woensdag 16 april 2014

Verf anders uw huis eens in een kleur die ge nooit zelf zou kiezen

© Nico Surings

Vorige week kwam onze verbouwingen-afwerkingsfase weer even in een stroomversnelling terecht aangezien de schilder plots deze week al ging starten met schilderen.
Hoera voor de schilder uiteraard want hoe sneller hij kon beginnen, hoe sneller het hele zootje klaar is, ware het niet dat er nog wat kleurkeuze stress was.

Ik denk dat we zo'n 14 kleurstaaltjes thuis hadden liggen en 2 effectieve testers voor de kleuren waar we (lees: ik) niet zeker over waren. Voor 80% zaten het lief en ik op 1 lijn, de overige 20% was nog een beetje zoeken naar het compromis. Een paarsroze keuken, serieus? Oranje gang behouden, hm? Geen wit, neen?

Dus kwam daar: de Levis kleurconsulente. Ik had ons voor de zekerheid geregistreerd voor een bezoek door een kleurconsulente omdat ik op zich de meerwaarde daar wel van zie. Daar waar onze kleuren op zich wel goed voelden, zat er nog niet echt eenheid in het volledige huis, daar zou dat madammetje dan rap voor moeten zorgen.

Murphy was ons goedgezind want we kregen vorige week plots telefoon dat er een gaatje vrij was gekomen waardoor ze voor onze "grote verfaankoop" van zaterdag nog kon langskomen voor advies.

Dus ik dacht, ik leg even uit wat onze keuzes zijn voor elke ruimte en dan gaan we op zoek naar een compromis om eenheid in die keuzes en ruimtes te brengen.
Nou, dat liep even anders.

Ik denk dat we van al onze kleurkeuzes er 2 hebben behouden - en dan nog, eerder een variant - en de concrete indeling van de kleuren is voor zo'n 50% vervangen.
Wat een eyeopener! Blijkt dat wij helemaal verkeerd bezig waren met onze "elke ruimte krijgt een kleurtje"-theorie. Nee hoor, we zouden ruimtes moeten verbinden door dezelfde kleur over verschillende ruimtes die met elkaar verbonden zijn met dezelfde muur. Logisch, waarom waren we daar zelf nog niet opgekomen! Omdat we daar een beetje bang voor waren, juist ja.

Naar kleurkeuze toe hebben we dus onze oude staaltjes de vuilbak kunnen inkieperen en zijn we voor een compleet nieuw kleurschema gegaan. Met als pièce de résistance een accentmuur in onze leefruimte die doorloopt naar de gang onder én boven, in een kleur die geen van ons beide ooit zou gekozen hebben. Hoe is dat kunnen gebeuren.

En toch, ondanks het feit dat je helemaal niet verplicht bent om het advies van de kleurconsulente te volgen, zijn wij in het diepe gesprongen en zaterdag met ons stalenadviesmapje richting verfwinkel getrokken.
Het is een beetje spannend afwachten hoe dat er nu echt zal uitzien want voorlopig zijn we alleen nog maar aan de primer en de witte muren toegekomen.

Conclusie: out off the comfort zone into de kleurkeuze uit een boekske-zone.
Maar dat komt helemaal goed jong, ik voel het.

"Schip ahoi!", moet de Pixel gedacht hebben in zo'n zee van blauw.
Oh ja, wij hebben trouwens onze muren én plafond van de slaapkamer blauw geverfd, 
dat had u wel degelijk correct gezien. Zotjes allemaal he.

woensdag 9 april 2014

Het oogwrijverstype

Dagelijks make-up dragen, dat is niet echt aan mij besteed.
Niet omdat ik het niet graag zie of omdat ik er 's ochtends geen tijd voor wil maken, nee, het is vooral wanneer ik ga slapen dat ik mij niet meer kan motiveren om te ontschminken en gewoon zo snel mogelijk in mijn bed wil liggen. 

Los daarvan is er nog een ander groot probleem in een mogelijke dagelijkse make-up routine. Ik ben namelijk nogal van het oogwrijverstype.
Beeldt u daar dan wat mascara en oogschaduw bij en na een half dagje wordt dat dan vanzelf het pandatype.

Er is wel een uitleg voor, mijn ogen zijn hypergevoelig en maken iets te weinig zuurstof aan. Hoofdreden ook waarom ik geen enkele lens kan verdragen, hoe dun ze ook is.
Soit, ik wijk af.

De realiteit is dat ik wel graag wat meer make-up zou dragen, zeker omdat ik ook geen zuivere huid heb. Ik heb vaak last van lichte acne (nog steeds…), blauwe randen onder de ogen van het bril dragen en ik moet toch ook toegeven dat ik er gewoon frisser uitzie wanneer ik make-up draag.

Daarom, mijn hopeloze vragen naar de beauty kenners toe:
  • Wat is de snelste en efficiëntste manier om jezelf te ontschminken, met respect voor de gevoelige huid?
  • Hoe voorkom ik panda oogjes tegen de noen?
Allez, allez, roulez!

maandag 7 april 2014

Over kleur verkennen

We zijn eindelijk aangekomen in een heerlijke periode.
Er is geen misselijkheid meer, de verbouwingen zijn achter de rug en de zon schijnt. Wat kan een mens nog meer wensen eigenlijk? (Een gezond kind, een gezond kind, een gezond kind!)

Nu die verbouwingen achter de rug zijn, rest er ons nog één ding (naast de berging inrichten that is) en dat zijn de schilderwerken.
Of vooral eigenlijk: de kleurkeuze.
Naast de volledige aanbouw, zijn wij ook zo zot om nog eens de helft van onze bestaande woning opnieuw te schilderen wegens kan wel een opfrissing gebruiken.

Dus breken wij ons hoofd over kleuren en gradaties, over het zoeken naar een eenheid in alle kleuren en tegelijk zorgen dat het geen saaie bedoening wordt.
Over wilde orchideeën, zo'n 8 tinten grijs, storm en een compromis over oranje.

En waar kan dat beter dan op een zonnig terras, toch?

Oh en ik leerde ook dat men in mijn "nieuwe buurt" (ik woon er toch al zo'n 5 jaar) spreekt van een PomTon want toen ik vroeg naar een Eskimo kreeg ik van de ober een "wat ben jij een gek vrouwtje"-blik.

vrijdag 4 april 2014

Mijn frustratie over sport voor zwangere vrouwen

Bij de start van het nieuwe jaar besloot ik om aan het sporten te gaan.
Kwestie van na 2 jaar inactiviteit toch eindelijk eens wat aan de conditie te doen.
Ik kocht een beurtenkaart voor Pilates lessen die niet zo ver van mijn werk werden gegeven.
Helemaal top.
Na les 1 wist ik al dat Pilates niet voor woesies was want ondanks dat je niet in het zweet staat, worden je buik- en bilspieren flink getraind. Maar ik vond het tof, dat wel.
Tijdens les 2, een week later, moest ik vaak opgeven tijdens de buikspieroefeningen omdat het leek dat ik een spier verrokken had tijdens de eerste les die me nog parten speelde.
Diezelfde week kwam het nieuws van de zwangerschap.

Ik vroeg meteen aan de huisarts of ik Pilates mocht blijven doen, ik was immers maar net begonnen en nog maar in het eerste trimester.
Zij raadde mij af om nog verder te doen. 
Sporten die ik al deed, mocht ik blijven doen (Goed. Euhm, welke sporten?), maar nieuwe dingen, zeker zo intensief voor de buikspieren als Pilates, toch maar beter niet.
Omdat ik mij niet meteen gewonnen wou geven, vroeg ik ook raad aan de Pilates lesgeefster zelf.
Zij bevestigde echter wat de dokter al zei. Ze had zelf 2 kinderen gehad en Pilates was de moeilijkste les van allemaal geweest. Stoppen dus.

Maar wat me zo frustreert is dat er niet meteen een passend alternatief is.
Wandelen, lopen, zwemmen en fietsen mag je wel nog zonder probleem doen.
Oké, maar wandelen is me te sloom, lopen kan ik wegens rug- en knieklachten niet zomaar even doen, zwemmen met een steeds meer uitzettende buik weet ik niet goed + heel die rompslomp van natte, lange haren, aankleden in zo'n klein kotje,… En fietsen, wel ja, dat lijkt dan de enige optie. Hoera voor het Hageland.

Ik begon dus even te googelen en vond een paar artikels die prenatale yoga aanraadden of een fitness instructrice in NY die in hoelahoepen dé nieuwe zwangerschapssport zag.

Ik ben dus op zoek naar een sport die iets uitdagender is dan fietsen of wandelen, maar jawel, voor zwangere vrouwen.

Al uw tips zijn meer dan welkom.

Keep in mind dat ik in een hol van Pluto woon, zelfs fancy shmancy zwangerschapsyoga is niet meteen in de omgeving te bespeuren helaas

woensdag 2 april 2014

De blogposts die ik (nog) niet mocht schrijven

Het ding met bloggen is dat je vaak situaties in blogposts begint te bedenken nog voor je ze geschreven hebt. De momenten dat je dat niet doet, zijn meestal ook de maanden waarin je geen zin of tijd hebt om te schrijven.

Ik had nochtans tijd en ik had zin, maar ik mocht niet.
Nog niet.

Dus schreef ik vrolijk verder over mijn nachtrust  en over mijn berging of die keer dat ik mijzelf buitensloot en toen schreef ik even niets meer omdat er geen energie meer was en ook helemaal niets meer om over te schrijven omdat ik alleen maar ging werken en slapen.

Maar nu kan het weer. Eindelijk.
Een overzicht van de 10 meest beloftevolle blogposts die er toch niet kwamen:

  • Die keer dat ik op het toilet zat te staren naar dat bijzonder snel vormend paars streepje. 5 minuten wachten stond er op de predictor, maar ik na 30 seconden wist dat het tijd was om even heel diep te ademen.
  • Die keer dat ik in de wachtkamer van de dokter zat om de beslissende bloedtest te laten nemen. Afspraak om 9u15 en pas binnen bij de dokter om 10u. Dat waren 45 mooi besteedde minuten waarin ik mij plots middenin een gesprek over het weer bevond met 2 gepensioneerden. Na afronding van het weergesprek begon één van de 2 ook nog luidop de hoofdpunten van de krant voor te lezen, kwestie van ons allen een heads up te geven. Oh en ook nog een dame die de bloemlezing vooraf ging met: "Ah, gaat ge Het Slechte Nieuws lezen, Jaak? Ze zouden dat tegenwoordig toch beter zo noemen feitelijk he". Jaak had wel gelijk toen hij zei dat het de volgende dag grotendeels droog ging blijven.
  • Of ik had kunnen vertellen over die eerste keer dat ik mijn weg niet vond in het ziekenhuis op zoek naar de consultatie en wachtruimte van een gyneacoloog die ik niet kende en ik erop werd gewezen dat ik mij zelfs in het verkeerde gebouw bevond. Chance dat ik 3 kwartier te vroeg op mijn afspraak was.
  • 3 kwartier die overigens werden uitgebreid met een wachttijd van 1,5 uur erbij in de wachtzaal. Chance dat Nelson Mandela en zijn conversaties erbij waren. Een totale wachttijd van bijna 3 uur dus die dan uiteindelijk toch bij de gynaecoloog begon met de zin: "Oei, ik denk dat je huisarts je iets te vroeg heeft langs gestuurd, we gaan binnen 2 weken nog eens moeten afspreken".
  • Of misschien die 2 keer op 2 weken  dat ik een hart hoorde en zag kloppen dat niet het mijne was.(danku huisdokter)
  • Of vooral die tientallen posts die ik - gelukkig - niet heb geschreven over hoe ellendig ziek ik mij voelde. En hoe ik dat alleen maar tegen mijn lief kon ventileren. 
  • En ik wou u ook wel vertellen hoe straf het is dat ik tegenwoordig om half 10 naar mijn bed durf te gaan. Ik, die naar bed gaan voor 11u flauw vond, sta bijna te trappelen om te kunnen gaan slapen. En neen, er is nooit meer genoeg slaap.
  • En ik had ook wel willen vertellen over dat ik plots de kattenbak niet meer mag uitkuisen en dat ik dat wonderbaarlijk genoeg eigenlijk erg vind. Niet alleen het feit dat ik mijn lief daar nu mee moet opzadelen, maar vooral het feit dat er dingen zijn die niet meer mogen. Dat en sla. Mijn god wat mis ik sla op restaurant.
  • Oh en die keer dat ik u had verteld dat wij gingen skiën en daar dan uiteindelijk toch niets meer over vertelde omdat we die reis moesten annuleren wegens teveel valgevaar. Dat was ook nog een boeiende post geweest. Frustratie meets geruststelling, zoiets eigenlijk.
  • Of ik wou ook heel graag schrijven over al die etentjes die in week 12-13 aan een sneltempo elkaar opvolgden en waarop wij keer op keer mensen blij konden maken, zelfs tot tranen toe. Man, dat waren schone momenten.

Een lijstje vol niet gepasseerde blogposts dus om u te laten weten dat 1+1 dit jaar nog 3 zal worden. 
Hoe zot is dat!

donderdag 20 maart 2014

Blue skies

Ik ren van hier naar daar, werk etentjes af in recordtempo, hou meetings, maak budgetten en planningen en hou een occasionele lunch in de zon.
Tegelijk blijft de afwas te vaak staan, hopen de kleren zich op op de vuile wasmand en wacht de gewassen lading kleren al een week op plooitijd.
Ik ben zo blij dat de winter die geen winter was voorbij is en de lente die nog geen lente is naar zomer ruikt wanneer ik 's avonds thuiskomt.
Het is een speciaal jaar, dit jaar. Zoveel is zeker.

maandag 17 februari 2014

Die keer dat ik mijzelf buitensloot

Men leze zondagmiddag, een uur of één. 
De zon scheen en ik had 's ochtends vers appelsiensap geperst, de lege appelsienschellen lagen nog op mijn aanrecht. Niet dat ik een lui wijf ben, maar ik had het druk gehad met was insteken, opvouwen en stofzuigen waardoor die appelsienen even aan de kant waren geschoven.
Hoog tijd dus om mij richting groene bak te begeven en dat zootje erin te kieperen. U weet wel, de groene bak die u meestal buiten laat staan omdat dat al eens durft te stinken.

Toen ik de appelsienen in de bak kieperde voelde ik pas wat 'n lekker weertje het eigenlijk was. Ik waagde me dan ook aan 5 seconden genieten met de ogen dicht en de neus richting zonnetje daar naast die gelukkig niet al te hard stinkende groene bak.
En toen voelde ik een windje achter mij opsteken en nog geen seconde daarna hoorde ik "klik".
"klik" als in: de deur die op een kier stond die dichtwaaide.
"klik" als in: de deur ZONDER BUITENKLINK die dichtwaaide en ikzelf die GEEN SLEUTEL mee naar buiten had genomen.

Even op een rijtje welke emoties die klik op dat moment teweeg bracht: 
"Mmm wat een lekker zonnetje"
"Oei een windje"
*klik*
"Hu? Was dat... de deur?"
"WTF OMG de deur de deur de deur, f*******k ik heb geen sleutel, wat nu wat nu wat nu?"
"Oh nee, ik heb ook mijn gsm binnen laten liggen, aaaaaah!"

Pixel de kat staarde mij wat vragend met schuin kopje aan van binnenuit terwijl ik hem hopeloos stond te gebaren om misschien tot aan de klink langs binnen te springen en de deur zo terug te openen.
Mijn kat kan dat niet. Nooit gekunnen en hij zou dat voorzeker vandaag ook niet ineens doen. Slecht plan, we had to move on.

Er zat maar één ding op, ik moest op zoek naar de McGuyver in mij en deed eerst een rustig verkennend wandelingetje langs het huis.
Geen ramen open, geen deuren los, check.
Nope, een elektrische poort krijgt ge niet van buiten omhoog wanneer ge er een ijzer onder steekt. Logisch eigenlijk, inbraak gewijs enal.
Helaas, geen sleutel verstopt onder een steen - het had nochtans gekund aangezien één van de aannemers nog een sleutel van ons huis heeft.
Oké, in de film peuteren ze altijd met 2 stokjes in een sleutelgat en dan gaat dat ineens open, let's go for that!
Chance dat het nog een halve bouwwerf in onze tuin is want na een nieuw wandelingetje rond het huis, had ik 2 kleine nageltjes gevonden waarmee ik dan maar in het sleutelgat begon te prutsen. Totaal clueless, ik had geen enkel idee wat ik nu eigenlijk aan het doen was en of ik wel juist bezig was.
Na 20 minuten moest ik besluiten dat de McGuyver in mij geen hoogvlieger was.

Er zat dus nog maar 1 ding op en dat was richting buren vooraan in de straat wandelen, hopen dat zij thuis waren en daar bellen naar de schoonouders die een extra sleutel hebben. Ik kende hun nummer niet vanbuiten, maar 1207 zou mij wel kunnen verder helpen. Beste plan van de middag.

De zon scheen nog steeds, maar ik moet toch zeggen dat ik er iets minder van kon genieten toen ik onze straat begon uit te wandelen.
Mia, de gepensioneerde buurvrouw, stond uiteraard in haar keuken druk te koken en was behoorlijk enthousiast over het feit dat ik zomaar eens op bezoek kwam.

Niet zomaar, legde ik uit, mezelf buitengesloten, geen telefoon en of ik efkes mocht bellen zodat de schoonouders met de sleutel konden komen.
Nog voor ik een telefoon in mijn handen kreeg, kreeg ik een stoel toegewezen, een pak koeken voor mijn neus en koffie of thee aangeboden.
Na mijn telefoontje werd er immers door Mia besloten dat ik toch efkes moest wachten tot de sleutel er was en dat ik dan maar beter nog efkes kon blijven zitten in plaats van buiten te gaan staan. En pakt nog een koekske anders.


Ik kreeg ook nog de telefoonnummers van Mia en haar man mee ("want ge weet nooit dat ge u been breekt ginder in uw huis en dan zijn wij rap daar hé!") en nodigde hun meteen maar bij ons thuis uit om eens een glas te komen drinken. Want zeg nu zelf, op zo'n moment zijt ge behoorlijk content dat ge buren hebt die van een potentieel problematisch "sluit uzelf anders eens buiten"-moment een onverwacht aangenaam "kom gerust eens op de thee"-moment maken.

woensdag 12 februari 2014

We zitten met een berging impasse.

Nu de ruwbouw van onze aanbouw volledig klaar is, de vloer en binnendeuren geplaatst zijn, wordt het tijd voor de aankleding.

Ik heb altijd een redelijk goed idee gehad van hoe mijn berging eruit moest zien.
Beeldt u in, een rechthoek:
Zijde A: Aan de rechtste korte kant: (van rechts naar links) een wasmachine, droogkast en pompbak in een basic keukenelement over die lengte.
Zijde B: Aan de lange kant: kasten voor bergruimte en voorraad.
Zijde C: Aan de linkse korte kant: een ijskast/diepvries.

Maar, er is stilaan twijfel geslopen in zijde B, zijnde de plaats waar kasten zouden komen en waar onze voorraad, extra servies, gourmetstel enzoverder een plekje in moet vinden.

Wacht, ik teken het u efkes:
Zijde B
Zijde CZijde A
Met dat verschil dat het tuingerief achter de deur eerder een strijkplank zal worden, maar dat icoontje paste daar helaas niet tussen.

Ik dacht namelijk eerst: Ik zet op die lange kant gesloten kasten met deur of schuifdeur zodat je de rommel niet ziet. Maar het probleem is dat daar waar Zijde A en B samenkomen, je een onbereikbare hoek creëert aan zijde A en er waarschijnlijk een stuk kast voor de pompbak komt te staan. Behoorlijk onhandig me dunkt.

De wateraansluiting is aan zijde A, dus dat blijft sowieso de "natte" kant.
Maar de vraag is nu, hoe kan ik die zijde B zo praktisch mogelijk inrichten?
Misschien toch maar gaan voor de typische houten Ikea rekken? Die zijn iets minder diep dan een volwaardige kast. Maar daar zie je dan wel alle "rommel" in staan.

Vertel mij eens hoe dat bij u thuis zit of wat volgens u de pro's en con's zijn? Ik heb nood aan externe meningen want ik zit duidelijk in een impasse wat de praktische inrichting van de berging betreft.

maandag 27 januari 2014

Klikjes voor dipjes

Ik ben een beetje aan de slappe kant de laatste dagen, dus dan wordt er al eens op internet rondgeklikt om afleiding te vinden.

4 Klikjes die mijn dipjes toch iets beter maakten:

  • Deze geniale burenruzie. Als iemand mijn zoeklicht zou komen uitvijzen, hoop ik dat hij op zijn minst even veel humor heeft.
  • The evolution of Beyoncé. Alsof Beyoncé op zichzelf al niet geniaal genoeg is, hebben de Pentatonix even een a capella sing off van haar bekendste hits gemaakt.
  • Ik wist niet dat West-Vlamingen het zo nauw namen met taal, maar deze jonge kerel alvast wel! Geniaalste stuk: "met de "e" van PEN, de middelste letter van PEN, da moe je dan steken in Bert".
  • Hannah Harto legt in de My Drunk Kitchen van deze week niet alleen uit hoe je koekjes bakt in licht beschonken toestand, maar doet ook nog eens een poging om het concept bitcoins uit te leggen. Misschien niet de beste aflevering ooit, maar sowieso mijn favoriete youtube channel!
Klik away babies!

woensdag 22 januari 2014

Gezocht: Bed om goed in te slapen


Slapen.
Ik ben daar nooit echt goed in geweest.
Als kind raakte ik heel erg moeilijk in slaap. Dat had uiteraard veel te maken met het gevoel dat ik vanalles moest missen wanneer ik om 19u moest gaan slapen en er beneden vrolijk verder TV werd gekeken, maar los daarvan kon ik gewoon niet inslapen. Niets hielp. 
Schaapjes tellen, gewoon tellen, verhaaltjes bedenken, warme melk drinken, niets, nada, noppes. 
Eyes wide shut open.
Of misschien was er toch iets. De keren dat mijn mama ontdekte dat ik om 12u 's nachts nog altijd wakker was en ze dan eventjes bij mij in bed kwam liggen, lukte het wel om binnen het kwartier in slaap te vallen.

Ik overdrijf niet wanneer ik zeg dat ik als kind/tiener op goeie dagen een uur nodig had alvorens ik de slaap kon vatten.
Serieus, beeld u in welk gezicht ik trok toen één van mijn vriendinnen beweerde dat zij nog maar na het aanraken van haar kussen al in slaap lag.

Ik denk dat ergens rond mijn twintigste er wel beterschap gekomen is in het slapen. Dat moet zo ongeveer gelijktijdig met de aankoop van mijn king size boxspring geweest zijn. The odds.
Pas op, ik val nog steeds niet in een comateuze slaap wanneer ik mijn kussen aanraak, maar ik denk dat ik toch na zo'n 20 minuutjes de slaap kan vinden. (Alvorens ge nu denkt: oh ma gowd, nog zo lang: perspectief is alles hé vrienden, zeker gezien van waar ik kom)

Maar het laatste half jaar is er een serieus kussenprobleem opgedoken en sinds een paar maanden nu ook rugklachten van mij, maar ook van het lief.
Los van het feit dat ik maar geen geschikt kussen lijk te vinden, denk ik dat we toch moeten concluderen dat mijn bed zijn beste tijd heeft gehad. (Oké, misschien heeft de kinesist die conclusie aangebracht)
8 jaar lijkt me niet overdreven - garanties beweren toch een goede nachtrust gedurende 10 jaar, niet? - maar we moeten realistisch zijn,  het is natuurlijk maar een Ikea bed.

Dus.
Mijn vraag van mij voor u: Een goed bed, wat is dat voor u? En waar moet ik zoal op letten?
Oh en mind you dat wij bijna onze verbouwingen achter de rug hebben en dat er wel geïnvesteerd zal worden in een goed bed, maar echt zot gaan we nu toch niet doen.

Mijn wallen en onderrug danken u.