vrijdag 24 oktober 2014

Fielosophie en de roze wolk.

1 maand en 1 dag heb ik nodig gehad om eindelijk de weg te vinden naar een post alhier.
23 september beviel ik van een prachtig jongetje: Lars.
Hier is het dotje amper 15min oud!
Er is eigenlijk heel erg veel te vertellen, maar ik merk al meteen hoe moeilijk ik het vind om een grens te stellen tussen wat ik hier wil vertellen en wat ik liever voor mijn nabije omgeving hou. Welke kwetsbaarheid ik wil blootleggen en welke schijnmuur ik liever hoog hou.

Mijn voornemen om natuurlijk te bevallen, zonder epidurale, werd bij centimeter 6 zonder verpinken geklasseerd onder de categorie "belachelijk onnodig". Mijn bevalling op zich verliep niet helemaal zoals ik het gehoopt had en resulteerde in een bezoekje aan OK voor een keizersnede en mijn borstvoedingsideaal werd doorprikt omdat diezelfde keizersnede het hele zaakje in de war besloot te gooien.

Bovenstaande opeenvolging van omstandigheden heeft gemaakt dat ik de roze wolk gemist heb en dan nog vooral omdat ik in een heuse borstvoedingsmarathon terecht kwam die uiteindelijk maar niet het beoogde einddoel bereikte.
Ondanks het feit dat opgeven meer dan eens in mijn hoofd opkwam, zetten we toch door en bewandelen we nu een gulden middenweg waarbij we de borstvoeding aanvullen met flesjes. Niet helemaal zoals ik het op voorhand zag, maar naar omstandigheden nu eenmaal de beste optie.

Vandaag, 1 maand en 1 dag na de bevalling, kan ik eindelijk zeggen dat ik vrede heb met deze situatie.
Maar de mentale en fysieke strijd die hieraan vooraf is gegaan, is bijzonder zwaar geweest.
Niets is zo slopend als het gevoel hebben dat je je kind niet genoeg kan geven, het gewicht onder het kritieke punt zien zakken, fysieke pijnen moeten verdragen én uitlokken voor slechts minieme resultaten en jezelf verliezen in een voedingsregime dat om het anderhalf uur herhaald moet worden. Dag en nacht. 24u op 24u.
Ik kan tot op vandaag nog steeds niet kolven. Wel fysiek, maar mentaal blokkeer ik bij het idee.

Ik heb lang getwijfeld om dit stukje te schrijven omdat ik me schuldig voel(de) omdat ik de roze wolk niet begrijp. Lars is ondertussen een gezond ventje, zonder al te grote moeilijkheden. Ons gezinnetje hoorde meteen samen alsof het altijd zo had moeten zijn.
Maar met schroom en schaamte moet ik toegeven dat ik het verdomd zwaar vind. Al kan ik het de laatste dagen al omschrijven als "pittig".

De reden waarom ik zo eerlijk ben, is omdat ik het echt belangrijk vind om hiervoor uit te komen. Omdat ik zeker ben dat er nog vrouwen, moeders, deze gevoelens ervaren. Maar tijdens mijn zwangerschap waren de enige verhalen die ik kreeg over het prille moederschap verhalen van roze wolken en hoe tof dat allemaal ging zijn en hoe hard ik moest genieten want dat het zo snel ging gaan.
Ik ben doodop, mijn lichaam is niet hoe ik het verwacht had terug te krijgen en mentaal ben ik al lang niet meer zo uitgedaagd geweest.
Maar - en dit is raad van een eerlijke moeder uit mijn omgeving - het is van voorbijgaande aard.
Deze mantra is de afgelopen weken meermaals in mijn hoofd gereciteerd: Het is van voorbijgaande aard.
1 maand en 1 dag. We zijn er nog niet helemaal, maar het ergste is denk ik wel achter de rug.
Adem.

donderdag 18 september 2014

Fielosophie vraagt zich af wat ze de komende 3 maanden kan doen.

Wat doet een pas bevallen moeder met kind zoal gedurende het 3 maanden durend zwangerschapsverlof?

Mijn lief vroeg gisteren of ik al plannen had of dingen die ik zeker wou doen gedurende die 3 maanden thuis en ik besefte plots dat ik helemaal geen plannen heb. Buiten een kind voeden, denk ik ik dat er misschien ook gewoon niet teveel tijd meer over is voor andere dingen of vergis ik mij?

Staan wel op de planning:
- Wonderweg eindelijk weer aanvullen met posts over onze Amerika roadtrip en hoe dat als zwangere de perfecte reis was
- Lilith haar blogboek lezen
- de berging verder inrichten (lees spullen in bakken op het rek pleuren) en op die manier plaats maken in de keuken voor babyshizzle

En daar houdt het zo'n beetje op met mijn plannen.
Ik voel het de laatste tijd heel erg kriebelen om te leren naaien, maar ik kan moeilijk richting naaiatelier met de maxicosi.
Hetzelfde verhaal met een beetje zwemmen ofzo.

Dus ervaringsmoeders, vertel mij ne keer waar ik mij misschien wel mee bezig kan houden of hoe jullie een oplossing hebben gevonden om toch wat me-time in te bouwen.

Oh en als ge dan toch bezig zijt, jullie favoriete webshops voor coole en betaal are kinderkledij mogen er ook nog bij want ik verwacht dat er misschien wel wat online shopping zal gebeuren!

For the record: no baby yet, 't is kwestie van voorbereiding ;-)

vrijdag 12 september 2014

Fielosophie bereikte vanmorgen het zwangerschapsmoeilijkhedendieptepunt

Met nog een weekje te gaan tot de uitgerekende bevallingsdatum, kunnen we toch wel stellen dat de  zwangerschapsmoeilijkheden elkaar aan een razend tempo opvolgen.
Kwaaltjes wil ik het niet echt noemen want mijn zwangerschap is echt vlotjes verlopen, maar er zijn gewoon zaken die niet meer zo evident zijn als ze voordien waren.
Zoals daar zijn: bukken om iets op te rapen, op je rug liggen, van kant wisselen in bed, teennagels knippen, vrouwelijk op een stoel zitten, schoenen aandoen én verdragen, niet morsen op je kleren (probeer maar eens proper te eten met een dikke buiklengte als afstand tussen je bord en je mond),…

Tot nu toe kon ik daar nog redelijk goed mee om en vergezeld van het occasioneel gevloek of gezucht, passeerde dat ook allemaal vlotjes.
Maar vanochtend was de eerste keer dat ik er niet in slaagde om mijn sokken zelf aan te doen.
Zittend, hangend, links, rechts, been gekruist, het ging gewoon niet.

Ik heb vanmorgen mijn lief moeten vragen om mijn sokken aan te doen.
Het zwangerschapsmoeilijkhedendieptepunt is officieel bereikt.

maandag 1 september 2014

Fielosophie heeft een kapper openbaring

28 jaar, bijna 29, moet ik geworden zijn om dit weekend voor het eerst kennisgemaakt te hebben met een echte kapper.
Wat een openbaring!

In mijn kindertijd was de mama van een klasgenootje kapster en werden de lokken steevast door deze moeder getemd. Doorheen de puberjaren werd er al eens wat geëxperimenteerd met ketens die prachtige kleuringen en glanzende haren beloofden (niet altijd even succesvol) en na een verhuizing naar een ander dorp bleef ik wat verloren van keten naar keten sukkelen, op zoek naar de perfecte kapper. 
Uiteindelijk vond ik die in het dorp, maar toen mijn favoriete kapster daar vertrok, waren we weer terug bij af.

Na de verhuizing naar de bos werd een goede kapper vinden al helemaal een verloren zaak want de meeste zaken in de buurt zijn gevestigd in omgebouwde garages en dragen ronkende namen als Kapsalon Monika, Christel of Cathy en hebben het leggen van een permanent tot kunst verheven maar een hippe coupe knippen behoord niet bepaald tot de jaartargets.

Het was dus snel duidelijk dat ik uit de dorpssfeer moest vertrekken en dus zocht ik heil in de dichtstbijzijnde stad: Tienen.

Een nieuwe rondzwerving langsheen ketens diende zich aan, echter zonder succes wegens leuke kapsalonverhalen door de gerantes over de luizenplaag die al meer dan een week niet weg te krijgen was of een volgende keer zelfs over de rattenplaag in de kelder van het kapsalon. Goeiendag en tot ziens, op naar een nieuwe keten dan maar.

Na 5 jaar rondzwerven langsheen teleurstellende Tiense kapsalons, had ik er afgelopen week genoeg van en ging ik op zoek naar een "deftig" kapsalon.Zo eentje waar je verplicht een afspraak moet maken en niet zomaar kan binnenvallen. Dat moest wel kwaliteit beloven.

Mijn afspraak was gemaakt voor zaterdag 9u en toen ik om 5 voor 9 gezwind (voor zover dat hoogzwanger nog lukt) binnenwandelde, mocht ik al meteen naar de wastafel en nog geen kwartier later zat ik al voor de spiegel alwaar de baas himself mijn coupe ging kappen.Maar wat een openbaring was me dat.

Mijn kapper was een kapper zoals een kapper in mijn - en uw - verbeelding hoort te zijn.Grijzende look-a-like van Jan Hoet van rond de 50 met modieuze bril, wit hemd met obligatoire strijkplooien in de mouwen, zwart kostuumgilet erover en een zijden foulardke weggestopt in het hemd.Neem even de tijd om bovenstaande zin opnieuw te lezen en u deze kapper echt te visualiseren. 

Dit is de kapper waar ik al jaren naar op zoek was. En hij kon nog knippen ook.

maandag 25 augustus 2014

Fielosophie heeft al spijt over de treurwilg. (een vervolg op het pact met de vuilniskarman)

Het is niet te geloven, maar mijn deal met de vuilniskarman heeft gewerkt!
Amper 3 dagen later werden die dekselse bomen al gesnoeid. 't is te zeggen, bijna volledig gekapt zelfs.
De vuilniskarman zal content zijn.

Al moet ik zeggen dat ik nu ook weer niet verwacht had dat ze die mooie treurwilg helemaal zouden kortwieken. Nu voel ik mij zelfs schuldig.
't Is ook nooit goed hé zeg.

donderdag 21 augustus 2014

Fielosophie telt af

Er zijn een aantal cijfers die mij regelmatig erop wijzen dat mijn zwangerschap nu echt op zijn einde aan het lopen is.

Er zijn vandaag op de kop nog maar 4 weken te gaan tot de uitgerekende datum. Dat betekent dat ik ook nog maar 3 weken moet werken om vanaf dan 3 maanden thuis te zijn.Al deze cijfers maken de realiteit van een kind steeds prangender.

Maar het was gisteren, toen vriendin C. zei dat ze in het buitenland zit op mijn uitgerekende bevallingsdatum, dat ik pas echt besefte dat de eerstvolgende keer dat ik haar dus zou terugzien, ik een kind zou hebben.Een kind dat er tegen dan dus echt zal zijn en niet meer gewoon iets is dat beweegt in mijn buik. 

Zotjes.

woensdag 20 augustus 2014

Fielosophie sluit een pact met de vuilniskarman

Onder de noemer "dingen die ik toen ik uit mijn bed kwam niet had kunnen voorspellen", sloot ik vanmorgen een pact met de man van de vuilkar.

U moet weten, de mannen van de vuilkar en wij, dat is nogal een moeilijk verhaal.
Wij wonen in een doodlopende straat met maar 1 baanvak, dus die mannen moeten om te beginnen al 500m achterwaarts de straat door met hun vuilkar om dan alleen maar bij ons het afval op te halen. Onze enige buurman heeft om één of andere bizarre reden nooit afval, dus daar valt ook nooit iets op te halen.


Maar dus, toen ik vanmorgen in mijn auto stapte richting werk, hoorde ik ze al van ver aankomen (u kent dat irritante achteruit-rij geluidje van de vuilkar ongetwijfeld wel). Het duurde echter behoorlijk lang tot ik ze zag verschijnen, dus besloot ik om toch onze oprit al af te rijden en op de straat te gaan staan - ondanks het feit dat wij elkaar niet kunnen passeren. 

Stonden die vedetten toch wel geen peren te pikken van de boomgaard voor ons huis zeker!
Nu, die boomgaard is niet van ons dus mij niet gelaten als ze daar een peerke of 2 willen plukken, maar ik stond daar dus nog steeds geblokkeerd in onze straat.
Omdat er niet echt beweging kwam in de vuilkar, besloot ik om dichterbij te rijden om hen erop te wijzen dat er iemand stond te wachten tot zij hun peren geplukt hadden.
Waarop ze nogal betrapt kijkend in zeven haasten in hun kabinneke stapten en de weg naar ons huis achterwaarts verder zetten.


Ik dus weer mee achteruit met mijn wagen (ja jong, 't is nogal omslachtig bij ons in 't straat, chance dat er maar één buur is of 't kon nog file worden daar).


Mijn aanwezigheid was dus opgemerkt tijdens het perenpikken en de vuilkarman besloot dat het tijd was om van de gelegenheid gebruik te maken om toch efkes zijn beklag te komen doen over de overhangende takken in de straat.


Om u een idee te geven, de google street car is halverwege onze straat gestopt en teruggedraaid nog voor hij aan ons huis kwam omdat er een bos voor ons huis staat met zoveel overhangende takken dat die de baan herleiden tot een schijnbaar smal geasfalteerd wandelpad ipv een bestaande weg.

De mannen van de vuilkar hebben daar uiteraard nogal wat last van want tijdens het achteruitrijden wordt hun zicht ook nog eens belemmerd door tegen het raam en spiegels slaande takken.

De chauffeur begon redelijk geïrriteerd zijn beklag te doen over de takken en het niet snoeien ervan, waarop ik hem al meteen (met goed vooruitgestoken zwangere buik) moest aanmanen tot kalmte aangezien dat bos niet onze eigendom is.
't Was chance een snel gekalmeerde chauffeur die meteen begreep dat ik inderdaad met mijn zwangere buik én als niet eigenaar van het bos ook niet veel aan de zaak kon veranderen. 


Dus besloot hij dat wij samen aan hetzelfde zeel moesten trekken om de zaak van de overhangende takken opgelost te krijgen.

Hij zou bij zijn oversten het probleem aankaarten en zeggen dat het onmogelijk is om de straat nog in te rijden aangezien het te gevaarlijk is - had hij daar niet bijna een kind omver gereden omdat hij niets kon zien? Zij zouden dan contact opnemen met de gemeente en dreigen om ons afval niet meer op te halen. Ik zou ook contact opnemen met de gemeente en zijn probleem ook daar rechtstreeks nog eens aankaarten. En tevens ook mijn probleem want ze zouden immers mijn vuilbakken niet meer kunnen komen legen en had ik daar nu geen kind op het nippertje achter de vuilkar zien wegspringen dat bijna werd overreden?

Hij sloot nog af met de boodschap "Goed, dan is ons verhaal op elkaar afgestemd, dat onze verhalen overeenkomen he".
En alzo sloot ik dus vanmorgen om half 9 een pact met de man van de vuilkar.

Ik heb ondertussen mijn kant van onze deal uitgevoerd en contact opgenomen met de gemeente en de boswachter, benieuwd of hij hetzelfde heeft gedaan.

vrijdag 18 juli 2014

Meanwhile met het zwanger vrouwtje

Lijstjes, post-it's, mailtjes naar mezelf én kersverse bevriende moeders, infoblaadjes en pakketten, en het opmaken van nog meer en langere lijstjes, dat is zo'n beetje de samenvatting van wat dit zwanger vrouwtje momenteel bezig houdt naast werken.
Het ene moment lijken de lijstjes onmogelijk om ooit af te werken, het andere moment kan ik vier dingen tegelijk doorstrepen, de balans der zwangerschap is een stevige mentale evenwichtsoefening.

Het moet gezegd zijnde, wanneer je zoals ik geen broers of zussen hebt die al baby ervaring konden hebben en je niet meer in paniek naar je mama kan bellen, dan is het vooruitzicht op zo'n volledig van jou afhankelijk hummeltje soms wat akelig.

Een avond volledig in paniek voor mij uit staren en een slapeloze nacht verder, besloot ik al mijn gène opzij te zetten en vanaf toen stel ik gewoon elke vraag die ik heb aan pas bevallen vrienden of nichten met de nodige expertise.
En werkelijk waar, daardoor is de rust redelijk goed weergekeerd in mijn hoofd want al mijn vragen en bezorgdheden worden met veel enthousiasme en tips ontvangen. Ahja, want eens je beseft dat elke zwangere vrouw diezelfde vragen heeft gehad, maakt het eigenlijk allemaal niet meer uit of je dieper ingaat op borstcompressen, knippen of huidkorsten.

En ja, ik had gezworen dat ik nooit zo'n zwanger vrouwtje zou worden dat tijdens een etentje drie kwart van de tijd over geboortebesognes ligt te mekkeren, maar ik doe dat echt alleen maar bij mensen met kinderen en houdt het zeer binnen de perken bij kinderloze gesprekspartners.

Er zit een quasi volgroeid kind in mijn buik.
En eens dat kind uit die buik komt, zal al de raad van de wereld nog niet genoeg geweest zijn om daarop te kunnen anticiperen. Want je kan je nog zo goed voorbereiden op wat komt, zo'n eerste kindje blijft gewoon proefondervindelijk ploeteren.
En weet je wat, dat is oké. Want volgens mij is dat net dezelfde manier waarop mijn moeder het heeft gedaan.

woensdag 11 juni 2014

Well hello zwangerschapsstress.

We zijn ondertussen aan week 24 toe en tot nu toe ben ik eigenlijk altijd een redelijk chill zwanger vrouwtje geweest.
20 dagen op vakantie gaan terwijl ge een kind meedraagt; no problemo, een beetje rommel in huis; moet kunnen, voorbereidingen? alle tijd nog!

Maar sinds deze week is daar verandering in aan het komen. Blijkbaar is dat normaal voor de kaap van de 6 maanden. Plots ben ik van dat chill zwanger vrouwtje aan het veranderen in een lijstjes makende, panikerende, deadline vrezende zottin.

Ik zweer het u, eindeloos respect voor al die zwangere vrouwen die mij zijn voorgegaan en die erin slagen om al die voorbereidingen voor dat kind te maken en terwijl ook nog te gaan werken, uw huishouden te doen en 's avonds nog een patatje op tafel te krijgen.
Ik heb sinds deze week echt het gevoel dat ik halftijds zou moeten gaan werken om alles in orde te krijgen tegen de komst van die baby. Dat of een mental breakdown dient zich aan.

Ineens worden de vragen en beslissingen hier naar onze oren gesmeten:

  • in welke kleur schilderen we de kinderkamer?
  • is die kinderkamer al leeg gemaakt? (Neen)
  • wat voor kamertje kopen we?
  • is er al een afspraak om de lijst te gaan leggen?
  • wat leggen we op de lijst? Wat moeten we zelf al op voorhand kopen?
  • welke paperassen moet ik op voorhand nog in orde brengen?
  • wat voor geboortekaartje willen we?
  • ontwerpen we dat zelf?
  • welke drukker nemen we?
  • wat voor doopsuiker nemen we? 
  • Welke verpakking kiezen we daarvoor? (En uiteraard is mijn voorkeur alleen in Amerika te vinden, wat had ge gedacht.)
't Kind heeft chance dat het al een naam heeft of ook dat ging nog eens in een lijstje verwerkt moten worden.

Mijn lief vertrekt ook nog eens voor een paar weken naar het buitenland voor zijn job waardoor ik de tijd letterlijk voor mijn ogen zie wegsmelten en die panikerende zottin er steeds verwilderder gaat uitzien.

Voorlopig slaag ik er gelukkig in om er nog uit te zien als een chill zwanger vrouwtje en de zottin alleen inwendig te laten freaken op to do lijstjes. 
Duimt u - vooral voor mijn lief zijn welzijn - mee dat we dat nog even zo kunnen houden?

dinsdag 3 juni 2014

Post vakantie post

Ineens was ik weg, muisstil. En dat terwijl ik Lilith had beloofd om consequenter te gaan bloggen na de babystilte.
Maar het was deze keer niet van de miserie. Het was stil wegens 20 heerlijk lange dagen vakantie.
Een (voorlopig) laatste roadtrip met twee alvorens onze vakantiedagen veranderen in dagen aan zee en overvolle autoreizen naar het Zuiden van Frankrijk. Ook niet slechts, maar toch anders.

Dus genoten wij nog efkes keihard van de vrijheid en ongedwongenheid tijdens een roadtrip Nashville - Memphis - New Orleans - Florida.

Ik pak u efkes mee in 8 beelden:











  • We bezochten het Johnny Cash museum, man toch, wat een vent die Johnny Cash. En voor wie er nog aan zou twijfelen, Nashville is een topstad!
  • We moesten heel erg lachen met de matching t-shirts van een koppel in de wachtrij van Graceland. De logistieke afspraken hieromtrent zijn niet te minimaliseren volgens mij want wanneer er des ochtends wordt beslist om de matching tees te dragen, impliceert dat dat mevrouw die dag altijd rechts van meneer moet lopen!
  • We zagen de mighty Mississippi.
  • Mijn lief at een donut mét chocolade in de Ford Mustang bij 35 graden. Ja, zotter dan dat moest het efkes niet worden die ochtend dus dat momentje hebben we maar even op foto vastgelegd.
  • Ik stond met mijn voeten in het witste zand dat ik ooit gezien had.
  • We hadden het beste zicht op Miami vanuit ons appartement in Miami Beach.
  • We pikten een baseball match mee van de Miami Marlins tegen de Phillies, maar maat, hoe lang duurt dat zeg. Zeker 4 uur hebben wij daar in dat tribunneke gezeten, maar gelukkig hadden we tegen het 3e uur eindelijk al de spelregels volledig onder de knie. Het kon erger he. Dat we het pas na 4 uur door hadden ofzo bijvoorbeeld.
  • We zagen de zon ondergaan in Key West en zagen dat het goed was geweest. Meer dan goed.

 Ahja en dat ik keibruin zie enal. Dat ook.