver van huis verhuisde en rijd langs straten en gebouwen die mij dagelijks een nieuwe herinnering geven.
    Ik rijd door dorpen die ik ken van vroeger om van mijn nieuw leven naar mijn nieuw oud leven te rijden.
    Ik kijk door het autoraam als een indringer naar buiten en moet glimlachen onderweg naar mijn werk.

    woensdag 16 maart 2011

    Zonder zorgen, ik dacht het niet

    Ik heb al een behoorlijke tijd last van acne. In mijn pubertijd viel dat allemaal nog wel mee, maar de laatste jaren ben ik aan een revival bezig.
    Verdict van de huisarts: "U zit terug in uw pubertijd juffrouw". Exit huisarts, insert beautyfarms, face masks en dure crèmes.
    Maar gezien ik op woensdagavond om 23u30 over acne schrijf, mag u er gerust vanuit gaan dat het probleem nog steeds niet opgelost is en dat de wanhoop nabij is.

    Laat ik u eerst en vooral duidelijk maken dat het hem niet om de puberale puisten all over the face gaat. Neen, het gaat hier om één, mogelijks twee exemplaren die elkaar blijven afwisselen, maar al eens een scherpteverlegging op mijn gezicht durven te doen.

    De laatste dagcrème van The Body Shop was op en dus was het tijd voor een nieuw potje. Na de apotheek en de winkelstraat, werd het misschien eens tijd om een schoonheidsinstituut binnen te stappen voor hét ultieme product.
    Aldus stapte ik gezwind het instituut van een naburig dorp binnen met volgende woorden: uitslag, zalf, help.
    Waarop zij zei: "hier zijn vijfduusd staaltjes, probeer die eerst eens".

    Het bleek een merk te zijn waar ik nog nooit van gehoord had: San Soucis.
    En ik moet eerlijk zeggen dat ik helemaal niet tevreden ben van de producten. 2 staaltjes zijn reeds getest en de uitslag wordt alleen maar groter, volgt elkaar sneller op en verdwijnt veel moeilijker.

    En er is natuurlijk niets zo erg als 's morgens te moeten opstaan, in de spiegel te kijken en beseffen dat er helemaal niets aan die gigantische bult op je voorhoofd te doen valt.

    Ik ben dus ten einde raad en wil toch graag eens weten of jullie geen wondermiddeltjes hebben.
    Mijn huid dankt u.

    zondag 13 maart 2011

    De Rock Werchter Tales

    Op 20 februari beslisten Soek en ik om vrijdagtickets voor Rock Werchter te bestellen aangezien ook The National het rijtje kwam vervoegen.
    Het was alleen mogelijk om op de "waiting list' te komen staan want de tickets waren zogezegd al uitverkocht.

    Op 9 maart kreeg ik het bericht dat "door annulering van niet tijdig betaalde reserveringen er nu weer enkele plaatsen vrij kwamen".
    Snel reserveren was de boodschap. En "dat reserveren alleen maar kon via onderstaand Tele Ticket Service telefoonnummer".

    Heh?

    Ik had het in eerste instantie al bijzonder moeilijk met het "waiting list" gegeven.
    Op deze manier wordt Rock Werchter steeds meer een verheven gegeven, mensen gaan tickets kopen nog voor men goed en wel weet wat er op de affiche komt te staan. Men koopt de naam van het festival en hoopt - en godzijdank is dat nog steeds het geval - dat het wel goed komt met die line-up.
    Maar toegankelijk is het allerminst. Laagdrempelig ook al zeker niet.

    Maar wat mij vooral stoorde was dat ik mijn reservatie op de waiting list alleen maar kon verzilveren door telefonisch contact op te nemen met Tele Ticket Service.
    Ik vind dat niet oké.
    Ik vind dat zelfs ruiken naar één of ander mooi onderling dealtje waar Rock Werchter ook nog een percentje in meepikt.

    Waarom kon ik niet gewoon via een simpele nieuwe link mijn ticket herbevestigen? Waarom wordt ik verplicht om - naast dure tickets - ook nog eens een extra kost te spenderen aan een teleticketlijn?

    Het is natuurlijk hypocriet want ik heb mijn Rock Werchter tickets mooi telefonisch herbevestigd en overgeschreven.
    Maar of dat volgend jaar opnieuw voor mij hoeft, daar ga ik toch nog eens goed over nadenken.

    donderdag 3 maart 2011

    Toen

    Heel af en toe durf ik wel eens heimwee hebben naar de onbezonnen tijden.
    Naar de jaren waar jongens met hun fietsen of brommers zonder aankondiging plots op de oprit stonden en mijn moeder ietwat bezorgd vond dat haar dochter te snel groot werd.
    Naar het aftasten van de grenzen van het fatsoen en kledingexperimenten die ik al lang uit mijn kast heb verwijderd en ik kan van het collectief geheugen alleen maar hetzelfde hopen.

    Heimwee naar deuren die wagenwijd openstonden of op z’n minst achter de hand op een kier werden gehouden. Of aan het lijntje, dat soms ook wel.
    Naar grenzen die verlegd werden achter het muurtje van de school. Naar pacts die volledige geheimhouding vereisten.

    De luchtigheid der tienerbestaan.

    Niet dat het leven nu slechter is, in veel opzichten is vrijheid nu een veel groter concept dan toen vrijheid maar reikte tot 00u30 wanneer de papa van een vriendin ons kwam ophalen aan de fuifzaal.

    Ondertussen heeft standvastigheid, verantwoordelijkheid, zekerheid, vertrouwen en liefde zich in mijn volwassen leven genesteld en de gedachte aan onzekerheid op al die vlakken zou mij heel erg wankel maken.

    Maar heel af en toe droom ik nog eens van de luchtigheid der tienerjaren. Van het groeien en tegen muren lopen. Van ontdekken en afdekken. Van oneindige dromen en onvergetelijke herinneringen.

    Niet dat het leven nu slechter is, het is gewoon rijper en voller.

    maandag 28 februari 2011

    Mijn bescheiden mening

    Soek en ik vonden Alex Agnew in het Sportpaleis teleur stellen.
    Ik was vooral gechoqueerd door de reacties op Moslim statements. Zelfs Agnew zei vol ongeloof tot driemaal toe: “Meende golle da na?”. En oké, het mocht dan uitgelokt zijn door de comedian himself, ik heb meermaals geweigerd te reageren en hoofdschuddend naar de mensen rondom mij zitten kijken. Arm Vlaanderen...

    Neen, geef mij dan toch maar de Alex Agnew met nieuw materiaal in een kleinere zaal.
    Een best off werkt duidelijk alleen maar in DVD vorm.
    Of zoals Soek het zo mooi zei: “Een goeie plaat kunt ge blijven opleggen, maar goed comedy-materiaal werkt maar één keer”.

    donderdag 24 februari 2011

    Dat ik de wereld wil redden, verdorie!

    Gisteren zag ik eindelijk The Cove. De documentaire stond al heel lang op mijn ‘must-see’-lijstje, maar “het goeie moment” om hem te bekijken, werd niet echt gevonden.
    Toegegeven, het is niet bepaald een film om een gezellige avond mee te starten.
    Bovendien heb ik het bijzonder moeilijk met het aanschouwen van dierenleed en laat de docu nu net daarover gaan…

    Maar wat mij naast die dode dolfijntjes ook kwaad maakte was de onwetendheid van die Japanners.
    Al ben ik er echt van overtuigd dat het Japanse volk niets verweten kan worden want dat zij onwetend worden gehouden door de overheid.
    In principe kan je het een beetje vergelijken met het recente kalfje Willy verhaal bij ons, maar dan omgekeerd. Daar waar de jongens van Basta iedereen op de bbq aan het twijfelen kon houden, geeft de Japanse overheid in het dolfijnenslachtverhaal onjuiste info die effectief voor waarheid wordt aanzien.

    De docu maakte de ecowarrior in mij wakker en ik besefte plots dat ik echt iets betekenisvol wil doen. Ik heb het dan niet over de maandelijkse donaties aan Greenpeace – want daar ben ik jaren geleden mee gestopt – maar echt jezelf fysiek in iets onbaatzuchtig smijten en waar je trots op kan zijn.
    Dus heb ik beslist dat dit een nieuwe doelstelling in mijn leven moet zijn.

    In het dagelijkse leven maak ik televisie en de relativiteit daarvan slaat me soms als een mokerslag tegen het hoofd. Er moet meer zijn. Punt.
    Er komt geen deadline, maar er moet gewoon meer zijn.
    En dat ik de wereld ga redden, dat ook verdorie!

    maandag 21 februari 2011

    Huis te koop?

    Ik zit wat met een moeilijk gegeven. Rond mijn twintigste zijn mijn ouders gescheiden en een paar jaar later is mijn mama gestorven waardoor ik plots een half huis erfde.
    En half huis, jawel, want mijn vader heeft natuurlijk ook nog recht op de andere helft gezien dat na de scheiding in onverdeeldheid is gebleven.
    Een half huis, daar is een mens bitter weinig mee natuurlijk. Vooral gezien het feit dat het niet meer bewoond wordt en eigenlijk elke dag in slechtere staat verkeerd.

    Ik zou daar graag vanaf zijn, van dat huis. Er is geen enkele emotionele binding meer bij mij. Eerder een betonzware herinnering aan mijn been die niet alleen in mijn hoofd aan het afbrokkelen is.

    Maar laat dat bij mijn vader nu net niet het geval zijn. Het is al niet de gemakkelijkste mens en lijkt ook in dit geval tegendraads te willen doen.
    Al meer dan een 2 jaar probeer ik hem te overtuigen om dat huis te verkopen, maar de smoesjes volgen elkaar op. Eerst was er de emotionele binding, dan was er “dat is alles wat ik nog heb”, vervolgens kwam het “maar dat wordt meer waard met de jaren”-verhaaltje om daarna over te gaan naar de “ik knap dat helemaal op”-fase.
    Die laatste fase was o zo ongeloofwaardig, maar ik gaf het een kans. En een deadline van een jaar. En veel sarcasme in de “awel ja, doet da ne keer”.
    Vorige zomer zijn we die deadline verstreken en er is niets gebeurd, behalve dat papalief zijn arm had gebroken en meer dan een half jaar in de plaaster heeft gelegen. Het volgende excuus was geboren en de onbewoonbaarverklaring kwam net nog een stapje dichterbij.

    Wettelijk gezien ben ik in het voordeel want niemand kan verplicht worden in onverdeeldheid te blijven. Ik kan zelfs morgen een papiertje door een advocatenmeneer laten versturen en hopla, verkopen it is.

    Maar doe je dat? Zomaar je eigen vader overrulen? Goed wetende dat die broze vader-dochter relatie van elkaar 3 keer bellen op een jaar dan helemaal op de helling wordt gezet?

    Ik weet dat echt niet hoor.