zondag 26 februari 2006

Lazy Sunday

Ken je die zondagen waarop je geweldige plannen maakt maar dan uiteindelijk gewoon languit op de zetel beland? Wel nu, zo'n vruchtbaar exemplaar heb ik vandaag achter de rug. Helemaal niet erg, af en toe moet ik me eens volledig kunnen afkappen en genieten van een zondag die stilletjes voorbijkruipt. Het plan was eigenlijk om nog eens een rondje zelfpijniging te gaan doen op de skipiste en het beste van mezelf te geven op een snowboard. Maar helaas, toen ik vanmorgen wakker werd, sloeg de vermoeidheid me op deze zondag flagrant in het gezicht. Dus werd het filmpje kijken en zetelhangen, hoeveel beter kan een lazy sunday nog worden? (tips altijd welkom)Tegen het avondeten aan ben ik dan toch eindelijk met veel tegenpruttelen, het mag gezegd worden, en pruttelen, dat kan ik als de beste, uit mijn zetel gesukkeld voor een lekker stukje kreeft. Even lekker decadent doen natuurlijk! Een prachtige afsluiter: lobster on a lazy sunday. Alleen vond ik kreeft helemaal niet spectaculair, geef mij een scampi en ik proef amper het verschil. Misschien ligt het aan mijn smaakpapillen, hoewel ik dat ten zeerste betwijfel, de laatste keer dat ik checkte, leken ze mij nog in perfect goeie staat. Kreeft is gewoon overroepen, zoals oesters en kaviaar. Lang leve de frietjes van de frituur!

vrijdag 24 februari 2006

Getormenteerd en gefrustreerd

Ik ben geweldig gefrustreerd, en dat op een vrijdag, het heugelijke einde van de vermoeiende werkweek en begin van het ontspannende weekend. Of toch voor mensen die niet 's zaterdags moeten werken... Maar dat is niet de reden van mijn geweldige frustratie. Die is te wijten aan een stomme, ambetante, zagende, kermende, teksten-niet-kennende actrice waarmee ik werk. Ik weiger hier een naam te noemen omdat ik in dat geval misschien zelfs nog beticht word van laster en eerroof en dat is dat mens mij niet waard! In het onwaarschijnlijke, hypothetische geval dat ik een actrice zou zijn, dan zou ik er een punt van maken om mijn teksten toch wel ongeveer uit mijn kleine hoofdje te leren. Doch, voor die stomme, ambetante, zagende, kermende, teksten-niet-kennende actrice, is dat allemaal een onnodige zaak. Met het gevolg dat de hele dag getormenteerde zuchten weerklonken op de set wanneer we weer eens begonnen aan take 12 van een bepaald onderwerp. Iedereen kreeg het serieus op zijn systeem, zo ook ik, omdat ik de intensieve, doch respectverdienende taak kreeg om de klap te bedienen. Ik kon dus elke 2 seconden, wanneer madam haar tekst weer kwijt was, het nummertje van de take uitwissen en er een nieuwe opschrijven, terug naar de camera lopen, klapke geven, terug naar mijn plaatske lopen, om dan te aanhoren hoe zij opnieuw de verschrikkelijke woorden "oei sorry ik ben mijnen tekst kwijt", of "oei sorry da was ni juist"uitstootte, opnieuw de nummer van de take uitvegen, een nieuwe opschrijven enzoverder enzovoort. Ik vertel u in alle eerlijkheid, na 5 uren kon ik mijn klap wel door die madam haar strot rammen. Maar goed, de kalmheid zelve, no worries, ben ik dan toch zonder enige verbale aanvaringen de draaidag doorgekomen, met dank hiervoor aan onze lieven Heer voor de kracht die hij mij vandaag schonk.

woensdag 22 februari 2006

Met mijn oprecht binnenlands excuus

Weemoed sloeg vandaag in mijn tengere lijfje. Ik las vandaag wederom een weblog van een buitenlandse stagedoener, en mijn god ik geef het eerlijk toe, wat ben ik toch jaloers op die mensen! Ik pijnig mezelf dan ook wekelijks om hun avonturen te lezen en te volgen. Helaas kan ik u, mijn allerliefste lezer, zulke spannende buitenlandse verhalen niet bieden, doch ik hoop dat mijn leven u toch tot op zekere leeshoogte kan bekoren...Ik ben net terug van de "welkomsavond voor nieuwe inwoners van de gemeente Duffel", laat ik even zeggen dat dit me tot zekere hoogte helemaal niet kon boeien. Een avondje in mijn zetel voor de TV levert zelfs spannender materiaal op! Daar stond ik dan, ongeïnteresseerd te luisteren, met handen in de zakken te leunen tegen deurstijlen, lachend met de ongeletterde burgemeester die mijn gemeente rijk is. Ik herhaal het nogmaals, spannende buitenlandse avonturen kan ik u echt niet bieden. Waarvoor mijn oprechte binnenlandse excuses.

zondag 19 februari 2006

Sneeuw snuiven doet pijn

Vandaag heb ik mijn eerste les snowboarden achter de rug. Oftewel, achter mijn gat, als ik het even zo platvloers mag neerpennen. Ik kan nu dan ook alleen maar bevestigen dat "leren met vallen en opstaan" een waarheid als een koe is. Ik heb namelijk op 2 uur de grond meer goeiedag gezegd dan een moslim op zijn gebedstapijt in Mekka. Ook wil ik de man die pannekoekenliftjes heeft uitgevonden persoonlijk een patat op zijn tronie gaan geven. Waarom niet gewoon een zeteltje installeren? Mijn logica is waarschijnlijk weer te eenvoudig... Maar ondanks mijn meermaalse aanvaring met de grond wint mijn vastberadenheid het van de mogelijkheid om op te geven. Ik zal dus de komende weken des zondags volhardend oefenen op het carven, bochten maken, alle gewicht zetten op mijn rechtervoorbeen en nog meer van dat moois. Zodat ik binnen een maand volledig voorbereid ben voor de skivakantie en iedereen kan tonen: Not just a pretty face... :)

donderdag 16 februari 2006

Ivy, de balloze kiwi

Vandaag was weer een dag vol nieuwe en verrassende ontdekkingen voor mij! Zo ontdekte deze nieuwsgierige blogster vandaag dat camerabatterijen wel degelijk kleine pootjes hebben en graag verstoppertje spelen met cameraman en productiestagiaire, dat 30 koffiekoeken teveel is en 15 te weinig, dat je bij eerste hulp voor pijne lippen niet mag vertrouwen op lippenzalf van visagistes, dat Ivy een perfect bruikbare naam is en dus voortaan mij niet meer alleen aan Soul Caliber doet denken, dat een sluippakje eigenlijk een heimelijk verstopt pakje sigaretten is en dat digiboksen moet opgenomen worden in de olympische spelen, samen met smartcard rammen en om ter tverst frisdigibeeën. Ahja en het is ook belangrijk om de ligging van Nieuw-Zeeland niet te verwarren met Ijsland want in dat ongelukkige geval zou Australië eenzaam worden en de kiwi's gaan daar ook niet mee kunnen lachen. En totaal los van dit alles wil ik ook even aan ons mamsie melden dat ik het nu toch wel stilaan de hoogste tijd vind worden om afscheid te nemen van de balloze kerstboom...

zaterdag 11 februari 2006

I'm the queen

Sjonge jonge, uw teerbeminde blogster is geweldig uitgeput vandaag (visioneer klein kromlopend meisje met tong op de grond). Het kruipt toch niet in je koue kleren zo een hele week stage lopen en dan zaterdags nog wat kleren staan verkopen aan klanten die er sadistisch plezier in hebben om mijn net opgeplooide stapels kleren (van XS naar XL gerangschrikt!) overhoop te gooien... Naar alle waarschijnlijkheid heeft vrijdagavond ook wel iets met de vermoeidheid te maken. Totaal onverwacht zat uw aller Fie te productie-assisteren (lees: tapes aan te geven en miniDV te controleren) op het concert van Sergio "I'm the king". En laat ik even voor alle duidelijkheid stellen dat ik het geweldig vond. Alle niet-Serge-fans kunnen hier nu afhaken. Tegen alle verwachtingen in is die mens dus niet alleen sympathiek, maar is zijn nieuwste show echt een geweldige aanrader. Tussen het tape-naar-camera-op-het-podium-rennen en het tape-aannemen-en-in-juiste-dooske-terugstoempen door heb ik er echt van genoten. Laat ik hier ook even plaats maken om de regisseur en de hilarische cameramannen hier even te bedanken *bedankt regisseur en hilarische cameramannen* want die mannen hebben mij ongelooflijk veel doen bijleren op een paar uur (zoals: wanneer je cameraman bent bij Piet Huysentruyt ben je niet "cameraman" maar Lepelman of Vorkman of Mesman, door het desbetreffende wapen in je achterzak, en vlieg je van zo gauw een gerecht klaar is het om ter eerste aan!) Laat ik tevens ook vermelden dat de cameraman in kwestie van het camera-op-het-podium-rennen de drummer van Stash is en dat dieje mens bij mij thuis gerust ook is een drumsolooke mag komen spelen want hij ziet er bijlange niet slecht uit! Jaja, u leest het goed, het was weer een spannende vrijdagavond in het leven van Fie :)

woensdag 8 februari 2006

Wil jij ook één van mijn stukjes zijn?

"Een mens wordt geboren als een verzameling scherven en lijmt zich een weg door het leven. Op zoek naar het beeld dat hij in zichzelf vermoedt" (A.Ohm). Dit citaat heeft mij waarachtig diep geraakt. Ik geloof er sterk in. Als je klein bent krijg je bepaalde dingen mee, naarmate je groeit moet je alles gaan gebruiken, ontwikkelen en ontplooien. Ik heb er lang over gedaan om "mijn" beeld te zoeken, waarschijnlijk ben ik er ook nog niet helemaal, maar ik ben er stevig van overtuigd dat ik op de goede weg ben. Zoals me wel eens wordt gezegd, ik doe mijn eigen ding, en het zal me worst wezen wat u ervan denkt. Dat draait dan ook helemaal niet om egoïsme, maar om zijn wie je bent, niet zijn wie je wil zijn. Ook goede en kwade momenten maken me tot wie ik ben. Als het wat minder gaat, is er altijd wel iets of iemand die me kan laten lachen en me sterker maakt. Ik zou al wat ik tot nu toe op mijn twintigjarige levenspad ben tegengekomen niet meer opnieuw willen meemaken, maar ik ben ervan overtuigd dat er niet veel is dat ik anders zou aanpakken. Ik ben er ook van overtuigd dat alles wat mijn pad gekruist heeft me gemaakt heeft tot wie ik ben. Ook de minder goede ervaringen. In dat opzicht moeten we misschien dankbaar zijn, niet alleen voor de leuke momenten, maar ook voor de minder geslaagde. Het is moeilijk om tot dit besef te komen, en vooral om deze denkwijze effectief toe te passen. Maar juist om die reden ben ik nog volop aan het lijmen en puzzelen.

dinsdag 7 februari 2006

U bent een fijn mens

Another day, another obstacle! Ik heb ontdekt dat skivakantieboekskens volledig tegen mij zijn. Alhoewel, laat me dat even hernemen: Ik heb ontdekt dat sommige skivakantieboekskens ongelooflijk slecht zijn opgesteld. Het is onmogelijk dat het aan mij ligt want enkele uren geleden nog kreeg ik het compliment een overzichtelijkheidswonder te zijn. De juiste betekenis van overzichtelijkheidswonder kan ik u niet helemaal definiëren, maar volgens mijn bescheiden mening heeft het iets te maken met inzicht in overzichtelijkheid. Zodus, als men mij vanaf nu vraagt om mezelf te beschrijven in 3 woorden antwoord ik steevast: crazy, sexy en overzichtelijkheidswonder. Ik moet wel stiekem toegeven dat het me wel iets doet, al die fijne complimentjes van mijn project-collega's! Zodus heb ik mezelf voorgenomen om vanaf nu wat vaker complimentjes te geven. Een schouderklopje doet niet alleen als men verstikkingsverschijnselen heeft deugd. Zodus, beste lezer, laat ik dan maar al onmiddellijk beginnen met u: U bent een fijn mens.

zondag 5 februari 2006

Broebelend levelskiën

Zondagmorgen, vaak een ochtend waarop we zeggen: "Hoe scheef was het gisteren weer niet?". Wel op deze zondagmiddag kan ik u rechtlijning garanderen dat ik gisteren een fijne, rechte avond heb gehad. Een doodgewone, maar een gezellige! Natuurlijk, doodgewoon valt te relativeren, aangezien ik gisterenacht een uur heb liggen broebelen in een jacuzzi van 39°. Waarvoor dank aan Katleen *danku Katleen* omdat er toevallig in haar gazonneke een geweldige broebelende jacuzzi van 39° staat. Alleen moeten ergens tussen 0.00 en 1.00 onze hersenen toch overbroebeld geraakt zijn omdat we toch nog beslisten om een achtbenigstapje in ons belgenwereldje te zetten. Nu heb ik geen enkel bezwaar om rond 1.00 nog een achtbenig stapje in de wereld te zetten, doch, waar we dat achtbenig stapje gingen zetten was misschien niet onze beste keuze ooit. Laat ik het hier dus maar open en bloot op tafel gooien en toegeven dat ik me gisteren lichtelijk in Illusion bevonden heb. Om het toch nog een beetje goed te praten wil ik er wel aan toevoegen dat ons achtbenig gezelschap zich een verdiep hoger bevond en een poging tot shaken ondernam in The Level. We moeten daar weer een schoon figuur geslaan hebben. Katleen met een gezicht van :'Wat een marginaliteit!', Kristof had zoiets van: 'oke we zien wel hoe dat hier vlot', Daan:'amai ik ben te tam van diejen jacuzzi' en uw immer Fie:'hey, shake that ass, mmm nee dit is fout, oh goed liedje, shake that ass, hmm I'm betting bored, ff nochalant staan shake, hmm toch maar even stilstaan. Pff hier is zo weinig lucht? Ik heb hoofdpijn. Gaan we naar huis??'. U vraagt zich waarschijnlijk af, hoe kan je nu rechtlijning beweren dat je geen scheve nacht hebt gehad? Wel dat kan ik u perfect verklaren. Aan heel deze historie ging ook nog een etentje vooraf en ook nog een bijzonder vruchtbaar cafébezoekje. Die vruchtbaarheid ligt hem in het feit dat we gisteren beslist hebben om met ons achtbenig gezelschap een weekje te gaan snowboarden slash skiën. En zo'n beslissing zou voor minder een scheve nacht recht maken...

vrijdag 3 februari 2006

Bloedneuzen, kale koppen en voorhuidstukjes...

Toen ik vanmorgen al kermend, kreunend en protesterend mijn lekker knusse, warme (kingsize)bed uitwankelde had ik nooit kunnen denken dat ik vandaag op deze doodgewone 3e februari anno 2006 zo’n entertainende voormiddag zou hebben. Alle eer komt Jaela Cole toe, die ik voor een casting mocht ontvangen. Dat mens is hilarisch! En geweldig open ook, zomaar spontaan uit het niets schlagers als “heb je even voor mij” (allemàààl!) beginnen zingen, vertellen over bloedneuzen en kortgeschoren haar. Ik lust ze wel die Jaela. Ze maakte de 3 kwartierdurende wachttijd op de mammie (niet die van ons maar dé mammie van Vaneigens) stukken draaglijker. Maar de combi van beide, man man ik lag spontaan in een driehoekige deuk. Uiteindelijk blijken acteurs dan toch mensen van vlees en bloed zoals u en ik te zijn die praten over sex en sex, en ook nog een beetje sex. Ziet u de link van de digibox van Telenet niet naar een “voorhuidstukje”? Wel dan, lang leve de insiderjoke’s zeg ik daarop :)