dinsdag 30 september 2008

Evening Confessions - part 1

Oké, ik ben medeoprichter van de Facebook-group "We loooove Copacobana" en ben terug te vinden op alle foto's.
Does that make me an idiot?

maandag 29 september 2008

Breinbreker: Op het lijf geschreven

Ik zit al een hele tijd met het gegeven: Ik wil een tattoo. Ik sta al een hele tijd achter deze beslissing en de knoop is al meer dan een jaar doorgehakt, maar toch is het er nog steeds niet van gekomen.
Dat heeft niets te maken met niet durven (aaah, well…), maar dan wel met het kiezen van de perfecte tattoo.
Je zal mij de tattoowinkel niet zien binnenstappen om dan met het eerste het beste roosje, elfje of sterretje naar buiten te wandelen.
Wanneer ik effectief inkt in mijn huid laat spuiten, dan zal dat zijn omdat die afbeelding een betekenis heeft voor mij.

En bijgevolg, zit ik hier na een jaar nog steeds tattooloos te wezen. Ik ben er ondertussen wel al uit dat ik ga voor een symbool.
Niet zomaar een symbool, maar een symbool dat mij linkt aan wie ik ben en wat mij typeert.

En neen, dat wordt niet het woord mama op mijn schouder, noch een afbeelding van bambi of een chinees teken.
Iets in een oude taal misschien of een oud symbool. Mijn kennis reikt helaas niet ver genoeg en mijn actieve research evenmin.

De plek waar dat mysterieuze symbool dan komt de staan, is ook al een hele hersenbreker geweest…
Ondertussen is het lijstje narrowed down tot 2 mogelijke plekken.

Maar misschien moet ik er gewoon niet zo’n kak rondhangen en gewoon richting Tattoo Bertje stappen.
Ooit komt het er wel van…

Not fit? Step on it!

Ik wou naar de fitness, maar dat lukt niet echt consequent.

Vandaar: als ik niet op de fitness geraak, moet de fitness maar tot mij komen.
Vanaf heden vindt u mij eenmaal daags terug op een step. Mijn eigen step that is!
Work it!

dinsdag 23 september 2008

Inzicht in zicht.

Ik durf al wel eens uit te blinken in het mezelf laten meeslepen in iets.
Ik durf mij ook al wel eens te laten meeslepen in het gevoel waarbij je het gevoel hebt dat je verplicht bent om jezelf slecht te voelen. Om iets dat gebeurd is, of iets waar je aan terugdenkt.

Ik durf daar heel soms nood aan te hebben. Hoewel ik mij achteraf nooit beter zal voelen.
Al weet ik ook zeker dat ik dat ook niet zou doen als ik het gevoel zou negeren.
Als dat al steek zou houden...

En toch ben ik soms heel erg bang van dat gevoel… Dat het er altijd zal zijn.
Dat ik het nodig heb om weer en weer en weer stil te staan bij al de dingen die niet goed waren. Ook al kon ik er zelf niets aan doen.

Maar ik ben echt liever gewoon blij. En gelukkig. En gespaard van alles.

Maar dat is niet helemaal zo. En dat maakt mij bang. Want niets en niemand blijf onaangeroerd of gespaard van dingen die niet leuk zijn en die je bang maken.
Die je ongelukkig maken.

Ik wil nog heel wat in mijn leven. Vooral geluk en genot. En liefde. Misschien vooral liefde.
En liefde kunnen geven. Eindeloos...
Zonder brutaal gestopt te worden door één of andere ziekte.
En toch ben ik daar soms heel erg bang voor.

Please don’t take my sunshine away…

Lost in Lost...

Enige tijd terug, bij de lancering van een nieuwe hypeserie, besliste ik om Lost toch maar eens te volgen. Het zag er lekker catchy uit, de eerste reeks wekte heel wat hu? Hoe? Wat? Wanneer? Waarom?-vragen op en het was lekker spannend en uitkijken naar de volgende keer. Seizoen 2 was al wat minder, seizoen 3 heb ik gemist en in seizoen 4 ben ik echt helemaal lost…
Het is ook traditie geworden met vriendin C. om elke maandag gezellig samen voor de tv te zitten om Lost niet te missen. Al volgen tegenwoordig eerder deze scenario’s:

Mezelf: Uh, hoe lang zitten die nu al op dat eiland?
Vriendin C: Mm 2 maanden zeker?
Mezelf: Uh? Hoes kan da? Zeker ni langer?
Vriendin C: Nenee zoiets.

Vriendin C: Hoe, waarom mag die ni daar bevallen?
Mezelf: Awel, alle zwangere vrouwen sterven daar toch met baby enal, daarom is die blonde daar, weette wel.
Vriendin C: Hoe maar Claire heeft toch nen baby gekregen daar?
Mezelf: Uh ah ja, ja seg dan weet ik het ni ze

Mezelf: Hoe? Van waar komt dieje nu ineens? Wa was daar weer mee gebeurt?
Vriendin C: Was dieje ni ontploft ofzo?
Mezelf: Ahja


Vriendin C: ja en iets me Sawyer op een vlot
Mezelf: ahja want dieje zijn kind was gepikt
Vriendin C: seg wat is da met de Sawyer zijn haar?
Mezelf: ja dat is echt zo’n pannekoekenlapke
Vriendin C: Oei wat is er nu juist gebeurd?

Mezelf: Hoe dieje werkt voor Ben ofwa?
Vriendin C: en wie is diejen andere?
Mezelf: Ik weet ni, maar dieje heeft iets met Penny te maken!
Vriendin C: Wat dan?
Mezelf: kweetni.

Vriendin C: die Claire heeft ook ni veel inbreng he
Mezelf: neen
Vriendin C: Hoe heet da kind van dieje zwarte weer?
Mezelf: uhm…
Vriendin C: Jackson?
Mezelf: ja zoiets. Der was toch ook iets me nen ijsbeer en da kind he?
Vriendin C: Hoe? Echt? Wanneer? En wa was da dan met diejen ijsbeer?
Mezelf: ja dieje dacht daaraan en dan kwam dieje tot leven.
Vriendin C: Ja? Gij weet da nog…

Mezelf: Hoe is da nu weer pauze ofwa?
Vriendin C: da kan toch ni? Ist ni gedaan? Waarom zeggen ze ni dat het gedaan is? Hebben we iets gemist?
Mezelf: … Nee tis ni gedaan, op de reclame zeggen ze “straks” dus dan komt er eerst nog een stuk

Mezelf: Aaaaaaah Walt heet da kind!
Vriendin C: ahja!

Mezelf: How zot, die zijn allemaal dood
Vriendin C: en nu? Seg en wa is da met diejen boot?
Mezelf: ja kweet ni.

Mezelf: Alle ’t is gedaan
Vriendin C: Ik volg ni meer zenne. Wat is er nu gebeurt?
Mezelf: Gho ja, ni veel he…


Ik heb het gehad zenne! Helemaal lost in Lost!

donderdag 18 september 2008

Sensoa? Geef mij maar Senseo!

’t Is dat ik gisteren in de auto naar StuBru zat te luisteren toen ik een man hoorde spreken over hun nieuwe website: Alles over Seks, dat ik dacht, man man, is dat nu bijkans gedaan met al die seks? Oh en belangrijk om ook te vermelden was dat het met “ks” was en niet met “x”, want dan zouden al die arme bloedjes op een verkeerde site terechtkomen die nota bene niets met hen te maken had.

’t Is dat mijn curieuze aard het meestal wint van mijn scepticisme en dus ben ik even een kijkje gaan nemen op bovenstaande.
Propere site, dat staat buiten kijf. Maar wat moet je daar in godsnaam mee. Gezien mijn leeftijd zou ik mij in de doelgroep moeten bevinden, maar ik had eerder een opgewaardeerd “Fancy” gevoel, je weet wel dat glossy boekje met lezersbrieven à la “ Ik heb gekust met mijn vriend, ben ik nu zwanger?”.

’t Is allemaal in een mooi jasje gestoken en het ziet er wel degelijk uit, maar ik blijf mij toch afvragen of dat allemaal wel nodig is.
De laatste tijd scheren de lullen en kutten je langs de oren.

Bovendien ben ik ervan overtuigd dat ook jonge kinderen van een jaar of 9 hun weg naar zulke sites vinden en daar ben ik niet echt voorstander van. Pas op, ik geef grif toe dat ze beter op zulke site terecht komen dan op één of andere hardcore pornosite, maar toch…
Wij deden het ook zonder zulke sites en wij zijn toch ook goed terecht gekomen??

Ik ben zeker fan van het doorbreken van taboes, maar vergeet alsjeblief niet om een beetje romantiek in stand te houden…
Of ben ik nu heel erg old fashioned?

woensdag 17 september 2008

Dat had ik niet zien aankomen!

Persoonlijke kennissen, vrienden en familieleden weten dat ik reeds enkele jaren lid ben van de brildragersclub. De bril is geen constante in mijn leven, maar wordt eerder doelgericht gebruikt voor dingen als daar zijn: veilig op de baan rondrijden, het lezen van bordjes van afritten, het herkennen van zangers op concerten of festivals, ondertiteling op TV en cinema lezen, etc.
Allemaal stuk voor stuk noodzaken in mijn leven, maar zo nu en dan durf ik al wel eens het dragen van de bril vergeten.

Gisteren reed ik van Hasselt naar Mechelen, maar omdat ik de richtlijnen van de GPS mevrouw vertrouw, had ik mijn bril voor 1 keer niet opgezet.
Wil het toch lukken dat net voor de Craeybeckxtunnel er een politiecombi mij voorbij zwiepte, samen met een donkere combi, naar mijns inziens een gevangenentransport.
Dus ik maar sjeezen achter de politiecombi en het gevangenentransport want zij palmden 2 rijstroken in omdat ze vlak naast elkaar bleven rijden met 4 pinkers en allerlei blauwe lichtjes enal. Dan ga je nu eenmaal niet langs rechts voorbij de combi rijden.

Vlak voor we de tunnel inreden verschenen er rode dingetjes achteraan de combi, maar het was mij ganz niet duidelijk waarvoor deze mochten dienen. Er leek wel een melding van het één of ander gemaakt te worden, maar zonder bril was het mij niet zo duidelijk ziet u… Dus ik maar graaien naar mijn brillendoos in mijn veel te grote handtas, terwijl nog steeds achter de combi aan sjeezen tegen 100km/u, iet of wat zwalpend op het middenrijvak omdat ik met 1 oog in de handtas zat en met het andere naar de rode lichtjes aan het kijken was.

Bleek nu dat, wanneer ik eindelijk mijn bril op mijn neus had gekregen – dat was zo ergens ter hoogte van afrit Kontich, gelijk toch een heel stuk van den tunnel – achteraan de combi een bordje stond te pinken met daarop: “Afstand houden!!”. Hmmm, ik heb dus ne goeie numero gemaakt bij de flikken gisteren…

Ach ja, ik reed met een zwarte camionette, het had gekund dat ik één of andere zotte free-the-prisoner-toer ging uithalen he!

I want these!

Ik ben volop bezig met het bemachtigen van onderstaande übercoole sneakers.
Als volleerde shoeaddict is er altijd plaats voor nog een paar extra sneakers op het uitpuilende schoenenrek.


Zeg nu zelf, how cool are these!

maandag 15 september 2008

Homoseksualiteit bij koeien

Vanmorgen zag ik een koe een andere koe bespringen. Homoseksualiteit bij herkauwers?
Wie zijn ze, waarom en hoe lang houden ze het al verborgen?!

Fieps moestuin

Momenteel ben ik mij volledig aan het verdiepen in het aanleggen van een eigen moestuin.
Echt waar, volgens mij is dat binnen een aantal jaren weer helemaal hip! Bovendien is mijn toekomstige tuin groot genoeg om 20 moestuintjes aan te leggen, het zou zonde zijn om er dan geen te maken.
En hoe geweldig zou het niet zijn om te kunnen zeggen: “oh, misschien nog wat bieslook op de patatjes zou lekker zijn, ah maar ik zal dat snel eens in de tuin gaan afknippen se”!
Bijgevolg heb ik dagelijks visioenen van houten bordjes met “Fieps moestuin” en weelderige bloemkolen, bodemstalen worden volop genomen en plannen van mogelijke indelingen worden getekend.
Ik ben volop research aan het plegen in een “Je eigen moestuin”- boekje, maar toch heeft het kweken van groentjes nog heel wat geheimen voor mij. Zo blijf ik vooral stilstaan bij het hoofdstuk “De grond zaaiklaar maken” en zijn vragen als: “Hoe moet ik juist ophopen?”, en zijn: “Welke groentjes moet ik wanneer juist beginnen zaaien?”, de grootste demonen van mijn nachtelijke slaap.
Zelfs ingenieuze systemen voor het bewaren van zaadjes in het tuinhuis zijn reeds bedacht, net als de locatie van de moestuin in de tuin.

Nu alleen nog een volleerd moestuinhouder bij de gillet scharen om mij de beginselen der tuinieren stap voor stap te tonen…

donderdag 11 september 2008

So I have been told...

Wist u dat ik in een vorig leven ergens in de 1800 een harpspeelster was? En een damn goeie ook! Zo goed zelfs dat ik aan geen man geraakte omdat ik zo opging in mijn muziek.

En wist u dat ik toen ook bij mijn tante woonde in Wenen omdat ik daar meer kansen kon krijgen? En dat ik daar pretty bekend was daar in Wenen?
...
Ik wist dat ook niet (meer).

maandag 8 september 2008

De hemel in het klad is goed genoeg voor mij

Je hebt zo van die BV’ers waarvan je als iemand je vraagt “Wat doet die mens nu eigenlijk”, niet zo goed weet wat je nu juist moet antwoorden. Acteur, zanger of misschien presentator? (Ik verwijs hier bewust niet naar een specifieke BV)
Maar als iemand mij vraagt: Bart Peeters, wat doet die mens nu eigentlijk feitelijk? Dan kan ik niet anders dan hem op een muzikaal voetstuk zetten.

Dat hij Eurosong heeft gepresenteerd of het Peulengaleis volkwetterde, dat hij de Sint persoonlijk kent of Jos Bosmans beter dan ooit neerzette, dat doet er eigenlijk allemaal niet toe. Het is een entertainer, maar laten we hem alsjeblieft vooral herkennen als muzikaal entertainer.

Deze lofzang niet voor niets natuurlijk, gisteren – jawel op zondagnamiddag tussen de gezinnetjes en bomma’s – zag ik de première van zijn nieuwe muziekale theatertoer “De Hemel in het klad”.
Over geklieder en half werk was er echter geen sprake want net zoals zijn vorige concerttoer “Slimmer dan de Zanger”, is ook deze plaat een schot in de roos. Al zijn de songs van de Hemel in het klad net ietsje politieker en maatschappelijk getint. Which is nice, in tegenstelling tot al de teenage love story songs van deze tijd.
Natuurlijk haalt Bart Peeters zijn kaas soms wel van iemand anders’ boterham, maar dat doet hij zo respectvol en vernieuwend, dat geen kat ermee inzat en zelfs stiekem nog om meer vroeg. Zo kon ‘Kanonbal’, de vrije vertaling van Damien Rices’ Cannonball, zelfs een steen doen vliegen.

Persoonlijk ben ik niet zo’n fan van Regi’s remix van ‘AAA’, maar ik heb zo’n lichtblauw vermoeden dat Bart Peeters dat zelf ook niet helemaal was. Al was dat voor hem een makkelijke promotiestunt voor zijn nieuwe CD en de satirische song ‘Leve de deejays’.

Ach ja ik kan nog eindeloos doorgaan, maar uiteindelijk komt het allemaal neer op 1 ding: zet eindelijk al die vooroordelen aan het adres van de heer Peeters opzij en durf zijn concert mee te pikken. De Hemel in het klad was voor mij helemaal af.

woensdag 3 september 2008

Aanvulling op het lijstje mijn gekke papa en ik

Maar helaas kreeg dit gekke papa en mezelf verhaal nog een gekker staartje!
Laten we alles nog eens even op een rijtje zetten:
Een 2 weken later kwam de papa mij met zijn machien ophalen om te gaan eten. Ik zat op de passagiersstoel naar oordopjes te hunkeren en geweldig hard te hopen dat die blikken doos steviger was dan ze mij deed vermoeden.
Het gesprek op restaurant ga ik nu niet helemaal uit de doeken doen, maar het ging erover dat ik het vroeger wel leuk vond dat we paarden hadden en dat ik, moest ik meer tijd hebben, misschien wel terug paardrijlessen zou gaan volgen.
Goed, de avond kwam aan zijn einde en ik mocht een keer in neutraal gas geven met de Porsche voor ik weer aan mijn voordeur werd afgezet en enigszins verward mijn bed inkroop.

Om een lang verhaal kort te maken:
Gisteren ben ik met de papa de wei ingetrokken om mijn splinternieuw paard Sem te gaan bekijken. Daddy bought me a horsie.
Ongelooflijk toch! Ik heb daar helemaal niet achter gevraagd, laat staan dat ik de tijd of geld heb voor dat beest.
Langs de andere kant voel ik mij nu geweldig verantwoordelijk voor dat beest en hoop ik dat hij het goed zal hebben want ik ben bang dat mijn gekke papa in zijn gekke zelve dat beest gaat verwaarlozen.
Misschien moet ik een censuur gaan invoeren in de conversaties met de papa. Al blijft het natuurlijk spannend zo, je weet nooit wat je nu weer te horen zal krijgen als de telefoon rinkelt en Pa belt… op mijn scherm verschijnt…

Het lijstje mijn gekke papa en ik

De categorie mijn gekke papa en ik heeft alweer vreemde proporties aangenomen de laatste tijd.
Na voorgaande oplijstingen kan het dus inderdaad nog straffer.
Ik wou er eerst niets over vertellen, maar bedacht mij dan toch dat het te mooi is om te laten liggen.
De geschifte soort mooi, niet de engelengezangstartende soort mooi.

Een dikke maand geleden vond onderstaand telefoongesprek plaats:
Papa: Hey Fieke, seg ik heb een verrassing voor u!
Mezelf: Ah?
Papa: Jaja, tis echt een verrassing (let vooral op het laatste stuk dat reeds weggevallen was)
Mezelf: En wat is het dan?
Papa: Ge gaat echt verschieten!
Mezelf: Uhm… (denkt 5 seconden na en vraagt dan enigszins twijfelend, maar toch ietwat lachend…) Ge hebt toch gene Porsche gekocht zeker?!
Papa: (stilte)… Ja! Hoe weet gij da?
Mezelf: Euh, ik weet ni, da kwam juist in mij op. (twijfelt nog even of dit gesprek wel echt is of een spinsel van haar dagdromen)
Papa: Alle, jaja, ’t is nogal een machien zenne! Nen donker blauwe met blablabla pk en blablablablablabla (begint technische uitleg)
Mezelf: … (staart bedenkelijk voor zich uit)
Papa: jaja ik zal u is komen halen hé! Dan kunde der is me rijen enzo! Da vliegt nogal zenne!
Mezelf: ik rij ni me da machien.
Papa: Jaja, daar zit wat achter zenne, trekt nogal!
Mezelf: Ge kunt verdorie zien da ge dermee uitziet e! Da kost kweetni wa geld, hebt daar nu geen accident mee he! En durft ni te drinken als ge daarmee rijdt he!
Papa: Nenee (vrolijk negerend) alle, ik kom u dan volgende week der is mee halen e!
Mezelf: Euhm… Ik laat nog wel iets weten.
Papa: Goe, alle, joeee!
Mezelf: dada…

Ik was behoorlijk van mijn melk. Ik ben ook nog steeds aan het zoeken achter de betekenis van de zin “Ik heb een verrassing voor u”.
Een attack zou een mens van zo’n vader krijgen!

maandag 1 september 2008

I can't get no sleep...

Kent u dat gevoel dat u ’s avonds gaat slapen en uzelf al zorgen begint te maken over het feit dat u ’s ochtends vroeg moet opstaan en aldus zo snel mogelijk in slaap moet vallen?

De meerderhelft van dit lezerspubliek moet zich hier wel in herkennen, al was het maar die ene keer in het jaar dat u met die lekker toeristische Neckermannvlucht om 06u23 richting Benidorm vliegt en bijgevolg om 04u00 staat aan te schuiven aan de incheckbalie.

Nu zorgen die zorgen er bij mij over het algemeen voor dat ik nóg minder de slaap kan vatten.
De wetenschap dat ik om 5u45 fris en monter uit mijn bedstee moest rollen, zorgde ervoor dat ik rond 01u45 matig tot zeer gefrustreerd en luid zuchtend naar mijn wekker lag te staren.
Een eindeloos respect voor de medemens die last heeft van insomnia groeide met de tergend traag voorbijtikkende seconde.

Bijgevolg:
  • bloeddoorlopen ogen
  • een frequentie van 4 maal per minuut door de ogen wrijven
  • verlaagde concentratie
  • gevaar op de baan wegens constant gevecht tegen vermoeide ogen
  • weet ik nu al dat ik slechts met een half oog naar Lost zal kijken en bijgevolg de gehele pointe waar we al 4 seizoen lang op wachten volledig zal mislopen. Verdorie toch!