vrijdag 10 augustus 2007

Hoeveel kan u over een toilet schrijven? I dare you!

Ik blijk de laatste tijd iets met toiletten te hebben. Het is overduidelijk, zelfs in die mate dat ik er alweer moet over schrijven. Niet dat ik met een blaasontsteking of een spastische darm zit, maar om de één of andere reden kom ik in deze periode van mijn leven veel interessante (of laten we zeggen opvallende) toiletten tegen.Na mijn minder aangename encounter met de vieze werchtertoilet, kwam ik gisteren een ander toiletverschijnsel tegen.Hoe fantastisch zijn toiletten waarvan je gewoon weet dat ze al eeuwen op diezelfde plek staan door de vele opschriftjes op de deur! Sommige mensen voelen blijkbaar die oncontroleerbare nood om zichzelf, een veel te clichéspreuk of hartjestekening te vereeuwigen. Ik verdenk hen ervan diezelfde mensen te zijn die de muren aan wachtrijen in pretparken volkliederen, al zijn daar de datums “hot”.Wie probeert tijdens zijn minuutjetijd op het toilet niet al die krabbels te ontwarren of gaat hoofdschudden bij opschriften als: “Marie, ik hou van u” of “Jokke was here”. Persoonlijk ben ik nooit een wc-schrijver geweest, ik weet ook niet zeker of het de creativiteit ten goede komt, maar toen ik mij dus gisteren op die groezelige bekladde toilet bevond, dacht ik zo bij mezelf, misschien moeten we deze opschriftjes gewoon wat meer waarderen en gewoon beginnen inkaderen. Het is tenslotte toch een stukje erfgoed en iedereen leest ze bij gebrek aan beter alternatief, dus waarom er geen schoon kaderke rondhangen? Post dus gerust een wc-post!

maandag 6 augustus 2007

Als koeien op de wei

Het begon allemaal zaterdagavond toen ik voor het eerst in pakweg een jaar nog eens naar een ouderwetse fuif in een quasi boerengat ging. Bovendien was deze in openlucht en het moet gezegd zijnde dat dit toch een aangename sfeer aan het geheel meegeeft. Ik voelde een zekere tevredenheid met het feit dat ik nog een keertje zorgeloos op een wei naar liedjes kon staan luisteren terwijl ik van mijn pepsi in bijhorende plastieken beker nipte en een praatje sloeg met een oude kennis die mij een kleurrijke update gaf over het leven van één van onze oud-medestudenten en hoe die nog steeds, tot nu toe redelijk succesloos, vastberaden BV wil worden. Haaa, die fuifsfeer, wat heb ik ze gemist. Jammer alleen dat tot een uur of 1 de gemiddelde leeftijd rond de 17 lag en de bijhorende “kijk eens goed naar hoe ik mijn vriendje de longen uit het lijf kus” zich menig maal voor mijn neus manifesteerde. Doch, ik was de rust zelve en liet de pret er niet door bederven, liet me helemaal gaan en waagde me zelfs aan een pissang orange. I was living la vida loca op zijn BOB’s! Pissang orange en pepsicola zorgen natuurlijk wel voor de bijhorende volle blaas en laat dat nou echt een pretbederver zijn op een openlucht fuif. Want op een openlucht fuif zijn er namelijk geen gewone toiletten en wordt je gedwongen om in zo’n plastieken Werchtertoilet te kruipen waar het stikdonker is en waar je dan op de tast ontdekt dat er geen toiletpapier is. Om dan in het buitengaan te ontdekken dat er aan de ingang honderden wc-rollen hangen waar je op voorhand je velletje moet afscheuren en meenemen. Hoe blind kan je zijn… (En ja, ik weiger nog steeds mijn bril te dragen op openbare plaatsen waar meer dan 2 mensen zijn)Staan wachten tot er een toilet vrijkomt met een velletje papier in de hand dat je moet afscheuren met een volkomen dronken achttienjarige naast je die vrolijk uitroep naar zijn maats: “kzal mor e goei stuk papier meepakke want azzek moet kakke dan moetek toekome ej!”, nou beste mensen, dat is niet echt mijne meug. Niet dat ik zo bekakt ben en vies ben van alles, maar als vrouw is enig toiletcomfort met een peertje licht (zelfs een TL-lamp doet het werk) en rolletje wc-papier naast de pot, toch niet teveel gevraagd denk ik?