woensdag 27 mei 2009

WWFD?

Zojuist de glazen koffiekan van het koffieapparaat laten vallen in duizend stukjes.
En dat net op het moment dat ik de hele cameraploeg morgenvroeg van koffie moet voorzien...
Effe denken... WWFD?

! De koffiekan van het oude koffieapparaat nemen natuurlijk!

En dat terwijl ik al jaren een Senseo heb.

Ik mis Fonzie.

donderdag 21 mei 2009

Birds fly away with Theresa Andersson

Aangezien we in filmkesmodus zijn...
Schaamteloos gepikt van de facebook van een vriend, wegens te goed om niet met de wereld te delen.
Geniet! En wees ook een beetje jaloers.

vrijdag 15 mei 2009

Remember de Kinderacademie?

Jeugdsentiment! Let vooral op het zwaaiende armpje op een minuut 38 en vervolgens de oogjes op 2:15!

Hilariteit!
Dat maakt mijn dag nu goed zie!

I'm feeling Brighton Brighton Brighton

Volgend weekend zet ik samen met Soek een stapje op Engelse bodem om de stad Brighton grondig te becitytrippen.

Brighton, thuisbasis van The Kooks en Fat Boy Slim. Dat kan toch niet fout gaan, toch?
De stad is mij niet zo bekend, maar uit wat ik tot nu toe gelezen heb, weet ik gewoon dat het iets voor ons wordt.
Heerlijke contrasten, levendige sfeer, ruwe kust én een festival om de zomer in te wijden. 

Rock on babies!

donderdag 14 mei 2009

Waargebeurde promo

Hoewel ik in mijn dagtaak al heel de tijd met televisie en tv maken bezig ben, kan ik ’s avonds toch nog ongelooflijk genieten van tv kijken. In de zetel. Met zak chips. En dan vooral allerlei heerlijke series volgen.

Omdat ongeduld mij veel te vaak parten durft te spelen en mijn vinger richting rode knop – bestel nu al de volgende aflevering – duwt, is het gezond verstand overgegaan tot het aankopen van dvdboxen.
Op die manier moet ik gewoon even tanden bijten om de uitzendingen op televisie te laten passeren om vervolgens een hele week in de ban te kunnen zijn van een serie door al die afleveringen na elkaar te bekijken. Vier afleveringen van Desperate Housewives op één avond en dat tot een kot in de nacht zijn geen uitzonderingen. Want ongeduld is en blijft zelfs bij uitstel mijn zonde.

Mijn collectie bevat op dit moment erg veel vrouwendingen. Sex and the City, the L Word en Friends zijn eveneens in het systeem opgenomen.
Mijn volgende investering wordt een box van The Green Wing. Een fantastisch neurotische ziekenhuisserie met al even gestoorde werknemers, van de makers van Smack the Pony. Geweldige beeldvoering en humor, wat wilt een mens nog meer onder de kerstboom?

Over het algemeen ben ik een fervent ebayzoeker omdat je daar de beste koopjes kan doen. Helaas lijkt de dvdmarkt op ebay steeds vaker op een winkelcentrum ipv een tweedehandsmarkt. Veel te veel dingen worden via webshops aangeboden waardoor je de gewone prijs voor een nog ingepakte dvd betaald, alleen mag je niet vergeten de verzendkosten daar nog eens bij te rekenen.
Ik krijg daar gelijk het schijt van.

Excuus voor bovenstaande uitspraak wordt bij deze gegeven.

Bijgevolg word ik steeds vaker in de armen van online stores geduwd. Ik kan het dan ook niet meer dan toejuichen dat zulk een webwinkel uitpakt met lekkere acties en promoties.
Al doende kreeg ik een paar weken geleden een mailtje in de bus van Luipaard – gelukkige Proxismedewerkster – dat zij door de herlancering van Proxis met promopaketten mocht smijten.

Mijn onzelfzuchtige zelf wil dan ook zeer graag ù de kans geven op een DVD van The Game of Notting Hill.
Gewoon even laten weten waarom jij recht hebt op één van bovenstaande.

Creativiteit wordt ten zeerste geapprecieerd en mogelijks voorgetrokken op anderen.
Bij gebrek aan reactie zal de schrijver van deze blog recht hebben op het behouden van de uit te delen waren.


Disclaimers, I like them!





dinsdag 12 mei 2009

Getrouwheid en bezwangering

Zaterdag hadden wij sinds zes jaar onze allereerste klasreünie van het middelbaar. Enige bedenkelijke organisatie ging vooraf aan dit avondje, waarbij mijn bijdrage uiteindelijk beperkt bleef tot “laat ons gewoon op café gaan manne!”.

Omdat ik zaterdag eerst nog moest werken, kwam ik een uurtje later dan voorzien in het afgesproken café. Licht verontrust over wie er al dan niet zou aanwezig zijn, nadenkend over welke levensevoluties te vertellen waren en welke zorgvuldig ontweken moesten worden.
Tot mijn verbazing bleek dat er slechts 8 mensen van de pakweg 21 ofzo aanwezig waren. Allen vrouwen, 3 van hen de organisatoren, vriendin en mezelf als aanzetters maakt 5 en dan nog 3 nieuwsgierigen. Dat was een succes.

Maar wat mij vooral verbaasde die avond was dat 4 van de 8 klasgenoten verloofd/getrouwd of/en zwanger waren. En oké oké, ik mag dan wel een vrolijke getuige van één van deze vrouwen zijn, toch vond ik dat schrikwekkend veel, gezien onze toch nog jonge 23/24-jarige leeftijd.

Verlovings- en trouwringen werden de lucht in gezwaaid en kwamen per toeval mijn neus voorbij gewapperd, manieren van aanzoeken werden uit de doeken gedaan en overtroffen, trouwzalen passeerden de revue en de prikkelende vraag die zich achter in mijn hoofd had genesteld, begon steeds harder te prikken. Wie van hen zou zich binnen 10 jaar bedenken dat ie zich misschien toch vergist heeft?

Hoe zit dat eigenlijk met die vrijgevochten carrièrevrouwen van tegenwoordig?

maandag 11 mei 2009

Grote meis, kleine wereld

Vandaag had ik iets totaal onverwachts aan de hand. 
Voor het programma waar ik op dit moment aan werk, zijn we al een heel weekend met allerlei mensen aan het draaien.
Eén van die mensen had ik vrijdag reeds ontmoet, maar zij moest vandaag opnieuw langskomen. Tijdens de lunch geraakten we wat aan de praat. 

Ik wist dat zij een boot had en aangezien wij dat vroeger ook hadden, kwam het gesprek al snel in dat vaarwater terecht.
Bleek ineens dat zij mijn vader kent en mijn mama heeft gekend. En dat zij plots mij kende en dat ik vroeger nog met haar dochter gespeeld heb.

Mijn algemeen bekend eekhoorngeheugen zorgde er alweer voor dat ik niets van dit alles kon plaatsen of herkennen. Maar ik werd wel nog een keer geconfronteerd met "de wereld is toch klein feitelijk ej". 

Nu nog uitzoeken wat het universum mij juist wou vertellen met deze encounter.

donderdag 7 mei 2009

The haunted house on the hill

Gisteren ben ik in Evergem een prachtig oud en vervallen kasteel gaan prospecteren.
Ik wist op voorhand dat dat heel wat leuke kiekjes zou opleveren, want let's face it, verval, dat kiekt goed weg...







dinsdag 5 mei 2009

Ik telefoneer naar...

Sinds een paar maanden ben ik op zoek naar een nieuw Nokia-toestel.
Momenteel ben ik reeds 3 jaar (!) een tevreden eigenaar van de Nokia 7370, maar sinds een paar maanden begint hij nogal raar te doen.
Zonder enige waarschuwing valt hij soms helemaal uit tijdens een telefoongesprek. Ik kan hem dan ook niet meer opstarten en moet echt wachten totdat hij van zichzelf weer aanspringt.
Het batterijlogootje blijft wel de hele tijd zichtbaar. Miserie dus. Vooral als je oma hardhorig is, niets van hedendaagse techniek verstaat en je haar nadien niet meer kan bereiken wegens bezettoon omdat ze nog steeds in haar old skool telefoonhoorn je naam ligt te roepen.

Overall ben ik nog steeds heel tevreden over dit toestel, weinig extra's, maar op zich heb ik niet veel meer nodig. Plus het bespaart mij allerlei datacontracten ed.
Edoch, de tijd is rijp voor een nieuw toestel in mijn leven. Ik ben een tevreden Nokia gebruiker, een ontevreden Samsung gebruiker en een tegen de stroom ingaande gebruiker.
Bijgevolg geen iPhone voor mij (tot op het moment dat ze de maatschappij geheel hebben overgenomen), ik blijf bij de ouwe getrouwe Nokia.
De commentaar "hun batterijen worden gemaakt om slechts korte termijnen mee te gaan", gaat helemaal niet op want ik heb na 3 jaar nog steeds dezelfde batterij.
Oké, de levensduur is niet meer wat ze 3 jaar geleden was, maar ik kan er nog steeds 2 à 3 dagen mee verder al naargelang de hoeveelheid en lengte van mijn telefoongesprekken.

Goed, een nieuw toestel dus. Alleen lijkt het wel alsof Nokia op dit moment alleen maar wat eenheidsworst heeft. Eenzelfde model dat in verschillende prijsklasses bestaat, veel te dure smartphones en achterhaalde cheapo modellen.
Ik vind dat ze mij eens als testpubliek zouden moeten aanschaffen. Dat zou mijn keuze pas echt makkelijk maken, je kan een toestel toch maar echt naar waarde schatten als je het even in gebruik hebt, vind ik.
Maar goed, er zit dus niet veel anders op dan nog even wachten en de oma blijven uitleggen dat mijn gsm af en toe uitvalt en dat ik dan niet afleg en dat ze dan eventjes moet wachten totdat ik terugbel en dat ze in tussentijd haar hoorapparaat nog niet moet in doen...
Zucht.

maandag 4 mei 2009

De bloemetjes en de bijtjes

Soek: Jij bent mijn boterbloempje.
Fiek: Da's goed m'n kervelstronkje.

Liefde is zot.

Zoek naar de waarde van meer

Ik ben een meerwaardezoeker.
Niet altijd geweest hoor, er zijn tijden geweest van totale barbie-overgave, van stoer je m'en foutisme en van kauwgombellenblazende er-is-hier-echt-geen-reet-te-belevenblikken.
Maar na veel te veel ervaringen die mij dwongen mijn leven, denkwijze en zijn drastisch onder de loep te nemen, ben ik constant op zoek naar innerlijke verrijking.
Op dit ogenblik in mijn leven ga ik heel snel mensen analyseren, ben ik op zoek naar wat hen drijft tot hun daden en wil ik genezing bieden aan donkere hoekjes, verstopte kantjes en treurige bodems. Maar hoe toch, daar ben ik nog niet helemaal achter.

Mijn eerste stapje was de keuze om in het middelbaar Menswetenschappen te studeren. Een keuze die menig ander student met verachting bekeek - vuilbak van de Moderne hé jongens - maar die mij immens gelukkig maakte. De dikke psychologiecursus af en toe iets minder, maar mijn interesse werd gewekt.
Ik heb zelfs overwogen om psychologie te gaan studeren in Leuven, maar de angst om veel te lang en veel te veel te moeten studeren, stuurde mij in een andere richting.
TV maken werd het dan maar.

Pas op, ik doe mijn job graag - het is afwisselend, anders en creatief - maar op zich maakt het mij niet rijker.
Ik heb nog steeds een onstilbare drang naar meer, naar therapiecursussen en innerlijke ontwikkeling, naar sjamanisme en healingsessies, naar workshops en cursusboeken.
Helaas vragen zulke deftige cursussen veel tijd en laat dat nou net iets zijn wat contrasteert met tv maken.

Misschien moet ik dan maar gewoon afwachten tot zoiets mijn pad plots kruist. Tot dat de tijd rijp is of er gewoon is.
We zien wel, voorlopig blijf ik maar wat luisteren naar al die geluiden rondom mij.

Mini-me

Gisteren zag ik mezelf.
En neen, ik hoor u al afkomen, ik keek niet toevallig in de spiegel.

Het was ook niet mijn onverwachte encounter met de look a like die ieder van ons heeft rondlopen. (ik ben er trouwens zeker van dat ik de mijne al gelokaliseerd heb, het is één van de zusjes van de foute jeugdreeks Sister Sister. She's me but in black!)

Neenee, ik zag mezelf in de miniversie. Mijn nicht heeft een zeven maanden oude schat van een dochter die als twee druppels water op mij lijkt toen ik klein was.
Krulletjes en bruine kijkers incluis.

Dat kan niet anders dan goed komen met dat kind ;)