zaterdag 16 januari 2016

Het verhaal van het tutje en de schimmel.

Nu Lars een vlotte 15 maanden oud is, kan ik met zekerheid zeggen dat ik het moederschap van een peuter een pak aangenamer vind dan dat van een baby.
Heerlijk om het kind zelf naar de voordeur te kunnen laten stappen en niet meer met een laptoptas, handtas, kind én luiertas op/aan/rond je armen richting auto te moeten sukkelen.
Of wanneer ik hem vraag of hij een boekje wil lezen en dat hij dat dan even moet gaan halen, dan knikt hij één keer met een gigantisch gebaar en loopt richting de boekjesbak om vervolgens mét boekje zich op mijn schoot te nestelen, klaar om voorgelezen te worden.
Elke keer opnieuw glim ik van trots, hij verstaat echt alles.

Natuurlijk zijn er af en toe nog momenten dat hij naar zijn tutje verlangd en ja, wij doen aan tutjes want die strijd heb ik op dag 3 in het ziekenhuis al opgegeven.
Lars heeft altijd een speenkoordje aan zijn tut, maar dat hangt niet altijd vast. Zijn tut beland dus meermaals per dag op de grond.
Omdat hij gewoon geen zin meer heeft, omdat hij ze in een colère richting de grond keilt of omdat wij hem soms ook gewoon vragen om het tutje weg te doen.
De helft van de tijd spoel ik het tutje netjes af, maar de andere helft moet ik toegeven dat ik het al eens in mijn mond steek om "proper" te maken voor hem.

De huisdokter had mij in het verleden al eens gezegd dat ik dat beter niet deed (oh hallo crèchebacteriën), maar soms is er gewoon geen andere optie. In de auto of in de winkel, bijvoorbeeld.

Afgelopen week kreeg ik plots een beklemmend gevoel in mijn keel. "Lap, de zoveelste crèchebacterie is daar weer", dacht ik nog. Ik begon wat theetjes te drinken om de keelpijn hopelijk voor te blijven en dat lukte wonderwel, maar het beklemmend gevoel bleef. Het werd zelfs nog vergezeld door het gevoel dat er iets niet doorgeslikt geraakte achterin mijn keel.
Na 4 dagen voelde ik aan mijn zoveelste theewater dat er iets niet klopte toen mijn smaak stilaan verdween en mijn tong nogal geïrriteerd begon aan te voelen.

Ik was nog maar net gestopt met mijn maagontstekingspillen of een nieuw bezoek aan de dokter drong zich op.
Ik zag mijn wederhelft ietwat meewarig zijn hoofd schudden en denken "Gaat ze nu voor een keelontsteking naar de dokter gaan?". Ja dus, want het voelde niet oké.

Het verdikt bleek spruw te zijn. Oftewel een gistinfectie op mijn tong. Ik was redelijk gegeneerd bij de vaststelling van de dokter en flapte er een "Amai dat klinkt vies" uit.
Blijkt dat ik dat met 90% zekerheid heb opgedaan door het tutje van Lars in mijn mond te steken. Een bekend fenomeen bij jonge ouders blijkbaar...
Baby's en peuters hebben vaak last van spruw, maar hebben er niet altijd veel last van. Je merkt het dan ook niet meteen wanneer ze het hebben.
Ah.

Ik ben nog altijd gegeneerd door die vieze schimmel, maar ik dacht, ik waarschuw jullie toch maar even. Moesten jullie volgende keer geneigd zijn om het tutje van jullie koter zelf proper te willen maken, denk dan misschien even aan het verhaal van het tutje en de schimmel. Plan B it will be.

(Ter info, alles is ondertussen onder controle, u hoeft dus de volgende keer dat u mij tegen zou komen niet met een boog rond mij heen te stappen)

dinsdag 15 december 2015

Operatie gedoneerde planten

Soms moet een mens gewoon eens een zot idee lanceren en zien hoe dat dat gaat.
Dit najaar werd onze tuin volledig heraangelegd wegens nogal ongelijk en wateroverlast. We maakten van de gelegenheid gebruik om ons terras wat te vergroten en de vijver dicht te smijten en plots was er nog ruimte voor een kruiden/bloementuin. Wat verder in de tuin liet ik met onze oude kasseien een moestuin in 3 vakken aanleggen, ik ging dat ooit zelf doen, maar kijk, nu zijn we tenminste zeker dat er volgend jaar tuingroenten op het menu kunnen staan.

Voorlopig ligt dat alles er nogal triestig bij, volledig overwoekerd door onkruid eigenlijk want er werd nog niets concreet gepland. Het wordt winter, dan mag dat.

Tot ik plots 2 weken geleden een oude tijmstruik cadeau kreeg van iemand die hem uitdeed en niet meer moest hebben.
En toen kwam dus mijn zot idee.
Wat als ik nu eens probeer om (stukjes) planten/struiken/kruiden te verzamelen die allemaal van vrienden en familie komen?
Veel leuker toch dan gewoon naar de winkel te stappen en een plant te kopen.

Ik ga dus proberen om in het voorjaar bij zoveel mogelijk vrienden en familie om scheutjes en takjes te zeuren. En dan hopen dat ik ze correct kan verplanten en in leven kan houden.
De laurier van mijn schoonouders, de tijm van Nonkel Jos, de munt van de buurvrouw. Een stekje van de pannekoekenplant van een collega,... Heerlijk lijkt me dat!

Moest u zich geroepen voelen om mij een stuk van uw plant te doneren, geef gerust een gil in de comments!

woensdag 2 december 2015

Grootouders, gezag en mijn kind.

Na de druktepost is er nu ook de grootoudersverwenpost.

Hoe doe je dat eigenlijk, omgaan met grootouders die heel de tijd alles aan hun eerste kleinkind toegeven en zo jouw gezag constant ondermijnen?

Wanneer ik er niet ben, doen ze voor mijn part wat ze willen, ik weet het niet en wil het ook niet weten.
Maar wanneer ik er zelf bij ben en duidelijke grenzen stel die dan zomaar genegeerd worden ondanks herhaaldelijk aangeven ("Maar ocharme nu weent dat kind"), dan ben ik werkelijk het spoor bijster.

Iemand daar nog een handleiding voor liggen toevallig?

maandag 30 november 2015

Drukte en mijn kind

Wanneer je een kind verwacht, durft een mens al eens te dromen van hoe dat zal zijn. Vooral dan over hoe fantastisch welgemanierd, intelligent, sociaal en fantastisch dat kind wel niet gaat zijn. Want daar zal jij wel eens voor zorgen en extra aandacht aan besteden.

Insert reality check, ha.
Consequentie is doodvermoeiend en de helft van de tijd sta ik met mijn mond vol tanden en een pertinente flatline in mijn hoofd te kijken naar hoe mijn kind soms op dingen reageert waarop ik op mijn beurt eigenlijk niet weet hoe ik daarop correct moet reageren. (Was u ook zo jaloers op de manier waarop die papa dat ventje in Parijs geruststelde na de aanslagen? Ga ik dat ooit kunnen?) 
Ik hoop gewoon dat ik hem niet kapot maak, dat is al een belangrijke doelstelling op zich. So far so good, denk ik.

Het is misschien nogal overdreven gesteld, maar elke ouder zal dit soort van onzekerheid wel herkennen.
Maar we kunnen met z'n allen toch niet elk opvoedingsboek dat er bestaat erop gaan nalezen?
Al bij al doet mijn kind het voorlopig meer dan prima. Het enige puntje waar ik momenteel echt mee worstel, is dat hij het niet zo goed doet in drukte.

Een rechtstreeks gevolg volgens mij van het feit dat hij enig kind is en er ook geen kleine kindjes in de familie zijn.
Gelukkig gaat hij wel 3 dagen in de week naar de crèche, maar toch, ook daar zoekt hij vaak de rand (of zijn tutje) op wanneer het te lawaaierig wordt.

Nu is dat Larsje nog maar 14 maanden en ik wil me zeker niet te druk maken in zijn ontwikkeling, maar ik merk dat ik het toch moeilijk heb wanneer hij weer eens in een crisis schiet omdat de mensen rond hem te druk, luid of aanwezig zijn. Een crowd boven de 6-8 personen in dezelfde living kan soms al genoeg zijn om zichzelf dramatisch tegen de vlakte te smijten.
Ik heb het hier niet over een tantrum of zo'n gillend kind in het midden van de winkelrayon. Nee, ik heb het over een kind dat met zichzelf geen blijf weet omdat hij de drukte niet kan plaatsen.

"Je moet hem gewoon overal mee naartoe nemen", zegt de ene. "Het is een fase, dat gaat wel over", zegt de andere.
Ik weet het niet jongens, is dat zo?
Ik heb al overwogen om aan een 2e kind te beginnen gewoon om mijn eerste kind aan lawaai te laten wennen. We gaan die oplossing toch nog even klasseren anders.

Het is me wat zeg die opvoedingsonzekerheid. Ik hoop gewoon dat ik hem niet kapot maak.

Hebben jullie nog goede raad of suggesties om hem aan drukte te laten wennen zonder hem elke keer doodongelukkig te maken?

donderdag 26 november 2015

Werkupdate: De werkloosheid nadert met rasse schreden.

Ha dat solliciteren, ja dat loopt voorlopig nog niet zo vlot he.
CV's zijn uitgestuurd, veel spontane sollicitaties wel. Ik weet het, niet zo'n supergoed idee, maar ik vind dat ik toch mag proberen om de werkgever van mijn dromen aan te porren. Zelfs al is het niets voor nu, dan misschien wel voor binnen een paar maanden.

De vacatures waar ik op gereageerd heb zijn ofwel reeds ingenomen, ofwel krijg ik zelfs geen bericht terug. Bovendien heb ik mijn opties sterk uitgedund door streng te zijn in mijn werkregio (Leuven en omstreken).

Vanaf 1 januari zou ik dus wel eens werkloos kunnen worden als er zich niet snel iets aandient. Voorlopig word ik zelfs niet uitgenodigd voor een gesprek. Ik was vergeten hoe frustrerend dat voelt.
Er zit dus waarschijnlijk niets anders op dan het nieuwe jaar in te zetten met interimwerk, kwestie van toch bezig te zijn.

Enerzijds is dat denk ik de enige mogelijkheid, zeker omdat ik zelf mijn ontslag heb gegeven waardoor ik niet kan terugvallen op stempelgeld. Anderzijds vrees ik dat een interim nooit mijn droomjob zal aandienen. Daarom overweeg ik - als er geen "echte" job langskomt tegen 1 januari - om maar halftijds interimwerk te gaan doen. Op die manier blijft er tijd voor mezelf en om verder te zoeken. Maar ook om misschien wat extra lijntjes uit te gooien en wat copywriting of klein journalistiek werkt te gaan doen ofzo.

Mijn plan voor een eigen winkeltje blijft ook in mijn hoofd rondspoken, maar daar probeer ik niet aan toe te geven gezien de complexiteit dat dit zou meebrengen voor mij privé-leven.

Maar goed, we blijven dus positief, ook al is het even moeilijk om het allemaal door een roze bril te zien. Ik heb deze keuze voor een reden gemaakt en sta nog steeds voor de volle 100% achter die reden en keuze. Het is gewoon die onzekerheid en het grote niets dat het even wat lastig maakt.

Maar als ge iemand nodig hebt, ge belt mij maar he!

maandag 9 november 2015

Communiceren en solliciteren

Dit weekend werd mijn Facebook ietwat overrompeld door berichten van ouders (oké, hoofdzakelijk mama's) wiens kind na de vakantie voor het eerst naar school zou gaan. Ik had daar nog niet vaak bij stilgestaan en het realistische besef dat mij dat binnen een paar jaar ook te wachten zou staan, was plots daar. Ik twijfelde zelfs plots of ik niet al naar een kleuterschool moet beginnen zoeken, wat is tegenwoordig de gepaste leeftijd daarvoor?
Maar goed, mijn leven verliep gewoon zijn gang en ik besteedde er verder niet te veel aandacht aan.

Maar vanmorgen stond ik met mijn kind aan de "baby-afdeling" van de crèche en kreeg ik daar plots de boodschap dat Lars niet meer daar zat, maar naar de "grote kindjes-afdeling" was doorgeschoven.
Euh, wat? En jullie waren mij dat vergeten te vertellen ofzo?
Ja zo blijkt. Verontschuldigend gelach en ongemakkelijk schoudergeschud inclusief.

Soit, mijn moederhart was heel even in paniek en Lars zelf wist ook niet helemaal wat hem overkwam toen hij middenin het nieuwe lokaal bij een verzorgster die hij niet kende werd achtergelaten, maar we overleven dat wel.

Toch kon ik het niet laten om in de auto nog eens te foeteren op de gebrekkige communicatie die ik al heb meegemaakt in mijn crèche.
Voor de duidelijkheid, over hun zorgen en activiteiten met de kindjes kan ik echt absoluut niet klagen. Maar communicatie naar de ouders toe is toch minstens zo belangrijk?

Zo zijn ze nog maar sinds een paar maanden binnengetreden in het digitale tijdperk met een website (geen Facebook), weliswaar zonder data in de kalender en met een fotopagina waar je een wachtwoord voor moet ingeven dat ik alvast nooit heb gekregen. Of ze zijn me dat misschien ook vergeten te zeggen, dat kan. Morgen eens naar informeren. Ik ken de namen van de verzorgsters nog steeds niet allemaal omdat er nergens namen en foto's van hen omhoog hangen en mijn geheugen gewoon niet zo goed is. Na 2 keer iemand zijn naam vragen, wordt het wat gênant natuurlijk.

Ik zie zoveel potentieel met kleine ingrepen. Een mailtje naar de ouders wanneer een kindje "overgaat" naar het ander klasje, bijvoorbeeld. Gewoon een standaard mailtje, het hoeft zelfs niet gepersonaliseerd te worden als dat te tijdrovend is.
Of een besloten facebookgroep met updates, foto's,... Dat kan evengoed op hun website, ouders vinden sowieso toch hun weg naar daar want iedereen wil weten hoe het met zijn kind gesteld is.

Ik denk dat ik daar mijn job van ga maken, voor verschillende kleine organisaties de communicatie wat structureren. Geen grote internationale communicatieplannen voor mij, maar kleine, handige en nuttige communicatielijnen verbeteren. Dát gaat het worden.

Het solliciteren is van start gegaan. Zou ik durven mijn crèche een sollicitatiebrief te sturen?

zaterdag 31 oktober 2015

Juwelen? Natuurlijk!

"I like all things shiny en voorzeker juwelen", da's waarschijnlijk het motto van heel wat vrouwen.
Jep, ik pleit schuldig, een juweeltje zo nu en dan kan mij ook wel bekoren. Maar ik moet zeggen dat mijn laatste aankopen niet zozeer shiny zijn, dan wel gemaakt met natuurlijke materialen.
Ik ben een meisje van den bosbuiten en dat begint zich blijkbaar ook in mijn juwelencollectie te manifesteren.

Een tijdje geleden ontdekte ik al het fantastische Woodporn toen de zus van een ex-liefje deze prachtige juwelenlijn uit de grond stampte.

Maar vorige week spotte ik op een lokaal marktje een minstens even leuk én betaalbaarder alternatief: kono and orca.


Toen ik zag dat ze de fotoshoot van haar laatste collectie ook nog eens in mijn favoriete natuurgebied had gedaan, was ik helemaal verkocht. Ondertussen ben ik een geweldige fan en moet ik mij inhouden of ik zou elke week een nieuw item kopen.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik eigenlijk stiekem ook heel graag zo'n houten of bamboe juwelen zou willen maken. Maar ik heb geen flauw idee hoe een mens daarmee moet beginnen. Misschien toch eens uitkijken voor een cursus houtbewerking!

Nog tips over juwelen in natuurlijk materiaal? Laat je heel graag horen in de comments!

donderdag 29 oktober 2015

#happy30


Hihaa, 30 jaar word ik vandaag zeg! Pakt u gerust een stukske virtuele taart!
15 jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik me zo goed in mijn vel zou voelen de dag dat ik 30 werd en bovendien ook nog eens helemaal oké zou zijn met die leeftijd.


Het is zoals een collega van mij het vanmorgen zei; veel hangt natuurlijk af van waar je je bevindt in het leven en naar mijn gevoel zit dat helemaal snor. Ik woon in een geweldig fijn huis/bos/dorp, heb een geweldig lief lief, een topzoon, een goede gezondheid en oké, ik heb misschien (nog) geen werk vanaf 1/01/2016, maar ik heb alle vertrouwen dat dat ook wel goed komt.


Ik vind het dus helemaal prima om mee op tram 3 te springen, als ge wilt doe ik er nog een danske bij enal.


Bovendien kregen we gisteren te horen dat onze gemeente beslist heeft om een geboortebos aan te leggen en dat mijn kind een (zomer)eik krijgt. Wat een heerlijk nieuws zeg: Zijn eigen Larsboom in een nieuw bos, topkado, one of many!

donderdag 22 oktober 2015

Loopbaanbegeleiding is het nieuwe zwart #boostyourpositivity

Los van het feit dat het woord loopbaanbegeleiding je een vlotte winst in Scrabble kan opleveren, is het in real life ook behoorlijk wat waard.
Ik was er eerst niet zo voor te vinden eigenlijk. Er rust een soort van stigma op dat een beetje gelijkloopt met dat van naar de therapeut gaan.
Het is immers niet cool om op je dertigste te moeten beseffen dat je carrière die je bijna 10 jaar hebt nagestreefd toch niets voor jou is en je helemaal opnieuw wil beginnen in een nog niet nader bepaalde sector. 

Maar even beginnen bij het begin.
Sinds ik in januari na mijn zwangerschapsverlof terug aan de slag ben gegaan bij mijn werkgever, vond ik mijn plaats niet meer in het bedrijf.
Mijn werkgever heeft alles binnen zijn mogelijkheden gedaan om het mij toch naar mijn zin te maken en heeft mij in die 9 maanden zelfs naar 2 nieuwe functies doorgeschoven. Maar er was iets dat niet goed zat en als ik heel eerlijk ben met mezelf, was dat voor mijn bevalling ook al het geval.

Ik ben er met een aantal goeie vrienden over beginnen praten en gaandeweg merkte ik twee zaken op:
Ten eerste is het ongelooflijk hoeveel mensen van mijn – toch jonge – leeftijd hiermee zitten. Het kan ook liggen aan het feit dat ik veel vrienden in de mediasector heb die allemaal worstelen met de steeds harder wordende eisen van die sector, maar toch.
Daarnaast zijn er heel wat mensen die mij loopbaanbegeleiding als optie aanreikten, maar slechts heel weinig die het zelf al hebben geprobeerd.
Het is nochtans niet moeilijk of duur. Via VDAB kan je loopbaancheques aanvragen en je betaald slechts 40€ voor 4 uur begeleiding.

Ik wist totaal niet wat te verwachten, maar ik was wel op zo’n punt gekomen waarop er gewoon iets moest gebeuren en alles was beter dan niets doen.
Het verraste me dat mijn jobcoach onze eerste sessie begon met op zoek te gaan naar mijn persoonlijkheid. Achteraf gezien allemaal logisch, maar op dat moment leek me dat weinig te kunnen helpen in het vinden van mijn nieuwe job.
Maar deze stap bleek cruciaal in mijn aanvaardingsproces.
Uit de test bleek namelijk dat de job die ik uitoefen iets is wat ik mezelf heel goed heb aangeleerd, maar niet iets is dat mij “natuurlijk” afgaat. Bijgevolg kost dat mij elke dag bakken energie ter compensatie. Een compensatie waar ik mij niet bewust van was, maar wel energie kost waar ik niets teveel van heb sinds de komst van een kindje.

Vanuit de erkenning wie ik ben en welke kwaliteiten bij mijn primaire persoonlijkheid ligt, kan er nu verder gezocht worden naar een job die deze zaken ondersteunt.
Ik onthou vooral: flexibiliteit, creativiteit, teamwork, maar geen management.

Ondertussen zijn mijn sessies achter de rug, al hou ik er nog eentje achter de hand als hulplijn en klankbord na sollicitaties.
Er zijn de afgelopen weken heel wat belangrijke stappen gezet en ik heb eigenlijk geen enkele kwade of onbegrepen reactie gekregen. In tegendeel zelfs.
Hoera voor loopbaanbegeleiding zeg!

Wie in het Leuvense nog op zoek zou zijn naar een goede loopbaancoach, kan ik heel erg People Matter(s) aanraden.

dinsdag 20 oktober 2015

Moeilijke keuzes bieden vaak de meeste vrijheid

Deze avond voelde ik midden in mijn tv-avond plots de nood om een half uurtje buiten te gaan zitten.
Buiten in het donker, alleen, op mijn gele bistro stoel op mijn onafgewerkt terras.

Terwijl ik daar zat op mijn stoeltje, zag ik nog net de bomen aftekenen aan de lucht. Ik hoorde een auto ver weg en een vogel dichtbij. Ik zag een ster, eigenlijk wel meerdere. En ook een paar die een vliegtuig bleken te zijn.
Ik voelde, mij.
Ik voelde, rust.

Het daagde mij daar, toen op dat moment dat ik dat ben, een voeler. Mijn essentie.
Dat alles wat ooit geweest is, mij gemaakt heeft tot mij, een voeler, een doorlever. Een overlever, misschien wel.

Ik nam vorige week mijn ontslag en koos voor mij, mijn gevoel en zette door. Ik kon niet blijven en ongelukkig zijn.
Misschien is het naïef, of dom om zo'n stap te zetten zonder enige zekerheid of wetenschap over hoe het nu verder moet.
Maar ik voel het. Ik voel dat het moest, maar vooral ook dat het goedkomt. Er is zoveel rust in mij teruggekeerd de laatste dagen.
Ik voel terug, aarding, lucht.

Misschien is het naïef om te kiezen voor mijn gevoel. Om passie te zoeken in mensen en werk. Om gejaagde businessmodellen achter mij te laten.
Misschien is dat naïef en niet realistisch, het zou kunnen.

Maar ik heb daar vrede mee.
Ik voel het weer.
Kansen, alles weer open, verleden en toekomst, ik voel weer wie ik ben, waar ik voor sta.
Een door-lever, een voeler. Een graver.

Ik voel dat het juist is en dat het goedkomt. Want hoe uitzichtloos een situatie ook lijkt of hoe onafgewerkt je huis momenteel ook is, hoe groot je verdriet of hoe oneerlijk je ook behandeld wordt; het komt altijd goed.

De afgelopen dertig jaar hebben mij gemaakt tot wie ik ben vandaag en mijn dromen van morgen zijn vandaag nog niet helemaal gedefinieerd. Maar daar buiten, alleen, op mijn gele bistrostoel op mijn onafgewerkt terras, daar voelde ik ze weer.

Wat een geluk.