zondag 28 december 2008

La Fôret de La Fie en Rose

Vandaag hakte ik boom.

En dat met een echte zaag en een flinke portie zaagkracht (die realistische gezien toch licht te verwaarlozen was in de aanblik van de ferme houthakker met bijl).
En zonder bloedende schrammen als gevolg!

Ik had dat gelijk nooit in mezelf gezien zo.

Oké, er waren ook een heleboel twijgjes bij die slechts een kleine aanraking van de zaag nodig hadden, maar aanmaakhout is ook belangrijk!
Dat maakte hij mij toch wijs terwijl hij trots over mijn bolletje aaide.

zondag 21 december 2008

C'est la manie

4 nieuwe alinea's op een blad, 5 zinnen opnieuw getypt, toch maar alles weggevaagd.
Lyrics vol herinneringen en woorden zonder inhoud.
Muziek houdt geen steek en gedachten worden niet geklasseerd.
De feestdagen zijn niet meer wat ze geweest zijn...

donderdag 18 december 2008

Willekeur

Losse flarden die mijn week aan elkaar lijmden:
Matthias Schoenaerts, kerstboom, gezucht, Lenny en de wespen, thee citroen, de Oervrouw, Hartelijke Groeten, kerstlichtjes, schuldgevoel, CIA, Bart Peeters, auto, schrijven, foto’s, verlangen

Maak daar maar eens een samenhangend geheel van..

dinsdag 16 december 2008

efFictief

Gisteren overviel haar een zweem van melancholie terwijl ze in een geruststellende donkerte door het kleine dorp reed.
Het kon ook verdriet om langzaam vervagende beelden zijn waar zij toch zo halsstarrig naar tracht te grijpen.
De oorsprong van haar oorsprong lag reeds lange tijd aan diggelen, maar zelfs de plek waar het begin is begonnen, werd platgegooid.

Ze voert een eindeloos gevecht met het verlangen naar warm verlichte kamers en licht behangen bomen omdat zij net dat verlangen van geen vreemde kreeg.
Net als haar constante gewetenskwestie tussen zin voor onafhankelijkheid en de drang naar een beschermende afhankelijkheid.
Haar strijd wordt langzaam gestreden met een traan die de stilte in haar hoofd doorbreekt, maar de materie onveranderd laat.

De radio vraagt zich af of de zee zichzelf nooit moe wordt.

Het meisje was moe van zichzelf, maar liet zich gemoedswillig meedeinen op de golven en viel in slaap in een veilige haven.

maandag 15 december 2008

Beeldige jaloezie

De laatste tijd is mijn interesse voor webdesign en photoshop geweldig aangewakkerd.
Helaas zitten de cursussen van mijn schooltijd ver opgesloten in een stoffig archiefkastje in mijn hoofd en fysiek waarschijnlijk in een stoffige kartonnen doos in de kelder.
Ik kan de laatste tijd gigantisch jaloers worden van een goede photoshop collage of een strakke website.
Dit bijvoorbeeld:
© Jesse Owen
Eenvoud en toch… Daar word ik dus horendol van…

Er zijn al wat boeken aangekocht, maar echt de tijd ervoor hebben, blijft natuurlijk onbetaalbaar en vaak onhaalbaar.
Toch zou ik maar wat graag aan een avondcursus beginnen, moest zoiets bestaan.
En ik had misschien beter een extra cursus op mijn hogeschool gevolgd, dat had me ook al een heel eind vooruit geholpen, maar ja, mevrouw wou schrijftster worden en kwam in televisieland terecht…
En dat terwijl de eerste keuze toch sterk door de initiatieles dreamweaver in gedrang kwam, maar ach, I had a dream…

Dus, iemand die een goede webdesign- of photoshopcursus in het Antwerpse kent (Mechelen would be nice), is altijd welkom om dat met Fielosophie te delen.
Of indien een goede ziel wekelijks online geduld kan opbrengen, zal daar eeuwig respect voor opgebracht worden.
Voorlopig hou ik het bij freewheelgerommel en gepruts en een blog bij gebrek aan iets beters.

Gegroet gij goed humeur

Sophie groet ’s morgens de dingen:
Dag veel te vroege wekker die 4 keer moet snoozen vooraleer er uit het bed wordt geklommen

Dag koude auto
Dag slechte ruitenwissser
Dag 5 camions met aanhangwagens tegen 50km per uur

Dag zonneke zon achter de wolk
Wolk en zon
Op een bewolkte zondag
Goeiendag

D a a – a g goed humeur
Dag kleine glimlach
Dag nieuwe dag dag dag

woensdag 10 december 2008

Suppression des memoirs...

Mijn nieuwe job is gelokaliseerd op 20 meter van een treinstation.
Een rustig treinstation weliswaar. En een goed geïsoleerde joblocatie gelukkig.
Maar eens om de zoveel uur gaat er een bel die de voorbij dreunende trein aankondigt.

Het is dan dat mijn geheugen terugflitst naar een vergeten herinnering van speeltijden en lesuureindes, van naar buitenhollende kinderen en veel te korte kwartiertjes.

Het is ook dan dat ik een onweerstaanbare, niet-controleerbare drang naar mandarijntjes en speculaas met chocolade krijg.

Godverdomse psychologie!