vrijdag 30 januari 2009

Karakteristiek

Gisteren kwam ik tot het krakende inzicht dat ik geen karakter heb en niets kan volhouden.
Het werd al langer gefluisterd in mijn hersengangen, maar werd steeds bedekt met een “ssst ze is daar, niets zeggen” waardoor de storm weer even ging liggen en ik de opgemerkte roddels minutieus ontweek.
Tot gisteren dus.
Toen werd de ontkenningsfase definitief afgebroken als ware het de Berlijnse muur.
Het werd me pijnlijk duidelijk hoe erg ik ook wel op mijn vader lijk en hoe vervelend ik het vond dat ik dan net die twee eigenschappen in mijn genen gestopt heb gekregen.
Geen twijfel mogelijk dat ik mij daar als vormende foetus geweldig tegen verzet moet hebben, maar het mocht blijkbaar niet baten.
Het zijn helaas twee eigenschappen die ik niet omgebogen krijg, hoeveel spinazie ik daar dan ook voor binnenspeel.
Het is dan ook pijnlijk jammer dat ik dit vers ontdekte inzicht niet kan bespreken met de ene persoon die het heel haar leven heeft uitgehouden met de man die mij heeft opgezadeld met die genen.
Ach ja, de Dalai Lama zal alvast trots zijn dat dit inzicht en het aanvaardingsproces in werking is getreden.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen