donderdag 24 juni 2010

3 jaar

Vorige week was het al 3 jaar geleden dat mijn mama gestorven is. Al. 3 jaar.
Ongelooflijk hoe snel de tijd voorbij raast.
Ik heb me eigenlijk wel sterk gehouden, het is heel de week door mijn hoofd geflitst, maar ik heb getracht om er niet te veel aandacht aan te schenken, ook door er bewust met niemand over te praten. Want voor mij is het heel wat, maar het zou alleen maar “oei” reacties opleveren en daar ben je na 3 jaar natuurlijk ook niets mee. Ik draag het dan liever in stilte met me mee zonder het te moeten wegwuiven voor mensen die er ongemakkelijk van worden.

Ik besef wel steeds vaker hoe lastig ik het heb met mij een toekomst zonder mama voor te stellen. Nog steeds. Na 3 jaar.
Wanneer Soek een paar dagen in het buitenland was, bedacht ik mij hoe fijn ze het zou gevonden hebben als ik dan een weekendje “thuis” was komen logeren of hoe leuk het zou zijn om haar te kunnen opbellen om zomaar ineens ergens een terrasje te gaan doen.
Of ik zou ook heel graag met haar praten over onze gevonden poes en dat we echt keihard ons best doen om dat beestje groot te brengen, maar het soms niet goed begrijpen. Of dat ik mijn weg kwijt ben in de job die ik nu doe en niet meteen de juiste richting terugvindt.
Belangrijke dingen, faîtes divers, spontane dingen. Levende dingen.

Ik kan natuurlijk niet blijven stilstaan bij zo’n gedachten, het leven gaat ook verder zonder al deze dingen. Maar het zou iets draaglijker zijn, een heel klein beetje toch. Gelukkig heb ik een fantastisch lief die ongelooflijk hard zijn best doet om alles te compenseren en dat is ook niet zomaar evident.
Dus ondanks alles ben ik dankbaar én durf ik mij bovengemiddeld gelukkig noemen.
Wie had dat gedacht. 3 jaar geleden.

donderdag 17 juni 2010

Birds Fly Away - live

Ik had u er hier al eerder op gewezen hoe fantastisch Theresa Andersson niet is.
Maar haar live optreden in Le Petit Theatre is toch echt weer subliem!

Moest er iemand ooit ontdekken dat ze dicht bij huis komt spelen, count me in!

woensdag 16 juni 2010

Moviestar: Pixel de gevonden kitten

Ik had niet verwacht dat de interesse in mijn persoonlijke dierentuin groot kon zijn, maar kijk omdat u zich blijkbaar twitter- en bloggewijs toch afvraagt hoe het met de nieuwe bosbewoner gaat: een filmpje van vorige week!

Pixel from Fielosophie on Vimeo.


Ondertussen gaat het nóg beter met hem, één oogje blijft wat moeilijk doen, maar het komt allemaal goed.
Pixel (aka Pixie) is the man!

dinsdag 15 juni 2010

De avonturen bij de autokeuring

De mannen van de autokeuring, ik blijf het toch wel figuren vinden. Vriendelijk, daar niet van. Altijd entertainend, dat zeker.
 
Dit jaar begon mijn bezoek aan de autokeuring al slecht want door de verhuis moet mijn oproepbriefje ergens in de Post verloren gegaan zijn. Tot ik mij in juni afvroeg: “Tiens, normaal moet ik deze tijd van het jaar eens naar de keuring gaan, vreemd dat ik nog geen brief gekregen heb”. Waarna ik mij richting handschoenenkastje begaf om dat even exact na te kijken.
 
April 2010 was mijn keuringsbewijs al vervallen, mannekes. Dat is gene goeie numero hé, zouden ze in Antwerpen zeggen.
En dan zat ik daar nog met 3 barsten in mijn voorruit waarvoor ze mij vorige keer al op de vingers hadden getikt, maar een gegeneerde glimlach deed wonderen. Eerst nog een nieuwe raam laten steken dus.
 
En hopla, gisteren kon ik eindelijk richting autokeuring sjeezen, toch wel met een bang hartje door mijn “accidentje” van een paar weken terug met de kapotte schaar en velg, maar hoopvol en met een arsenaal aan glimlachjes in de achterzak.
 
Uiteraard moest ik nog even beginnen stuntelen wanneer men mij vroeg om mijn richtingaanwijzers aan te zetten en per abuis mijn ruitenwissers aangingen… “Intimidatie door wij mannen van de autokeuring”, moet die gast gedacht hebben. Maar neen, het ging echt per ongeluk, ik weet heus wel dat mijn richtingaanwijzers zich aan de linkerkant van mijn stuur bevinden. Ik wou gewoon mijn radio wat zachter zetten, denk ik…
 
Maar goed, meneer van de autokeuring nam het stuur van mij over om mijn remmen te testen en toen liep het eventjes fout en speelde zich volgend tafereel af:
Man kijkt vreemd, auto beweegt nogal fel naar rechts.
Man kijkt opnieuw vreemd en probeert het nog een keer.
Fielosophie kijkt naar man met bezorgde blik, onderdrukt haar eigen bezorgde blik en haalt al een eerste glimlachje boven.
Man merkt dit op en vraagt of mijn wagen soms een 4x4 is.
Fielosophie kijkt verbaasd en zegt aarzelend: “Heu, neen, ’t is een gewone Golf meneer”, gevolgd door een fronsend glimlachje.
Man roept collega erbij.
Collega loopt voorbij want er is nogal veel lawaai in de autokeuring.
Man roept collega nogmaals.
Fielosophie staart in het ijle en doet alsof ze niets opmerkt. Glimlach forceren wordt wat moeilijker.
Man en collega praten en gesticuleren.
Man rijdt vooruit en test de achterwielen en remmen.
Fielosophie merkt voor het eerst een schermpje op waarmee ze de test mee kan volgen.
Fielosophie snapt er niets van, maar kijkt geïnteresseerd.
Man rijdt terug de voorwielen op het testvlak en probeert opnieuw.
Fielosophie ziet het probleem – het is te zeggen – ziet het verschil tussen voor en achter.
Man haalt schouders op en rijdt vooruit op de brug.
 
What did just happen? Dus ik vraag nog eens glimlachend aan de meneer van de keuring of er iets mis was met mijn auto.
Waarop hij iets mompelde over dat dat blijkbaar normaal was voor die auto en ook nog iets over vanzelf remmen.
Waarop ik niet anders kon dan eens gegeneerd glimlachen en nog iets terugmompelde als “Allé das dan gemakkelijk”.
 
Hm, autokeuringen dat is toch altijd dolle pret he. En zo zelfzeker dat een mens daar wordt.

maandag 14 juni 2010

Moestuin voor en door dummies. Stap 7: Uitdunnen

Jawel, de rucola is voorlopige winnaar in het groeiproces. Hopen plantjes, veeeeeel te veel en veel te dik gezaaid blijkbaar. Dat betekent dat ik toch wel wat moeten uitdunnen, maar hoe ik dat juist moet aanpakken? De boeken geven mij ook niet zoveel info. Volgens hen moet ik een plantje om de 10cm laten staan, maar de rucola is zo’n fijn plantje momenteel?
En vooral: Vanaf wanneer kan het? Moet je de dag ervoor de planten goed vochtig zetten? Wat doe je met de overschotjes?
Heel wat vragen die nog uitgezocht moesten worden!

Maar vanavond ben ik er dan toch ingevlogen. Hoop en al 3 kwartier ben ik bezig geweest met het tuintje onkruidvrij te maken en de rucola op goed gevoel uit te dunnen. Ik denk dat ik het nog iets te dik heb laten staan, maar ik neem het zekere voor het onzekere. Binnen een week kijken we gewoon nog eens. Gaandeweg leren heet dat dan.

De rest van de groentjes doen het wat kalmer aan. Het is bij sommige plantjes ook echt moeilijk om het onkruid te onderscheiden van de groentjes.
Ik heb dan ook beslist om de onduidelijkheden te laten voor wat ze zijn en wanneer de groentjes wat gegroeid zijn, zal ik het verschil hopelijk beter kunnen zien!

Moest u er nog aan twijfelen of ik een moestuindummie ben, dat is nu wel bewezen lijkt mij!

Moestuin voor en door dummies. Stap 6: Wachten

Na het zaaien is het eigenlijk wachten. En water geven. En weer wachten.
In tussentijd leek het mij niet slecht om een soort van kalender op te maken.
Ik zou wel eens graag willen zien wat de effectieve groeitijden zijn van al de groentjes!
Voorlopig nog in ruwe versie, gebaseerd op de gegevens uit de boekjes en het zaaizakje...

maandag 7 juni 2010

Het was niet van de poes!

“Ah, de zon schijnt, tijd voor een barbecue!”, dachten Soek en ik zaterdag. Er werd nog een vriendin uitgenodigd en de laatste inkopen werden gedaan.
Er werd tussendoor zelfs nog een auto besteld en een vakantie naar Sicilië geboekt, jaja, het was een mooie dag afgelopen zaterdag.
De genodigde vriendin kwam zelf ook met haar nieuwe wagen toe, oehs en aahs werden al in de aanslag gehouden.

Tot ik zag dat ze een piepklein katje in haar handen hield. Het liep blijkbaar over straat en zijn oogjes zaten vol etter. Het arme beestje zag er niet ouder dan 3 weken uit, wonderbaarlijk leek het nog niet ondervoed.
Ja, wat doet een mens wanneer er zo’n kleine, zieke kat gevonden wordt? We gingen meteen naar de dierenarts, want we dachten zelfs dat zijn oogjes uitgepikt waren door een vogel ofzo.

Nu ben ik nog niet helemaal bekend met het “nieuwe” dorp, maar gelukkig was ik al één keer met Tijger richting dierenarts gemoeten. Gewoonte bracht ons dus met die kleine poes bij dezelfde vrouw. Meteen ook de laatste keer dat ik daar ben geweest want ik ben echt niet tevreden van die dierenarts.
Oké, het was zaterdagavond en ze had eigenlijk geen consultatie meer, maar wat moesten we anders doen met dat beestje?
Het enige wat ze deed was ons oogzalf van 30€ aanrekenen en staaltjes kattenvoeding meegeven.

Maar hallo? Dat katje was echt ziek en kon helemaal niet eten omdat het nog veel te klein was.
Ik probeerde wat geweekte brokjes binnen te duwen, maar naarmate de dag vorderde bleek dat eten echt geen optie was, zelfs drinken ging niet.
Zondag was het beestje er nog slechter aan toe, dus polste ik even op Twitter wat andere mensen ervan dachten. Ik ben namelijk niet zo thuis in het houden van katten, dus misschien maakte ik me zorgen voor niets.

Geweldig veel dank aan de mensen die gisteren meegedacht hebben en tips gegeven hebben.
Vandaag is Soek naar een andere dierenarts geweest en blijkt dat kleine Pixel ook nog een abces op zijn pootje had. Conclusie: antibiotica voor de oogjes, een papflesje voor de voeding, ontsmetten van het pootje en vrijdag sowieso opnieuw langsgaan voor de poot. En als het eten tegen woensdag niet goed gaat, moet hij 2 dagen blijven voor verzorging.
Bedankt dierenarts nummer 2! U was wel een grote hulp. Bij deze heeft u een nieuwe klant.

Dus ik ben al wat meer op mijn gemak, deze keer zijn we veel beter geholpen en we zullen proberen om die kleine Pixel erdoor te halen.
Want ik weet niet hoe u dat ziet, maar zo’n kleine duts terug in de berm smijten en doen alsof je niets gezien hebt, dat kan ik dus niet.


Voila, ziehier Pixel. Gezien zijn ogen nog niet al te best functioneren, leek het ons wel een geschikte naam!

vrijdag 4 juni 2010

Moestuin voor en door dummies. Stap 5: Zaaien

Wat het zaaien betreft heb ik mij laten leiden door de handleiding achterop de zakjes. Uiteraard sloeg de twijfel nog eens toe vooraleer ik begon te zaaien waardoor de moestuinboeken ook nog eens ter hand werden genomen. Ook mijn schemaatje per groente kwam er nog even bij kijken. Een mens zou zo eens fout moeten zaaien. Want wat wist ik daar nu van.

Bon, ik ben nog steeds niet helemaal zeker of ik niet te “dik” gezaaid heb want hoe dun is dun zaaien nu eigenlijk?
Aan mijn rucola te zien toch nog niet dun genoeg…

In ieder geval voor het zaaien heb ik eerst – afgaand op mijn berekeningen – met een tak gootjes in de grond getrokken.
Gezond verstand adviseerde mij om dat niet met de losse hand te doen, het boek vertelde mij een meter te gebruiken, maar ik heb zo eventjes één en ander in elkaar geknutseld en 2 takken met een touw verbonden. Deze constructie heb ik van de ene naar de andere kant van mijn moestuin gelegd, zo kon ik perfect rechte zaailijnen maken.

Er moest dan ook nog rekening gehouden worden met de afstand tussen de verschillende gootjes, maar zoals reeds gezegd, mijn vooropgesteld uitgemeten schemaatje zorgde ervoor dat ik dat allemaal rustig kon aflezen.


Als er één ding is dat ik iedereen kan adviseren alvorens aan een moestuintje te beginnen is het wel een grondplan met afmetingen aanmaken.
Je zal het nog een stuk of tien keer moeten wijzigen, maar eens tevreden bent met het resultaat, kan je de voorgaande stappen met een groter gemak doorlopen.

donderdag 3 juni 2010

Moestuin voor en door dummies. Stap 4: De Grond bewerken

Een moestuin, het lijkt eenvoudig: Men neme een lap grond, men spit, men zaait.
Niet dus.

Vier moestuinboeken later wist ik perfect hoe ik moest spitten, ik kan u zelfs uitleggen hoe u één-diep of twee-diep moet spitten, maar geen van die boeken kon mij vertellen hoe ik moest beginnen vanaf de grasmat af. Improvisatie dan maar.

Eén ding was wel duidelijk: het zou corvee worden. En dus werd de mannelijke spierkracht ingezet om de bovenste graslaag te verwijderen en de grond op spadediepte om te woelen. Klonk professioneel. Zag er ook voor echt uit.
Laten we ervan uitgaan dat we deze stap goed aangepakt hebben.

Maar de grond zag er niet uit. Dikke blokken aarde, neen, dat kwam niet overeen met de foto’s in de boeken. Wat ik wel leerde uit een boek was dat onze bosgrond best gemengd werd met speciale grond voor moestuinen. Dus namen we het zekere voor het onzekere en draaiden we een zak teelaarde doorheen onze bosgrond. Gevolgd door nog meer spitten door yours truly. Een moestuin, het zag er zo romantisch uit. Maar al wat ik kon denken was: Godmiljaar, mijn rug!

Volharding.

Volharding bracht uiteindelijk toch een proper geharkte grond, klaar om te zaaien!


1. Men neme een lap grond
2. Men meet het stuk grond af
3. Men spit
4. Men harkt