vrijdag 30 januari 2009

Karakteristiek

Gisteren kwam ik tot het krakende inzicht dat ik geen karakter heb en niets kan volhouden.
Het werd al langer gefluisterd in mijn hersengangen, maar werd steeds bedekt met een “ssst ze is daar, niets zeggen” waardoor de storm weer even ging liggen en ik de opgemerkte roddels minutieus ontweek.
Tot gisteren dus.
Toen werd de ontkenningsfase definitief afgebroken als ware het de Berlijnse muur.
Het werd me pijnlijk duidelijk hoe erg ik ook wel op mijn vader lijk en hoe vervelend ik het vond dat ik dan net die twee eigenschappen in mijn genen gestopt heb gekregen.
Geen twijfel mogelijk dat ik mij daar als vormende foetus geweldig tegen verzet moet hebben, maar het mocht blijkbaar niet baten.
Het zijn helaas twee eigenschappen die ik niet omgebogen krijg, hoeveel spinazie ik daar dan ook voor binnenspeel.
Het is dan ook pijnlijk jammer dat ik dit vers ontdekte inzicht niet kan bespreken met de ene persoon die het heel haar leven heeft uitgehouden met de man die mij heeft opgezadeld met die genen.
Ach ja, de Dalai Lama zal alvast trots zijn dat dit inzicht en het aanvaardingsproces in werking is getreden.

vrijdag 23 januari 2009

Humeuristisch

Er zijn zo van die ochtenden waarop ik mijn autoradio vervloek omdat er niets dan lawaai blijkt uit te komen.
Mijn oren hebben het dan ontzettend moeilijk om al wat binnenkomt juist te klasseren, waardoor het gewoon één brok lawaai blijkt te zijn.

Vaak zijn dat ook zo van die ochtenden waarop je weet dat er op je werk vanalles aan de gang is en de vermoeidheid aan het einde van de week hoge toppen scheert met een portie hoofdpijn er gratis en voor niets bovenop.
Maar goed, lawaai uit de radio dus. Zelfs StuBru kon me niet bekoren, MNM nog minder en Radio 1 praat teveel en laat ik nou net vooral geen zin hebben in het aanhoren van veel gepraat.
Gelukkig is er op zo’n momenten altijd Bart Peeters die als een rots in de branding mijn CD-speler bevolkt.
Het Vlaamse Folkluisterlied, ik word daar gelijk gelukkig van.

Alleen werd mijn groei naar innerlijke rust en geluk vanmorgen even verstoord door het vraagstuk van mijn ochtend:
Bart Peeters zingt: “Heel de mensheid uit haar dak”.
En ik vroeg mij geheel plots en toevallig af waarom “de mensheid” vrouwelijk is?
Versta mij niet verkeerd, ik vind dat voorzekers positief, maar ik kan niet in onwetendheid blijven leven op een dag waarop lawaai en hoofdpijn het begin van mijn ochtendautorit was.

woensdag 21 januari 2009

Gezakt!

Sinds maandag leef ik op zakjes.
Ik waan mij vaak een astronaut als ik in mijn keuken mijn volgende zakje openscheur en het met wat water dooreen shake.
Toch is er een minder kosmische reden voor dit alles, ik ben namelijk sinds maandag op proteïnedieet. Inderdaad en ik ben niet beschaamd om het toe te geven.

Oké oké, ik voel de helft van jullie mij al overladen met waaroms, maar als ik mijn gewicht van 2 jaar geleden en het huidige aantal kilo’s zou opschrijven op een zorgvuldig dichtgevouwen papiertje dat stiekem onder uw emailbank wordt geschoven, dan zou u wellicht een kleine ademstokking ervaren.
Dat was toch alleszins wat er bij mij gebeuren toen ik de vergelijking even voor mezelf maakte.

Mijn zelfkennis reikt ondertussen ook al wel zo ver dat “ik zal gewoon wat minder snoepen en wat gaan sporten” zinnen zijn waartegen mijn brein spontaan in een staking schiet.
Dus nam ik de koe bij de horens en de voedingsdeskundige onder de arm.

Een proteïnedieet is iets wat ik iedereen kan aanraden die maar een aantal kilo’s moet kwijt geraken se. (Go Go google hits!)
Ik heb totaal geen honger, het is makkelijk vol te houden en het resultaat is omgekeerd evenredig aan de weinige moeite dat het kost.
Oké oké, ik ben misschien wat voorbarig aangezien ik nog maar 3 dagen bezig ben, maar so far so good dus.
Het enige nadeel is dat er een lichaamszuivering ontstaat wat al 3 dagen een helse hoofdpijn met zich meebrengt.
Maar bon, voor de goeie zaak dus.

Daarnaast ben ik ook bewegingsgewijs in actie geschoten bij hetzelfde voedingsmadammeke, kwestie van voor een optimale combinatie te gaan he.
Na 8 beurten is er helaas nog weinig of geen resultaat, wat bij haar toch een zekere verraste “hmm, dat is toch wel raar” opwierp.
Jaja, ik en mijn hardnekkig vet, ’t is een lelijke strijd die wij voeren.

zaterdag 17 januari 2009

Trekt u plant ermee!

Na de basilicum, de kokosplant, de muntplant en de palm, nu ook de hyacint.

Water en zon, dat kan nu toch niet zo moeilijk zijn, toch?

What is is about me that plants don't like?

maandag 12 januari 2009

Eendenvulsel

Ik weet niet of u bekend bent met het Vrijbroekpark in Mechelen, maar volgens de website van Provant is dat dé groene long van Mechelen.
Nu gezien de sneeuw- en ijstoestand van de afgelopen dagen, lag die groene long er nogal wittekes bij.

Kinderen leefden zich uit met hun slee op het ijs, volwassenen genoten van een jeneverke en de eenden en ganzen zaten eenzaam weggeduwd in een ijsloos hoekje van het meer.
Nu dachten wij zo, ocharme die beestjes, op 6 vierkante meter gepropt met z’n allen in temperaturen van -6°C, dat vroeg om een goede daad van een vriendin – beschermvrouw van de verstoten dieren - en wat oud brood.

Dus wij met wat oud brood richting vogels gegleden en wat bleek? Die beesten hadden waarschijnlijk nog nooit zoveel eten gekregen als toen. Hun 6 vierkante meter onbevroren ijs lag voor 1/3 vol met brood en korrels.

Ik vond dat gelijk straf. Ikzelf ben niet echt begaan met het lot van vogels in het ijs – misschien wel te weinig ja, maar hoe gaat dat als er ooit een duif op je schouder gepoept heeft – maar blijkbaar zijn daar heel wat mensen toch mee bezig.
In die mate zelfs dat de twee hompen brood die we de beestjes toewierpen zelfs compleet genegeerd werden wegens overvoederd.
Ik zeg het u, ik vond dat gelijk straf.

woensdag 7 januari 2009

Den draad

Waar ik naar uitkijk als ik mijn appartementje voorgoed achter mij zal laten:

Een waslijn.

Werkelijk, geen gesukkel met wasrekjes overal in huis en dekbedovertrekken over zetels.


zondag 4 januari 2009

Klein meisje, grote wereld


Terwijl iedereen bezig was met het wensen van het allerbeste voor het nieuwe jaar - wat ik sinds de komst van de gsm en mail trouwens serieus overschat vind - genoot ik van de kleine dingen.

Een wandeling in de winterzon, de volmaakte onvolmaaktheid van een oude eik en de oneindigheid van een nog onbebouwde horizon.

Zo'n dagen zijn dagen die je zintuigen meer energie geven dan vodka redbull en xtc op ouderjaarsnacht.

En als ik dan toch wat moet wensen voor het nieuwe jaar, laat het dan verwondering zijn.
Want voor je het weet, wandel je hem zo voorbij...


donderdag 1 januari 2009

About Fielosophie


Omdat ik constant op zoek ben naar diepgang en afknap op oppervlakkigheid.
Omdat ik vind dat blogs vaak meer diepgang vertonen dan ze aan de oppervlakte zouden zeggen.
Omdat ik wil dat mensen weten wie ik aan de oppervlakte ben, maar waar mijn diepgang zich bevindt.

Fielosophie is een meisje. Ook wel eens jonge vrouw genoemd, maar ik hou het zelf liever bij meisje.
Geen broers of zussen, mijn mama is gestorven toen ik 21 was en mijn papa zie ik bijna nooit. Ik voel me vaak soms alleen, maar ik voel me steeds vaker gelukkiger dan alleen.

Mijn blog bestond vroeger ook al als Fielosophie. Ik blog omdat ik dingen moet kunnen schrijven om ze in mijn hoofd te ordenen.
Al vraag ik mij vaak af of de dingen die ik doe wel de dingen zijn die ik zou moeten doen. Of dat ik beter geen andere dingen zou doen. Of zoiets.

Toen ik net afgestudeerd was, kon ik onmiddellijk beginnen werken en zelfs voor 3 maanden in Australië. Die trip heeft mij als mens veranderd.
Australië zal altijd in mijn top van favoriete reisbestemmingen blijven staan, maar ondertussen zijn daar al heel wat nieuwe favorieten bijgekomen.
Ik reis graag.

Ik wil al vanaf mijn zestiende met de rugzak gaan trekken, maar was nooit moedig genoeg om het effectief te doen en nu is het te laat met al die verplichtingen. Dus startte ik een reisblog: WonderWeg.
Ik heb een onweerstaanbare drang om de wereld te ontdekken. Mooie plaatsen, lelijke plaatsen, koude plaatsen, warme plaatsen, maar vooral sfeervolle plaatsen.
Mijn lief denkt daar net zo over. Wij zijn best gelukkig, mijn lief en ik. Ik hou van geborgenheid.

Ik geniet van muziek. Vooral van ritmes en klanken. En ook van teksten.
Ik werk voor televisie. Dat is vooral veel werken, veel mensen leren kennen en op veel plekken komen. Het is een flexibiliteit, enthousiasme en samenhorigheidsgevoel dat je op weinig andere jobs kan vinden. En neen, ik zou nooit bij een bank kunnen werken.

Er staan nog heel veel dingen op mijn to do lijstje, maar eigenlijk vind ik to do lijstjes stom.
Daarom wil ik liever dromen dan moeten.

Ik wil graag avontuurlijk zijn, maar tot nu toe beperkt zich dat tot een bungee-jump in Australië. Ik was toen achtereenvolgens vastberaden, opgefokt, bang, doodsbang, opgelucht en blij. En ik wou nog eens. Oh en heel veel hoofdpijn van al dat bloed dat naar beneneden stroomt.

Vroeger gingen wij met het gezin elke zomer met de boot op vakantie. Ik vond dat tof. Die boot is trouwens naar mij genoemd. Enig kind dus.

Ik ben een dromer en hou van schoonheid en ruwheid, maar zelf ben ik eigenlijk een zacht eitje.
Sport zegt mij helaas weinig. Dat is jammer.

Ik geniet ervan mensen te leren kennen waar ik een klik mee heb maar ben niet zo goed en wordt steeds beter in het onderhouden van mooie contacten.

Ik hou van honden, maar heb een kat. Pixel werd door ons van de dumpingsdood gered en we zijn daar ondertussen redelijk zot van. Ik woon in een bos met heel veel wilde dieren die geregeld in onze tuin op bezoek komen. Wilde dieren zijn de max.
Vroeger was ik verliefd op Rider Strong en Gunther Levi. Ik durf dat ja, dat zomaar toegeven.

Ik vergeet belachelijk veel.

Maar bovenal ben ik gewoon maar een mens. Met heel veel gevoelens en weinig zekerheden en die houdt van het leven. Ik deel lief en leed. Graag ook hier met u.