vrijdag 26 februari 2010

De dag dat ik de wereld niet mocht redden.

Gisteren ging een collega na het werk nog even bloed geven. Ping! Idee! Als ik nu eens mee zou gaan? Ik had nog nooit bloed gegeven, maar wil het al wel heel lang doen. De actie van De Bloedgroep had mij bijna zover gekregen, maar er kwam dan toch weer iets tussen.

Ping! Ging het dus. Goed, ik ging dat gewoon doen hé en meegaan. Laptop werd in sneltempo dichtgeklapt, ik stond enthousiast heen en weer te hobbelen en tegen de andere collega's "ik ga gewoon de wereld redden!" te roepen.
Ik kan nogal enthousiast zijn soms.

En hup daar stond ik, in het bloedcentrum van Edegem. En hup daar zat ik, een vragenlijst in te vullen, hier en daar wat fronsend met de vraagstelling, maar goed. Ik wil natuurlijk ook niet zomaar eender welk bloed door mijn aders gepompt krijgen.

Enthousiast - nog steeds - ging ik na een kwartiertje het dokterskamertje binnen om vervolgens 1,5 minuut later buiten te stappen met een geweldig grote teleurstelling. Ik mocht niet. Gasten, ik ging dus wel de wereld komen redden! En ik mocht niet.
Want ik was nog maar net goed ziek geweest en de dokter vond dat er toch nog teveel kans op bacterie was.
Seriously. Ze had toch op z'n minst mijn bloeddruk kunnen nemen gezien mijn enthousiasme.

Gelukkig had Soek zelfs vanop zijn skiverlof goede troosttechnieken. Want, en ik quote, "ik vind dat de intentie minstens evenveel punten waard is in de tabel van goedmensjeredtdewereld!".

woensdag 24 februari 2010

Fielosophie en de verlichting

Een bezoek aan Istanbul staat natuurlijk gelijk aan een bezoek aan de Blauwe Moskee en Aya Sofia. Op dag 1 werd uitvoerig de buitenkant geïnspecteerd, dag 2 werd aan de binnenkant gewijd.

Het licht in de Blauwe Moskee is echt fantastisch. Het is een combinatie van rood tapijt, muurmozaïeken, glas in loodramen en een heerlijk grote, lage luchter. Luchter of luster, in te vullen afhankelijk van uw plaatselijk dialect natuurlijk.

Koude voeten daar, dat wel want de schoentjes moesten uit. Zweetvoetengeur uit het tapijt, dat – evident – daardoor ook. Maar vooral tof licht, dat dus vooral ook.





maandag 22 februari 2010

Snapshot

En hopla, het is weer tijd voor een Istanbul foto. Deze keer geen sfeerbeeld, maar een portretfoto van Soek op de overzetboot.
Ik ben zelf nogal vaak het onderwerp van geforceerde "lach ne keer" foto's en ik ben daar eigenlijk helemaal niet goed in. Door Soeks' fotografische skills wordt dat dan meestal toch een mooie foto, maar ik hou zelf toch iets meer van de spontane snapshots.
Makkelijk? Neen. Mijn onvoldoende kennis van de manuele instellingen zorgt er af en toe wel eens voor dat ik een paar seconden te laat ben.
Maar steeds vaker komen er shots met de perfecte timing. Zo ook deze.
Ik verdenk Soek ervan hem stiekem toch echt mooi te vinden, anders zou ik hem hier nooit mogen publiceren hebben.
En hij heeft gelijk. Zeg nu zelf.

vrijdag 19 februari 2010

The better side of me.

Gisteravond een uur of half 9. Fielosophie stond klaar om de douche in te stappen toen Soek riep dat ze een telefoontje had. En dat het de papa was. De papa die u misschien nog kent van deze en deze en ook wel deze avonturen.
Als de papa belt, dan is er iets mis. Fielosophie en haar papa horen elkaar immers maar om de zoveel maanden.
Zucht. Wat nu weer, flitste door mijn hoofd. De effectieve vraag, niet het televisieprogramma want dat zou vreemd geweest zijn.

Er was wel degelijk iets. De papa belde vanuit het ziekenhuis net voordat hij onder narcose zou gaan. Hij moest geopereerd worden aan zijn onderarm wegens 2 (gesloten) fracturen en een probleem aan de elleboog.
Hoe dat juist komt, vraagt u zich af? Wel, het paard dat Fielosophie cadeau had gekregen van de papa, maar waar ze vriendelijk voor bedankt had wegens “ik kan daar niets mee doen, ik heb dat niet gevraagd, ik heb daar geen plaats voor en al zeker geen tijd” had de papa een mep richting ziekenhuis gegeven.

Een drietal maanden geleden had Fielosophie nog aan haar papa gevraagd of die wel een hospitalisatieverzekering had naar aanleiding van een gekneusde rib, toegediend door datzelfde paard. De papa is namelijk nogal nonchalant, afhankelijk en wereldvreemd wat zulke zaken betreft. Hij had deze dan ook niet. Daardoor krijgt Fielosophie bij tijden een woede-aanval uit frustratie. Moest ik een man zijn had hij – dit is het moment om de ogen van kleine kinderen af te dekken - al vaak mijn kloten kunnen kussen. Het heeft iets te maken met wie er nu juist voor wie verantwoordelijk is enzo.

Heden ten dage heeft de papa nog steeds geen hospitalisatieverzekering. Valt dat even lelijk tegen met het vooruitzicht van een operatie en een week tot 10 dagen hospitalisatie. I told him so. Nem. Medelijden is reeds lang geschrapt uit werkwoorden die met of voor de papa gelden.
En toch. Fielosophie zal zich vanavond richting ziekenhuis sleuren. Datzelfde ziekenhuis waar haar mama jarenlang heeft gewerkt en datzelfde ziekenhuis waar ze overleden is.
Uit morele verplichting. Omdat dat nu eenmaal is wat een enig kind zonder moeder en met troebele vaderrelatie doet.
Geheel zonder medelijden of zelfbeklag, maar met geheven hoofd en borst vooruit.

donderdag 18 februari 2010

To color or not to color

Ruth vroeg zich af of de Istanbul foto’s allemaal in dezelfde stijl blijven. Ik vond dat een terechte opmerking van haar.
Awel, neen.
Ik weet dat je als fotograaf moet streven naar een soort van huisstijl, zowel in kadrage als bewerking.
Maar ik ben nog jong en onervaren, enthousiast en oh zo verwonderd door al die mogelijkheden.
Dus neem ik de vrijheid om wat te freewheelen. Om gewoon te doen wat ik mooi vind.
Gaandeweg zal ik dan wel mijn favoriete “presets” vinden. Maar voor nu, gewoon een hoop mooie foto’s – ik hoop toch dat u daar ook zo over denkt – zonder eenheid, maar met liefde en nauwkeurigheid gepubliceerd.


Na regen komt zonneschijn en zicht op de Blauwe Moskee.

En feedback is altijd welkom, als u een bepaalde bewerking maar niets vindt, hoor ik graag waarom. En dat geldt net zo voor wat u juist wel mooi vindt. Ik bevind me momenteel in een leergierige fase, snak naar cursussen volgen, nieuwe programma’s uittesten én opbouwende kritiek. Ook graag van u.

dinsdag 16 februari 2010

Puur Istanbul

Omdat ik niet in uitstelgedrag wil vervallen, ben ik gisteren begonnen aan de verwerking en bewerking van de Istanbul fotootjes. Ik zal af en toe een foto op u los te laten, kwestie van u wat aan de waggel te houden. En – eerlijkheidsgewijs – mezelf wat tijd te kopen. Een mens verwerkt 192 foto’s nu eenmaal niet op een uurtje of twee.

Laten we beginnen met een dijk van een cliché foto. En toch. Dit is Istanbul op zijn puurst.


Nikon D80 18-135mm f3.5-5.6 – Adobe Lightroom

maandag 15 februari 2010

Komt een vrouw bij de dokter

Geen mop, wel de titel van het boek dat ik momenteel aan het lezen ben.
Ik hou ervan om mezelf te klasseren onder de “ik ben een lezer”-mensen. Maar sinds een paar jaren moet ik dit helaas corrigeren in “ik was een lezer”.
Een tijdsgebrek, een TV-serie-DVD-internet-verslaving en een lief verhinderen mij om net zoals vroeger uren in de zetel door te brengen in nestelmodus met obligatoire tas thee.
Omdat ik niet helemaal gelukkig was met deze tendens besloot ik om met Kluuns’ “Komt een vrouw bij de dokter” tot een doorbraak te komen.

En wat voor ééntje. Wat een moker van een boek.

Ik ben nog enkele pagina’s van het einde verwijderd, maar mijn god, wat het allemaal teweeg brengt.
Gister moest ik zowaar op het fucking vliegtuig een traan wegpinken.
Het verhaal is op het eerste zicht niets speciaals. Vrouw en monofobe man zijn gelukkig. Vrouw krijgt kanker. Man ontspoort. Man en vrouw vinden elkaar terug. Vrouw sterft, man gaat verder.
U zal zeggen: “Wat een spoiler, daar heb je heel het verhaal al, why bother”?
Ik zeg u: Lees het boek. Seriously.

Het is niet omdat het boek over kanker gaat en ik elk detail dat Kluun hierover beschrijft pijnlijk nauwkeurig op mijn moeders’ lijdensweg kan projecteren dat het mij boeit. Integendeel, dat maakt het voor mij zelfs moeilijk om door te bijten.
Maar het loont. Het is een rauweerlijk boek met zoveel seks dat je er bij wijlen wat ongemakkelijk van wordt. Het is een boek met tonnen mannenhumor en voetbalverwijzingen dat er toch in slaagt vrouwen te vertederen.

Lezen over kanker is voor mij geen pretje, maar werkelijk waar, dit boek is een uitzondering.

Nog nix over Istanbul

Vier dagen van totale offline-igheid en een heerlijk citytriplife in Istanbul. Zo heb ik mijn verlengd weekend doorgebracht.
Ik moet u helaas nog even op hete kolen laten zitten want wat de fotobewerking betreft, zitten we nog nergens. Maar ik maak er deze week werk van. Fielosophie, uw dienaar.
Oh en misschien toch even meegeven dat ik mij heb kunnen inhouden om een paar “Nixe” of “Aclidas” te kopen. Geweldig toch, alleen al voor het statement zou ik met een paar Nixe-n willen rondlopen.

dinsdag 9 februari 2010

De dag dat ik Euromillions won

Ik ben verheugd u te melden dat onder- en bovengetekende één van de begenadigde winnaars van de Euromillions was. Helaas geen astronomisch bedrag op mijn bankrekening en bijgevolg dus ook geen kadootjes te verdelen aan mijn immer vriendelijke lezers. Eerder een bescheiden bedrag in de twintiger euros.

Deze ochtend ben ik voor het eerst in mijn leven naar de krantenwinkel kunnen gaan met uitgestoken formulier en de heerlijke woorden: “Ik denk dat ik iets gewonnen heb”. Voor het eerst in mijn leven hé gasten!
En ik zweer het u, gans de winkel wordt daar vrolijk van. Zeker twee keer kreeg ik een “zo zou het elke keer moeten zijn hé madammeke”! Want een twintiger bedrag, daar worden mensen niet jaloers op, daar moeten ze zelfs van glimlachen. En ik vrolijk natuurlijk! Tzal nog niet zijn dadde!

maandag 8 februari 2010

Fielosophie en het geVaar: Les 1

Zaterdagochtend moest ik verdorie vroeg uit mijn heerlijk warme bed om al om 8u45 klaar te staan voor mijn eerste les voor het vaarbrevet. En een mens wil natuurlijk niet te laat komen tijdens de eerste les, want dan is de toon natuurlijk gezet.
Ik had die vrijdag net gelezen dat het aantal deelnemers aan het examen op één jaar tijd verdubbeld was, ik verwachte dus hetzelfde van het aantal cursisten. Nu, gezien deze cursus niet verplicht is, viel dat toch tegen.
We bleken maar met 5 mensen de zaterdaglessen te volgen. Zeer oké voor mij want dat maakt de les net iets “intiemer” en makkelijker om even halt te houden bij iets dat je niet begrijpt.

Toen we allen gesetteld waren, achter onze bankjes met het boekje voor ons, nam ik even de tijd om rond te kijken naar mijn medecursisten. Ik kon niet anders dan denken dat wij – zelfs met ons vijven – het stereotiepe groepje waren. Het koppel dat niets zonder elkaar wil ondernemen met de stoere man die bij de Volvo werkt en zijn vriendin daar ook had leren kennen, de stille vrouw die veel weet maar het slechts met piepstemmetje durft te vertellen, ik klasseer mezelf graag onder de jonge ondernemende vrouw en dan hadden we natuurlijk onze vijfde medecursist nog, de betweterige zeventiger.

Laat ik u vooral verzekeren dat ik mij behoorlijk geërgerd heb aan die betweterige zeventiger. Zo het soort dat op voorhand al een alinea of 2 verder leest om de lesgever vlotjes te kunnen aanvullen en zijn kennelijk zo grote kennis ten toon te spreiden. Alleen vergat hij dat ik hem – omdat ik vlak naast hem zat – half fluisterend de alinea’s bij zichzelf hoorde lezen.
Het was ook diezelfde man die natuurlijk al een jaar vaarervaring had met zijn eigen boot en hier toch even geheel toevallig mee wou uitpakken. Jammer voor hem won het Volvokoppel de wedstrijd want hun boot was groter en mooier. Ha!
En ik, ik zat gewoon wat op te letten. Geen boot waarmee ik kon pochen en geen eigen vaarervaring – de 10 jaar meevaarervaring niet meegeteld. Ik vond dat helemaal niet erg, ik vond hen een pak zieliger, allemaal uitpakken met hun boot. Ik ben er zeker van dat ze één voor één jaloers waren op mij omdat ik tenminste zo slim was om in mijn twintiger jaren al mijn brevet te halen.

Die keer dat ik van de trap sprong

Fielosophie had zaterdag een slechte nacht achter de rug. Verschrikkelijke hoestbuien, te vroeg wakker geworden, alleen in bed en een algehele vermoeidheid.
Alzo slofte ik tegen half 10 in pyjama toch maar de trap af, met het voornemen een halve dag in de zetel te kruipen met wat DVD's om dan richting oma te rijden want dat mens voelde zich ook al niet al te best.

Om mezelf wat op te peppen en de dag toch goed te beginnen, besloot ik van het voorlaatste trapje te springen. Als kind was dat een vast ritueel. Iets met krokodillen en water ofzo. Een beetje zoals alleen op de witte zebrapadstrepen mogen stappen.
Jarenlang vroeg mijn moeder zich af hoe het nu toch kwam dat die onderste trede veel minder slijtage vertoonde dan de rest. Ik gniffelde.

Toen ik vanmorgen deze eens zo jolige sprong maakte en met beide voeten op de grond belandde, besefte ik plots dat ik bang was. Die fractie van een seconde in de lucht voelde ik een oprechte angst en bij het landen een kleine bons van het hart. Een ongemakkelijk gevoel. Bij de landing dacht ik echt "wow, amai, das ff chance gehad". Ik maakte een sprongetje van ocharme 10 cm en ik was oprecht opgelucht dat ik veilig geland was.

Toen dit alles door mijn hoofd flitste, kreeg ik oprecht heimwee.
Heimwee naar die onbezorgdheid, naar die durf van een kind die ik pretendeerde nog te bezitten, maar waarvan ik moet toegeven dat dat niet zo is.

Al heeft volwassen zijn ook zijn voordelen, daar niet van. Mensen steken mij bijvoorbeeld tegenwoordig niet meer voor bij de apotheek omdat ze denken dat ik bij de vrouw voor mij hoor :).

zaterdag 6 februari 2010

Citaatjesmaker

Oepske van de dag:
A: “Wat zegt die vrouw eigenlijk op het einde van reclamespotjes voor de Lotto? En lottodeo ofzoiets?”
B: Kijkt even fronsend en lacht, “L-O-T-T-O, die spelt dat”.
A: Kijkt beschaamd lachend naar de grond, “Aaaah, amai bedankt, ik vroeg mij dat nu al sinds het begin der Lottoreclame af”.

Eerlijk? Fielosophie was A.

vrijdag 5 februari 2010

Wagenachtig

Ik twijfel over de aankoop van een nieuwe auto. Met een nieuwe auto bedoel ik dan ook echt een nieuwe. Liefst nog zo ééntje die speciaal voor mij gepimpt is met een optietje hier en daar. Opties die ik zelf heb gekozen omdat ik zelf denk dat ik die nodig heb.

Sinds de komst van mijn rijbewijs heb ik twee auto’s bereden. De eerste was de witte Opel Corsa van mijn ouders, optiegewijs nogal een tegenvaller en qua design, ach ja, let’s not go there.
Mijn tweede wagen, een VW Golf, heb ik helemaal zelf tweedehands uitgekozen. Het moet één van mijn beste aankopen ooit geweest zijn, full option en al.
Zij het niet dat mijn wagentje ondertussen al van 1998 dateert en –hier zit het grote probleem – een benzinewagen is.
U moet weten dat ik dat vroeger niet zo belangrijk vond gezien ik er maximum 20 minuutjes over deed om naar het werk te rijden.
Maar door de verhuis van laatstleden breng ik ’s ochtends zo’n anderhalf uur in de auto door. Zetelverwarming maakt het leven een heel stuk aangenamer in deze koude dagen, maar de benzineprijzen doen dat echter niet.

Ik hou nu al een aantal maanden mijn benzine uitgaven in het oog en ik mag maandelijks zo’n 350 tot 400 euro in Lukoil investeren. Total en Esso zijn helemaal niet aan mij besteed omdat de prijs daar nog hoger liggen, ik tank dus zeer bewust alleen maar bij Lukoil omdat zij de goedkoopste prijzen aanbieden op mijn werkroute.
Maar toch. Dat is verdorie idioot veel geld. Lukoil zou mij aandelen moeten geven verdorie.

En dus twijfel ik over de aankoop van een nieuwe auto. De nieuwe VW Polo aka car of the year 2010 geniet mijn voorkeur binnen de prijsklasse die ik wil spenderen. Toegegeven, andere wagens zijn niet echt onderzocht.
Ik ben bijzonder slecht in het nemen van zulke beslissingen, als het over grote bedragen gaat, ben ik blijkbaar een gierige pin.
Realistisch gezien zou een diesel mij op jaarbasis wel heel wat geld besparen, garagebezoeken zouden met een nieuwe wagen tot een minimum kunnen herleidt worden, het is een ecowagen en ik heb geen lening af te betalen, dus waarom niet eigenlijk?

Citaatjesmaker

Ik word steeds vaker geconfronteerd met uitspraken van mensen waar ik bijzonder smakelijk om kan lachen. Zo’n zin waarvan ik denk: “Goh, als ik een krijtmuur in mijn huis had, zou ik die zin erop pleuren”.

Soms bevatten ze een mooie waarheid, soms zijn ze linguïstisch helemaal fout en soms gewoon heel erg dom.
Mij zal je niet horen beweren dat ik af en toe niet zelf auteur ben van dergelijke zin of onzin.
En omdat mi casa su casa is, laat ik u vanaf nu graag meegenieten.

Vandaag gehoord: Draaien die camera’s op wifi?

Belg gaat vaker varen!

Fijn om lezen een dag voor mijn eerste struurbrevetles!
Artikel Het Nieuwsblad

dinsdag 2 februari 2010

Za-za-za-zen

Gisteren keek ik geboeid naar In Godsnaam op één. Ook al ben ik niet zo’n fan van Annemie Struyf haar interviewtechnieken, ik vind het concept zeer interessant. Maar dat doet eigenlijk totaal niet ter zake.
Gisteren werd het Zenboeddhisme belicht. Ik was gefascineerd. Geboeid. En mij boeien op maandagavond is zelfs iets waar Horatio niet naar behoren in slaagt.
Ik heb al jaren iets met boeddhisme. Ik kan dat niet uitleggen, het is een soort van buikgevoel. Een aantrekkingskracht. Ik heb mij niet in de materie verdiept, hoogstens een vijftigtal bladzijden in een boek gelezen. Het is iets dat ik voel. Iets dat mij geruststelt.

Eerlijk gezegd vond ik zenboeddhisme maar niets. Tig uur op een dag stilzitten, te vroeg moeten opstaan, elke dag dezelfde dingen doen. Het is een soort van numbness, een escapisme. Geheel tegenstrijdig met mijn buikgevoel keek ik met open mond. Niet begrijpend waarom ze dit deden. Afstand doen van het ego enzo, dat begrijp ik, maar het kan volgens mij op nuttigere manieren.

En toch was ik stiekem jaloers op de rust die ik zag. Op het effectief tijd hebben om tig uur stil te zitten, te mediteren, in de tuin te werken, je te kunnen afzonderen van de wereld, ja, zelfs dat escapisme. Afstand doen van je ego, van de materie. Heel eventjes, geen jaren, misschien een week of hoogstens een maand.
Een vriend van me is een jaar naar Australië getrokken. Zomaar. We zien wel wat komt. Ik ben daar geweldig jaloers op. De kracht kunnen vinden om foert te zeggen. Dag job, dag zekerheid, dag bekrompen leefwereldje. Hallo wereld.

Ik ben toe aan vakantie. Niet aan het zon zee strandverhaal, maar aan weg zijn, aan ervaringen, aan mijn tempo, aan ontmoetingen en bedenkingen. Noem het groei als je wil.

De batterij is eventjes leeg. Steekt u bij het buitengaan de stekker weer in anders?