donderdag 10 november 2016

De keuze van een keizersnede.

< Heftige bevallingspraat-alert. Even een heads up want ik besef dat niet iedereen zin heeft in dit soort van content. >

Eerder deze week bevond ik mij plots middenin een statistiek: 21% van de Belgische bevallingen gebeurt door middel van een keizersnede.
Een keizersnede die blijkbaar steeds vaker een bewuste keuze van de ouders blijkt te zijn, dan wel een levensnoodzakelijke operatie.


Op 23 september 2014 probeerde ik zonder epidurale mijn kind als een echte oermoeder op de wereld te zetten.
Ik had daar bewust over nagedacht. Ik wou het zonder doen, volledig natuurlijk. In retrospectief gaf dat mij misschien het gevoel dat ik daardoor een “sterkere” moeder was. Meteen van in het prille begin er vol op af. De emoties doorleven, dat is in de meeste gevallen mijn handelsmerk, het zou ook zo zijn met mijn bevalling.

Maar toen mijn lichaam na een 8-tal uur weeën besliste om de pijn te gaan bestrijden met braken en er nog steeds maar 4cm ontsluiting was, dacht ik: “fuck it oervrouwtje, geef mij maar die epidurale”. I was totally fine with it.

Echter nog geen twee uren later lag ik op een operatietafel voor een spoedkeizersnede en was de gynaecoloog opgelucht dat de epidurale al gebeurd was zodat daar geen extra tijd mee verloren ging.
Die keizersnede heeft het leven van mijn kind gered, no doubt.

Levensnoodzakelijk, maar tegelijk was die spoedkeizersnede één van de ingrijpendste ervaringen in mijn leven. Ik word, 2 jaar na datum, nog steeds misselijk als ik terugdenk aan die ervaring en het fysieke gevoel. Mijn kind werd letterlijk weggerukt en ik kon niets anders doen dan naar de lampen boven mijn hoofd kijken want mijn armen lagen vastgegespt aan de tafel. Mijn borstvoeding ging vanaf het eerste moment (2 uur later) de mist in, ik kon mijn kind niet oppakken wanneer hij weende en ik miste zijn eerste badje omdat ik niet mocht stappen of staan.

Ik kan met de beste wil van de wereld niet begrijpen waarom ouders het belangrijker vinden om hun bevalling in hun agenda te doen passen, dan om de kans te hebben om bovenstaande zaken te kunnen vermijden en op een natuurlijke manier - al dan niet met epidurale - te bevallen.

Pas op, ik wil niet pretenderen dat er geen verschil zou zijn tussen een duidelijk vooraf geplande keizersnede uit noodzaak en een spoedinterventie zoals de mijne. Voor alle duidelijkheid, het team van het RZ Tienen was op elk moment fantastisch. Duidelijk, anticiperend, communicerend, verklarend, empathisch. Maar ondanks dat ging mijn lichaam volledig in shock tijdens de operatie. Mijn hoofd begreep dat wat er gebeurde noodzakelijk was, maar mijn lichaam ging in een lichte hyperventilatie die ik met de beste wil van de wereld niet onder controle kreeg.
Ik kan niet negeren dat dit zijn sporen heeft nagelaten. Ik zou het niet traumatisch willen noemen, maar op zijn minst ingrijpend.

De gynaecoloog zei me nadien dat een tweede bevalling niet noodzakelijk opnieuw via keizersnede moet gebeuren en misschien wel natuurlijk kan verlopen. Maar ik kijk heel erg op tegen een nieuw bevallingsmoment, zelfs in die mate dat onder andere dat me tegenhoudt in de keuze voor een tweede kind. Bevallen is tenslotte toch een essentieel onderdeel van een kind krijgen.

Een tweede kind zou me rechtstreeks confronteren met de keuze om zelf vooraf te opteren voor een keizersnede of het toch natuurlijk te proberen met het risico op een nieuwe spoedkeizersnede.
Je zou denken dat ik voor optie 1 zou kiezen, maar dat is niet zo. Elke optie voor een natuurlijke bevalling is een optie. Of er is de optie van geen 2e bevalling natuurlijk.


Ik heb een gezond kind dankzij een keizersnede, ik ben dus dankbaar voor het bestaan ervan en de “easyness” waarmee dat in deze huidige tijd kan. Maar vrijwillig ervoor kiezen terwijl het ook anders kan? Neen, dat kan ik na mijn ervaring echt niet begrijpen. 

Heb jij ook ervaring met een (spoed)keizersnede? Misschien hou jij er helemaal zo geen gevoel aan over? Ik hoor ook graag de positieve verhalen!

vrijdag 21 oktober 2016

3 Monthly recap van 101 dagen

Oftewel, de zomer was voorbij zonder dat ik aan mijn computer blijk gezeten te hebben.
Het is nog zo goed als waar ook.

Het waren 91 dagen met:
  • een topvakantie die eindeloos leek te duren dankzij een slim en eenvoudig opdeeltruukje.
  • een kind dat plots 2 jaar werd en het nog waarlijk geworden is ook. Met 2 feestjes dan nog.
  • de meest gigantische courgette oogst die ik ook heb gehad
  • de aankoop van de meest fantastische nieuwe stoelen ooit. Hallo Hay stoelen, #lifegoals, quoi.
  • Zowaar 2 bezoekjes aan mijn papa en zijn boot.
  • De eerste herfstboswandeling met mijn zoon – die ondanks dat hij vlot door het leven stapte toch besliste dat hij deze liever uitzat in mijn armen of mijn nek. Wat een idee om alleen met mijn kind te gaan wandelen. In een bos.
  • Het kortste kapsel in zowat forever. Ik zei: de schaar erin. En ik keek niet meer terug.
  • Een casual dag op het werk met ineens een uil op mijn hand.
  • Een casual dag op het werk die ik ineens in een vliegtuigje hoog in de lucht doorbracht.
  • De eerste freelancelife opdracht naast mijn huidig project.
  • Een woelige interne gevoelsstrijd. Maar vandaag kan ik zeggen dat ik "contentment" gevonden heb, zoals dat dan mooi in het Engels heet.  Ik ben de synoniemen ervan eens gaan opzoeken: gratification, fulfillment, serenity, gladness, peace. Dat dus. Ook in het Nederlands, maar dan minder poëtisch.
En nu, nu zijn we weer klaar voor de winter. Voor wat meer cocoonen, maar ook minstens evenveel avontuur.


dinsdag 12 juli 2016

De horror der tuinschoeisel


Het heeft er eventjes slecht uitgezien met de aanhoudende regen, maar al bij al is de schade in de moestuin nog beperkt gebleven.
Hebben het leven gelaten: 5 tomatenplanten, een outdoor experiment weliswaar aangezien ik geen serre heb. Leuk idee, slecht plan, doen we dus niet meer.
De volledige rijen pastinaak, raketsla en pijpajuin zijn spoorloos verdwenen en de 2 rijen wortelen herbergen hoop en al zo'n 12 penen in plaats van de voorziene 60.
Maar de rest doet het goed, dus ik wil niet zeuren.



Over mijn groenten that is.

Want waar ik nu eens echt over wil zeuren, dat zijn die smerige buitensloefen die de tuinmerchandisewinkels ons doen dragen.
Als kind herinner ik mij dat mijn grootvader zelfs houten klompen droeg, "blokken" gelijk wij in Putte zegden. Ik begrijp die mens. De alternatieven zijn werklijk nog belachelijker.

Tot voor kort werkte ik steeds in de tuin met versleten sportschoenen. Dat ging relatief goed, alleen was dat in en uit stappen in die schoenen niet altijd evident met handen vol materiaal of groenten. Bovendien hingen ze geregeld vol slijk en aarde en sportsloefen afwassen, is niet echt een favoriete bezigheid van mij.
Het werd dus tijd om mij richting de betere tuinwinkel te hijsen voor een paar "tuinierdersschoenen". Ik word al een beetje misselijk bij het woord alleen al.


Ik wist dat het miserie zou zijn, maar toen ik voor het rek stond was ik toch nog in shock.
Wat een lelijkheid op een hoopje. Een geordend hoopje per maat op rij, weliswaar. Maar zo lelijk.
Ik wou het echt niet, maar ik moest. Omdat ik de handigheid er wel van inzag en mijn sportsloefen bijna de einde levensduur hebben bereikt en ik niet meteen een alternatief paar voorhanden heb.
Dus ik dacht, als ik fout ga, dan maar ineens goed fout. Dus ik koos de meest roze Blackfox'en die ik kon vinden.

Maar mijn god, serieus. Kan iemand alstublieft een efforteke doen en iets modieuzere tuinsloefen bedenken?

donderdag 23 juni 2016

De frizé is here to stay: Frizzy haarproblemen.




Als kind had ik een afrokapsel. Serieus, I kid you not. Helemaal naturel dan nog.

Ik was de lieveling van de lokale kapper - dat maakte mijn moeder mij toch altijd wijs - omdat mijn coupe nog een keer een uitdagingske was voor die mens.

Met de jaren en met het groeien van mijn haar is die uitgesproken krul wel verdwenen. En ondertussen is het een zootje ongeregelde krullen met een pak frizé geworden waardoor ik er meestal voor kies om mijn haar te stijlen of er de brede krultang in te gooien kwestie van wat afgelijnd haar te krijgen.

Insert de natte junidagen van afgelopen weken.
Los van het feit dat mijn moestuin overspoeld wordt door slakken en mijn kruidentuin-to-be momenteel een moeras is, zijn die humide dagen ook voor mijn haar nefast.

Hallo hatelijke frizé coupe.
Van zodra ik 1 teentje door de voordeur zet, lijkt het alsof ik net geëlektrocuteerd werd.
Kent u die Friends aflevering met Monika in Barbados?
That’s me.


Nee serieus. That is me. De gelijkenis is werkelijk treffend.

Gisteren had ik het volledig gehad, ik ging het kind afhalen in de crèche en sleurde het vervolgens mee naar de Carrefour om half de rayon met anti-frizz producten net voor sluitingstijd leeg te kopen. Ik had kunnen wachten tot zaterdag en “betere” producten gaan kopen bij de kapper of de Pro-Duo, maar dat waren nog 2 dagen met coupe frizé elektricité en dat kon ik echt niet meer aan. Er moest iets gebeuren en wel nu.

Long story short, ik heb de eerste 10 minuten van de Belgen gisteren gemist omdat ik nog volop bezig was met mijn haarproducten en ik zit deze ochtend met een dot in mijn haar omdat er (nog) geen verpletterend resultaat zichtbaar is. 

Ik leef op hoop. En 3 anti-frizz producten.

maandag 20 juni 2016

De Dieetkater

Dat onze kat op dieet is, dat wisten jullie al. Voorlopig ben ik nog steeds aan het volharden in het afwegen van zijn brokken, al moet ik toegeven dat ik het beest nog steeds 10 gram teveel geef. Het is een meer dan gemiddeld grote kater, aldus mijn zalvend hart.

Als we de balans van een maand diëten opmaken, kunnen we stellen dat het beest redelijk vindingrijk is geworden in het vinden van eten.
Zo heb ik vorige week zijn weggeborgen oude zak brokken volledig opengescheurd in de berging teruggevonden, zag ik hem vorige week achter 2 kikkers aanzitten en lag er dit weekend plots een dode muis naast mijn voeten aan de keukentafel.


Ik maak mij zorgen.
Het dieet van de kat is voorlopig dus geen groot succes gezien het feit dat hij een geheime voorraad brokken achter de hand had, ik heb al 2 keer de zin ‘Zijn kikkers giftig voor katten’ liggen googlen en toen kwam plots de vraag of het niet om een pad ging en toen was ik het spoor helemaal bijster. 
Ik ga besluiten dat het niet gevaarlijk is aangezien het beest nog redelijk normaal lijkt te functioneren.

Alleen die muis naast mijn voeten, ik ben er niet helemaal uit of dat een wraakactie dan wel een teken van liefde voor mijn struisvogelpolitiek omtrent het dieet betreft.

Ik vond het leuker toen de kat nog niet op dieet was.

En dan komt er nog eens bij dat al de kastenhotels van Vlaams-Brabant en Limburg volzet blijken te zijn tijdens onze vakantieperiode.
De schoonfamilie is dan ook op vakantie en onze Pixel is zo’n bangerik dat op logé bij vrienden met een kat ook geen optie is. Iemand een gouden tip voor kattenopvang midden in de zomervakantie?

’t is voor een meer dan gemiddeld grote kater op dieet. Maar ’t is nen toffe ze.

donderdag 16 juni 2016

Wees lief en doe goed. En doe dat vooral hoe jij dat wil en met wie je dat wil.

De laatste tijd moet ik weer vaak uitleggen waarom mijn kind niet gedoopt is.
Die vraag geeft mij keer op keer het gevoel dat ik het als moeder niet goed aanpak en ervoor kies om mijn kind zonder waarden te laten opgroeien. Alsof dopen de enige optie is om mijn kind respect, liefde en goedheid te leren. 

De beslissing om Lars niet te laten dopen is heus niet zomaar gemaakt. Ik breek mijn hoofd daar zelfs al over van toen ik nog niet eens zwanger was.
Als dochter van een moeder die jarenlang de jeugdvieringen samenstelde van mijn geboortedorp, 
als achternicht van het coolste tante nonneke ever,
als lid van een traditionele familie,
als begripvolle schoondochter.

Maar ik ben niets tegengekomen dat mij 100% kon overtuigen.

Ik ben zelf gedoopt en gevormd, maar tot op vandaag kan ik de meerwaarde voor mij als individu daar niet van zien.
Met uitzondering van huwelijken, begrafenissen en communies van familie & vrienden, ga ik niet naar de kerk, bid ik nooit en ga ik ook bewust geen hostie halen. Ook al eet ik dat stiekem graag.
Ik neurie wel af en toe eens een leuk deuntje mee (Tot 7 maal 70 maal!) en begrijp daar uiteraard de meerwaarde of symboliek achter.
Maar de vraag die ik mij dan telkens stel, is of ik die symboliek nodig heb gehad om het belang van al die waardes te beseffen en of die symboliek mij dan als mens gevormd zou hebben.

Het antwoord is steeds negatief.

Ik zie vandaag het pijnlijke fragment van De Afspraak overal opduiken waarin de vraag “Wat zou u doen als uw zoon homo zou zijn” niet beantwoord kan worden door 2 religieuze “leiders”.

Het antwoord is nochtans simpel. Het is je kind, dat verdient grenzeloze liefde van zijn ouders. Altijd. Het verdient een open blik om vervolgens zelf dingen in vraag te stellen op gegronde wijze.

Het is allemaal samengevat in een nogal cheesy quote die ik lang geleden al eens Pinterestgewijs zag voorbijkomen, maar die voor mij de essentie bevat.


Geen idee welke auteur ik hiervoor de credits moet geven, maar het was een verdomd slimme mens.
Dat is een waarde die ik mijn kind wil en zal meegeven.

Daar hoeft geen religie voor geïmplementeerd te worden, maar gewoon zorgzaamheid, liefde en respect. Van mij voor mijn kind, maar evengoed ook voor de rest van de mensheid én de natuur. Ik weet zeker dat mijn kind op die manier op een dag zal beseffen dat het ook zo in het leven wil staan. En dat zijn beste vriend, of misschien wel hijzelf, perfect gelukkig mag zijn met een andere man. Dat dat zelfs geen bedenking nodig heeft, maar een evidentie mag zijn.

En ik geloof echt dat daar geen doopsel aan vooraf zal moeten gaan.

zaterdag 11 juni 2016

Die keer dat mijn ogen de menopauze ingingen

“Eens de dertig gepasseerd, gaat het alleen maar bergaf voor de vrouw”, durft men wel eens te zeggen.
Meestal volgt er dan een kwalijke “Tssssk” van mijn kant, maar af en toe moet ik mij toch gewonnen geven in die discussie.

Sinds een klein jaar geleden heeft er zich een joekel van een spatader rond mijn linkerbeen gekronkeld, staan de wallen onder mijn ogen gebeiteld en vorige week nog werd mij een botox-kuur gesuggereerd om mijn kraaienpootjes te verlichten. Zomaar. Openlijk. Te midden van een gesprek. Ik wou een zware reactiefrons opzetten, maar durfde niet uit angst dat ik de botoxsuggestie kracht ging bijzetten.

En dan heb ik het nog niet eens over de staat van mijn ogen tout court gehad.


Sinds de dag dat ik in het vierde leerjaar op de speelplaats een keer van “toe oog” wisselde omdat de zon te fel scheen, besef ik dat mijn zicht niet 100% is. Pas op, ik loop niet met visbokaalglazen rond, maar om nu te zeggen dat u naast mij zou willen zitten wanneer ik op de autostrade zonder bril zou rijden, neen, dat lijkt me toch geen aanrader tenzij u een echte thrillseeker bent.

Lenzen zijn nooit aan mij besteed geweest wegens astigmatisme en nogal droge ogen dus ik bril al 3/4 van mijn leven. Wel selectief, want op een feestje zal ik u nooit herkennen tenzij u op een meter afstand staat. De tol der ijdelheid is een kleine maar betaalbare prijs.

Maar sinds een maand of 2 heb ik nogal last van een hardnekkige “oogontsteking”. Na allerlei druppeltjes en zalf van de huisarts, zelfs tot een negatieve allergietest toe want de hooikoorts teistert menig vriend en kennis, besloot ik dat het toch tijd werd om een oogarts met kennis terzake te raadplegen.

Zij kwam met de pijnlijke vaststelling dat op mijn dertigste mijn ogen te weinig vocht blijken aan te maken.
Met andere woorden, er wordt bijzonder weinig moeite gedaan door mijn traankanalen om mijn ogen vochtig te houden waardoor er allerlei minuscule schuur- en droogtewondjes op mijn ogen zijn ontstaan en er een permanente roodheid in mijn oogwit is. Vergelijk de constante oogpijn een beetje met het gevoel van een te oude en te droge lens op je ogen, voor diegenen onder jullie die wel lenzen dragen.
Een aandoening die blijkbaar vaak voorkomt vanaf de menopauze. *insert grote reactiefrons*
Het zou ook op een probleem met de schildklier kunnen wijzen, maar laten we daar nog even niet van uit gaan.

Daarnaast blijkt mijn oogspier ook niet meer je dat te zijn en vermoed de oogarts dat ik ’s nachts met halfopen ogen lig te slapen waardoor de uitdroging helemaal compleet is. Mijn lief is een lucky bastard, quoi.

Dus, conclusie van dit verhaal: Op mijn dertigste blijken mijn ogen zich vermoedelijk in de menopauze staat te bevinden. Ter goede orde, het beperkt zich gelukkig alleen daar.

Hoe moet dat verder binnen 20 jaar zeg. Waar vind ik die nummer van de botoxkliniek?

dinsdag 31 mei 2016

Onderweg met kind: Tussenstop naar het Zuiden: Laon, Frankrijk

Het mag dan pijpenstelen regenen in België, toch zitten wij al met ons hoofd bij de zomervakantie. Dit jaar kiezen we opnieuw voor een autovakantie omdat dat nu eenmaal bijzonder praktisch is met al de brol die een nog-geen-tweejarige met zich meebrengt. Alles van eetstoel tot plonsbad en strandtent kan rustig mee in de koffer zonder rekening te moeten houden met overgewicht of extra stuks bagage.

Het enige waarmee we wel rekening moeten houden voor die kleine derde passagier, is dat we voldoende tussenstops inlassen. Lars is een fantastische slaper, maar onderweg in de auto is dat helaas een ander verhaal. Dus maken we een miniroadtrip van onze heen- en terugrit.

Vorig jaar was onze eindbestemming het Zuiden van Frankrijk en hielden we onze eerste stop in Laon in Picardië, Frankrijk. Het is zo'n drietal uurtjes rijden vanuit Brussel, ideaal voor jonge ouders met een kleine, wakkere reiziger.
Ideaal ook trouwens om gewoon eens naartoe te gaan voor een weekendje!

Onderaan deze post vinden jullie trouwens een manier om gratis meer over Picardië als reisbestemming te weten te komen!


Voor de eerste keer op vakantie gaan met een baby van 9 maanden is 1 ding, maar voor de eerste keer ook effectief een stad bezoeken met diezelfde baby, dat was toen weer een hele nieuwe ervaring. En al helemaal wanneer het een Middeleeuwse stad betreft waar de kasseien redelijk dik bezaaid zijn. 


Gelukkig hebben we geïnvesteerd in een all terrain buggy die ons leven en dat van ons kind een heel stuk aangenamer maakt, zelfs in de stad. 
Laon is zo’n typisch keuvelstadje met kleine straatjes die achter elke hoek weer een interessant uitzicht of gebouw bieden. Het is ongelooflijk dat deze stad bijna volledig vernield werd tijdens de Tweede Wereldoorlog want je hebt echt het gevoel dat je in een Middeleeuwse stad rondloopt. 

De stad ligt bovenop een tafelberg en het is dan ook een aanrader om de randen van de stad op te zoeken. Je vindt er prachtige vergezichten en oude poorten langsheen de stadsmuren, heerlijk rustgevend vind ik dat. 
De einder kunnen zien geeft een soort van openheid en rust in mijn hoofd die ik bijzonder kan appreciëren. Middeleeuwse stadjes die dat kunnen hebben al helemaal een kanteeltje voor bij mij. 


Absolute blikvanger van Laon is echter de kathedraal, een prachtig gotisch gebouw dat vrij te bezoeken valt. Een kathedraal - een plaats van absolute stilte - bezoeken met een baby, dacht u? Ja hoor, wij deden dat. Binnenin werd het kind er zowaar zelf stil van. 


Ruimte, licht, roosvensters, prachtige details en heel veel kleine erkers met allerlei Heiligen. 
Ik zie mezelf eerder als een atheïst, maar het valt niet te ontkennen dat kathedralen toch altijd de moeite waard zijn om te bezoeken. 

Lunchen deden wij in Arsenic et Vieilles Dentelles, een ietwat klassiek aandoend restaurantje met een lekkere – allesbehalve klassieke - kaart en fijne bediening. 
Omdat Lars vond dat het na die stilte in de kathedraal genoeg was geweest en het restaurant bij elkaar begon te schreeuwen, gingen we buiten op het terras zitten om de andere gasten niet teveel te storen. Het terras bleek eigenlijk veel leuker dan binnen omwille van het uitzicht op omliggende terrassen en de kathedraal om de hoek. Lars zelf vond het ook allemaal prima, afgezien van zijn sluimerende oogontsteking.

(ziet hoe klein dat ventje toen nog was!)

Laon heeft naast vergezichten en een kathedraal uiteraard veel meer te bieden, er zijn 86 historische monumenten in deze stad, er valt dus heel wat te bezoeken. Helaas was ons bezoek van 1 dag net iets te kort, maar zeker een aanrader dus. 

Praktisch:
Laon ligt zo'n 3 uurtjes van Brussel.
Parkeren doe je best bovenop de berg, net buiten de binnenstad. Daar zijn voldoende parkeerplaatsen voorzien, maar ook picknickbankjes en vuilbakken. 
Ideaal voor, ik zeg maar wat, het verversen van je baby zijn pamper of een fruitpapgevecht. 
Naast de kathedraal vind je de toeristische dienst van Laon, zij bieden gratis stadskaarten aan, zelfs in het NL.
Overnachten kan bijvoorbeeld in Center Parcs Le Lac d'Ailette.

** Wie graag meer wil weten over Picardië, kan zich via deze link gratis abonneren op het tijdschrift Esprit de Picardie.  

Deze post is tot stand gekomen dankzij Picardie Tourisme en verscheen eerder al op Wonderweg. Alle meningen zijn - zoals steeds - 100% de mijne.

donderdag 26 mei 2016

De poes is op dieet.

U denkt misschien "maar kind wat een dubbelzinnige titel heb je me daar bedacht", maar niets is minder waar. De poes is gewoon waarlijks op dieet.

Vorige week was het tijd voor de jaarlijkse controle van de poes (de echte jongens, de echte) alwaar de sympathieke dierenarts sympathiek het gejengel van mijn kind probeerde te negeren, maar me wel licht berispend erop wees dat het nu toch al het derde jaar op rij was dat de poes zijn gewicht te hoog lag. Diabetes, het is blijkbaar toch ook een beduchte kattenziekte.

Het klopt dat ik mij de afgelopen 3 jaar niet bepaald heb bezig gehouden met het dieet van mijn kat. Maar het is ook niet dat onze kat er dik uitziet, het is gewoon een groot beest waardoor dat minder opvalt.

Omdat ik me plots realiseerde dat ik binnen X aantal jaren misschien massa's geld zou moeten uitgeven aan diabetespillen voor mijn kat, vond ik dat het misschien toch het moment was om de koe bij de horens te pakken. Of beter de brokken bij de kat te weg te halen.

Sinds deze week wordt het gewicht van de brokken tot op de gram afgewogen (50gram), ocharm het beest. Dat is vermoed ik bijna 2/3 minder dan wat ze ervoor kreeg. En dat hebben we geweten.

Vanaf 20u 's avonds is het eten van de poes op.
Dat betekent zielig gejengel van 20u tot 23u. Vervolgens een kleine rustpauze om dan om 3 uur 's nachts vollen bak aan de slaapkamerdeur te beginnen krabben en miauwen.

3 uur 's nachts.
Ik heb een kind van 20 maanden dat door- en soms zelfs uitslaapt, maar sinds een week worden wij dus 's nachts geteisterd, wat zeg ik, geterroriseerd, door een hongerige kater.
Ik had gehoopt dat de eerstvolgende keer dat ik wakker zou worden met een hongerige kater, er op z'n minst een flink feestje aan vooraf zou gegaan zijn, maar neen. Gewoon een gefrustreerde en hongerige kater die al een week lang wraak probeert te nemen en daar met glans in slaagt.

Dus jongens, de poes is op dieet. 
20 maanden overleefd met een kind, korte nachten, huilperiodes en moeilijke borstvoedingsperiode. 
1 week een poes op dieet en ik sta op het punt om te plooien.
Diabetespillen voor de kat, zou dat nu werkelijk zo duur zijn?

woensdag 11 mei 2016

Fielosophie wordt zelfstandig

Zoals beloofd, nu alles officieel in kannen en kruiken is, een laatste update over de nieuwe job. Of zelfs nog beter, het nieuwe statuut.
Sinds deze maand ben ik namelijk officieel zelfstandig geworden.
Ik zie u al fronsen; “What? Dat kind wou toch regelmaat en zekerheid en nu wordt ze zelfstandig?”
Yes indeed.

Tijdens 3 maanden thuis ben ik tot een paar vaststellingen gekomen:
1) Ik ben niet weggelopen van mijn job, maar wel van de manier waarop ik die op een bepaald moment moest uitvoeren.
2) Een deel daarvan is zeker en vast aan mezelf te wijten omdat ik blijkbaar de neiging heb om mij nogal in een bedrijf “in te graven”, daar moet ik mezelf tegen beschermen.
3) Flexibiliteit is belangrijk, een 5 dagen werkweek van 9 to 5 is dat niet perse.

Wanneer ik al die dingen naast elkaar zette en een oplossing probeerde te zoeken, kwam ik tot de vaststelling dat zelfstandig worden al mijn noden redelijk goed kon coveren.

Ik doe mijn job als producer nu op zelfstandige basis, wat het naar mijn gevoel voor een werkgever in mijn sector ook interessanter maakt. Ik hoef niet in een overheadkost terug te vallen als er geen projecten zijn, ik hoef me niet met 5 projecten tegelijk bezig te houden omdat er onderbemanning is. Ik engageer me gewoon 100% voor een project en ik voel dat ik op deze manier de passie voor mijn job weer terugvindt.

Ondertussen heb ik een afspraak met een werkgever voor een vast aantal dagen tot het einde van het jaar. Daardoor heb ik dus toch een semi zekerheid als zelfstandige (toch tot het einde van het jaar) zodat ik niet elke week in een kramp moet schieten of er wel genoeg werk zal zijn de volgende maand, een grote geruststelling.
Mijn overeenkomst is geen full time, eerder 3-4/5e, maar dat geeft mij de vrijheid om ofwel nog kleine extra jobs erbij te doen (hallo copywriting!) of gewoon thuis te zijn, afhankelijk van wat zich aandient en wat nodig is voor mijn privé-leven.

Uiteraard, er zijn zaken die als zelfstandige minder interessant zijn, maar die heb ik ook goed afgewogen ten opzichte van de voordelen in mijn geval.
Ik ben dit jaar mijn 10e jaar in televisieproductie ingegaan en heb vastgesteld dat ik op een punt ben gekomen dat zwaar carrière maken en zoveel mogelijk verdienen niet meer mijn main goals zijn.
Een goede work-life balance, gewoon uw boterhammeke verdienen en vooral iets doen en maken dat boeiend is en niet alleen maar omdat het moet, zijn voor mij op dit moment het belangrijkst.

En ik denk te mogen zeggen dat ik daar voorlopig redelijk goed in slaag. Wie had dat gedacht.