donderdag 16 december 2010

Edward Sharpe & The Magnetic Zero

Ik wil graag een nummertje met u allen delen omdat ik er zeker van ben dat u dit onwijs goed nummer nog niet kent – ik ken het zelf ook nog maar pas – en omdat het werkelijk een gat in uw muzikaal collectief is.
Bovendien heb ik u vorig jaar deze madam doen kennen en dat was toch de moeite hé!

Dus, maakt allen kennis met: Edward Sharpe & The Magnetic Zeros en “Home”.


Ik heb het vanmorgen wel drie keer beluisterd in mijn wagen onderweg naar het werk (ik ben een uur en een kwart onderweg dus het stond gelukkig niet op repeat) en ik werd daar zo ongelooflijk vrolijk van! Er is duchtig meegezongen, maar alleen in mijn wagen heeft daar toch niemand last van. Er waren wel behoorlijk wat chauffeurs naast, achter en voor me aan het lachen toen ze mij zagen vrolijk wezen, kinbewegingen en vingertrommelingen incluis.

Werkelijk een crazy, goeie, vrolijke vibe.
In die mate zelfs dat ik, toen ik deze ochtend nog even langs de krantenwinkel ging, gecomplimenteerd werd door meneer de Pakistaanse verkoper. Een goed begin van de dag dus! En ik wens u hetzelfde!

vrijdag 10 december 2010

Ik wil, ik wil...

Dat ik niet weet wat ik wil.
Ik weet dat ik kan wat ik doe, maar ik weet niet of wat ik doe wel is wat ik wil dat ik doe.
Een vooral, wat wil ik dan wel doen?
Want als je stilletjes beseft dat wat je doet wel ooit was wat je echt wou doen, maar dat je nu misschien niet helemaal meer wil wat je nu doet, wat moet je daar dan mee?

Een mens zou voor minder horendol worden. Dat weet ik zeker.

woensdag 8 december 2010

Vraagje aan SABAM

Als productiemedewerker van televisieprogramma’s kom ik geregeld wel eens in aanraking met SABAM.
Alle nummers die in een programma gebruikt worden, moeten immers ook aangegeven worden.

Er wordt in principe van de regisseurs verwacht dat zij de volledig ingevulde sabamlijsten naar mij doorsturen, maar meer dan eens durven daar wel eens wat dingen in te ontbreken waardoor ikzelf vaak uren lig te verspelen aan het aanvullen van die lijsten.
Het grootste probleem is de catalogusnummer. Daar is namelijk wat onenigheid over.

In principe vind je die makkelijk terug op de hoes van een CD, maar in dit digitale tijdperk heeft men niet noodzakelijk de fysieke CD bij de montage liggen.
En dan wordt het moeilijk. Want het muzieklabel is makkelijk terug te vinden na een simpele google search, maar de catalogusnummer blijkt een ander paar mouwen.

Je hebt namelijk zoveel verschillende websites die wel een nummer vermelden, maar dat is niet noodzakelijk het catalogusnummer van de CD. Het kan bijvoorbeeld evengoed een intern nummersysteem zijn.

Over het algemeen wordt er aangenomen dat de nummers die terug te vinden zijn op allmusic.com de juiste zijn, maar die van amazon.com dan weer niet. Het lastige is dat SABAM sommige lijsten terugstuurt wegens foutief, maar andere dan weer doorlaat terwijl dezelfde nummers zijn gebruikt.

Ik weet zeker dat ik niet de enige ben die ligt te sukkelen en vloeken op het vinden van die juiste catalogusnummers, dus daarom vraag ik mij af: Waarom plaatst SABAM op zijn website niet meer info over het vinden van de juiste nummers?
Juiste links naar websites, databases, enzovoort.
Het zou ook hen veel tijd besparen wanneer ze meteen de juiste lijsten doorkrijgen, lijkt mij.

vrijdag 3 december 2010

Want we wachten allemaal op de trein

Gezien het winterweer van de afgelopen dagen vond Soek dat ik vandaag voor één keertje beter de trein naar het werk zou nemen.
Mijn winterbanden zijn namelijk nog niet binnengekomen en in onze doodlopende straat wordt zelden sneeuw geruimd. Werkelijk, het is een queeste om nog maar op onze hoofdbaan te geraken, zeg ik u. Mijn lief zit in met mijn veiligheid, schoon toch.

Bovendien moeten we vanavond ergens naartoe en dan was het behoorlijk handig om niet met twee wagens te liggen rondrijden.

Met de trein naar Vilvoorde dus.
Besneeuwde sporen, gladde perrons, het is niet eens zo verschillend van met de wagen rijden.
Omdat ik nooit eerder met de trein naar mijn huidig werk was gereden en het traject dus nooit eerder had afgelegd, kwam ik vandaag voor het eerst in het Brussel Noord station terecht alwaar ik nog een overstap moest maken.

Uiteraard was er grote vertraging bij quasi elke trein, gelukkig was ik reeds van het imago van b-rail op de hoogte en was ik dus voorbereid. Deel 2 van de Milleniumtrilogie zat in mijn handtas.
Uiteindelijk bleek ik hoerenchance te hebben. Toen ik 5 minuten naar het bord met de meldingen stond te staren, realiseerde ik mij dat de trein waarop ik moest overstappen niet eens op het bord stond omdat de vorige trein zelfs niet vertrokken was.
Een fractie van een seconde gingen de opties bus, taxi of terug naar huis gaan door mijn hoofd (oké misschien niet in die volgorde).
Tot we plots de melding kregen dat de trein was toegekomen en ik dus bijna onmiddellijk mijn aansluiting kon nemen.
Hoerenchance, zeg ik u. En dat terwijl de vorige reizigers dus al meer dan 25 minuten stonden te wachten.

Op het perron zelf stond een conducteur met een valiesje en ik dacht, laat ik voor de zekerheid even bij dat heerschap checken of deze trein toch wel zeker een tussenstop maakt in Vilvoorde. Stel dat die laatste trein een IC was, ’t zou allemaal kunnen hé mensen. En dan kan hoerenchance al snel veranderen in kutpech.

Na het stellen van mijn vraag zei de treinconducteur echter: “Awel, ik heb geen idee eigenlijk. Ik sta hier ook maar te wachten op mijn vertraagde trein.”

Schoon toch eigenlijk he. Zelfs treinconducteurs moeten soms in onzekerheid wachten op de trein.