zondag 28 december 2008

La Fôret de La Fie en Rose

Vandaag hakte ik boom.

En dat met een echte zaag en een flinke portie zaagkracht (die realistische gezien toch licht te verwaarlozen was in de aanblik van de ferme houthakker met bijl).
En zonder bloedende schrammen als gevolg!

Ik had dat gelijk nooit in mezelf gezien zo.

Oké, er waren ook een heleboel twijgjes bij die slechts een kleine aanraking van de zaag nodig hadden, maar aanmaakhout is ook belangrijk!
Dat maakte hij mij toch wijs terwijl hij trots over mijn bolletje aaide.

zondag 21 december 2008

C'est la manie

4 nieuwe alinea's op een blad, 5 zinnen opnieuw getypt, toch maar alles weggevaagd.
Lyrics vol herinneringen en woorden zonder inhoud.
Muziek houdt geen steek en gedachten worden niet geklasseerd.
De feestdagen zijn niet meer wat ze geweest zijn...

donderdag 18 december 2008

Willekeur

Losse flarden die mijn week aan elkaar lijmden:
Matthias Schoenaerts, kerstboom, gezucht, Lenny en de wespen, thee citroen, de Oervrouw, Hartelijke Groeten, kerstlichtjes, schuldgevoel, CIA, Bart Peeters, auto, schrijven, foto’s, verlangen

Maak daar maar eens een samenhangend geheel van..

dinsdag 16 december 2008

efFictief

Gisteren overviel haar een zweem van melancholie terwijl ze in een geruststellende donkerte door het kleine dorp reed.
Het kon ook verdriet om langzaam vervagende beelden zijn waar zij toch zo halsstarrig naar tracht te grijpen.
De oorsprong van haar oorsprong lag reeds lange tijd aan diggelen, maar zelfs de plek waar het begin is begonnen, werd platgegooid.

Ze voert een eindeloos gevecht met het verlangen naar warm verlichte kamers en licht behangen bomen omdat zij net dat verlangen van geen vreemde kreeg.
Net als haar constante gewetenskwestie tussen zin voor onafhankelijkheid en de drang naar een beschermende afhankelijkheid.
Haar strijd wordt langzaam gestreden met een traan die de stilte in haar hoofd doorbreekt, maar de materie onveranderd laat.

De radio vraagt zich af of de zee zichzelf nooit moe wordt.

Het meisje was moe van zichzelf, maar liet zich gemoedswillig meedeinen op de golven en viel in slaap in een veilige haven.

maandag 15 december 2008

Beeldige jaloezie

De laatste tijd is mijn interesse voor webdesign en photoshop geweldig aangewakkerd.
Helaas zitten de cursussen van mijn schooltijd ver opgesloten in een stoffig archiefkastje in mijn hoofd en fysiek waarschijnlijk in een stoffige kartonnen doos in de kelder.
Ik kan de laatste tijd gigantisch jaloers worden van een goede photoshop collage of een strakke website.
Dit bijvoorbeeld:
© Jesse Owen
Eenvoud en toch… Daar word ik dus horendol van…

Er zijn al wat boeken aangekocht, maar echt de tijd ervoor hebben, blijft natuurlijk onbetaalbaar en vaak onhaalbaar.
Toch zou ik maar wat graag aan een avondcursus beginnen, moest zoiets bestaan.
En ik had misschien beter een extra cursus op mijn hogeschool gevolgd, dat had me ook al een heel eind vooruit geholpen, maar ja, mevrouw wou schrijftster worden en kwam in televisieland terecht…
En dat terwijl de eerste keuze toch sterk door de initiatieles dreamweaver in gedrang kwam, maar ach, I had a dream…

Dus, iemand die een goede webdesign- of photoshopcursus in het Antwerpse kent (Mechelen would be nice), is altijd welkom om dat met Fielosophie te delen.
Of indien een goede ziel wekelijks online geduld kan opbrengen, zal daar eeuwig respect voor opgebracht worden.
Voorlopig hou ik het bij freewheelgerommel en gepruts en een blog bij gebrek aan iets beters.

Gegroet gij goed humeur

Sophie groet ’s morgens de dingen:
Dag veel te vroege wekker die 4 keer moet snoozen vooraleer er uit het bed wordt geklommen

Dag koude auto
Dag slechte ruitenwissser
Dag 5 camions met aanhangwagens tegen 50km per uur

Dag zonneke zon achter de wolk
Wolk en zon
Op een bewolkte zondag
Goeiendag

D a a – a g goed humeur
Dag kleine glimlach
Dag nieuwe dag dag dag

woensdag 10 december 2008

Suppression des memoirs...

Mijn nieuwe job is gelokaliseerd op 20 meter van een treinstation.
Een rustig treinstation weliswaar. En een goed geïsoleerde joblocatie gelukkig.
Maar eens om de zoveel uur gaat er een bel die de voorbij dreunende trein aankondigt.

Het is dan dat mijn geheugen terugflitst naar een vergeten herinnering van speeltijden en lesuureindes, van naar buitenhollende kinderen en veel te korte kwartiertjes.

Het is ook dan dat ik een onweerstaanbare, niet-controleerbare drang naar mandarijntjes en speculaas met chocolade krijg.

Godverdomse psychologie!

woensdag 26 november 2008

De Zotte ZoektermLijst

Deze maand is de zotte zoektermlijst alweer een lijst waarbij elk zoekfragment zich een kronkelweg heeft gebaand tot in mijn blogposts, en hoe…

6: for old times sake – daar was ik al langer mee bezig, maar ik ga het toch gewoon vragen! Wien van jullie kent het liedje “Speel niet met Vuur” van Petra nog? Je weet wel, for old times sake! “Speel niet met vuur, speel niet met vuur, weg met het vuil, weg met het vuil!” Ik zoek dat al geringe tijd op mp3, maar dat levert mij alleen maar porno op…

2: pop in wonderland – mag volgens mij in voorgaande rubriek gepost worden.

13: bodygard – deze blijft populair, heel wat mensen denken dus aan hun persoonlijke veiligheid. Moest ik iemand een bodygard kunnen schenken, dan zou ik er nog eentje bovenop doen aan Obama, die mens zal dat volgens mij kunnen gebruiken.

10: de moestuin – is voorlopig nog gewoon grastapijt, maar ik beloof dat hij ooit zal groeien en bloeien en ik dan tot vervelens toe zal schrijven over mijn heerlijke zelfgekweekte worteltjes.

33: eekhoorn is een knaagdier – ik vermoed dat er een spreekbeurt over de eekhoorn moest gemaakt worden, gezien de hoge zoektermfrequentie. Wel beste kindjes, ik kan u met zekerheid vertellen dat een eekhoorn een knaagdier is en ik meen mij te herinneren dat hun geheugen zich beperkt tot de dag van gisteren.

36: lekker wijf – altijd bescheiden blijven, heeft men mij geleerd.

12: mobistar center – dit jaar nieuwe vrienden gemaakt daar, onmiddellijk daarna ook teleurgesteld geraakt in de kortstondigheid van de vriendschap wanneer die iPhone toch niet zo snel kwam als beloofd.

15: waarom is een koe een herkauwer – past ofwel bij die andere spreekbeurt of anders in de rubriek nachtelijke wonderings. Ik moet daar nog eens over denken.

8: roze kerstboom – wordt een hit dit jaar, roze is het nieuwe groen I tell you!

vrijdag 21 november 2008

Nachtelijke wonderings

Wat een paar collega's van mij en mezelf ons nu al geringe tijd afvragen, is hoe dat nu eigenlijk juist zit met die spookrijder en rechts aanhouden.

Dus, we vatten even samen: de radioboodschap gaat als volgt: "Er is een spookrijder gesignaleerd op de ... Houdt uiterst rechts en haal niet in".

Euhm, hallokes? 't Moet zijn dat mijn verstand dat niet kan vatten want hoe moet die mens ooit nog van de autosnelweg afraken als iedereen rechts rijdt, de kant van de afritten nota bene.

Second of all, als iedereen rechts moet houden, moet het zijn dat de spookrijder zich op het linkerrijvak, aka het derde rijvak bevindt. Hoe is die mens daar in godsnaam geraakt? Dat betekent dat ie twee rijvakken mét verkeer dat in tegengestelde richting komt, moest over geraken!
Ik zien et nie ej...


En dan is er nog zoiets: Als een prostituee haar maandstonden krijgt eens om de 3-4 weken, is zij dan een week werkonbekwaam of hoe gaat dat dan?

Ik smeek u, verlicht de zwaarte van deze slaapwegvretende vraagstukken...

donderdag 20 november 2008

Sarah Bettens potverdekke


Donderdagavond ging ik – totaal onverwacht weliswaar – naar de Belgische première van de theatertour van Sarah Bettens.
En laat ik maar al beginnen met de zeggen dat ik dat echt fantastisch vond.

Ik ben al een fan van Bettens’ stemgeluid sinds de cd Cocoon Crash omdat er voor mijn part niemand zo goed rauwheid en zachtheid in eenzelfde song kan leggen als zij.
Haar hese stem heeft mij als jonge bakvis meermaals geïnspireerd om zo hard te roepen dat mijn stem dan toch voor één dagje lekker hees klonk. Met heel wat melk met honing tot gevolg en een met de vinger wijzende mama.

Toen de volwassenheid optrede, verdween die drang gelukkig, maar het kippenvel bleef wel plakken.
Al vond ik dat haar cd Shine wat te wensen over liet, want die werd ergens achteraan in het cdrek gedropt om daar langzaam maar zeker met een laagje stof bedekt te worden.

But she’s back, en hoe me dunkt. Deze keer geen rock, maar heerlijke covers van Ella Fitzgerald, Otis Redding, Marvin Gaye en ander van dat lekkers.
En laat heerlijke sixties en seventies songs nu één van mijn muzikale stokpaardjes zijn.

Ik sla me ook al een hele dag tegen het hoofd omdat ik vergat de CD van al dat moois te kopen. En helaas is die exclusief op de concerten verkrijgbaar, off corse…
Dat wordt dus nog even nagelbijten, Ebay teisteren en iTunes afschuimen.

Een honingzoete, schorre, nostalgische sessie met heel wat kippenvel als gevolg. Never Say Goodbye Sarah, please don’t.

't Is van de reklam

In de ongelooflijke queeste naar het zoeken van het geschikte witte kool recept, botste ik op een – naar mijn bescheiden mening- toch wel zeer handige no nonsense receptensite.

Ik hou niet zo van recepten met een eindeloze ingrediëntenlijst want als deze langer dan 8 wordt, is mijn goesting al lang over.
Evenmin hou ik van kruiden die als chinees in de oren klinken (ook al zijn ze dat vaak effectief) want de meest geavanceerde winkel in mijn buurt is de Partner GB of Lidl en there is just no way dat je daar een uitheems kruid kan vinden…
Dus hou ik gewoon van simpele, makkelijk te maken, weinig voorbereiding innemende, smaakvolle gerechtjes! En Jenthe slaagt daar wonderwel zeer goed in.

Oké, het zijn vaak de typische gerechten, maar hey, ik ben dan ook in oorsprong een plattelandsmeisje.

Dus, als je op zoek bent naar een gerecht met een specifiek ingrediënt of gewoon iets simpel en snel of een gerecht dat je grootmoeder wel eens maakte, klikkie klikkie!

dinsdag 18 november 2008

Things that need to be done

Aka het lijstje dat deze week beetje bij beetje doorgestreept moet worden:
- stof afdoen
- stofzuigen
- dweiltje slaan
En graag in die volgorde. Ondervinding leert mij dat er niet mag gemixt worden in bovenstaande rangorde. Ook niet onder het moto “Doe eens lekker gek en rommel met een lijstje”. Het brengt je alleen maar 3 uur langer werk en een frustratie bij elke keer er een bol stof van de vensterbank op de natte vloer valt.

- pompoensoep maken
- opzoeken welke pompoensoep ik nu juist zal maken. De keuze is fucking oneindig: pompoen wortel, pompoen tomaat, pittige pompoen, gewone pompoen,… *Aaaaah*
- witte kool maken
- opzoeken hoe je dat nu eigenlijk maakt én for starters hoe je dat nu eigenlijk moet snijden *
* Er kan bij voorkeur gemixt worden in bovenstaande oplijsting

donderdag 13 november 2008

Is this it?


Ziehier, een bij elkaar raapsel van waar mijn blog nu eigenlijk allemaal om draait.

Volgens mij gaat het zo: Mijn leven is een programma waar je gewoon naar moet kijken zolang je eekhoorngeheugen je toelaat om geen enkele elke aflevering te missen, maar geen nood het initiatief voor de DVD komt!

Ik ben stiekem toch een beetje teleurgesteld dat niet alleen mijn leven, maar blijkbaar ook mijn blog, om televisie draait. Dat lijkt zo banaal allemaal...

Ach ja, benieuwd wat voor leuks dit weer geeft binnen een post of vijftig...

dinsdag 11 november 2008

Doodgraag Leven

Toen ik de allereerste keer de trailer van Doodgraag Leven over het scherm zag rollen werd ik zo in het televisietoestel gezogen dat alles er rondom er even niet meer toe deed.
Het was één van die programma's die ik gewoon moest en zou volgen, daar kon nu eenmaal niet omheen gegaan worden. Dat moest gewoon.

Toen de eerste aflevering op antenne kwam had ik allerlei dingen te doen - bij wijze van uitvlucht -, toen de tweede aflevering uitgezonden werd, zat ik ergens over de oceaan heen en toen ik voor de derde keer op rij een aflevering miste, onderdrukte ik een gedachte die zei "je wil gewoon niet kijken".

Tot vandaag, toen ik niet anders kon dan eindelijk te kijken naar dàt programma.

Ik keek maar met een half oog en had plots weer duizend en één andere dingen te doen. En toen zag ik op de koop toe nog eens een jongen die ik herkende als een vriend van een meisje dat in mijn klas heeft gezeten...

Ik heb heel veel bewondering voor die mensen. Zij die al hun angst, boosheid, zorgen en dergelijke aan heel Vlaanderen willen laten zien. Maar bovenal een stukje herinnering voor hun familie wil vastleggen, voor eeuwig.

Ik vind het een fantastisch initiatief zo'n programma. Maar het is niet voor mij.
Ik kan er niet naar kijken en ik wil er niet naar kijken.

Er komen veel te veel herinneringen naar boven bij elk fragment, bij elk detail, bij elke emotie die ik op dat beeld zie verschijnen. Bij elk wachtmoment, bij elke traan, bij elke voorbereiding, bij elk gesprek met geliefden en familie.

Maar stiekem ben ik ook jaloers. Jaloers omdat die mensen een uniek stukje van zichzelf in leven laten, zelfs als dat leven oneerlijk te vroeg beëindigd wordt.
Ontzettend graag had ik zo'n DVD gehad vol met gesprekken, beelden en schakelmomenten van mijn mama.
Ontzettend graag zou ik willen teruggrijpen naar zo'n DVD als het even moeilijk gaat. En moeilijk gaat het nog vaak.

Maar helaas kan ik dat niet, en daar probeer ik me stilletjes aan bij neer te leggen. Maar vergeef mij dat ik dan pas voor een programma als Doodgraag Leven. Ik ben er waarschijnlijk niet sterk genoeg voor.
Ik ben me ook bewust van het feit dat ik dan toch vertrokken ben voor een half uurtje door de tranen heen kijken naar herinneringen die ik liever nooit had gehad.

Nogmaals, ik vind het een prachtig initiatief zo'n programma, het is een afdruk die de dood overstijgt.
Maar het is niet voor mij.

maandag 10 november 2008

Onomwonden gedachtenstorm

Volgens Frank Deboosere wordt het een goede avond voor de windmolens in ons land.

Volgens mij wordt het gewoon een slapeloze nacht voor de slechte slaper onder ons.

al zou het wel eens leuk zijn om zo'n stevige windstoot door al je lossen gedachteneindjes te laten blazen en zo met een frisse bries opnieuw te kunnen beginnen denken.
Natuurlijk is dat gezien mijn eigenste eekhoorngeheugen geen al te best idee omdat al mijn gedachteneindjes zonder knoop erin dan volledig verloren zouden zijn.

...

Helaas is met die gedachte mijn oorspronkelijk gedachteneindje er met de wind vandoor gegaan in de mallemolen van mijn eekhoorngeheugen.

Of zoiets toch...

vrijdag 31 oktober 2008

Of toch nog even niet...

Ik blijf nog een maandje op mijn werk plakken. Dat werd mij vannochtend gevraagd op de dag dat ik een ander contract moest gaan tekenen.

Does that make me popular?? :)

donderdag 30 oktober 2008

Uit Het Huis...

Ik slaap al een tweetal nachten erg slecht en ik kan er de vinger niet op leggen of dat nu een overblijfsel van de jetlag is of het feit dat mijn laatste dagen op het werk geteld zijn.
Zonet ben ik begonnen met het uitwissen van mijn sporen, door mijn kastje en mijn computer uit te kuisen.
Weg uit de veilige haven en hup de wilde, onbekende zee in.
Ach ja, het komt wel goed, ik ben nogal een waterrat gelukkig en de vaarervaringen die ik heb opgedaan, komen nog van pas...

woensdag 29 oktober 2008

Mac A. Fie!

JEUJ! Ik heb het beste verjaardagskado ever gekregen!

Eindelijk hoeven familie en vrienden niet meer lastig gevallen te worden met gezeur en geknor over hoe graag ik dan wel een MacBook wil, maar hoe hard dat financieel niet haalbaar is!
Ik doe een stapje in de wondere wereld van Mac, how cool is that, hu!

De komst van deze nieuwe computer - oké oké dat is al een inbreuk op regel 1: Noem een Mac nooit zomaar een computer - maakt ook dat ik mij aan een gemaakte afspraak moet houden.
Bijgevolg zal ik mij vanaf heden verdiepen in het website maken en webdesignen!
Alle tips zijn welkom trouwens want ik zit duidelijk nog maar in het stadium: Webdesign for dummies. En dat is dan ook effectief het eerste boek dat ik in NY gekocht heb!

Wat is het toppunt van slechtheid in een cinema?

Afgelopen zaterdag ben ik, zoals het een goede Bart De Pauw en Erik Van Looy fan betaamt, naar Loft gaan kijken.
Gezien de stormloop beslisten we om een half uurtje vroeger te vertrekken, kwestie van een nekverrekking te voorkomen bij het kijken naar 5 overspelige mannen.
Dus wij maar wachten voor we de zaal in mochten, gelukkig is mensjes kijken een leuk optioneel tijdverdrijf van mezelf.

Helaas werden we geconfronteerd door de evilness van de doorsnee cinemaganger want toen de vorige vertoning gedaan was en het volk uit de zaal kwam, passeerde er een dame die tegen haar partner zei: “Zullen we de film voor die mensen hier eens verkloten?”.

Een enkele wenkbrauw van mijnentwege schoot de hoogte in en er was een kleine aarzeling om op dat moment heel hard mijn beide oren dicht te houden en luidkeels lalala lalala laaaa te gaan zingen. Doch, mijn geloof in de goedheid van de mens won het en toen diezelfde vrouw de clue van het hele verhaal gewoon boem bats in ons gezicht vertelde – goed wetende dat wij het volgende uur met niets anders bezig zouden zijn dan met “zou die nu echt zo gestorven zijn?? Nee die kan het niet zijn want die vrouw zei,…” – verloor ik mijn geloof ik de goedheid van de mens op aarde.
Hoe slecht kan je nu zijn!

Gelukkig bleek op het einde het verhaal toch niet helemaal juist te kloppen, maar toch, zoiets is biezonder ongehoord.

Dan kwam daar ook nog bij dat we de ongezonde gewoonte hebben opgebouwd om in de cinema nacho’s te kopen. Maar omdat smaken nu eenmaal verschillen, eindigen we altijd met een klodder kaas en een klodder tomaat midden op die nacho’s. Dat is allemaal goed en wel als je aan het begin van de film bent en de grote stukken nog lekker van tussen de sausjes kan plukken.
Maar naarmate de film vordert en de nacho’s kleiner en verbrokkelder worden, smeken wij echt om een streepje daglicht in de film.

Er is volgens mij niets zo erg dan nacho’s eten tijdens een film die zich ’s nachts afspeelt! Wanneer er eindelijk een verlichte scène passeert, vliegen wij op de nacho’s om op die manier vettige vingers te vermijden.
Helaas durven die streepjes daglicht weer snel over te gaan waardoor mijn vingers gelijk een beetje een vettige boel worden.



Ge kunt er dan ook geld op zetten dat ik nachosaus op mijn jasje, trui of broek heb gemorst!
Edoch, al bij al was het een erg gezellige avond met een erg goede film! En de nacho’s… die blijven we gewoon verder bestellen tijdens de film…

Oh en binnenkort meer over New York wanneer de fotootjes er zijn!

vrijdag 24 oktober 2008

Nog even geduld...

Ik was een weekje in New York en bijgevolg helemaal niet in de blogosfeer terug te vinden.
Er komt heel snel NY nieuws, maar nu nog even afkicken!

woensdag 15 oktober 2008

Sollicitare

Ik vind weer eventjes amper de tijd om aan het bloggen te slaan. Dat heeft te maken met het feit dat ik mij vooral heb beziggehouden met het maken van mijn CV (want die was nog onbestaande...) en volop aan het rondmailen ben.
Na 2 fantastische jaren op mijn werk, is het tijd om verder te gaan en een nieuwe job te zoeken. Zo gaat dat dan, als het minder goed gaat in de sector, moeten de mensen zonder vast contract het bekopen... Nu ja, het heeft geen zin om achteruit te kijken en aldus ben ik aan het solliciteren geslaan.
Benieuwd wat er uit de bus komt en gewoon allemaal keihard duimen he!

woensdag 8 oktober 2008

Wat ik mij nu afvraag

Is of het wel normaal is dat mijn haar wat wit ziet van de droogshampoo die ik gisteren heb uitgetest. Kreten van eeeiiiiikes en iejuw die was haar haar niet echt, worden waarschijnlijk geslaakt, maar het is echt de eerste keer dat ik dat testte. Ik dacht, stel dat ik nu ooit in een situatie beland waarbij dat er geen mogelijkheid meer is om mijn haar te wassen (als daar zijn: een week geen wateraansluiting, een zwarte trektocht door één of ander verdoken land, zonder gewone shampoo vallen, ontvoerd worden door aliens, te lang snoozen waardoor het te laat is geworden om te douchen,... ik zeg zo maar iets he), dan moet ik toch weten of droogshampoo een waardig alternatief is he.
Hm, misschien moet ik de handleiding nog eens doornemen, of misschien gewoon stoppen met snoozen en die fles in de vuilbak smijten...

maandag 6 oktober 2008

Dekselse bokaal!

Aargh, een kwartier geworsteld met de bokaal krieken. Kutzooi zo zonder man in huis!
Vanachter op de bokaal geklopt, met het randje tegen het aanrecht geklopt, handdoek geprobeerd en bokaal in alle mogelijke richtingen gedraaid.

Uit armzaligheid dan maar op het internet op zoek gegaan naar een mogelijke bokaalopentip.
Een minuutje het deksel onder warm water houden en het zaakje was zo gepiept.
Driewerf hoera voor fysica :)

ps: De buurmannen waren echt geen optie...

Blech week coming up...

Oktober is nogal een vermoeiende maand voor mij. De should have been verjaardag van mama komt eraan, net als de obligatoire herdenkingsmis.

Gelukkig zijn er ook weer wat dingetjes die mijn maand oktober opvrolijken en de donkere wolken heel erg hard wegduwen!
Zo gaat mijn nicht very soon bevallen van een knappe baby - dat kan gelijk niet anders gezien de genen, komt mijn verjaardag eraan en zo ergens tussenin die 2 dingen ga ik nog een New York tripje doen. Net als die andere helft van de bevolking die dit jaar geweest is, that is.

As I come to think about, zo blech zal het allemaal wel niet zijn deze en volgende week want weegschaalgewijs overwinnen de leuke dingen big time.
Maar toch, u weze gewaarschuwd moest mijn zonnetje een dag niet schijnen en dat zich weerspiegelen in mijn posts...

Thanks for asking by the way!

Oh, en als je graag wil weten hoe Coldplay was, verwijs ik je graag door naar hier en ook naar hier.
Omdat ik het niet beter zou kunnen zeggen en eerlijk gezegd er ook te moe voor ben!

zondag 5 oktober 2008

This sucks!

Ik verontschuldig mij al voor deze post nog voor u de kans hebt gekregen om hem te lezen.
Deze post is een momentopname en morgen ben ik al weer helemaal over dit gegeven heen.
Maar nu, nu moet ik het gewoon even kwijt.


Vandaag heb ik mij geërgerd aan mensen die alles in hun schoot geworpen krijgen.
Nee, correctie, ik heb mij geërgerd aan mensen die alles in hun schoot geworpen krijgen en niet beseffen hoe goed ze het wel hebben.
Ik heb mij al heel wat jaren geleden over het feit gezet dat sommige mensen nu eenmaal makkelijk door het leven wandelen. Dat zij gestuwd worden door een soort van geluksstroom die hen rustig door het kabbelende riviertje - het leven genaamd - leidt.
Andere mensen moeten helaas stevig raften over de wilde schuimkoppen om die woeste zee te doorklieven.

Nu op zich ben ik heel blij voor die eerste groep mensen, ik ben ook eerlijk genoeg om toe te geven dat ik best jaloers ben op die groep. Maar ik vind het niet érg, zo'n verschillen zijn nu eenmaal nodig en ik troost mij met de gedachte dat je stevige armen krijgt van al dat raften.

Maar wat mij echt geweldig op stang kan jagen is dat er mensen zijn die alles in hun schoot geworpen krijgen en dan niet eens beseffen hoe fantastisch ze het wel hebben.
Het enige wat ik mij dan echt afvraag, is wat er met die mensen gebeurt als hun zekerheden wegvallen. Of misschien vooral dan papa zijn portemonnee en de zorg van mama...

vrijdag 3 oktober 2008

Green green jealousy!

Gewoon even zeggen dat ik toch lekker tickets heb voor Coldplay zaterdag! En dat ik er lekker eentje cadeau doe aan mijn allerliefste jarige nicht!

Coldplay will be great! nananananana!

donderdag 2 oktober 2008

Ssssssslaaaaapp, Kaaa waaaaakt over jououou...

Ik ben altijd één van de eerste mensen geweest om te zeggen dat visualisaties bij meditatie gewoon niet voor iedereen is weggelegd.
Niet dat ik iedere week zit te mediteren, maar de enkele keren dat ik het heb geprobeerd - en believe me, ik heb hard geprobeerd - gebeurde er niets. Nada. Noppes. Nul.

Hoewel ik een grote interesse heb in healings, ben ik er nog niet in geslaagd om die deur open te doen. Ik heb hooguit eens door het sleutelgat gekeken misschien.

Tot vorige week that is. Want vorige week was ik op een bijeenkomst en had ik tijdens zo’n 10 minuten een heel erg ongewoon gevoel. Het was alsof ik plots 2 meter langer werd. Een beetje te vergelijken met een slang die in een mandje zit en die heen en weer beweegt wanneer ze probeert over de rand te kijken.

Ik schonk er verder niet veel aandacht aan. Ik was moe, het was koud en iedereen zal wel eens zo’n gevoel hebben.

Totdat ik 3 nachten later nog steeds geen oog had dichtgedaan, ongelooflijke krampen had en zeer snel van mijn stuk werd gebracht waardoor ik overging in gemopper en overleg met mezelf. Het leek eigenlijk allemaal wat belachelijk, tot ik even een kleine research ging doen.

Ik weet voorwaar zeker dat ik Kundalini heb ervaren. And might I say that I find that mighty cool!

dinsdag 30 september 2008

Evening Confessions - part 1

Oké, ik ben medeoprichter van de Facebook-group "We loooove Copacobana" en ben terug te vinden op alle foto's.
Does that make me an idiot?

maandag 29 september 2008

Breinbreker: Op het lijf geschreven

Ik zit al een hele tijd met het gegeven: Ik wil een tattoo. Ik sta al een hele tijd achter deze beslissing en de knoop is al meer dan een jaar doorgehakt, maar toch is het er nog steeds niet van gekomen.
Dat heeft niets te maken met niet durven (aaah, well…), maar dan wel met het kiezen van de perfecte tattoo.
Je zal mij de tattoowinkel niet zien binnenstappen om dan met het eerste het beste roosje, elfje of sterretje naar buiten te wandelen.
Wanneer ik effectief inkt in mijn huid laat spuiten, dan zal dat zijn omdat die afbeelding een betekenis heeft voor mij.

En bijgevolg, zit ik hier na een jaar nog steeds tattooloos te wezen. Ik ben er ondertussen wel al uit dat ik ga voor een symbool.
Niet zomaar een symbool, maar een symbool dat mij linkt aan wie ik ben en wat mij typeert.

En neen, dat wordt niet het woord mama op mijn schouder, noch een afbeelding van bambi of een chinees teken.
Iets in een oude taal misschien of een oud symbool. Mijn kennis reikt helaas niet ver genoeg en mijn actieve research evenmin.

De plek waar dat mysterieuze symbool dan komt de staan, is ook al een hele hersenbreker geweest…
Ondertussen is het lijstje narrowed down tot 2 mogelijke plekken.

Maar misschien moet ik er gewoon niet zo’n kak rondhangen en gewoon richting Tattoo Bertje stappen.
Ooit komt het er wel van…

Not fit? Step on it!

Ik wou naar de fitness, maar dat lukt niet echt consequent.

Vandaar: als ik niet op de fitness geraak, moet de fitness maar tot mij komen.
Vanaf heden vindt u mij eenmaal daags terug op een step. Mijn eigen step that is!
Work it!

dinsdag 23 september 2008

Inzicht in zicht.

Ik durf al wel eens uit te blinken in het mezelf laten meeslepen in iets.
Ik durf mij ook al wel eens te laten meeslepen in het gevoel waarbij je het gevoel hebt dat je verplicht bent om jezelf slecht te voelen. Om iets dat gebeurd is, of iets waar je aan terugdenkt.

Ik durf daar heel soms nood aan te hebben. Hoewel ik mij achteraf nooit beter zal voelen.
Al weet ik ook zeker dat ik dat ook niet zou doen als ik het gevoel zou negeren.
Als dat al steek zou houden...

En toch ben ik soms heel erg bang van dat gevoel… Dat het er altijd zal zijn.
Dat ik het nodig heb om weer en weer en weer stil te staan bij al de dingen die niet goed waren. Ook al kon ik er zelf niets aan doen.

Maar ik ben echt liever gewoon blij. En gelukkig. En gespaard van alles.

Maar dat is niet helemaal zo. En dat maakt mij bang. Want niets en niemand blijf onaangeroerd of gespaard van dingen die niet leuk zijn en die je bang maken.
Die je ongelukkig maken.

Ik wil nog heel wat in mijn leven. Vooral geluk en genot. En liefde. Misschien vooral liefde.
En liefde kunnen geven. Eindeloos...
Zonder brutaal gestopt te worden door één of andere ziekte.
En toch ben ik daar soms heel erg bang voor.

Please don’t take my sunshine away…

Lost in Lost...

Enige tijd terug, bij de lancering van een nieuwe hypeserie, besliste ik om Lost toch maar eens te volgen. Het zag er lekker catchy uit, de eerste reeks wekte heel wat hu? Hoe? Wat? Wanneer? Waarom?-vragen op en het was lekker spannend en uitkijken naar de volgende keer. Seizoen 2 was al wat minder, seizoen 3 heb ik gemist en in seizoen 4 ben ik echt helemaal lost…
Het is ook traditie geworden met vriendin C. om elke maandag gezellig samen voor de tv te zitten om Lost niet te missen. Al volgen tegenwoordig eerder deze scenario’s:

Mezelf: Uh, hoe lang zitten die nu al op dat eiland?
Vriendin C: Mm 2 maanden zeker?
Mezelf: Uh? Hoes kan da? Zeker ni langer?
Vriendin C: Nenee zoiets.

Vriendin C: Hoe, waarom mag die ni daar bevallen?
Mezelf: Awel, alle zwangere vrouwen sterven daar toch met baby enal, daarom is die blonde daar, weette wel.
Vriendin C: Hoe maar Claire heeft toch nen baby gekregen daar?
Mezelf: Uh ah ja, ja seg dan weet ik het ni ze

Mezelf: Hoe? Van waar komt dieje nu ineens? Wa was daar weer mee gebeurt?
Vriendin C: Was dieje ni ontploft ofzo?
Mezelf: Ahja


Vriendin C: ja en iets me Sawyer op een vlot
Mezelf: ahja want dieje zijn kind was gepikt
Vriendin C: seg wat is da met de Sawyer zijn haar?
Mezelf: ja dat is echt zo’n pannekoekenlapke
Vriendin C: Oei wat is er nu juist gebeurd?

Mezelf: Hoe dieje werkt voor Ben ofwa?
Vriendin C: en wie is diejen andere?
Mezelf: Ik weet ni, maar dieje heeft iets met Penny te maken!
Vriendin C: Wat dan?
Mezelf: kweetni.

Vriendin C: die Claire heeft ook ni veel inbreng he
Mezelf: neen
Vriendin C: Hoe heet da kind van dieje zwarte weer?
Mezelf: uhm…
Vriendin C: Jackson?
Mezelf: ja zoiets. Der was toch ook iets me nen ijsbeer en da kind he?
Vriendin C: Hoe? Echt? Wanneer? En wa was da dan met diejen ijsbeer?
Mezelf: ja dieje dacht daaraan en dan kwam dieje tot leven.
Vriendin C: Ja? Gij weet da nog…

Mezelf: Hoe is da nu weer pauze ofwa?
Vriendin C: da kan toch ni? Ist ni gedaan? Waarom zeggen ze ni dat het gedaan is? Hebben we iets gemist?
Mezelf: … Nee tis ni gedaan, op de reclame zeggen ze “straks” dus dan komt er eerst nog een stuk

Mezelf: Aaaaaaah Walt heet da kind!
Vriendin C: ahja!

Mezelf: How zot, die zijn allemaal dood
Vriendin C: en nu? Seg en wa is da met diejen boot?
Mezelf: ja kweet ni.

Mezelf: Alle ’t is gedaan
Vriendin C: Ik volg ni meer zenne. Wat is er nu gebeurt?
Mezelf: Gho ja, ni veel he…


Ik heb het gehad zenne! Helemaal lost in Lost!

donderdag 18 september 2008

Sensoa? Geef mij maar Senseo!

’t Is dat ik gisteren in de auto naar StuBru zat te luisteren toen ik een man hoorde spreken over hun nieuwe website: Alles over Seks, dat ik dacht, man man, is dat nu bijkans gedaan met al die seks? Oh en belangrijk om ook te vermelden was dat het met “ks” was en niet met “x”, want dan zouden al die arme bloedjes op een verkeerde site terechtkomen die nota bene niets met hen te maken had.

’t Is dat mijn curieuze aard het meestal wint van mijn scepticisme en dus ben ik even een kijkje gaan nemen op bovenstaande.
Propere site, dat staat buiten kijf. Maar wat moet je daar in godsnaam mee. Gezien mijn leeftijd zou ik mij in de doelgroep moeten bevinden, maar ik had eerder een opgewaardeerd “Fancy” gevoel, je weet wel dat glossy boekje met lezersbrieven à la “ Ik heb gekust met mijn vriend, ben ik nu zwanger?”.

’t Is allemaal in een mooi jasje gestoken en het ziet er wel degelijk uit, maar ik blijf mij toch afvragen of dat allemaal wel nodig is.
De laatste tijd scheren de lullen en kutten je langs de oren.

Bovendien ben ik ervan overtuigd dat ook jonge kinderen van een jaar of 9 hun weg naar zulke sites vinden en daar ben ik niet echt voorstander van. Pas op, ik geef grif toe dat ze beter op zulke site terecht komen dan op één of andere hardcore pornosite, maar toch…
Wij deden het ook zonder zulke sites en wij zijn toch ook goed terecht gekomen??

Ik ben zeker fan van het doorbreken van taboes, maar vergeet alsjeblief niet om een beetje romantiek in stand te houden…
Of ben ik nu heel erg old fashioned?

woensdag 17 september 2008

Dat had ik niet zien aankomen!

Persoonlijke kennissen, vrienden en familieleden weten dat ik reeds enkele jaren lid ben van de brildragersclub. De bril is geen constante in mijn leven, maar wordt eerder doelgericht gebruikt voor dingen als daar zijn: veilig op de baan rondrijden, het lezen van bordjes van afritten, het herkennen van zangers op concerten of festivals, ondertiteling op TV en cinema lezen, etc.
Allemaal stuk voor stuk noodzaken in mijn leven, maar zo nu en dan durf ik al wel eens het dragen van de bril vergeten.

Gisteren reed ik van Hasselt naar Mechelen, maar omdat ik de richtlijnen van de GPS mevrouw vertrouw, had ik mijn bril voor 1 keer niet opgezet.
Wil het toch lukken dat net voor de Craeybeckxtunnel er een politiecombi mij voorbij zwiepte, samen met een donkere combi, naar mijns inziens een gevangenentransport.
Dus ik maar sjeezen achter de politiecombi en het gevangenentransport want zij palmden 2 rijstroken in omdat ze vlak naast elkaar bleven rijden met 4 pinkers en allerlei blauwe lichtjes enal. Dan ga je nu eenmaal niet langs rechts voorbij de combi rijden.

Vlak voor we de tunnel inreden verschenen er rode dingetjes achteraan de combi, maar het was mij ganz niet duidelijk waarvoor deze mochten dienen. Er leek wel een melding van het één of ander gemaakt te worden, maar zonder bril was het mij niet zo duidelijk ziet u… Dus ik maar graaien naar mijn brillendoos in mijn veel te grote handtas, terwijl nog steeds achter de combi aan sjeezen tegen 100km/u, iet of wat zwalpend op het middenrijvak omdat ik met 1 oog in de handtas zat en met het andere naar de rode lichtjes aan het kijken was.

Bleek nu dat, wanneer ik eindelijk mijn bril op mijn neus had gekregen – dat was zo ergens ter hoogte van afrit Kontich, gelijk toch een heel stuk van den tunnel – achteraan de combi een bordje stond te pinken met daarop: “Afstand houden!!”. Hmmm, ik heb dus ne goeie numero gemaakt bij de flikken gisteren…

Ach ja, ik reed met een zwarte camionette, het had gekund dat ik één of andere zotte free-the-prisoner-toer ging uithalen he!

I want these!

Ik ben volop bezig met het bemachtigen van onderstaande übercoole sneakers.
Als volleerde shoeaddict is er altijd plaats voor nog een paar extra sneakers op het uitpuilende schoenenrek.


Zeg nu zelf, how cool are these!

maandag 15 september 2008

Homoseksualiteit bij koeien

Vanmorgen zag ik een koe een andere koe bespringen. Homoseksualiteit bij herkauwers?
Wie zijn ze, waarom en hoe lang houden ze het al verborgen?!

Fieps moestuin

Momenteel ben ik mij volledig aan het verdiepen in het aanleggen van een eigen moestuin.
Echt waar, volgens mij is dat binnen een aantal jaren weer helemaal hip! Bovendien is mijn toekomstige tuin groot genoeg om 20 moestuintjes aan te leggen, het zou zonde zijn om er dan geen te maken.
En hoe geweldig zou het niet zijn om te kunnen zeggen: “oh, misschien nog wat bieslook op de patatjes zou lekker zijn, ah maar ik zal dat snel eens in de tuin gaan afknippen se”!
Bijgevolg heb ik dagelijks visioenen van houten bordjes met “Fieps moestuin” en weelderige bloemkolen, bodemstalen worden volop genomen en plannen van mogelijke indelingen worden getekend.
Ik ben volop research aan het plegen in een “Je eigen moestuin”- boekje, maar toch heeft het kweken van groentjes nog heel wat geheimen voor mij. Zo blijf ik vooral stilstaan bij het hoofdstuk “De grond zaaiklaar maken” en zijn vragen als: “Hoe moet ik juist ophopen?”, en zijn: “Welke groentjes moet ik wanneer juist beginnen zaaien?”, de grootste demonen van mijn nachtelijke slaap.
Zelfs ingenieuze systemen voor het bewaren van zaadjes in het tuinhuis zijn reeds bedacht, net als de locatie van de moestuin in de tuin.

Nu alleen nog een volleerd moestuinhouder bij de gillet scharen om mij de beginselen der tuinieren stap voor stap te tonen…

donderdag 11 september 2008

So I have been told...

Wist u dat ik in een vorig leven ergens in de 1800 een harpspeelster was? En een damn goeie ook! Zo goed zelfs dat ik aan geen man geraakte omdat ik zo opging in mijn muziek.

En wist u dat ik toen ook bij mijn tante woonde in Wenen omdat ik daar meer kansen kon krijgen? En dat ik daar pretty bekend was daar in Wenen?
...
Ik wist dat ook niet (meer).

maandag 8 september 2008

De hemel in het klad is goed genoeg voor mij

Je hebt zo van die BV’ers waarvan je als iemand je vraagt “Wat doet die mens nu eigenlijk”, niet zo goed weet wat je nu juist moet antwoorden. Acteur, zanger of misschien presentator? (Ik verwijs hier bewust niet naar een specifieke BV)
Maar als iemand mij vraagt: Bart Peeters, wat doet die mens nu eigentlijk feitelijk? Dan kan ik niet anders dan hem op een muzikaal voetstuk zetten.

Dat hij Eurosong heeft gepresenteerd of het Peulengaleis volkwetterde, dat hij de Sint persoonlijk kent of Jos Bosmans beter dan ooit neerzette, dat doet er eigenlijk allemaal niet toe. Het is een entertainer, maar laten we hem alsjeblieft vooral herkennen als muzikaal entertainer.

Deze lofzang niet voor niets natuurlijk, gisteren – jawel op zondagnamiddag tussen de gezinnetjes en bomma’s – zag ik de première van zijn nieuwe muziekale theatertoer “De Hemel in het klad”.
Over geklieder en half werk was er echter geen sprake want net zoals zijn vorige concerttoer “Slimmer dan de Zanger”, is ook deze plaat een schot in de roos. Al zijn de songs van de Hemel in het klad net ietsje politieker en maatschappelijk getint. Which is nice, in tegenstelling tot al de teenage love story songs van deze tijd.
Natuurlijk haalt Bart Peeters zijn kaas soms wel van iemand anders’ boterham, maar dat doet hij zo respectvol en vernieuwend, dat geen kat ermee inzat en zelfs stiekem nog om meer vroeg. Zo kon ‘Kanonbal’, de vrije vertaling van Damien Rices’ Cannonball, zelfs een steen doen vliegen.

Persoonlijk ben ik niet zo’n fan van Regi’s remix van ‘AAA’, maar ik heb zo’n lichtblauw vermoeden dat Bart Peeters dat zelf ook niet helemaal was. Al was dat voor hem een makkelijke promotiestunt voor zijn nieuwe CD en de satirische song ‘Leve de deejays’.

Ach ja ik kan nog eindeloos doorgaan, maar uiteindelijk komt het allemaal neer op 1 ding: zet eindelijk al die vooroordelen aan het adres van de heer Peeters opzij en durf zijn concert mee te pikken. De Hemel in het klad was voor mij helemaal af.

woensdag 3 september 2008

Aanvulling op het lijstje mijn gekke papa en ik

Maar helaas kreeg dit gekke papa en mezelf verhaal nog een gekker staartje!
Laten we alles nog eens even op een rijtje zetten:
Een 2 weken later kwam de papa mij met zijn machien ophalen om te gaan eten. Ik zat op de passagiersstoel naar oordopjes te hunkeren en geweldig hard te hopen dat die blikken doos steviger was dan ze mij deed vermoeden.
Het gesprek op restaurant ga ik nu niet helemaal uit de doeken doen, maar het ging erover dat ik het vroeger wel leuk vond dat we paarden hadden en dat ik, moest ik meer tijd hebben, misschien wel terug paardrijlessen zou gaan volgen.
Goed, de avond kwam aan zijn einde en ik mocht een keer in neutraal gas geven met de Porsche voor ik weer aan mijn voordeur werd afgezet en enigszins verward mijn bed inkroop.

Om een lang verhaal kort te maken:
Gisteren ben ik met de papa de wei ingetrokken om mijn splinternieuw paard Sem te gaan bekijken. Daddy bought me a horsie.
Ongelooflijk toch! Ik heb daar helemaal niet achter gevraagd, laat staan dat ik de tijd of geld heb voor dat beest.
Langs de andere kant voel ik mij nu geweldig verantwoordelijk voor dat beest en hoop ik dat hij het goed zal hebben want ik ben bang dat mijn gekke papa in zijn gekke zelve dat beest gaat verwaarlozen.
Misschien moet ik een censuur gaan invoeren in de conversaties met de papa. Al blijft het natuurlijk spannend zo, je weet nooit wat je nu weer te horen zal krijgen als de telefoon rinkelt en Pa belt… op mijn scherm verschijnt…

Het lijstje mijn gekke papa en ik

De categorie mijn gekke papa en ik heeft alweer vreemde proporties aangenomen de laatste tijd.
Na voorgaande oplijstingen kan het dus inderdaad nog straffer.
Ik wou er eerst niets over vertellen, maar bedacht mij dan toch dat het te mooi is om te laten liggen.
De geschifte soort mooi, niet de engelengezangstartende soort mooi.

Een dikke maand geleden vond onderstaand telefoongesprek plaats:
Papa: Hey Fieke, seg ik heb een verrassing voor u!
Mezelf: Ah?
Papa: Jaja, tis echt een verrassing (let vooral op het laatste stuk dat reeds weggevallen was)
Mezelf: En wat is het dan?
Papa: Ge gaat echt verschieten!
Mezelf: Uhm… (denkt 5 seconden na en vraagt dan enigszins twijfelend, maar toch ietwat lachend…) Ge hebt toch gene Porsche gekocht zeker?!
Papa: (stilte)… Ja! Hoe weet gij da?
Mezelf: Euh, ik weet ni, da kwam juist in mij op. (twijfelt nog even of dit gesprek wel echt is of een spinsel van haar dagdromen)
Papa: Alle, jaja, ’t is nogal een machien zenne! Nen donker blauwe met blablabla pk en blablablablablabla (begint technische uitleg)
Mezelf: … (staart bedenkelijk voor zich uit)
Papa: jaja ik zal u is komen halen hé! Dan kunde der is me rijen enzo! Da vliegt nogal zenne!
Mezelf: ik rij ni me da machien.
Papa: Jaja, daar zit wat achter zenne, trekt nogal!
Mezelf: Ge kunt verdorie zien da ge dermee uitziet e! Da kost kweetni wa geld, hebt daar nu geen accident mee he! En durft ni te drinken als ge daarmee rijdt he!
Papa: Nenee (vrolijk negerend) alle, ik kom u dan volgende week der is mee halen e!
Mezelf: Euhm… Ik laat nog wel iets weten.
Papa: Goe, alle, joeee!
Mezelf: dada…

Ik was behoorlijk van mijn melk. Ik ben ook nog steeds aan het zoeken achter de betekenis van de zin “Ik heb een verrassing voor u”.
Een attack zou een mens van zo’n vader krijgen!

maandag 1 september 2008

I can't get no sleep...

Kent u dat gevoel dat u ’s avonds gaat slapen en uzelf al zorgen begint te maken over het feit dat u ’s ochtends vroeg moet opstaan en aldus zo snel mogelijk in slaap moet vallen?

De meerderhelft van dit lezerspubliek moet zich hier wel in herkennen, al was het maar die ene keer in het jaar dat u met die lekker toeristische Neckermannvlucht om 06u23 richting Benidorm vliegt en bijgevolg om 04u00 staat aan te schuiven aan de incheckbalie.

Nu zorgen die zorgen er bij mij over het algemeen voor dat ik nóg minder de slaap kan vatten.
De wetenschap dat ik om 5u45 fris en monter uit mijn bedstee moest rollen, zorgde ervoor dat ik rond 01u45 matig tot zeer gefrustreerd en luid zuchtend naar mijn wekker lag te staren.
Een eindeloos respect voor de medemens die last heeft van insomnia groeide met de tergend traag voorbijtikkende seconde.

Bijgevolg:
  • bloeddoorlopen ogen
  • een frequentie van 4 maal per minuut door de ogen wrijven
  • verlaagde concentratie
  • gevaar op de baan wegens constant gevecht tegen vermoeide ogen
  • weet ik nu al dat ik slechts met een half oog naar Lost zal kijken en bijgevolg de gehele pointe waar we al 4 seizoen lang op wachten volledig zal mislopen. Verdorie toch!

vrijdag 29 augustus 2008

To do's en te weinig tijd

De wereld flitst volgens mij met 120 km per uur aan mij voorbij. Daardoor groeit mijn lijstje to do's alleen maar en dat zonder dat er eentje uitgevinkt kan worden...
Zo zijn daar:

  • de laatste lades eindelijk in de TV kast hangen (wachttijd: 8 maanden)
  • dozen uitpakken (wachttijd: 11 maanden)
  • harde schijf ordenen (wachttijd: 4 maanden)
  • mijn geërfde houten meubelen waxen (wachttijd: 1 maand - sinds ik tot de vaststelling ben gekomen dat je dat nu eenmaal hoort te doen met houten meubelen)
  • een boek lezen over een moestuin aanleggen (wachttijd: 2 maanden)
  • veel boeken lezen over New York (wachttijd: 1 week)
  • een Fritzje kopen (uitstel until further notice)
  • een nieuwe stofzuiger kopen (wachttijd: 2 weken)

En dan bespaar ik u al die andere dingen die het vermelden niet waard zijn en die ik al vergeten ben omdat ze onder een stoffig laagje achterin mijn prioriteitenlijstje zijn beland...

Al de bovenstaande intenties zullen dit weekend nog maar eens even moeten wachten want dit weekend moet ik:

  • bij 27 graden in gala jurk in de backstage gaan zitten
  • telefonische interviews doen
  • dossiers schrijven
  • een zuiveringspakking laten doen
  • naar een allerlaatste afscheidsfeestje gaan
  • Slapen!

En hoogst waarschijnlijk nog 5 andere dingen die mijn eekhoorngeheugen reeds gewist heeft...

dinsdag 26 augustus 2008

A true love story in stop motion

Dit is echt een fantastisch filmpje! *met dank aan Knut*

A Short Love Story in Stop Motion van Carlos Lascano, lang geleden dat een animatiefilmpje mij zo kon ontroeren! Al ben ik niet helemaal zeker of een animatiefilm dat ooit al gedaan heeft.
Hmm sinds Bambi moet ik toch eens goed denken hoor...
Vooral het stukje van de twee oudjes vind ik fantastisch. Ik mag alleen maar hopen dat ik tegen die tijd hetzelfde kan doen en met bibberend handje en een overweldigend “wij hebben het toch goed samen”-gevoel naar mijn oudje kan kijken vanuit onze zetel met roodgestreept dekentje over de voeten. Hopen dat ik tegen die tijd nog kán terugblikken want gezien mijn huidig eekhoorngeheugen voorspelt dat niet veel goeds tegen mijn pensioengerechtigde leeftijd.
Mijn lofzang over Sígur Rós continuous want er had geen beter nummer bij dit filmpje gepast…

maandag 18 augustus 2008

Ochtendkriebels

Mijn ogen zijn nog te slaperig om zich te openen, ondanks het zonlicht dat vanachter het gordijn komt. Ik kan zelfs nog niet naar jou kijken, ook al ben je wakker en dichtbij. Mijn droom hou ik vast in mijn linkerhand terwijl de ochtend aan mijn rechter trekt. Zachtjes wordt ik wakker in jou armen en nog voor ik je gezien heb, glimlachen mijn ogen om de glimlach op jou mond.
Slaapoogjes en ochtendknuffels, er gaat niets boven samen wakker worden.

With a buzz in our ears, we play endlessly...

Zaterdag heb ik de zotste landenswitch op 1 dag gedaan. Van zomerzoete Afrikaklanken ’s middags naar een kippenvelbezorgende Ijslandse magische trip in de avond.
Laat ik vooral over dat laatste even uitweiden. Omdat ik niet anders kan. Omdat het gewoon geweldig was.

Eerst even een korte voorgeschiedenis.
Omdat we geen hele dag naar Werchter konden gaan, beslisten Soek en ik om toch maar geen ticket voor Werchter te kopen. De wetenschap dat we Sígur Rós zouden missen, bleek er echter voor te zorgen dat we ons ten tijden van het optreden op zo’n 400m van het podium bevonden. Op onze tipjes door de hekken doorkijkend weliswaar.
En we zagen en hoorden dat het goed was. Meer dan goed zelfs. Zo goed zelfs dat er stiekeme en onuitgesproken nondedoemes door onze hoofden zweefden.
En dat we het eerstvolgende optreden voorwaar niet zouden missen.

Aldus, anderhalf uurtje voordat Sígur Rós het podium zou betreden, kwamen we de wei van Pukkelpop opgestapt. En toen de allereerste Ijslandse klanken onze oren bereikten, zagen, voelden en hoorden we dat het goed was. Het was gelijk een beetje thuiskomen...
Hij is wel een beetje geschift die Jónsi, maar dat is wellicht één van de elementen die voor de sterkte van deze groep zorgen. Vooral de delegatie blazers en strijkers maakten het geheel een pareltje voor het oor. Bovendien zijn ze live wellicht nog beter dan hun platen en zingt Jónsi zo zuiver dat je je afvraagt of dit alles wel echt is.


The crowd went mad en wie hen nog niet kende, werd duidelijk instant fan.

Toch wel een leuke tendens waaruit blijkt dat het publiek opnieuw kiest voor muziek die je ontroert, waar je echt naar luistert en die gebracht wordt vanuit een onwaarschijnlijke overgave.

Soulwax kwam dan ook wat overbodig als afsluiter en stelde bovendien wat teleur met zijn overgeproducete tunes…

maandag 4 augustus 2008

Retrospectieve!

Omdat hij ijzig koud was de afgelopen week.
Omdat ik in Portugal zat voor mijn werk en daar gelijk geen tijd heb voor vrije tijd.
Omdat ik daar 2 posts gemaakt had, maar ze niet op internet kon zwieren.
Omdat ik er niet tegen kan om gemaakte posts in de vuilbak te zwieren.
Daarom gratis en voor niets 2 retrospectieve blogs om te lezen in 2 minuten tijd!

Hello, my name is Sophie and I am from the Belgian television.

Slechts een kwartiertje was ik op Portugese bodem toen ik reeds het telefoonnummer van mijn shuttlebuschauffeur – een voltreffer voor de scrabbleliefhebber – in de handen gestopt kreeg. En dat ik hem altijd mocht bellen als ik een leuk plekje zocht en dat hij mij graag wou verder helpen waar nodig. En dat hij echt hoopte dat ik hem ging bellen.

Hij wacht nog steeds.

Vandaag zijn we 2 dagen verder en kreeg ik mijn eerste uitnodiging om in mijn “vrije tijd” (huh, vrije tijd? Wat? Waar? Wanneer?) mee uit eten te gaan. Gelukkig deze keer geen chauffeur, maar een hoge pief van het toeristisch bureau. Voor zover daar hoge piefen kunnen zitten natuurlijk.
Obrigada vrienteke, maar vrije tijd zit er gelijk niet in deze week.

Wat dat toch allemaal teweeg brengt als je vermeld dat je van de Belgische televisie bent…

Mijn huurwagen en ik...

… wij zijn onafscheidelijk geworden de laatste dagen.

Hij liet mij niet in de steek, zelfs de airco niet.

Mijn vermogen om een foutloos parcours af te leggen daarentegen, dat kan wel een goed onderhoud gebruiken.
Bijgevolg werden wij onafscheidelijk, die huurwagen en ik.

Uit noodzaak weliswaar, maar toch.

vrijdag 18 juli 2008

Mijn Gedacht!

Ik heb zo mijn bedenkingen bij de nieuwe foto’s van een zekere bekende. Ik heb zo mijn bedenkingen bij nog meer dingen daaromtrent. Maar ik kan dat niet en ik mag dat niet.
Bijgevolg doe ik dat ook niet.
Dus laat ik de bedenkingen aan u over en denk ik er het mijne van.

donderdag 17 juli 2008

Vrienden van het Mobistar Center

Ik ben vriendjes met de mannen van het Mobistar Center. Jawel, de mannen van het Mobistar Center op het Gouden Kruispunt zijn toffe kletten.
Nu moeten we daar eerlijk in wezen, ik kan mij voorstellen dat de doorsnee Mobistar medewerker in deze tijden van iPhone-heisa nogal vriendelijk is wanneer de volgende kandidaat-koper voor zijn kassa staat. Maar deze verkoper was gelijk echt wel vriendelijk.
Bovendien was het een druilerige dag en kwam ik binnengesjeest met mijn regenfraksken aan en zag ik er bijgevolg redelijk onsexy uit. Maar no worries want die mannen daar, die worden er volgens mij op getraind om ook vriendelijk te zijn tegen uitgeregende dames!

Een mopje hier en daar, een begripvolle blik, een ik-zal-eens-zien-of-ik-voor-u-geen-efforreke-kan-doen-knipoog.
Ik dacht dat het misschien een snode verkoopstruuk was, dus sprak ik de meest verschrikkelijke woorden die een verkoper kan horen: “Ik zal er toch nog eens over nadenken”.

Maar ze bleven de vriendelijkheid zelve en ik kreeg er een welgemeende: “tot snel” gratis en voor niet bij.

De volgende dag stond ik echter weer in het Mobistar Center te dralen om de knoop door te hakken. Lachen, gieren, brullen en een verhaal over zijn pijnlijke rib en masseurbezoeken later, stond de toekomstige iPhone-eigenaar op nummer 2 in de lijst en zal die morgen of zaterdag zijn langverwachte gadget kunnen testen.

You rock gasten! En dat terwijl ik bij Proximus ben.

vrijdag 11 juli 2008

Koppels gezocht voor Huizenjacht!

Dringend op zoek naar een leuk koppel dat mee op Huizenjacht wil gaan!
't Is echt superleuk hoor mannen, schrijf u allen in alstublieft! 't is een fantastische ervaring met een plezante crew en ik ben u eeuwig dankbaar!

And you get to meet me in real life. Dat zal is geen motivatie zijn zekers...

De Zotte ZoektermLijst

Oké, ze zijn helemaal gepasseerd, maar ik blijf ze leuk vinden die zoektermlijstjes.
Dus, omwille van een eerdere belofte om u geregeld lijstjes voor te schotelen – ik geef toe dat u weinig waar voor uw geld hebt gekregen in die area – de Zotte ZoektermLijst:
  • 30 mensen kregen een angstaanval en zochten bij La Fie en Rose naar een oplossing. Ik raad eerder een therapeut aan. Al speel ik wel met de gedachte om dergelijke cursus te volgen. Moah echt serieus ze gasten!
  • 19 mensen willen sex met Ishku. Ik verwijs u daarvoor door. Excuses aan Ishku, geen idee hoe die zoekterm tot stand is gekomen...
  • 7 mensen zochten: Brico en ik. Ik vind dat gelijk klinken als een schoon koppel.
  • 7 mensen kwamen gans getormenteerd hier terecht. Misschien toch verder zetten met die therapiecursus dan maar?
  • 5 mensen zien roze sneeuw. Welkom, ik ook. Soms ook paarse olifanten met groene bolletjessokken die op hun driewieler in de ijskast rondrijden.
  • 4 mensen denken aan paarden verneuken. Ik weiger daar verder over na te denken.
  • 2 mensen laten ons weten: ik heb een rosse bomma. Mijn bomma is grijs, misschien gaat het om een kleurshampoo? Ik meen mij ook te herinneren dat dat een jeugdbeweginglied is. Volgens mij woont die in Mexico.

Dat is nu nog ne keer geestig zie, op een rustige laatste werkdag.

donderdag 10 juli 2008

Komkommerbruin

Om even terug te komen op het appelblauwzeegroen uit de vorige post… Een bedenking die wij ons en route maakten:
Wie o wie was zo vindingrijk om de kleur appelblauwzeegroen te benoemen? En was dat misschien iemand met een lichte vorm van lysdectie? En hoe lang bestaat dat woord al in de Nederlandse taal? En waarom bestaat er dan niet zoiets als tomaatgeelzonrood of schorsgroenkomkommerbruin? Of is er misschien toch een soortgelijk woord dat we over het hoofd zien? En hoe vertaal je dat naar het Engels?
Het was erg warm en de zon brandde op mijn bol. Zoveel vragen… Zo weinig antwoorden…

Kommer en kwal

Haaah vakantie… En genoten dat we hebben.
Om u allen niet te jaloers te maken, zal ik het even kort voor u samenvatten:
Een gemiddelde van 32 graden, een leuk cabriootje om wat verfrissing te kunnen vinden en optimaal van het landschap te kunnen genieten, prachtige berglandschappen, pittoreske bergdorpjes en appelblauwzeegroene toeristloze baaitjes, waren de ingrediënten die mijn weekje Corisca tot een mooie herinnering hebben herleid.

Maar off corse (driewerf hoera voor de aandachtige lezer die hier de woordspeling ontdekt) kan La Fie en Rose nooit verlopen zonder één momentje van: Godver, weer zo typisch dat dát nu juist mij moet overkomen!

Een half uur heb ik in de zee gezwommen dames en heren, een half uur. U zou denken dat dat bijzonder weinig is voor een weekje vakantie op een eiland. U denkt juist.
U zou ook denken dat er op een half uurtje in het water weinig kan gebeuren. Dat is ook zo. Alhoewel, ik ben gelukkig bespaard gebleven van haaienaanvallen, tsunami’s, olievlekken en radioactief water.
MAAARRRR in dat half uur op een hele week Corsica – ik heb voor u even het rekensommetje gemaakt in totaal heb ik 167 uren op Corsica vertoeft – op een half uurtje daarvan dus, ben ik hardhandig aangepakt door een kwal.
Ik troost mij met de gedachte dat de smeerlap nog een half uur later door een aantal kinderen het strand is opgesmeten dat een temperatuur van zo’n 35 graden moet gehad hebben.
Sting that you jelly motherfucker!

woensdag 25 juni 2008

Sunshine reggea

Even melden dat ik er even tussenuit knijp om te genieten van de Corsicaanse zon. Hou u dus wat bezig met andere dingen dan deze blog lezen of ga zelf een keertje op reis!
Het archief is bijna up to date dus dat is ook altijd een optie :)

woensdag 18 juni 2008

dinsdag 10 juni 2008

Omdat ik anders niet kan slapen. Daarom.

Als ik aan het afgelopen jaar terugdenk, dan besef ik pas in wat voor moment ik mij toen bevond.

Iets in mij wist dat natuurlijk al heel die tijd en neemt het elke dag rugzakgewijs overal en nergens mee naartoe.
De andere kant schuift het wat voor mij uit. Of achter mij. Of naast mij, afhankelijk van het moment waarin ik mij bevind.

Een jaar geleden was alles anders. Zelfs van mijn haarkleur tot mijn slaapkamer.
Ik leefde toen van uur tot uur en later van minuut tot de volgende bange minuut.

Het heeft mij zwakker gemaakt, heel dat verhaal waar ik mij nu nog slechts flarden van herinner.
Ook al zei iedereen dat ik zo sterk was. Of dat ik sterk moest zijn. Of soms ook net niet.

Ik was het niet. Sterk.
Ik ben het nog steeds niet.

Maar ik draag het allemaal mee in mijn rugzak. Of ik nu vooruit ga of even opzij.
't Is een sterke, die rugzak.

Misschien ben ik wel toe aan een nieuwe. En zet ik deze even aan de kant.
Gewoon. In de buurt. Niet weg, maar binnen handbereik. Wanneer nodig.

Ik denk het het tijd is voor een nieuw hoofdstuk. Met nieuwe pagina en al.
Ik voel het. Ik weet het.

Sterk zijn. Ja. Vooruit.
Maar altijd dichtbij.

Dat hij ni koosjer is, zeg ik u!

Ik heb het meermaals gezegd: Tom Boonen is niet koosjer.
In mijn vorige blog heb ik duchtig van mijn gat gegeven op bovenstaande en ik had mij voorgenomen om dat deze keer niet meer te doen.

Pakt dat u na het lezen van deze twee zinnen beseft dat dit voornemen dus de mist is ingegaan.

Ik heb mij van commentaar onthouden toen bleek dat Lore en Tom weer een koppel waren.
Ik heb mij zelfs heel mooi afzijdig gehouden toen bleek dat hij een overtreding had begaan op de Molse ring. Zelfs toen ik van een enkeling de vraag kreeg: Awel, gaat ge daar niet over schrijven, Tommeke is toch niet uw cup of tea? Neen, zelfs toen heb ik rustig tot 3 geteld en het fantastische verhaal dat zich in mijn hoofd begon te vormen naast mij neergelegd.

Maar wanneer eindelijk uitkomt wat ik al jarenlang lig te verkondigen, excuse-me-je maar dan moet ik daar even op reageren: Ik heb het u toch gezegd, al gij naïeve dolverliefde idoliserende oogkleppendragende zeventienjarige Boonenfans!

Ik ben normaal geen praktiserend I-told-you-so figuur, maar omwille van al deze ontwikkelingen kon ik gelijk niet anders he gasten!

maandag 9 juni 2008

Axl Peleman is een lekker wijf

Onder de indruk van het live optreden van Katie Melua in Zomer 2008.
Beetje Pop in Wonderland though.
Al was die gitarist bijlange niet zo lekker als Axl Peleman.

La Gazz - Sweet Sensation

Enerzijds omdat de Soek zich eens heeft kunnen uitleven met de fisheye.
Anderzijds omdat in eighties pakskes tegen onwetende voorbijgangers dansen, lachen blijft.

Ik kwam doelbewust, ik zag met enige twijfel en ik ging buiten mét!

Vandaag was ik alweer het toppunt van vrouwelijke onwetendheid in een stoere mannenwinkel.

Feit: onwennig tweeëntwintigjarig meisje loopt in de Brico rond te dralen. Gelukkig had ze net voor het binnengaan haar hakjesbotjes gewisseld voor le coqs of het had helemaal een cliché geweest.
Feit: sappige vijftigerjaren man loopt tweeëntwintigjarig meisje voorbij. Edoch, kijkt licht fronsend een tweede maal naar het meisje.
Feit: meisje ziet robuuste vijftiger denken: “Heeft die zich soms van deur vergist en is ze den Brico binnengelopen in plaats van de C&A”? Meisje probeert bijgevolg een air over zich uit te smijten waaruit blijkt dat ze damn good weet waarom ze in de Brico is.

Note to self tussendoor: probeer geen air te smijten als je niet weet hoe die air te smijten.

Feit: meisje was doelbewust de Brico binnengestapt, maar eens binnen werd het doel vertroebeld door de hoeveelheid van het aanbod. Toegegeven, de beperkte kennis van het doel had er ook iets mee te maken.

Feit: meisje vond na een half uur tussen al dat mannelijk gordelmateriaal wat ze nodig had. Dat was wel niet dankzij de hulp van de Bricomensen. Des te meer door de volharding van het meisje in haar I know why and how-air.

Oké, het opzetten van mijn bril heeft ook aan het succes bijgedragen.

vrijdag 6 juni 2008

Past a voor u?

Ik ben een doorsnee pastamens. Ik hou van pasta, maar niet van alle soorten en mijn lievelingspasta is en blijft de spaghetti bolognaise. Weinig spannends aan, maar ik ga nu eenmaal graag naar de frituur.
Naast de doorsnee pastamens heb je de die hard pastafans. Dat zijn de mensen die overal en op elk moment pasta kunnen eten en elk pastagerecht zo graag eten dat ze steevast bij het lezen van een menukaart in een oorverdovend dilemma komen te zitten.

Ik heb geen die hard pastafanambities.
Ik durf wel al eens te experimenteren met pasta, maar dat beperkt zich echter tot een gerecht met scampi’s of met kip. Het recept voor het scampi/pasta gerecht heb ik via een vriend gekregen en hier en daar een persoonlijke touch gegeven.

Ik moet toegeven dat ik als doorsnee pastaliefhebber dit best te pruimen vond, zij het niet dat ik door de aanwezigheid van de room al na 15 happen het onderspit moet delven.

Nu had ik gisteren zonder toeval het scampi/pasta gerecht gemaakt voor de allerliefst die hard pastafan ooit en kreeg ik het fantastische compliment dat dit toch wel de beste pasta ooit was.

En neen, die zei dat niet omdat het de liefste die hard pastafan ooit was.
En ja, zelfs als doorsnee pastaliefhebber ga je daarvan blozen.

vrijdag 30 mei 2008

[Fo(u)to boel]

Foute boel zonder commentaar in gsm-kwaliteit...

I feel like a princess...

Vrolijk voor u ingelijst

Om u fijn het weekend in te sturen, omdat ik dit weekend Sluis ga befietsen en het hier bijgevolg redelijk rustig zal blijven: een lijstje!

Dingen waar ik oprecht vrolijk van wordt:

  • pratende panda’s in mijn bed
  • nutteloze conversaties die tot nooit geziene inzichten leiden
  • een nog volle (of halfvolle) pot cookie dough van Ben & Jerry’s in mijn diepvries
  • oude vrienden toevallig ergens tegenkomen
  • onverwacht toegestuurde foto’s van fritzjes en knutjes
  • op nummer 40 staan in de Freaq-lijst, ik ben daar gelijk oprecht blij mee met die laatste plaats!

Breekt u dit weekend uw hoofd maar eens over de helft van deze lijst!
Heeft u ook van die jolige vrolijkheden?

Tussen hemel en hel

Volgens mij is het een zware miskenning dat men een vrouw snel omschrijft als een engelachtig wezen. Ik ben er zelfs van overtuigd dat 60% van de vrouwen liever niet als engeltje wil gezien worden omdat ze dan misschien wel een te braaf imago heeft.
Een goede vriend van mij wees mij er trouwens op dat als God een man is, de duivel niet anders dan een vrouw kan zijn.
Denk daar maar eens even over na!!

(Ziehier een regel denktijd)

Ons leven en de wereld bestaat uit evenwichten en tegenpolen: noord- en zuidpool, warm en koud, water en vuur,… en ook man en vrouw. Dan heb je natuurlijk alles daartussenin, net als zich tussen hemel en hel de aarde bevindt. (Er even van uit gaande dat we hier echt in geloven, anders verliest mijn theorie zijn pointe natuurlijk…)

Als er algemeen aangenomen wordt dat God een man is (zie de man met de lange baard en het witte kleed op zijn wolk), moet de duivel wel een duivelin zijn om het evenwicht te bewaren. Nog zo zot niet, wie ziet zo’n griet met rood latexpak en zweepje niet zitten?

Daar kan ik dus werkelijk goed gezind van worden hé van zo’n inzichten!
Oh en aan Pieter (alias God): Duivelinneke dankt u voor de inbreng in de conversatie.

donderdag 29 mei 2008

De essentie over alarmbelletjes en schrammetjes

Soms vind ik het best vermoeiend om te beseffen met wat voor onbenulligheden sommige mensen in hun leven bezig zijn. Het verbaast me steeds weer hoe vaak er een drama wordt gemaakt van het ene of het andere nieuwtje of schrammetje op de auto van de buurman. Veel te veel mensen hebben een mening die eigenlijk nergens toe bijdraagt. Pas op, ik juig vrije meningsuiting absoluut toe, maar veel te vaak wordt de essentie van ons leven verstoord door gekwebbel en gepraat naast de kwestie.

Nu ja, ik geef grif toe dat ik soms ook wel eens wordt afgeleid van de essentie, het tegendeel beweren zou een leugen zijn.
Maar wanneer je weer even met de essentie geconfronteerd wordt, lijken zo’n dingen even verderaf.

Toen bij mama een kankergezwel werd vastgesteld was er al een klein alarmbelletje dat op de achtergrond kabaal in mijn hoofd maakte. Wanneer ik haar lijdensweg stapvoets op de millimeter kon volgen, probeerde ik die alarmbel om te zetten in de kracht om ten allen tijde ongelooflijk te vechten, moest zoiets mij ooit overkomen.
Nu er bij mezelf een poliep is weggehaald op jonge leeftijd, is dat kleine alarmbelletje er toch weer. Voor zekers dat er nog zullen komen.
Laat ik mij dan even volledig op de essentie richten en hopen dat we er altijd op tijd zullen bijzijn. Ik heb alvast lang geleden uitgemaakt dat mijn leven 1 grote ontdekkingstocht zal wezen zonder al te veel schuldgevoel.

Ga nu maar gewoon verder met nieuwtjes en schrammetjes op de auto van de buurman te vertellen, ik moet nog even gaan stoeffen met mijn leuke oorbellen!

vrijdag 23 mei 2008

Wild om zich heen trappend, bereikte zij de eindmeet!

Op vlak van initiatief en goede voornemens heb ik van mezelf vandaag alweer een schouderklopje verdiend.
Wanneer een mens maanden aan zijn bureau gekluisterd is en daarbij weinig tot zeer weinig sportieve activiteiten uitoefent en bovendien nog eens zeer graag in de zakken chips graait, kan dat al eens een keer tot wat extra kilo’s leiden.

Dagen, weken, ja zelfs maanden van geblèr over een teveel aan kilo’s, broeken die niet meer passen en knopen die in het rond vliegen zijn hieraan vooraf gegaan.
In mijn hoofd ging in dagelijks een half uur lopen en deed ik sit-ups tot het zweet op de grond droop. Mijn hoofd durft al wel eens genieten van wat ingebeelde activiteiten ziet u. Doch, het moment is aangebroken waarop het besef groeit dat ik van wat droomwerk niets aan de zaak zal kunnen veranderen (manneke, anders had ik gelijk maatje 34 nu!).

Bijgevolg nam ik het heft in handen, de koe bij de horens oftewel het fietsstuur in de pollekes. Voor het eerst sinds mensenheugenis ben ik vandaag wild trappend naar het werk gefietst.
Gedachten over halverwege moeten afstappen, rollend op de grond van de dorst en uitputting en uren te laat aankomen wegens te laag tempo, heb ik zeer doelbewust afgeblokt (ik ken mijn op hol slagend hoofd zo’n beetje). Mijn voorziend inschattingsvermogen liet ik wel toe om te suggereren om tijdig te vertrekken.

En toen zat ik vanmorgen om 8u23 reeds op de fiets om vervolgens om 8u48 er weer vrolijk, ietwat puffend en licht bezweet af te stappen voor de deur van het werk.
Manneke, hoe snel en vlot is dat gegaan! Tis dat ik maar een 7 kilometer van mijn werk woon, maar toch! Hiihaa tweewielerige ros! Hiihaaa!

donderdag 22 mei 2008

Schrijf u snel in voor het te laat is!

Een mens komt wat tegen! Vergelijk even in stilte wat u zo allemaal tegenkomt en probeer u dan nu eens voor te stellen wat je als redactrice van een tv programma allemaal tegenkomt!
Dat er mediageile keuterboertjes zich voor een programma inschrijven, dat weet je op voorhand. Het is alleen jammer dat de “hm-die-lijken-wel-leuk-op-het-eerste-zicht”-mensen na enige analyse toch meestal een vijs mankeren.
’t Is een beetje het Gringo-effect, in eerste instantie denk je nog: mja, ’t is geen hottie maar der kan misschien nog iets achterzitten. Na een halfuurtje weet je al dat dat niet je beste inschattingsmanoeuvre ooit was.
Toegegeven, als onderdeeltje van de tv-mallemolen zou ik zelf ook nooit met mijn kop op televisie willen komen. Maar laat u zich daardoor vooral niet afschrikken om eindelijk deel te nemen aan Undercover Lover of Rad van Fortuin (ik blijf hopen op een comeback!).

Wanneer ik vraag waarom iemand uit zijn huurhuis weg wil en een eigen huis wil kopen en er wordt op redelijk gewichtige toon geantwoord: “Tjoh, der zet hi toh eht wel te viele kalke in et kroanewatre zeh”, dan mag u mij echt niet kwalijk nemen dat er even van mijnentwege stevig gefronst wordt.

En als u mij nu even wil excuseren, ik moet even buiten gaan kijken of er ook fushia met appelblauwzeegroen gestreepte vogels overvliegen.

dinsdag 6 mei 2008

KOOPLUSTIGE KOPPELS GEZOCHT

Omdat ik als redactrice zijnde dringend op zoek ben naar koppels die een Huizenjacht-avontuur wel zien zitten, post ik voor één keer een werkgerelateerd oproepje!


In juni starten de opnames van het zevende seizoen van HUIZENJACHT! Daarvoor zoekt VT4 mensen die jacht willen maken op hun ideale woonst. Ben jij al even op zoek naar je droomhuis en heb je hulp nodig om dat gedroomde dak boven je hoofd te krijgen?

Aarzel niet en schakel de hulp in van het Huizenjacht team! Wij zetten onze speurneuzen op scherp en zoeken voor jou een huis dat binnen je beschikbare budget aan al je verwachtingen voldoet.

Hoe inschrijven?
Stuur snel een mail met de beschrijving van jouw droomhuis naar huizenjacht@vt4.be.

Vertel ons wie je bent, wat je precies zoekt, voeg een foto toe en laat zeker je telefoonnummer achter!

woensdag 30 april 2008

[Fo(u)to boel]

Onder het motto: Lang leve de foutigheid in mijn leven, weet ik wel zeker dat ik u kan verblijden met allerlei foto’s van foute initiatieven.
Ziehier mezelve als airhostess tijdens een evenement van Air France.


En nu... Fuck off!

dinsdag 29 april 2008

Tijd om de crib uit te pakken

Ik ben nu toch al een dikke 6 maanden verhuisd en nog steeds staan er op zijn minst 15 dozen onuitgepakt. Na het verhuizen is het uitpakken op een zonnige dag de kop ingedrukt en sedertdien is er niets veranderd. Ze zijn een beetje van hier naar daar verschoven, uit de garage naar de bureau, van de linkerhoek in de rechter, maar voor de rest onaangeroerd!
Soms denk ik, gho ik doe het al zo lang zonder, misschien moet ik ze gewoon weggooien, blijkbaar zitten er toch niet zo’n dringende zaken in. Maar dan bedenk ik mij dat in één van de dozen misschien wel eens mijn fotoalbum van 10 jaar geleden zou kunnen zitten. Of mijn sneeuwbal met duiveltje erin van in den tijd dat ik nog Duivelinneke was. Of een zilveren kaasschotel die ik zeker binnen dit en 30 jaar zal gebruiken.
Al dat jeugdsentiment kan toch niet zomaar weggesmeten worden. Dus ik kijk al uit naar het verlengd weekend want I’m up for some serious uitpakking. Het wordt gelijk ne keer tijd begot.

* Ijsjes en verfrissende drankjes mogen tussendoor steeds gebracht worden*
* Mensen die dit weekend last gaan hebben van uitpakkingsdrang en daar thuis geen weg mee weten, zullen goed ontvangen worden met ijsjes of verfrissende drankjes*

Verstokte gevoelens

Een eerste stokje op het nieuwe blogje! Met dank aan Luipaard voor de allereerste bijdrage! :) Ik ga nog even wachten met rondslingeren, maar wie zich niet kan bedwingen mag zich helemaal laten gaan natuurlijk.

De top 3 van mijn neus.
1) Meiklokjes in bloei en laat het nou net mei gaan zijn!
2) De geur van pas gewassen kleren die in mijn appartementje hangt. Met dank aan mijn droogkast.
3) Regen in de zomer (dat is als ikzelf er niet middenin sta, maar bijvoorbeeld met mijn neus in het deurgat)

De top 3 van mijn smaakpapillen.
1) Frietjes van de frituur (blijft een kinderlijk cliché, en dan!)
2) Kinder Bueno’s
3) Versgeperste lemon squash

De top 3 van mijn oren.
1) Welgemeende Ik zie u graags
2) De wegdromerige muziek van Sigur Rós
3) Een liedje voor de allereerste keer horen en gewoon weten dat het binnen dit en 2 maanden een megaschijf gaat worden

De top 3 van mijn ogen.
1) Smiling faces
2) Johnny Depp
3) Het leven door mijn bril

De top 3 van mijn huid.
1) De vervangpanda in mijn bed
2) een knuffel vol liefde of oprechtheid
3) zomeravondwind

donderdag 24 april 2008

Puberende hormonen on the loose

Om onverklaarbare redenen ben ik een aantal maanden geleden weer een puber geworden. Gelukkig niet op mentaal vlak, maar wel op gebied van acne.
Ik kan u verzekeren dat dat gelijk redelijk frustrerend is! Gaaf babyhuidje was my middle name en daar is voor het ogenblik nog maar weinig van te bespeuren.
Omdat de strijd met allerhande zalfjes, scrubs en reinigingsmiddelen niet gewonnen werd, stapte ik gisteren met lichte tegenzin naar de dermatoloog.
Het volgende gebeurde:

Meneer de dermatoloog: En vertel eens, wat is juist het probleem?
Mezelve: Tja, onverklaarbare acne op het voorhoofd…
Meneer de dermatoloog: Aha. (begint te noteren) En had u daar in uw pubertijd ook last van? En nu ook op de romp? Of de rug? Zwanger?
Mezelve: Ik mag hopen van niet, mag ik daar binnen een paar dagen op terugkomen? Neenee, niets van dat alles dacht ik.
Meneer de dermatoloog: (fronst even en schrijft naarstig verder) Oké, ga maar op het bed zitten, we zullen eens kijken.
Mezelve: Oké dan. (obligatoir scheurde op het moment dat ik ging zitten het papieren velleke dat over het bed gespannen wordt voor de hygiëne)
Meneer de dermatoloog: (richt felle lamp recht in mijn ogen) Mmm, ja ja. Ja dat is duidelijk een geval van acne he. U bent weer aan het puberen.
Mezelve: (kijkt man vragend aan met licht naar rechts overhellende hoofd) Aha. En hoes komt da?
Meneer de dermatoloog: Das duidelijk hormonaal hé. Nieuwe pil, anitbiotica en zalf. En binnen 6 weken terug op controle komen.
Mezelve: Hormonaal zegt u? Aha. Oké, goed, tot binnen 6 weken.

Wat een kuthormonen toch! Why oh why kunnen die hormonen niet eens rustig op een bank in het zonnetje gaan zitten en zich in stilte bezighouden? Ik kijk al zo uit naar de menopauze…

dinsdag 22 april 2008

Bad BurenBlog

Buren kunnen gewoon buren zijn. Buren kunnen kinderoppas zijn. Buren kunnen ook dierenoppas tijdens de vakantie zijn. Buren kunnen suikerbrengers in nood zijn. Buren kunnen bbq-gastheren zijn. Buren kunnen vrienden worden. Buren kunnen familie zijn. Buren kan je gekozen hebben. Buren is een programma op één. Buren kunnen aardig zijn.

Mijn buren zijn ONaardig. Mijn buren ZIJN een programma op zich, maar dan meer iets voor de Familie Flodder. Mijn buren heb ik NIET gekozen. Mijn buren zijn gelukkig GEEN familie. Mijn buren zullen NOOIT vrienden worden. Mijn buren zullen NOOIT vrijwillig bbq-gastheer zijn, al zit daar vooral hun mini-terras voor tussen. Mijn buren verdienen een camion suiker in hun living en dat ze daar dan nog liefst ook in STIKKEN. Mijn buren hebben een irritant blaffend stuk minihond waar ik NEVER EVER op zal passen want dat is de meest irritante hond ooit. Mijn buren mogen GEEN kinderen krijgen want dat verhoogd hun decibels alleen maar. Mijn buren zijn HELEMAAL geen gewone buren.

Klopjachten op mijn buren zouden mij een groot plezier doen…

maandag 21 april 2008

Pinanti was ni plizanti

Eerlijkheid gebied mij om toe te geven dat ik niet zo’n voetballiefhebber ben. Maak daar voor de gemakkelijkheid misschien gewoon maar niet zo’n sportliefhebber van.
Maar omwille van de interesse in ieders hobby en vooral ook omwille van de kennis van meerdere makers van het programma, durf ik al eens naar Pinanti is Pinanti te kijken.
Bovendien is er op dat uur op zondag geen enkel deftig programma waar ik voor ik ga slapen nog even met halfdichte ogen naar kan staren.

Toegegeven, ik vond dat nog wel eens echte tv. Jonge voetballerkes die penalty’s tegen hun grote idolen mogen schoppen, ’t was meer dan eens schoon om te zien.

Maar de finale van gisteren heeft mij echt met verstomming geslagen. Dat er één manneke beter is dan het andere manneke, het zij zo, dat is nu eenmaal de normale gang van zake in een finale. Maar dat men dat verliezende manneke dan ook keihard gaat uitlachen én uitzend op de nationale televisie, shame on you lelijke voetbalcommentators! Jaja, het waren er meer dan 1, ik heb jullie vettige lachskens wel gehoord!

Ge zou daar zelf ne keer moeten gestaan hebben! Vanachter glas en een micro 15 meter boven de grasmat is het gemakkelijk om commentaar te geven op mannekes die helemaal bevangen zijn van de stress en bij kwaad toeval recht in de armen van de keeper shotten.

Pinanti was niet plizanti en dat is allemaal jullie schuld vettig lachende voetbalcommentators!

Een lijstje van toen ik 10 was

Om het jeugdsentiment even boven te halen en omdat ik de belofte heb gemaakt om af en toe een lijstje aan jullie te presenteren, heb ik mij even verdiept in de dingen die ik het liefst deed toen ik nog helemaal kind was. Helemaal zorgenvrij, klein en toch ook wel mollig, het moet gezegd zijnde…
  1. Radslag over heel de lengte van de tuin en man man, dat was me een tuin! 300 bomen errond, u kan al even uittellen hoe misselijk ik meestal was na die helse lengte geradslagt te hebben.
  2. Liedjes opnemen op cassette, live van de radio. Op die manier maakte ik honderden geweldige compilaties mét de intro en outro van de radiopresentator er meestal halvelings bij. Ge moest verdorie snel zijn toen het illegale download mp3-circuit nog niet bestond!
  3. Maar wat nóg veel cooler was, was mijn persoonlijke radiostation. Samen met de nicht hebben we uuuuuren Radio SoNa cassettes volgekwebbeld met horoscopen, top 20’s, interviews enzovoort enzoverder. Dat waren gelijk nog eens tijden!
  4. Hartjes in plaats van puntjes op de i zetten. Een klein folieke dat ik persoonlijk niet zo lang heb volgehouden wegens 1) te tijdrovend en 2) bij nader inzien toch ook hoogst belachelijk
  5. Tijdens het oversteken alleen maar op de witte strepen van het zebrapad lopen, of waren het net niet de witte? Bij nader inzien waren de witte strepen de mayonaise denk ik. Al bedenk ik mij ook dat de zwarte strepen zee met haaien was. Het zal van dag toch dag afgehangen hebben, denk ik.
  6. Chips eten om 10u ‘s morgens bij de oma, want oma’s zijn gewoon cool, punt.
  7. Bellen blazen in mijn cola met een rietje, want ik vond het geweldig om dan iedere keer steevast te horen krijgen: Haha, das een goei! “Zij dronk cola met een rietje, ons Sophietje...” Hilariteit alom ze gasten…
  8. Een half uur nadat ik in mijn bed lag, terug naar beneden komen en zeggen dat ik niet kon slapen. 3 op de 10 keer pakte die truuk en mocht ik langer opblijven. Meestal vloog ik gewoon stantepede weer naar boven om daar dan na een half uur hardnekkig mokken toch in slaap te vallen…
  9. Foute turnsloefkes die ik weigerde in den Aldi te kopen. Daar hadden ze er hoooopen en hoooopen van hetzelfde model. Neen, die van mij kwamen van den Brantano, woeha!
  10. Spice Girls nadoen op de speelplaats mét bijhorende dansjes enal. Ik was dan ook iedere keer Ginger Spice en stoer dat ik dat vond!

dinsdag 15 april 2008

Three, two, one... Go go!

Op aanvraag van mijn, blijkbaar vaste, lezers start ik vandaag officieel mijn tweede blogje!
Ik doe helaas geen beloftes over de frequentie van mijn schrijfsels, zelfkennis is het begin van alles, maar ik beloof u plechtig om u op tijd en stond op de hoogte te houden van mijn spannende en vooral foute avonturen.

Ik doe hier meteen nog een zeer foute belofte die ik hoop te kunnen waarmaken, maar waarvan ik overtuigd ben dat ik u meermaals zal teleurstellen. Ik ga proberen om zo af en toe te werken met vaste rubriekjes. Maandelijks ofzo, we zien wel hoe het loopt. U mag mij dan ook stevig met de vinger wijzen indien ik mijn belofte niet hou, ik kan daar tegen. Olifantenvel enzo. Ik zal dan waarschijnlijk als tegenargument mijn geheugen zo groot als dat van een eekhoorn naar uw hoofd smijten. Maar kom, ik kan daarmee leven en u hopelijk ook. U kan zich toch troosten met de gedachte dat er met een eekhoornbrein al wel eens duchtig in het rond kan gesmeten worden vooraleer er gewonden vallen.

Maar goed, vaste rubriekjes dus.
Ik ga daar nog eens stevig over nadenken, in de hoop dat ik niet gestoord wordt door vallende nootjes op mijn eekhoornbrein natuurlijk. Suggesties zijn ook altijd welkom, feedback is altijd leuk.
Bij deze knip ik dus officieel mijn eigen rode lintje door *knipt en glimlacht trots met lichte buiging* en verklaar ik de eerste post als gepost!

zondag 9 maart 2008

Save Soopih

God dam nit! Vervloekt mijn oude Opel Astra! Als ik mijn deur vriendelijk open duuw en mij omdraai om iets, zeer galant, van achter de zetel te nemen, krijg ik steeds onverwacht de deur weer teruggeketst op mijn achterste! Mijn arme arme achterwerk, die heeft er stilletjes aan genoeg van! En elke rit die ik maak slaat de schrik mij om het hart omdat het batterijlampje tegen honderd in 't uur ligt te pinken! Als ik dan de verwarming op 2 zet, u weet wel bij temperaturen als deze kan dat af en toe wel eens een absolute must zijn, dan houdt het vriendelijk op met pinken maar blijft het gewoon constant branden! Het is zo'n beetje te vergelijken met een persoon die in coma ligt, je hoort het piepje om de 2 seconden maar als ie sterft hoor je nog maar één lange piep, geen van beide is dus ok! Ik denk dat ik met mijn auto ook maar beter naar het autokerkhof ga! Het enige positieve eraan zijn de pluizige dobbelstenen aan mijn acheruitkijkspiegel. Een gezonde portie zelfspot is echt wel nodig als je met zo'n wit wrak rondrijdt! Maar natuurlijk valt dit alles te relativeren! Want moest mijn witte vriendje er niet zijn, dan kon ik steevast gaan bus-trein-of-tremmen! En we weten allemaal wat mij daarvan weerhoudt! Jawel, u weet het wel, denk diep in u binnenste zelve! Jaa, ziet u wel dat u het wist! Inderdaad, het wachten op bus-trein-of-trem bezorgt mij alleen maar krullen als het regent! En we weten allemaal hoe geweldig gefrustreerd ik daarvan word! Nou nou, misschien moest ik maar eens een fonds opstarten! Het grote Save Soopih From Curly Hair Because Of Rain And Give Her A Car - Fund! Rekeningnummer steeds te verkrijgen.

maandag 25 februari 2008

Eindigheid

Je denkt misschien dat je wat moet zeggen
en denkt misschien dat je me moet opvrolijken.
Je wilt me misschien weer zien lachen en genieten.
Je denkt misschien dat je me moet troosten en adviseren.
Maar wat ik je vraag is dit:
wil je nog eens en nog eens luisteren naar mijn verhaal,
naar wat ik voel en denk.
Je hoeft alleen maar stil te zijn, mij aan te kijken en mij tijd te geven.
Je hoeft mijn verdriet zelfs niet te begrijpen maar als het kan
slechts te aanvaarden zoals het voor mij voelt.
Je luisterend aanwezig zijn zal mijn dag anders maken.

donderdag 7 februari 2008

Ik ben een kruidendoder, schaam op mij...

Bas de basilicumplant is dood…
Na een kamerplant die uit de kamer verstoten werd naar het koude koertje en daar aan een vriesdood om het leven kwam en een orchidee die er net één te veel was bij de verhuis en buiten is blijven staan in wind en regen, is nu ook Bas de basilicumplant tragisch aan zijn einde gekomen.
Dagelijks water geven stond er nog op de instructies.
Een bezorgd mens gaat zijn basilicum dan elke dag water geven, alleen moeten ze eens leren om specifiek te omschrijven hoeveel water dat dan moet zijn. Omdat ik dag na dag Bas zag achteruit gaan, dacht ik, nou, laat ik hem dan nog maar een beetje bijgieten want het was duidelijk nog niet genoeg om ervan op te kikkeren.
Toen dat na 4 dagen niet leek te werken, nam ik hem lichtjes gealarmeerd uit zijn potje en bleek dat dat overvol water stond. Bas is aan een gruwelijke verdrinkingsdood tot zijn einde gekomen… Bij deze roep ik mezelf uit tot de slechtste kruidenverzorgster aller tijde en neem ik me voor om nooit nog kruidenplanten in huis te nemen.
It’s just not working for me...

woensdag 30 januari 2008

Opsporing verzocht

Mijn pa en ik, zoals velen reeds weten, das een beetje een raar verhaal.
Velen kunnen niet geloven dat dit wonder aan hem ontsproten is en dat varieert dan van reacties “Amai Dirk, is da a dochter? Jawadde, da ga da hèt kunne prestere joeng!” tot “Amai u pa, das toch nen helen andere in denken en doen dan u, zijt ge zeker dat ge ni van de facteur zijt?”.
Menig brainstormuurtje over welke facteur aan mijn moeder haar deur zou kunnen gestaan hebben, is reeds gepasseerd. Zelfs een kleine vergelijkende studie, maar so far nog geen mogelijkse postbodepapa gevonden.
Daaruit zal ik dan toch maar concluderen dat mijn papa mijn echte papa is. Dat samen met de typische “Amai die heeft toch echt et neuzeke van den Dirk meegekregen”-one liners die bij mijn geboorte de revue zijn gepasseerd. Zo werd mij verteld doffis…
Er kan dan ook meteen een dikke vinger in de richting van de schuldige van mijn krullend haar gewezen worden, want jawel De Heer Van Bael heeft ook een stevige golf in het haar. Maar de essentie van de zaak was eigenlijk dat mijn pa en ik dus een beetje een raar verhaal is. Ups en downs in onze vader-dochter relatie wisselden elkaar voortdurend af met waarschijnlijk iets meer downs dan ups.
Na de dood van mama gaat een mens zich echter een paar dingen realiseren en dat maakt dat het contact toch iets is verbeterd. Dus kijk ik maar gewoon zoveel mogelijk door een roze bril en tracht ik al eens te lachen wanneer ik alweer een wacko “dit-is-weer-typisch-iets-voor-mijn-pa”-cadeau krijg.
Zo zijn reeds gepasseerd:
  • een doosje met 2 horloges (man + vrouw) gekocht van de neger in café ’t Lammeke
  • een doosje met 2 andere horloges (man + vrouw) gekocht van diezelfde neger in café ’t Lammeke
  • een doosje met 1 vrouwenhorloge en een ontbrekende mannenhorloge: oorsprong onduidelijk
  • kanten strings in een doos van 20, ik gok opnieuw op die neger van ’t Lammeke (kleine voetnoot: deze strings zijn NIET door mezelf gebruikt en bijgevolg in de spullenhulp beland)

Sinds gisteren mag ik aan mijn collectie wacko-papa-cadeau’s ook toevoegen:

  • een slangenleren mannenportefeuille, duidelijk gekocht van alweer diezelfde neger
  • een zwarte leren riem van een dubieus merk
  • een pallet kleren (ik spreek echt over min. 50 stuks) waarvan ik dan 5 stuks effectief heb meegenomen omdat het nu eenmaal not done was om niets mee te nemen

Ik vrees dat zijn cadeau-ideeën er niet beter op gaan worden dus denk ik dat de enige mogelijke optie, om mij te besparen van dergelijke dingen, is om de neger van ’t Lammeke op te sporen en hem vriendelijk te vragen om geen dingen meer aan mijn vaderfiguur te verkopen.

Mensen die mij kunnen helpen bij de opsporing mogen mij steeds contacteren!

vrijdag 18 januari 2008

Jeuj's en Boe's van de week

Jeuj:
  • Gisteren lekker gegeten in een Marokkaans restaurantje, gezelligheid troef en heerlijke tapas! En ook mooie lampaderkes die ik maar wat graag in mijn hal wil hangen!
  • het regent al 2 dagen, maar ik heb mijn haar bewust in de krul waardoor ik niet lastig wordt wegens ontkrult haar dat in de krul schiet! Krullige krul krul krul!
  • Ik heb gisterenmorgen koffiekoekjes gegeten omdat ik was vergeten yoghurt voor mijn ontbijt mee te nemen van de winkel. Eerlijk? Het kwam mij wel goed uit…

Boe:

  • Ik heb deze week mijn initiatief spinning voorlopig on hold moeten zetten wegens vermoeidheid. En dat is een echt excuus en niet alsof!
  • Eveneens voornemen “yoga elke week” is in week 2 de mist in gegaan wegens langsgaan bij zieke vriendin en daarna lekker eten in Marokkaans restaurant met andere niet-zieke vriendin. Maar ik heb wat aan de buikademhaling gewerkt en enige cobra oefeningen op mijn tapijt gedaan.
  • Ik heb al 2 dagen geen muesliontbijt gegeten omdat ik vergeten ben yoghurt te gaan halen...
  • Er verschijnen zoveel negatieve recensies over Into the Wild. Ligt er dan iets aan mijn perceptie van films of is gewoon de rest van de wereld fout?

Njah…

maandag 14 januari 2008

Into the wild

Normaal doe ik niet aan het bespreken van films, maar gisteren heb ik een film gezien die voor mijn part, aan dit prille begin van het jaar, al een grote kanshebber is voor mijn persoonlijke beste film van dit jaar.
Bij deze wil ik u daar niet van besparen omdat ik vind dat u deze film zeker niet mag missen...
Wanneer quotes zoals
"I read somewhere... how important it is in life not necessarily to be strong... but to feel strong"
de revue passeren, dan maak ik al een kleine “jeuj” vanuit mijn cinemastoel. U moet het toch met mij eens zijn dat dit wel van een hoger niveau dan “I’ll be back” of “Luke… kchhchh… I am your father… kchch…” getuigd.

Maar wanneer je een quote zoals de volgende lanceert, dan verdien je mijn eindeloze respect en… ben ik zoet voor enkele slapeloze nachten en uren staren in het niets om al dit moois en confronterends te verwerken.

"So many people live within unhappy circumstances and yet will not take the initiative to change their situation because they are conditioned to a life of security, conformity, and conservatism, all of which may appear to give one peace of mind, but in reality nothing is more dangerous to the adventurous spirit within a man than a secure future. The very basic core of a man's living spirit is his passion for adventure. The joy of life comes from our encounters with new experiences, and hence there is no greater joy than to have an endlessly changing horizon, for each day to have a new and different sun."

Oh en met dank aan Emile Hirsch voor zijn wild-look met sexy baard, want een sterke film is toch nog net iets fijner om naar te kijken als er knap manvolk over het scherm verloren loopt.

woensdag 9 januari 2008

Spinning: gefiets en gezweet!


Ik ben begonnen aan alweer een goed voornemen voor dit jaar: sport. Misschien was ik wat overmoedig of wou ik gewoon deze keer echt iets aan mijn conditie doen of misschien dat ik in een naïeve bui vond dat ik moest bewijzen dat ik wél stevig kan sporten en dat dan ook direct in praktijk wou omzetten. De juiste drijfveer over het waarom blijft mij eerder onbekend, maar het is spinning geworden.

Spinning dus. En qua stevig sporten kan dat wel tellen!
Ik weet niet of u juist weet wat spinning inhoud, vandaar toch een klein Van Dale’ke: spin·ning (dev): sport waarbij men met een instructeur in groepsverband op hometrainers fietst.
De uitleg van Wikipedia sluit echter meer aan bij de waarheid: “Spinning is staand of zittend fietsen op een speciale hometrainer en op de maat van de muziek zich in het zweet werken van de deelnemers onder leiding van een instructeur in de fitnesscentra”.
Afgezien van het feit dat ik fysiek niet in staat ben om daadwerkelijk te zweten, heb ik wel serieus gepuft en als ik zou kunnen zweten, had ik dat serieus gedaan ook!
De instructeur was de stereotiepe wielrenner van rond de 45, stevig kalend en met een sappig Heists accent. De gemiddelde leeftijd van de medespinners lag idem dito rond de 45, wat mij helemaal niet stoorde, gezien het tempo daardoor aanvaardbaarder lag dan dat met viriele twintigers zou zijn. En gezien mijn fysiek vermogen zich waarschijnlijk wel rond de 40 bevind, schaar ik mij dus zonder verpinken achter deze groep.
Binnenkort scheur ik per velo voorbij uw deur en…
Neen laten we het eerlijk houden, ik zal NOOIT al scheurend per velo voorbij uw deur rijden en nog minder in strakke wielrennersbroek. Jammer aan allen die zich dat nu aan het visualiseren zijn, it’s not going to happen!