donderdag 23 juni 2016

De frizé is here to stay: Frizzy haarproblemen.




Als kind had ik een afrokapsel. Serieus, I kid you not. Helemaal naturel dan nog.

Ik was de lieveling van de lokale kapper - dat maakte mijn moeder mij toch altijd wijs - omdat mijn coupe nog een keer een uitdagingske was voor die mens.

Met de jaren en met het groeien van mijn haar is die uitgesproken krul wel verdwenen. En ondertussen is het een zootje ongeregelde krullen met een pak frizé geworden waardoor ik er meestal voor kies om mijn haar te stijlen of er de brede krultang in te gooien kwestie van wat afgelijnd haar te krijgen.

Insert de natte junidagen van afgelopen weken.
Los van het feit dat mijn moestuin overspoeld wordt door slakken en mijn kruidentuin-to-be momenteel een moeras is, zijn die humide dagen ook voor mijn haar nefast.

Hallo hatelijke frizé coupe.
Van zodra ik 1 teentje door de voordeur zet, lijkt het alsof ik net geëlektrocuteerd werd.
Kent u die Friends aflevering met Monika in Barbados?
That’s me.


Nee serieus. That is me. De gelijkenis is werkelijk treffend.

Gisteren had ik het volledig gehad, ik ging het kind afhalen in de crèche en sleurde het vervolgens mee naar de Carrefour om half de rayon met anti-frizz producten net voor sluitingstijd leeg te kopen. Ik had kunnen wachten tot zaterdag en “betere” producten gaan kopen bij de kapper of de Pro-Duo, maar dat waren nog 2 dagen met coupe frizé elektricité en dat kon ik echt niet meer aan. Er moest iets gebeuren en wel nu.

Long story short, ik heb de eerste 10 minuten van de Belgen gisteren gemist omdat ik nog volop bezig was met mijn haarproducten en ik zit deze ochtend met een dot in mijn haar omdat er (nog) geen verpletterend resultaat zichtbaar is. 

Ik leef op hoop. En 3 anti-frizz producten.

maandag 20 juni 2016

De Dieetkater

Dat onze kat op dieet is, dat wisten jullie al. Voorlopig ben ik nog steeds aan het volharden in het afwegen van zijn brokken, al moet ik toegeven dat ik het beest nog steeds 10 gram teveel geef. Het is een meer dan gemiddeld grote kater, aldus mijn zalvend hart.

Als we de balans van een maand diëten opmaken, kunnen we stellen dat het beest redelijk vindingrijk is geworden in het vinden van eten.
Zo heb ik vorige week zijn weggeborgen oude zak brokken volledig opengescheurd in de berging teruggevonden, zag ik hem vorige week achter 2 kikkers aanzitten en lag er dit weekend plots een dode muis naast mijn voeten aan de keukentafel.


Ik maak mij zorgen.
Het dieet van de kat is voorlopig dus geen groot succes gezien het feit dat hij een geheime voorraad brokken achter de hand had, ik heb al 2 keer de zin ‘Zijn kikkers giftig voor katten’ liggen googlen en toen kwam plots de vraag of het niet om een pad ging en toen was ik het spoor helemaal bijster. 
Ik ga besluiten dat het niet gevaarlijk is aangezien het beest nog redelijk normaal lijkt te functioneren.

Alleen die muis naast mijn voeten, ik ben er niet helemaal uit of dat een wraakactie dan wel een teken van liefde voor mijn struisvogelpolitiek omtrent het dieet betreft.

Ik vond het leuker toen de kat nog niet op dieet was.

En dan komt er nog eens bij dat al de kastenhotels van Vlaams-Brabant en Limburg volzet blijken te zijn tijdens onze vakantieperiode.
De schoonfamilie is dan ook op vakantie en onze Pixel is zo’n bangerik dat op logé bij vrienden met een kat ook geen optie is. Iemand een gouden tip voor kattenopvang midden in de zomervakantie?

’t is voor een meer dan gemiddeld grote kater op dieet. Maar ’t is nen toffe ze.

donderdag 16 juni 2016

Wees lief en doe goed. En doe dat vooral hoe jij dat wil en met wie je dat wil.

De laatste tijd moet ik weer vaak uitleggen waarom mijn kind niet gedoopt is.
Die vraag geeft mij keer op keer het gevoel dat ik het als moeder niet goed aanpak en ervoor kies om mijn kind zonder waarden te laten opgroeien. Alsof dopen de enige optie is om mijn kind respect, liefde en goedheid te leren. 

De beslissing om Lars niet te laten dopen is heus niet zomaar gemaakt. Ik breek mijn hoofd daar zelfs al over van toen ik nog niet eens zwanger was.
Als dochter van een moeder die jarenlang de jeugdvieringen samenstelde van mijn geboortedorp, 
als achternicht van het coolste tante nonneke ever,
als lid van een traditionele familie,
als begripvolle schoondochter.

Maar ik ben niets tegengekomen dat mij 100% kon overtuigen.

Ik ben zelf gedoopt en gevormd, maar tot op vandaag kan ik de meerwaarde voor mij als individu daar niet van zien.
Met uitzondering van huwelijken, begrafenissen en communies van familie & vrienden, ga ik niet naar de kerk, bid ik nooit en ga ik ook bewust geen hostie halen. Ook al eet ik dat stiekem graag.
Ik neurie wel af en toe eens een leuk deuntje mee (Tot 7 maal 70 maal!) en begrijp daar uiteraard de meerwaarde of symboliek achter.
Maar de vraag die ik mij dan telkens stel, is of ik die symboliek nodig heb gehad om het belang van al die waardes te beseffen en of die symboliek mij dan als mens gevormd zou hebben.

Het antwoord is steeds negatief.

Ik zie vandaag het pijnlijke fragment van De Afspraak overal opduiken waarin de vraag “Wat zou u doen als uw zoon homo zou zijn” niet beantwoord kan worden door 2 religieuze “leiders”.

Het antwoord is nochtans simpel. Het is je kind, dat verdient grenzeloze liefde van zijn ouders. Altijd. Het verdient een open blik om vervolgens zelf dingen in vraag te stellen op gegronde wijze.

Het is allemaal samengevat in een nogal cheesy quote die ik lang geleden al eens Pinterestgewijs zag voorbijkomen, maar die voor mij de essentie bevat.


Geen idee welke auteur ik hiervoor de credits moet geven, maar het was een verdomd slimme mens.
Dat is een waarde die ik mijn kind wil en zal meegeven.

Daar hoeft geen religie voor geïmplementeerd te worden, maar gewoon zorgzaamheid, liefde en respect. Van mij voor mijn kind, maar evengoed ook voor de rest van de mensheid én de natuur. Ik weet zeker dat mijn kind op die manier op een dag zal beseffen dat het ook zo in het leven wil staan. En dat zijn beste vriend, of misschien wel hijzelf, perfect gelukkig mag zijn met een andere man. Dat dat zelfs geen bedenking nodig heeft, maar een evidentie mag zijn.

En ik geloof echt dat daar geen doopsel aan vooraf zal moeten gaan.

zaterdag 11 juni 2016

Die keer dat mijn ogen de menopauze ingingen

“Eens de dertig gepasseerd, gaat het alleen maar bergaf voor de vrouw”, durft men wel eens te zeggen.
Meestal volgt er dan een kwalijke “Tssssk” van mijn kant, maar af en toe moet ik mij toch gewonnen geven in die discussie.

Sinds een klein jaar geleden heeft er zich een joekel van een spatader rond mijn linkerbeen gekronkeld, staan de wallen onder mijn ogen gebeiteld en vorige week nog werd mij een botox-kuur gesuggereerd om mijn kraaienpootjes te verlichten. Zomaar. Openlijk. Te midden van een gesprek. Ik wou een zware reactiefrons opzetten, maar durfde niet uit angst dat ik de botoxsuggestie kracht ging bijzetten.

En dan heb ik het nog niet eens over de staat van mijn ogen tout court gehad.


Sinds de dag dat ik in het vierde leerjaar op de speelplaats een keer van “toe oog” wisselde omdat de zon te fel scheen, besef ik dat mijn zicht niet 100% is. Pas op, ik loop niet met visbokaalglazen rond, maar om nu te zeggen dat u naast mij zou willen zitten wanneer ik op de autostrade zonder bril zou rijden, neen, dat lijkt me toch geen aanrader tenzij u een echte thrillseeker bent.

Lenzen zijn nooit aan mij besteed geweest wegens astigmatisme en nogal droge ogen dus ik bril al 3/4 van mijn leven. Wel selectief, want op een feestje zal ik u nooit herkennen tenzij u op een meter afstand staat. De tol der ijdelheid is een kleine maar betaalbare prijs.

Maar sinds een maand of 2 heb ik nogal last van een hardnekkige “oogontsteking”. Na allerlei druppeltjes en zalf van de huisarts, zelfs tot een negatieve allergietest toe want de hooikoorts teistert menig vriend en kennis, besloot ik dat het toch tijd werd om een oogarts met kennis terzake te raadplegen.

Zij kwam met de pijnlijke vaststelling dat op mijn dertigste mijn ogen te weinig vocht blijken aan te maken.
Met andere woorden, er wordt bijzonder weinig moeite gedaan door mijn traankanalen om mijn ogen vochtig te houden waardoor er allerlei minuscule schuur- en droogtewondjes op mijn ogen zijn ontstaan en er een permanente roodheid in mijn oogwit is. Vergelijk de constante oogpijn een beetje met het gevoel van een te oude en te droge lens op je ogen, voor diegenen onder jullie die wel lenzen dragen.
Een aandoening die blijkbaar vaak voorkomt vanaf de menopauze. *insert grote reactiefrons*
Het zou ook op een probleem met de schildklier kunnen wijzen, maar laten we daar nog even niet van uit gaan.

Daarnaast blijkt mijn oogspier ook niet meer je dat te zijn en vermoed de oogarts dat ik ’s nachts met halfopen ogen lig te slapen waardoor de uitdroging helemaal compleet is. Mijn lief is een lucky bastard, quoi.

Dus, conclusie van dit verhaal: Op mijn dertigste blijken mijn ogen zich vermoedelijk in de menopauze staat te bevinden. Ter goede orde, het beperkt zich gelukkig alleen daar.

Hoe moet dat verder binnen 20 jaar zeg. Waar vind ik die nummer van de botoxkliniek?

dinsdag 31 mei 2016

Onderweg met kind: Tussenstop naar het Zuiden: Laon, Frankrijk

Het mag dan pijpenstelen regenen in België, toch zitten wij al met ons hoofd bij de zomervakantie. Dit jaar kiezen we opnieuw voor een autovakantie omdat dat nu eenmaal bijzonder praktisch is met al de brol die een nog-geen-tweejarige met zich meebrengt. Alles van eetstoel tot plonsbad en strandtent kan rustig mee in de koffer zonder rekening te moeten houden met overgewicht of extra stuks bagage.

Het enige waarmee we wel rekening moeten houden voor die kleine derde passagier, is dat we voldoende tussenstops inlassen. Lars is een fantastische slaper, maar onderweg in de auto is dat helaas een ander verhaal. Dus maken we een miniroadtrip van onze heen- en terugrit.

Vorig jaar was onze eindbestemming het Zuiden van Frankrijk en hielden we onze eerste stop in Laon in Picardië, Frankrijk. Het is zo'n drietal uurtjes rijden vanuit Brussel, ideaal voor jonge ouders met een kleine, wakkere reiziger.
Ideaal ook trouwens om gewoon eens naartoe te gaan voor een weekendje!

Onderaan deze post vinden jullie trouwens een manier om gratis meer over Picardië als reisbestemming te weten te komen!


Voor de eerste keer op vakantie gaan met een baby van 9 maanden is 1 ding, maar voor de eerste keer ook effectief een stad bezoeken met diezelfde baby, dat was toen weer een hele nieuwe ervaring. En al helemaal wanneer het een Middeleeuwse stad betreft waar de kasseien redelijk dik bezaaid zijn. 


Gelukkig hebben we geïnvesteerd in een all terrain buggy die ons leven en dat van ons kind een heel stuk aangenamer maakt, zelfs in de stad. 
Laon is zo’n typisch keuvelstadje met kleine straatjes die achter elke hoek weer een interessant uitzicht of gebouw bieden. Het is ongelooflijk dat deze stad bijna volledig vernield werd tijdens de Tweede Wereldoorlog want je hebt echt het gevoel dat je in een Middeleeuwse stad rondloopt. 

De stad ligt bovenop een tafelberg en het is dan ook een aanrader om de randen van de stad op te zoeken. Je vindt er prachtige vergezichten en oude poorten langsheen de stadsmuren, heerlijk rustgevend vind ik dat. 
De einder kunnen zien geeft een soort van openheid en rust in mijn hoofd die ik bijzonder kan appreciëren. Middeleeuwse stadjes die dat kunnen hebben al helemaal een kanteeltje voor bij mij. 


Absolute blikvanger van Laon is echter de kathedraal, een prachtig gotisch gebouw dat vrij te bezoeken valt. Een kathedraal - een plaats van absolute stilte - bezoeken met een baby, dacht u? Ja hoor, wij deden dat. Binnenin werd het kind er zowaar zelf stil van. 


Ruimte, licht, roosvensters, prachtige details en heel veel kleine erkers met allerlei Heiligen. 
Ik zie mezelf eerder als een atheïst, maar het valt niet te ontkennen dat kathedralen toch altijd de moeite waard zijn om te bezoeken. 

Lunchen deden wij in Arsenic et Vieilles Dentelles, een ietwat klassiek aandoend restaurantje met een lekkere – allesbehalve klassieke - kaart en fijne bediening. 
Omdat Lars vond dat het na die stilte in de kathedraal genoeg was geweest en het restaurant bij elkaar begon te schreeuwen, gingen we buiten op het terras zitten om de andere gasten niet teveel te storen. Het terras bleek eigenlijk veel leuker dan binnen omwille van het uitzicht op omliggende terrassen en de kathedraal om de hoek. Lars zelf vond het ook allemaal prima, afgezien van zijn sluimerende oogontsteking.

(ziet hoe klein dat ventje toen nog was!)

Laon heeft naast vergezichten en een kathedraal uiteraard veel meer te bieden, er zijn 86 historische monumenten in deze stad, er valt dus heel wat te bezoeken. Helaas was ons bezoek van 1 dag net iets te kort, maar zeker een aanrader dus. 

Praktisch:
Laon ligt zo'n 3 uurtjes van Brussel.
Parkeren doe je best bovenop de berg, net buiten de binnenstad. Daar zijn voldoende parkeerplaatsen voorzien, maar ook picknickbankjes en vuilbakken. 
Ideaal voor, ik zeg maar wat, het verversen van je baby zijn pamper of een fruitpapgevecht. 
Naast de kathedraal vind je de toeristische dienst van Laon, zij bieden gratis stadskaarten aan, zelfs in het NL.
Overnachten kan bijvoorbeeld in Center Parcs Le Lac d'Ailette.

** Wie graag meer wil weten over Picardië, kan zich via deze link gratis abonneren op het tijdschrift Esprit de Picardie.  

Deze post is tot stand gekomen dankzij Picardie Tourisme en verscheen eerder al op Wonderweg. Alle meningen zijn - zoals steeds - 100% de mijne.

donderdag 26 mei 2016

De poes is op dieet.

U denkt misschien "maar kind wat een dubbelzinnige titel heb je me daar bedacht", maar niets is minder waar. De poes is gewoon waarlijks op dieet.

Vorige week was het tijd voor de jaarlijkse controle van de poes (de echte jongens, de echte) alwaar de sympathieke dierenarts sympathiek het gejengel van mijn kind probeerde te negeren, maar me wel licht berispend erop wees dat het nu toch al het derde jaar op rij was dat de poes zijn gewicht te hoog lag. Diabetes, het is blijkbaar toch ook een beduchte kattenziekte.

Het klopt dat ik mij de afgelopen 3 jaar niet bepaald heb bezig gehouden met het dieet van mijn kat. Maar het is ook niet dat onze kat er dik uitziet, het is gewoon een groot beest waardoor dat minder opvalt.

Omdat ik me plots realiseerde dat ik binnen X aantal jaren misschien massa's geld zou moeten uitgeven aan diabetespillen voor mijn kat, vond ik dat het misschien toch het moment was om de koe bij de horens te pakken. Of beter de brokken bij de kat te weg te halen.

Sinds deze week wordt het gewicht van de brokken tot op de gram afgewogen (50gram), ocharm het beest. Dat is vermoed ik bijna 2/3 minder dan wat ze ervoor kreeg. En dat hebben we geweten.

Vanaf 20u 's avonds is het eten van de poes op.
Dat betekent zielig gejengel van 20u tot 23u. Vervolgens een kleine rustpauze om dan om 3 uur 's nachts vollen bak aan de slaapkamerdeur te beginnen krabben en miauwen.

3 uur 's nachts.
Ik heb een kind van 20 maanden dat door- en soms zelfs uitslaapt, maar sinds een week worden wij dus 's nachts geteisterd, wat zeg ik, geterroriseerd, door een hongerige kater.
Ik had gehoopt dat de eerstvolgende keer dat ik wakker zou worden met een hongerige kater, er op z'n minst een flink feestje aan vooraf zou gegaan zijn, maar neen. Gewoon een gefrustreerde en hongerige kater die al een week lang wraak probeert te nemen en daar met glans in slaagt.

Dus jongens, de poes is op dieet. 
20 maanden overleefd met een kind, korte nachten, huilperiodes en moeilijke borstvoedingsperiode. 
1 week een poes op dieet en ik sta op het punt om te plooien.
Diabetespillen voor de kat, zou dat nu werkelijk zo duur zijn?

woensdag 11 mei 2016

Fielosophie wordt zelfstandig

Zoals beloofd, nu alles officieel in kannen en kruiken is, een laatste update over de nieuwe job. Of zelfs nog beter, het nieuwe statuut.
Sinds deze maand ben ik namelijk officieel zelfstandig geworden.
Ik zie u al fronsen; “What? Dat kind wou toch regelmaat en zekerheid en nu wordt ze zelfstandig?”
Yes indeed.

Tijdens 3 maanden thuis ben ik tot een paar vaststellingen gekomen:
1) Ik ben niet weggelopen van mijn job, maar wel van de manier waarop ik die op een bepaald moment moest uitvoeren.
2) Een deel daarvan is zeker en vast aan mezelf te wijten omdat ik blijkbaar de neiging heb om mij nogal in een bedrijf “in te graven”, daar moet ik mezelf tegen beschermen.
3) Flexibiliteit is belangrijk, een 5 dagen werkweek van 9 to 5 is dat niet perse.

Wanneer ik al die dingen naast elkaar zette en een oplossing probeerde te zoeken, kwam ik tot de vaststelling dat zelfstandig worden al mijn noden redelijk goed kon coveren.

Ik doe mijn job als producer nu op zelfstandige basis, wat het naar mijn gevoel voor een werkgever in mijn sector ook interessanter maakt. Ik hoef niet in een overheadkost terug te vallen als er geen projecten zijn, ik hoef me niet met 5 projecten tegelijk bezig te houden omdat er onderbemanning is. Ik engageer me gewoon 100% voor een project en ik voel dat ik op deze manier de passie voor mijn job weer terugvindt.

Ondertussen heb ik een afspraak met een werkgever voor een vast aantal dagen tot het einde van het jaar. Daardoor heb ik dus toch een semi zekerheid als zelfstandige (toch tot het einde van het jaar) zodat ik niet elke week in een kramp moet schieten of er wel genoeg werk zal zijn de volgende maand, een grote geruststelling.
Mijn overeenkomst is geen full time, eerder 3-4/5e, maar dat geeft mij de vrijheid om ofwel nog kleine extra jobs erbij te doen (hallo copywriting!) of gewoon thuis te zijn, afhankelijk van wat zich aandient en wat nodig is voor mijn privé-leven.

Uiteraard, er zijn zaken die als zelfstandige minder interessant zijn, maar die heb ik ook goed afgewogen ten opzichte van de voordelen in mijn geval.
Ik ben dit jaar mijn 10e jaar in televisieproductie ingegaan en heb vastgesteld dat ik op een punt ben gekomen dat zwaar carrière maken en zoveel mogelijk verdienen niet meer mijn main goals zijn.
Een goede work-life balance, gewoon uw boterhammeke verdienen en vooral iets doen en maken dat boeiend is en niet alleen maar omdat het moet, zijn voor mij op dit moment het belangrijkst.

En ik denk te mogen zeggen dat ik daar voorlopig redelijk goed in slaag. Wie had dat gedacht.

donderdag 28 april 2016

De stoere stille man

Toegegeven, mijn kind is zeker niet het meest sociale.
Delen met iemand anders dan zijn mama en papa is nog niet zo evident, samen spelen met andere kindjes is voorlopig niet aan de orde en in grote groep raakt hij snel overprikkeld waardoor hij vaak op zijn eentje speelt.
Oh en zijn judgement frown wordt zeker minstens 2 keer per dag bovengehaald. Oordelend fronsen in stilte, that’s my boy.

Maar het is mijn eerste kind, dus ik leef op goeie hoop. 
Dat anderhalf jaar nog redelijk jong is om al echt te kunnen delen en samen spelen en dat de kleuterschool misschien wel veel aan de zaak gaat veranderen.
Ik hoop dat echt, of zie ik dat echt te rooskleurig in? Zo gaat dat met eerste kinderen, je weet totaal niet hoe dat zal lopen en wat “normaal” is.
Hij kan het wel al goed uitleggen en zegt vrolijk da-aag tegen iedereen, dus zo problematisch zal het allemaal wel niet zijn.

Met zijn durf is alleszins niets mis. Ons waaghalsje klimt met zijn anderhalf jaar en een beetje hulp van mama gezwind de glijbaan op. Na 5 keer poepgewijs van de glijbaan, was het welletjes geweest.
Hij zat bovenaan de glijbaan en draaide zich om.
Ik dacht eerst nog dat hij via de trap terug naar beneden wou komen, maar nee hoor. Hij liet zich op zijn buik naar beneden glijden. En dat dan nog eens 10 keer na elkaar.

video


Hij is misschien niet de sociaalste, maar sowieso de stoerste, als er nog kindjes in de speeltuin waren geweest, ze hadden nogal gefronst, quoi.

zondag 10 april 2016

4 dingen die ik geleerd heb na 3 maanden werkloosheid.

Drie maanden werkloosheid geeft een mens al eens ruimte tot contemplatie.
Omdat de standaard van onze huidige maatschappij niet langer een job is die men 40 jaar aan een stuk bij dezelfde werkgever uitoefent, vond ik het tijd voor een opsomming van mijn ervaringen rond mijn werkloosheid. Er rust een taboe op werkloosheid dat nergens voor nodig is. Zolang je niet de intentie hebt om jaren te gaan profiteren en andere alternatieven zoals loopbaanonderbreking geen optie (meer) zijn, is het een prima manier om even alles op een rijtje te zetten.

Hier zijn 4 dingen die ik geleerd heb na 3 maanden werkloosheid:

1. Doe het alleen als je het financieel aankan.
Wie ontslagen wordt, kan nog aanspraak maken op een werkloosheidsuitkering. Maar als je je ontslag geeft zoals ik gedaan heb, dan kan je dat vrolijk vergeten.
Wees je van dag 1 bewust van het feit dat je een paar maanden geen inkomen zal hebben.
Ik besef dat dit niet iedereen gegeven is.
In mijn geval heb ik bewust een aantal voorgaande maanden wat spaarcentjes aan de kant gehouden (al is dat niet evident geweest in de kerstperiode, dat geef ik toe). Daarnaast heb ik ook mijn vakantiegeld dat werd uitbetaald door mijn ex-werkgever aangesproken omdat het NU voor mij belangrijker was.
Ik was ook niet alleen, mijn partner stond heel de weg begripvol naast mij, maar ik had op voorhand duidelijk gemaakt dat ik op geen moment van hem afhankelijk wou worden. Het kon misschien wel, maar ik wou het gewoon zelf niet.

2. Wees je bewust van het feit dat je misschien niet financieel van je partner afhankelijk bent, maar dat er toch een grote last op zijn of haar schouders komt te liggen.
Iedere relatie is anders natuurlijk, zoals gezegd wou ik zelf op geen enkel moment financieel afhankelijk worden van mijn partner, maar wat ik niet helemaal juist had ingeschat is dat er toch een zekere mentale last bij je partner komt te liggen.
Als alleenverdiener kon hij het zich niet permitteren om net tijdens mijn werkloosheid minder te werken en had hij het best moeilijk wanneer er weinig jobs kwamen (hij is zelfstandig), net omdat hij ons gezin stabiliteit wilde garanderen.

3. Geniet.
Deze staat op nummer 3 omdat ik het belangrijk vond om eerst de realiteit te schetsen, maar eigenlijk zou deze op nummer 1 moeten. Het is niet evident om deze in perspectief te plaatsen en toe te laten. Enerzijds maak je je zorgen over je toekomst, of je wel een nieuwe job gaat vinden, of je niet te lang werkloos gaat blijven enzoverder. Maar als je dat vervelende stemmetje een plaats kan geven en gerust kan stellen, dan blijft er letterlijk heel veel tijd om te genieten.
En de belangrijkste oorzaak voor dat genieten is wel degelijk: Tijd. Er is plots massa's tijd. In mijn geval iets wat ik geweldig gemist had.
Tijd om rustig te ontbijten.
Tijd om de krant te lezen.
Tijd om op pakweg een dinsdagvoormiddag door de supermarkt te slenteren.
Tijd om wandelingen met het kind te maken.
Tijd voor elkaar.
Tijd voor opruimacties, fotoselecties, strijkwerk, enzoverder.
Tijd is goud.

4. Denk goed na of je je als werkzoekende inschrijft of niet.
Wanneer je je ontslag geeft, heb je 2 keuzes. Ofwel schrijf je je in als werkzoekende bij VDAB en heel de reutemeteut, dan komt ook de RVA op gang en word je eigenlijk constant bestookt met jobaanbiedingen en vragen over waarom je na 2 maanden in godsnaam met jouw profiel nog geen werk kan gevonden hebben. Het voordeel van deze beslissing is dat je - weliswaar na een sanctie van de RVA onder de vorm van een uitkeringsverbod van x aantal maanden - wel weer terug aanspraak maakt op een uitkering.
Maar een andere optie is om je gewoon niet in te schrijven als werkzoekende. Dit is vermoedelijk alleen interessant als je vanaf dag 1 weet dat je zelfstandig wil worden of al een uitzicht hebt naar een job vanaf een bepaalde datum én dat je gedurende de tussenperiode geen uitkering wil aanvragen.
Dat klinkt als een vreemde beslissing, maar achteraf gezien had ik liever voor deze optie gekozen.
Ik had vanaf dag 1 voor mezelf beslist dat ik niet perse een uitkering hoefde. Niet omdat ik het niet nodig had, maar omdat ik wel wat centjes opzij had gehouden ter compensatie en omdat ik hoopte na 2 maanden wel weer aan het werk te zijn. Die tijd kon ik overbruggen en ik had het liever zonder al die vervelende vragen gedaan.
Deze laatste optie valt toch ook te nuanceren want tijdens mijn gesprek bij de RVA is gebleken dat ze an sich niet zo'n probleem hadden met mijn periode van werkloosheid, dan wel met het feit dat ik mijn ontslag heb gegeven en de reden daarachter.
Er is geen beste optie vermoed ik. Denk er gewoon heel goed op voorhand over na en bevraag je goed.

Na 3 maanden werkloosheid, kan ik echt oprecht zeggen dat het het beste is wat mij had kunnen overkomen.
De overheid hoort dit soort van statements waarschijnlijk niet graag, maar die 3 maanden hebben mij energie, inzichten - ook op werkvlak - en rust gegeven. Ik ben nu helemaal klaar om vol goesting en energie terug op de arbeidsmarkt te stappen. Want oh ja, er is eindelijk een job! Volgende week meer daarover wanneer alles definitief geregeld is!

vrijdag 25 maart 2016

Een school kiezen voor mijn kind: Rationeel relatief makkelijk, emotioneel een moeilijk vraagstuk.

Larsje werd deze maand anderhalf en dat betekent dat we nu toch maar eens moeten beginnen nadenken over een scholenkeuze. Ik was daar eigenlijk nog niet echt mee bezig, het kind staat nog wat wankel op zijn benen en heeft nog moeite met de uitspraak van diverse essentiële letters; zo is "Kaa" voor de insiders gelijk aan kaas en zijn "foefjes" voor het kind gewoon zijn sloefjes. Alvorens ik aan een school wou denken, hoopte ik mijn kind toch onvoorziene schunnige praat te kunnen afleren, kwestie dat de eerste indruk toch niet onbelangrijk is.

Maar uit mijn omgeving klonken ongeruste kreten over kamperen en te laat gaan zijn met de inschrijving dus ik werd wat op stang gejaagd en deed begin deze maand dan toch maar mijn research naar de mogelijke schooltjes hier in de buurt.
Mijn lief noch ik hebben hier in de buurt schoolgelopen en onze lokale vriendenkring met kinderen is voorlopig nog quasi onbestaande, we moesten dus echt vertrekken van een blanco blad. 

Het aanbod bleek hier in de dorpsschooltjes uiteindelijk toch nog heel groot te zijn. Het voordeel van allerlei kleine dorpjes bij elkaar, is blijkbaar dat er daardoor ook gewoon veel kleine dorpsschooltjes aanwezig zijn.
Bovendien liggen onze dorpjes ver genoeg van de grote steden waardoor er bij ons dus geen sprake is van heel de capaciteitsproblematiek, inschrijven kan gewoon tot juni, wat een luxe.

Tijdens het filteren van de schooltjes hebben we in eerste instantie vooral rekening gehouden met enkele rationeel belangrijke feiten:
  • Locatie: ligt het schooltje enigszins mee in de autostraderichting, rekening houdend met onze werkroutes, maar anderzijds ook of het schooltje niet langs een te drukke baan ligt zodat met de fiets naar school ook een veilige optie is.
  • Laagdrempeligheid: zijn leerkrachten en directie informeel toegankelijk of zijn er allerlei regeltjes voor contactmomenten? We merken dat dit bij dorpsschooltjes toch een belangrijk gegeven is. Sommige scholen vinden het belangrijk dat ouders aan de schoolpoort kort met de leerkrachten of zelfs directeur kunnen praten, andere handhaven de strikte afsprakenregeling. Aangezien wij hier niet in de stad wonen en de schoolcapaciteit hier meestal tussen de 170-250 kinderen schommelt, vinden wij laagdrempeligheid toch belangrijk of op z'n minst een aangename geruststelling.
  • Betrokkenheid via digitale aanwezigheid: Digitalisering is iets waar veel scholen op dit moment mee worstelen of allerlei herstructureringen voor doen. Je merkt meteen aan een website van een school, de aanwezigheid van een klasblog of facebookpagina hoe "mee" een school is. Mijn kind zal opgroeien in een wereld waar Google belangrijker is dan een Encyclopedie in de bibliotheek, ik wil dan ook graag dat hij daar goed in begeleid wordt met de juiste tools.
Daarnaast moet ik stiekem toegeven dat het schooltje dat zijn flyer en schoolreglement had opgesteld in Comic Sans er meteen van tussen is gevlogen. Sorry school.

Op basis van al die concrete en rationele zaken hebben we onze scholenlijst redelijk vlot kunnen beperken tot 1 volwaardig schooltje, zijnde kleuter- en lagere school en 1 kleuterschooltje (zonder lagere school dus) vlakbij.

De moeilijkste keuze blijkt nu de kleuterschoolwerking en ons emotioneel gevoel daarbij.
De basisschool werkt volgens een "normaal"  kleuterklassensysteem, het kleuterschooltje vlakbij werkt met graadklassen. Bij die laatste zijn er slechts 2 groepen in de school en slechts een 30-tal kinderen in totaliteit.

Het voordeel van zo'n graadklassen zou zijn dat de kleine kinderen heel snel dingen oppikken van de groten en toch op eigen ritme kunnen evolueren. De grotere kinderen worden gesterkt in hun sociale vaardigheden en eigenwaarde omdat er naar hen wordt opgekeken en zij steeds een helpende hand zijn. Uiteraard hoor ik hierover ook heel andere verhalen. Dat de groten achterop zouden kunnen gaan hinken omdat ze niet voldoende uitgedaagd worden bijvoorbeeld. Maar voorlopig heb ik hier nog geen concreet ervaringsvoorbeeld van gevonden in mijn omgeving. Behalve dan dat er bij iemand zijn kind in een kleuterschool met graadklassen te laat dyslexie werd vastgesteld, maar dat lijkt me sowieso een apart gegeven.

Het kleuterschooltje in kwestie is bovendien een echte plattelandsschool. Dat heeft misschien een negatieve bijklank voor veel mensen, maar concreet betekent dit dat zij elke dag de kippen gaan verzorgen, meewerken in de moestuin tijdens speelmomentjes, veel buiten leven en gaan wandelen naar velden, schapen, weides, bossen, enzovoort.
En eigenlijk vind ik dat een mooi idee, dat mijn kleuter in deze vreemde wereld van vandaag gewoon een buitenkind mag zijn tijdens de kleuterschool. Er zijn uiteraard ook regels en een leerplan te volgen, maar het is ook maar een kleuterschool denk ik dan.

Of zie ik dat helemaal verkeerd?

Ik ben vooral heel benieuwd naar jullie visie of ervaringen met schooltjes met graadklassen want uiteindelijk zal die keuze voor mij de doorslaggevende factor zijn.