vrijdag 25 september 2009

It's the weekend.

Week 1 van de nieuwe job zit erop. Het was best wel zwaar omdat ik nog heel erg veel te leren heb - vooral namen en laat dat nu net een moeilijk punt zijn in mijn eekhoorngeheugen. Maar ook nieuwe softwareprogramma's, werkwijzes en tig veel andere dingen.
Bovendien werd deze week ook nog eens een familiaal zwaar beladen week, waardoor de uren die ik in mijn zetel heb kunnen doorbrengen op 1 hand geteld kunnen worden.

Maar één van de collega's vroeg me daarstraks "En, vind je het leuk hier?".
En voorwaar, ja, het bevalt me wel.

woensdag 23 september 2009

Grafschennis.

Geschokt, geraakt en ongehoord. Vanavond vernam ik van mijn tante - die verwittigd werd door mijn grootmoeder, die op haar beurt het nieuws kreeg van haar schoonbroer die het toevallig zelf ontdekte - dat werkmannen de grafsteen van mijn moeder zomaar uitgebroken hebben, omgekeerd, onze plantjes hebben verwijderd, de zijsteentjes weggehaald en een riolering hebben gelegd.
En dat allemaal zonder enige vorm van communicatie naar de nabestaanden! Hier zijn gewoon geen woorden voor.
Mijn moeders' grafsteen is niet de enige, de rij waarin zij ligt en de rij ernaast, allemaal aangepast.

Mijn hart ging 2 slagen over en de tranen stonden in mijn ogen toen ik het nieuws vernam. Met welk lef durft eender wie deze beslissing te nemen?
Duidelijk iemand zonder enige emotionele voeling want raken aan het graf van een dierbare zonder de nabestaanden te verwittigen, dat voelt voor mijn part aan als grafschennis.
Wees maar zeker dat ik een klacht zal indienen. Al moet ik iedere dienst van de gemeente aanschrijven.
De schade is aangericht, mijn verdriet is weer wagenwijd opengereten dankzij een ambtenaar die uniformiteit boven sociale correctheid verkiest.

Het is zo dat 3 jaar geleden de gemeente Putte op haar kerkhof een urneveld aanbood. Helemaal in het begin is daar duidelijk iets foutgelopen in de communicatie tussen de gemeente en de eerste families die er voor kozen hun dierbare op het urneveld te leggen. Daardoor ontstonden er allemaal kleine afgebakende plekjes naast elkaar, die iedere familie voor zich mooi onderhield. De ene koos voor steentjes rondom de grafsteen, de ander voor gras. Iedereen deed zijn best om het plekje eigen te maken, weg van uniformiteit.
2 rijen op het urneveld, zo'n 16 mensen, hadden hun eigen plekje gekregen. Geen haan die erom kraaide.
Vanzelfsprekend dat ik 2 jaar geleden net hetzelfde deed. We hebben verdorie zelf materiaal gaan kopen om het stukje grond af te bakenen en steentjes om het stukje rond de grafsteen proper te houden. En natuurlijk een paar plantjes om een kille plek als een kerkhof toch wat warmer te maken.
Een jaar geleden veranderde er plots iets, de mensen die in de nieuwe rijen terechtkwamen, kregen alleen hun zerk met beton er rond. Zelfs geen plaats om een potje bloemen te zetten.
Wij waren blij, want wij hadden een goeie rij. Zij waren jaloers, want hun dierbare lag op 10 cm van de volgende.

De tijd waarin mensen op zoek konden gaan naar een mooie zerk die hun familielid zou onderscheiden van de rest en een plekje kregen waar zij hun bloemen, kaarsen, planten,... konden plaatsen is duidelijk helemaal voorbij voor de gemeente Putte.
Eenheid en uniformiteit, betonnering, riolering en optimale plaatsbenutting houdt geen rekening meer met de emotie van een kerkhof.

Ik wil jullie graag één vraag stellen: Vinden jullie het echt belangrijkerer dat het kerkhof meedoet aan designlijnen dan dat mensen naar een plek kunnen komen waar ze waardig kunnen terugkomen naar een familielid of vriend die ze verloren hebben?

Ik vind dat bijzonder ongehoord. Schokkend. Het raakt mij tot in het diepst van mijn hart.

Een kerkhof hoort niet mooi te zijn. Een kerkhof hoeft ook geen plaatsvervangend park te zijn. Een kerkhof is een plek van verdriet, bezinning en liefde.
Wat mij betreft is mij dat nu afgenomen. Iedere keer ik naar het urneveld zal gaan, zal ik me kwaad maken in de beslissing die de gemeente zomaar zonder enige verwittiging heeft genomen.
En ik zal verdrietig zijn omdat er zomaar iemand de zerk van mijn moeder eruit heeft gehaald en omgedraaid.

En dat alles nadat ik belachelijk veel geld heb moeten betalen om mijn moeder überhaupt op dat kerkhof te mogen leggen omdat ze geen inwoner meer was. Terwijl ze dat de 45 jaren daarvoor wel was geweest.
Ik ben bijzonder blij dat ikzelf niet meer in Putte woon, want ik zou geen cent meer in zo'n ongevoelig dorp willen steken.

zondag 20 september 2009

Turn the page.

Alrighty, maandag begint er een nieuwe bladzijde in mijn vie rose. Toch wat het werk betreft. Ik laat het televisieprogrammamaken vanaf nu aan een ander over en zal mij vooral bezig houden met het plannen van grote multicamopdrachten in binnen- en buitenland.
Laat één ding zeker zijn, ik ga mijn oude jobs heel erg missen. Net zoals die vele collega's en freelancers waar ik mij geweldig mee geamuseerd heb.
Maar, het steeds weer moeten op zoek gaan naar een nieuwe job, het steeds opnieuw inwerken en collega's leren kennen om weer moeten vertrekken als je ze net goed kent, begon wat zwaar te wegen. Ik heb in den beginne geluk gehad dat ik 2 jaar op eenzelfde plek ben kunnen blijven, maar de wisselvalligheid daarna dwong mij om ook op zoek te gaan naar andere alternatieven.

Et voila, bijgevolg start ik maandag met een vast contract, met flexibele vaste uren en op een plek waar een gratis bedrijfsfitness is, boejaa!
Het voelt nog een beetje vreemd, ik ben geweldig bang van die assertieve wereld, maar ik ben er van overtuigd dat deze job voor mij klaarstaat omdat ik hem nodig heb. Niet alleen financieel.
Leven is groeien, en laat je job nu een heel groot deel van je leven zijn!

dinsdag 15 september 2009

Op zoek naar de juiste prijs, met of zonder Jan Theys

Een tijdje geleden deed ik mee aan een BGGD wedstrijd om een Nokia N97 te winnen. Zo gratis en voor niets een gsm krijgen, daar wou ik al wel eens een creatief tekstje voor schrijven.

Omdat geluk nu eenmaal niet overal kan zijn, greep ik naast de hoofdprijs. Absolutely no hard feelings for that.
Maar mijn interesse in de N97 was wel gewekt. Omdat het model op dat moment nog niet verkrijgbaar was, bleef het een beetje gokken naar de prijs ervan.
Geheel toevallig liep ik gisteren langs de gsm-afdeling van Carrefour toen ik de N97 opmerkte tussen de andere modellen.
Toen ik naar de prijs gingen kijken, moest ik bijna in het kinderstoeltje van mijn winkelkarretje gaan zitten: 649 euro.

Mag ik u er even op wijzen dat je op dit moment een iPhone 3G S met 32 GB kan kopen voor 675 euro?
Realistisch gezien, wanneer iemand zoveel geld aan een telefoon kan of wil uitgeven, waarvoor kiest u dan?
Voor de Nokia, eerst in zijn soort - voorgaande smartphones waren vooral businessgericht - of voor de vernieuwde iPhone aan een meerkost van slechts 26 euro?

Dan ga ik in ieder geval voor dat laatste, hoe groot mijn Nokiagezindheid ook mag zijn.

Er was inderdaad een gat in de Nokia collectie. Aan de ene kant had je de business modellen, aan de andere kant had je de commerciële modellen. Er was geen enkel model dat echt aan de wensen van de moderne (sociale) mediagebruiker voldeed. Dus kwam de Nokia N97, natuurlijk als tegenhanger van de iPhone, op de proppen.
Maar wanneer je concurreert met een product als de iPhone - dat zijn degelijkheid reeds bewezen heeft - moet daar iets aantrekkelijk tegenover staan. Hoe kan je anders je kopers ervan overtuigen dat jouw product het beste is? In mijn ogen is Nokia daar met de N97 niet in geslaagd.
Noch de prijs, noch zijn specificaties kunnen mij over de streep trekken om voor hen te kiezen in plaats van voor de iPhone.

En bijgevolg zit ik nog steeds met mijn 3 jaar oude Nokiagsm die geregeld durft uit te vallen, verder te sukkelen. Op zoek naar een degelijk alternatief en een eerlijke prijs.

maandag 14 september 2009

Fielosophie zoekt een job.

Laat ik u een verhaaltje vertellen over Fielosophie en haar zoektocht naar werk.
Sinds een maand zoekt Fielosophie naarstig naar een job. Op zich een bezigheid die zij meermaals moet uitvoeren, gezien zij slechts voor de duur van het maken van een televisieprogramma in dienst blijft. Op die manier heeft zij natuurlijk wel de kans gekregen om aan enkele zeer leuke programma’s mee te werken, bijzonder leuke mensen leren kennen en voor enkele aangename huizen kunnen werken.
Always look on the bright side, heet dat dan.

Jammer maar helaas maakte Fielosophie’s vorige baas een belofte die zij niet kon waarmaken door beslissingen van het moederbedrijf, waardoor Fielosophie onverwacht en zonder enige vorm van voorafgaande sollicitatie op de straat stond.
Begripvol als zij is, had zij no hard feelings naar de vorige baas, eerder teleurstelling en een lichte vorm van angst maakten zich meester van haar emoties.

En dus ging Fielosophie heel erg hard aan het mailen naar elk productiehuis, elke zender, elk postproductiebedrijf enzoverder. Een mens blijft nu eenmaal graag in zijn vertrouwde wereld. Een week later ging Fielosophie twee weekjes op vakantie waardoor haar zoektocht op een laag pitje terugviel. Zij genoot van haar vakantie en had geen werkzorgen.
Maar toen zij terug in België kwam, werd zij weer geconfronteerd met de werkelijkheid, zijnde: een mens heeft financiële middelen nodig om zijn boterhammetjes te kunnen betalen.
En dus ging Fielosophie wederom naarstig aan het mailen, deze keer opteerde zij voor een iets breder werkvlak gezien het non-succes van de vorige mailing.

Zo kwam het dat Fielosophie samen met 9 anderen uitgenodigd werd op een sollicitatie. Het ging om een job die haar perfect zou liggen: planning, communicatie en creativiteit. Zij solliciteerde met enthousiasme en kreeg diezelfde avond nog de blije melding dat zij maandag mocht beginnen.
Helaas groeide het besef dat de ligging van de job bijzonder ongunstig was. Zijnde de hele Brusselse ring over en in zijn totaliteit in de spits zo’n twee uur van Fielosophie verwijderd. De moed zonk haar in de schoenen want zo’n ochtendmens was zij nu ook weer niet. Gedurende het weekend groeide het besef dat zij haar droomjob zou moeten vergeten door de verkeersmoeilijkheden op onze Vlaamse wegen. En zoals Soek haar nog even bevestigde: De ideale job bestaat niet.

Gelukkig had Fielosophie nog een sollicitatie op maandag, alwaar zij zodadelijk naartoe zal gaan om haar beste gecollantst beentje voor te zetten.
Ideaal zal deze job helaas niet zijn, maar wel beter bereikbaar.

donderdag 10 september 2009

Ik ben geen sportiefietje

We moeten daar eerlijk in zijn, ik ben niet zo'n sportliefhebber. Niet in het uitoefenen en al zeker niet in het kijken van sportprogramma's.
In het uitdelen van het sportgen stond ik blijkbaar ergens achter in de rij te kletsen of was ik net mijn haren aan het kammen want het is zomaar aan mij voorbijgegaan.
Zelfs een vriend van ons die sportjournalist is, kan mij maar af en toe naar de tv lokken en dan nog is dat meestal omdat het lief mij op zijn presentatiestem wijst.

Tot - en nu komt het kantelpunt, hou u vast - wij in Kroatië BVN ontvingen en we iedere dag naar het Nederlandse nieuws keken.
Naar goede gewoonte wordt ook dat nieuws gevolgd door het sportnieuws en het moet gezegd zijn, ik vond dat best interessant.
Het kan natuurlijk ook te maken hebben met het feit dat de eerste sportblok die ik zag volledig gevuld was met vrouwensporten. Alhoewel ik niet perse langer naar een op en neer hoppende tiet zal kijken dan naar een gespierde mannenkont.
Neen, daar had het dus zeker niets mee te maken.

De sterkte van dat hele sportzaakje zat hem in de kortheid, accuraatheid en afwisseling. Die persoon/ploeg won dat toen, op die manier, dit vinden zij ervan en einde onderdeel.
In België gaan ze dan eerst nog even de nonkel van de broer die iemand kent die er iets over weet interviewen - vooral dan in het gewone nieuws.
Tegenwoordig is dat gewone nieuws dan ook nog eens een sportnieuws geworden want op de afgelopen 14 dagen zijn ze minstens 9 dagen gestart met 1 of 2 sportberichten.

Jongens, luister eens hier, sport is een vast onderdeel in jullie nieuws sinds jaar en dag, iedereen weet dat dit nog komt en mensen die het willen zien zullen heus wel 15 minuutjes wachten.

Dit was Fielosophie, vanop La Fie en Rose, terug naar de studio.

dinsdag 8 september 2009

Day 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11 - Istrië, Kroatië

Kroatië was internetloos – en zo hoort het ook eigenlijk op je vakantie – dus geef ik in plaats van een dagelijks overzicht graag een totaalgevoel.

Kroatië is een land dat mij in de war bracht. Enerzijds is het een land met prachtige kusten en lekker eten, fantastisch om van op het water langs de kusten en stadjes te varen (wat we dan ook in piratenstijl deden!).
Als je die kusten dan naderbij gaat bekijken – de zonneklopper in ons wou ook wel eens wat – blijkt nog eens dat de kusten bijzonder ongerept zijn. Iedereen zoekt zich een plekje op de natuurlijk gevormde rotsen, bijgevolg is er bijna nooit overbevolking op “het strand”.

Maar gaandeweg ontdek je langs die kusten oude, vervallen gebouwen en parkings die ooit wezen op een bloeiende of pas opgezette toeristische industrie. Het doet een beetje mistroostig aan, al die mooie villa’s zonder daken en ramen en oude vervallen parkings die stilletjes hun functie hervinden dankzij de nieuwsgierige toerist.
Hierdoor werd mijn interesse in de oorlog geweldig gewekt.

’91 is niet zo lang geleden en quasi iedere Kroaat moet het zich nog levendig kunnen voorstellen, niet zoals onze generatie die alleen maar op de verhalen van onze grootouders kan teren.
Meer landinwaarts – tijdens een uitstap naar de Plitvicemeren – zagen we zelfs huizen die “schotwonden” vertoonden en al dan niet heropgebouwd waren.
Op iedere straathoek zie je wel een pijl naar een huis dat kamers aanbiedt, waarschijnlijk hun manier om een centje bij te verdienen en de moeilijkheden van na de oorlog op te lossen.

Kroatië is een mooi en ongerept land, het is een mengeling van La Douce France met La Bella Italia, maar er is een onderliggende laag.
Het is een gevoelsland, zo eentje dat je alleen maar voelt wanneer je naar zijn wonden wil kijken.