maandag 26 juli 2010

Exit sleur, hello uitdaging.

“Ik zie mijn leven op werkvlak niet vooruitgaan”, zei een collega tegen mij.
Dat is exact hoe ik mij ook voelde bij de situatie waarin ik mij bevond. TV is fantastisch om te maken. Sfeer, ambiance, vriendschappen, ontdekkingen, avontuur, maar vaak ook sleur, irritatie, lange dagen… De job die ik nu doe is een zaak apart. Eigenlijk in het niets te vergelijken met het tv maken dat ik ken.
Het is eerder reisbureautje spelen. Moeilijke, zeurende en domme toeristen incluis.

De passie was nog ver te zoeken, de drive is ergens onderweg uit de valies gevallen. Mezelf ben ik ergens aan een afslag verloren.
Dus nam ik deze week een beslissing. Hoe mooi zekerheden in het leven ook kunnen zijn, ik gaf mijn ontslag zonder enig uitzicht op iets nieuw. Maar met vol vertrouwen en met zin in de toekomst.
2010, het jaar van de durf en de verandering. Awel ja.

Er heerst nog enige onzekerheid over hoe het nu verder moet. Stap ik terug in de productie? Of de redactie? Of kies ik eindelijk voor wat ik al lang wil maar niet durf en ga ik voor copywriting? Of misschien wel journalistiek? Maar hoe zit dat dan met die weinige ervaring die ik op dat vlak heb?

Veel vragen, maar weinig of geen angst. De wereld gaat weer open en “leven” krijgt weer een kans.
En dus zoekt Fielosophie een jaar na datum opnieuw een job. Eentje met een uitdaging die anders gedefinieerd kan worden dan alleen maar problemen oplossen. Eentje waar flexibiliteit geapprecieerd wordt en waarin creativiteit en afwisseling terug te vinden is.

Maar eerst, eerst wordt er nog een weekje op vakantie gegaan. Een symbolisch einde en een nieuw begin. Rust en ontdekking tegelijkertijd, zo zou het leven altijd mogen zijn.

woensdag 7 juli 2010

Kamikaze duiven

Toen ik nog thuis woonde - voor mensen gingen scheiden of sterven - hadden wij een WWF abonnement. Wij bestelden ieder jaar iets uit het boekje, betaalden hier en daar nog een centje bij, zelfs Greenpeace kon er sommige jaren ook nog van meegenieten.
 
Onze hond bracht ooit een konijn bij zijn nekvel bij ons binnen. We staken het beestje in een kotje, gaven het elke dag eten, lieten het een paar weken later (toen het bekomen was van de schrik) los, maar konijn bleef zitten en werd jarenlang goed verzorgd.
Ik weiger tot op heden consequent konijn te eten omdat mijn grootvader konijntjes kweekte en we die van kleins af aan kenden. Dat waren wel onze vriendjes die onze ouders daar zaten op te eten he!
 
Ik zette mijn naam onder de walvispetitie, hell, ik adopteerde zelfs een zieke poes toen die plots bij ons toekwam (met enige hulp van een vriendin weliswaar).
 
Ik beschouw mezelf dus als dierenvriend, ik meen dat ik daar recht op heb gezien bovenstaand palmares.
 
Maar kan iemand mij dan alsjeblief even uitleggen waarom er zich ondertussen op 4 dagen tijd al 2 duiven zich kamikazegewijs voor de auto waarin mij bevindt, hebben gesmeten?
 
I hope it’s not karma!

dinsdag 6 juli 2010

Uitdagend werk gezocht

Vorig jaar rond deze tijd zat ik zonder werk. Noodgedwongen omdat er geen nieuwe tv programma’s meer verkocht werden bij het productiehuis waarvoor ik werkte. Zo gaat dat dikwijls in de tv-wereld. Men is content van je, maar als er niet meteen iets nieuw komt, dan mag je noodgedwongen weer vertrekken. Mét de belofte dat ze je zeker gaan terugbellen als er weer iets nieuw gemaakt wordt. Jammer dat die timing dan meestal zo slecht uitkomt omdat je ondertussen zelf een nieuwe job hebt gevonden.

Vandaag werk ik voor een facilitair bedrijf, heb ik een vast contract en heb ik gisteren gemeld dat ik van plan ben om op zoek te gaan naar ander werk.

Op een jaar tijd heb ik al de flexibiliteit die in mijn lijf zat aan het bedrijf gegeven. Ik heb uitgevoerd, ik heb meegedacht, ik heb gewerkt, mijn god wat heb ik hard gewerkt.
Hard werken is geen probleem, net zoals ik mezelf toch wel als flexibel beschouw. Maar ik verwacht hiervoor in ruil erkenning en compensatie. Een drijfveer en motivatie is zo’n belangrijke sleutel om werknemers gemotiveerd te houden.
Soms primeren de cijfertjes echter zo hard, dat people-management geminimaliseerd wordt en mensen vergroeid geraken in een ongezonde situatie.

Het is niet gemakkelijk om zo'n beslissing te nemen wanneer je je in een veilige situatie bevindt met een vast contract. 
Toch zijn er nog een heleboel andere factoren die mijn beslissing beïnvloeden. Ben ik gelukkig met wat ik doe? Heb ik passie voor mij job? Kan ik mijn inhoudelijk ei kwijt? Allemaal dingen waar ik de laatste tijd steeds vaker moeite mee had en moeilijk een antwoord op kon vinden.
 
Dus besliste ik dit weekend om open kaart naar mijn hoofd en collega’s te spelen en hen te vertellen dat ik van plan ben om op zoek te gaan naar ander werk. Ik wil niemand voor blok stellen, ik ben pro communicatie, laten we daar dan al even het goede voorbeeld in geven. Het bedrijf zal ik niet kunnen veranderen, maar laat ik toch proberen om het al wat menselijker te maken.