Riceboy Sleeps

Dat ik Sigur Rós ten zeerste apprecieer, is nogal een understatement. Vorig jaar had ik de kans om hen live te bewonderen, een feest voor het oog, oor en hart, zoveel was zeker.

Dat hun leadzanger Jónsi (Jon Thor Birgisson) nogal een speciaal geval is, weet je vanaf het eerste moment dat je zijn stemgeluid aanhoort en je een blik op zijn ietwat androgyn gelaat slaat.

Sinds hun festivaltour van vorig jaar, is het al weer een hele tijd stil rond de groep en dat heeft alles te maken met een zijprojectje van Jónsi.
Samen met zijn levensgezel Alex Somers (van Parachutes) brengt hij een nieuw album uit onder het alter ego ‘Riceboy Sleeps’.
Sinds een viertal jaar kennen we hen al als visuele kunstformatie, maar nu komt er dus ook een album uit, een meer dan aangename verrassing.

‘Riceboy Sleeps’ is Sigur Rós, maar dan net iets meer en tegelijk iets minder. Het zijn dezelfde instrumenten en klanken, maar net anders.
Ook het IJslandse strijkorkest amiina (dat we ook al kennen van hun samenwerking met de grote broer) is weer pertinent aanwezig in de songs.

‘Riceboy Sleeps’ is geen album dat je even in de auto opzet terwijl je op weg bent naar je werk. Het is een album dat zich in 68 minuten dromerig van je meester maakt en dat je onderdompelt in een onwerelds gevoel. Het kan niet anders dan een topper worden in sfeermontages want het is onmogelijk om helemaal niets te voelen bij dit soort muziek. ‘Riceboy Sleeps’ is een specifiek vergankelijk landschap, een eeuwenoud gevoel, een zonsopgang in een feeërieke omgeving. Het is de vroege ochtend wanneer iedereen nog slaapt.

Als je van plan bent om dit album te beluisteren, kies je moment dan zorgvuldig.

Tegenovergesteld

Weet gij wat gij veroorzaakt, al die rommel in mijn kop
Jaren van opeen stapelen en ik geraak er nimeer op
Mijnen berg die werd te hoog om af te breken dus moest ik er middendoor
Tis dat ik de kracht moeilijk kan vinden, maar goed dat ik u niemeer hoor
Wilt ge toch eens smse om te vragen hoe het met mij gaat
Zodat ik rustig kan gaan slapen zonder innerlijk geblaat
Waarom zijt ge nooit in te vinden in dien ouwe vuile stal
Nu kan ik het uit gaan leggen met al uw kinderlijk gelal
Gij brengt mij soms op gedachten die niet eens de mijne zijn
Komt ze allemaal maar halen want ik voel mij veel te klein
Kheb al vaak voor u gestaan in de spiegel geargumenteerd
Maar als ze mij dan voor u zetten doe ik het allemaal verkeerd
Tis dat ik u niet geloof
En u ook niets meer beloof
Ik ga ook niet voor u kruipen
Of in zelfbeklag verzuipen
Vanaf nu ga ‘k mij vermannen
En u hopelijk verbannen
Tot ge mij weer eens opbelt

en mijn bolster weer vervelt

Tegenovergesteld

Trekt Uw Plant - Deel 3

De exacte dood van onze geliefde Ruco La kan helaas niet meegedeeld worden.

Volgens mij was het een combinatie van verstikking wegens een te diepe planting en een overdosis aan H2O.

Later meer nieuws over de rest van de Trekt Uw Plant-crew, eerst graag een minuutje stilte ter eerbetoon aan onze Ruco La.

Last night MacGyver saved my life

Toen ik gisteren mijn auto uit de garagebox van het werk reed, hoorde ik opeens een *bonk*. Ik bleef even in de auto zitten om het geluid te klasseren in het “oh nee der is iets kei-erg aan mijn auto”-vak of het “hm onbekend geluid, maar zal wel niets zijn”-vak.

Ik koos voor de laatste categorie.

Toen ik uitstapte om de poort weer dicht te doen, merkte ik echter dat het geluid afkomstig was van mijn bumper die zomaar pardoes van mijn wagen was gevallen.

Het is te zeggen, hij hing nog een stukje vast aan de linkerkant.

Daar stond ik dan. Alleen op de parking te blinken met mijn rokje en hoge hakjes naast een afgevallen bumper.

Als kers op de taart reed er plots een lekker sappige Antwerpenaar met witte camionette het pleintje op, net op het ogenblik dat ik – kont parmantig in de lucht – de onderkant van de wagen stond te inspecteren om te weten te komen hoe ik dat ding weer kon bevestigen en zo weer veilig thuis kon geraken.

De sappige Antwerpenaar hield het helaas bij – met obligatoire elleboog uit het raampje – lachen met het sukkelende meisje.

Hij had mijn held kunnen worden, maar hij vertikte het.

Mijn eerste reactie was Soek bellen. Want dat doet een vrouw nu eenmaal als er iets met haar wagen schort. Maar telefonisch kon hij natuurlijk ook niet veel doen.

Dus restte er mij nog maar één oplossing: What would MacGyver do?

En dus trok ik de koffer open op zoek naar de nestel van mijn bergbottines (die gelukkig altijd in de koffer rondslingeren) en begon ik een constructie te weven rond de bumper en de rest van de wagen.

En jawel, ik kwam veilig en wel thuis, mét bumper.

Soek heeft thuis de nestel wel gewisseld voor wat tie wrappekes, kwestie van de constructie wat steviger te maken.

Maar goed dat het leven mij soms wijst op zelfredzaamheid en de belangrijkheid van MacGyver-truuken.

In wa voor ne wereld leven wij nà

Toen ik gisteren nog even langs het GB’tje in Deurne passeerde, was ik getuige van een ongelooflijk racistisch tafereeltje.

Er parkeerde een man op de “voorbehouden” parking, waarop ik klaarstond om mijn auto op de parking vlak naast de man te zetten (de enige vrije, gewone plaats), waarop de voorbehouden man uitstapte en begon te vloeken op een voorbijganger van turkse origine met 3 kinderen.

De voorbehouden man bleek een De Lijn-uniform te dragen en gooide de voorbijganger een hele hoop racistische verwijten naar het hoofd omdat deze blijkbaar heel even met zijn kinderen op de “gewone” parking stond waardoor De Lijn-man op de voorbehouden plaats moest gaan staan en ik de “gewone” parking inpikte.

Goed, laten we dat even logisch hernemen.

Vader wandelt met kinderen langs de GB parking.

Man heeft geen geduld en zet auto op een plek waar hij niet mag staan.

Fielosophie parkeert zich zoals het hoort.

Ongeduldige man steekt vuist in de lucht en verwijt vader met kinderen “dat ze allemaal dezelfde zijn” omdat Fielosophie “zijn” parking inpikt.

Euhm, volgens mij klopt hier toch iets niet...

Rijscept

Omdat Soek vandaag weer later zou thuiskomen en geen zin meer had in een zware maaltijd, heb ik snel een rijstschoteltje in elkaar geflanst.

En het moet gezegd, het was heerlijk!

Het is een oud receptje van de mama, dat ik na veel vijven en zessen eindelijk achterhaald heb.
Maar eigenlijk is het echt poepsimpel!
En vooraleer de vraag rijst, hoe je deze rijstschotel moet maken, ziehier het recept!

• 2 zakjes basmati rijst
• 2 blikjes tonijn (200gr totaal)
• een halve blok kaas in fijne blokjes snijden
• een paar pijpajuinstengels versnipperen
• 2 ringen ananas fijn snijden
• een handvol fijngesneden sla
• 1 hardgekookt ei fijn snijden voor onder de rijst, een ander als garnering
• mayonaise & ketchup toevoegen naar believen
• kruiden met peper en zout

Natuurlijk kan je nog dingen toevoegen of hoeveelheden veranderen. Ik heb deze keer bv. wat fijngesneden preistengels eronder gemengd omdat ik deze nog in de koelkast had liggen.

Echt een aanrader op zwoele zomeravonden met een glaasje witte wijn!

Evening conversations

Soek: "Ik vind dat jij heel goed kan wassen."

Ik vond dat een lief complimentje.

En daar hebben vrouwen dan zo lang voor gevochten.