woensdag 20 augustus 2014

Fielosophie sluit een pact met de vuilniskarman

Onder de noemer "dingen die ik toen ik uit mijn bed kwam niet had kunnen voorspellen", sloot ik vanmorgen een pact met de man van de vuilkar.

U moet weten, de mannen van de vuilkar en wij, dat is nogal een moeilijk verhaal.
Wij wonen in een doodlopende straat met maar 1 baanvak, dus die mannen moeten om te beginnen al 500m achterwaarts de straat door met hun vuilkar om dan alleen maar bij ons het afval op te halen. Onze enige buurman heeft om één of andere bizarre reden nooit afval, dus daar valt ook nooit iets op te halen.


Maar dus, toen ik vanmorgen in mijn auto stapte richting werk, hoorde ik ze al van ver aankomen (u kent dat irritante achteruit-rij geluidje van de vuilkar ongetwijfeld wel). Het duurde echter behoorlijk lang tot ik ze zag verschijnen, dus besloot ik om toch onze oprit al af te rijden en op de straat te gaan staan - ondanks het feit dat wij elkaar niet kunnen passeren. 

Stonden die vedetten toch wel geen peren te pikken van de boomgaard voor ons huis zeker!
Nu, die boomgaard is niet van ons dus mij niet gelaten als ze daar een peerke of 2 willen plukken, maar ik stond daar dus nog steeds geblokkeerd in onze straat.
Omdat er niet echt beweging kwam in de vuilkar, besloot ik om dichterbij te rijden om hen erop te wijzen dat er iemand stond te wachten tot zij hun peren geplukt hadden.
Waarop ze nogal betrapt kijkend in zeven haasten in hun kabinneke stapten en de weg naar ons huis achterwaarts verder zetten.


Ik dus weer mee achteruit met mijn wagen (ja jong, 't is nogal omslachtig bij ons in 't straat, chance dat er maar één buur is of 't kon nog file worden daar).


Mijn aanwezigheid was dus opgemerkt tijdens het perenpikken en de vuilkarman besloot dat het tijd was om van de gelegenheid gebruik te maken om toch efkes zijn beklag te komen doen over de overhangende takken in de straat.


Om u een idee te geven, de google street car is halverwege onze straat gestopt en teruggedraaid nog voor hij aan ons huis kwam omdat er een bos voor ons huis staat met zoveel overhangende takken dat die de baan herleiden tot een schijnbaar smal geasfalteerd wandelpad ipv een bestaande weg.

De mannen van de vuilkar hebben daar uiteraard nogal wat last van want tijdens het achteruitrijden wordt hun zicht ook nog eens belemmerd door tegen het raam en spiegels slaande takken.

De chauffeur begon redelijk geïrriteerd zijn beklag te doen over de takken en het niet snoeien ervan, waarop ik hem al meteen (met goed vooruitgestoken zwangere buik) moest aanmanen tot kalmte aangezien dat bos niet onze eigendom is.
't Was chance een snel gekalmeerde chauffeur die meteen begreep dat ik inderdaad met mijn zwangere buik én als niet eigenaar van het bos ook niet veel aan de zaak kon veranderen. 


Dus besloot hij dat wij samen aan hetzelfde zeel moesten trekken om de zaak van de overhangende takken opgelost te krijgen.

Hij zou bij zijn oversten het probleem aankaarten en zeggen dat het onmogelijk is om de straat nog in te rijden aangezien het te gevaarlijk is - had hij daar niet bijna een kind omver gereden omdat hij niets kon zien? Zij zouden dan contact opnemen met de gemeente en dreigen om ons afval niet meer op te halen. Ik zou ook contact opnemen met de gemeente en zijn probleem ook daar rechtstreeks nog eens aankaarten. En tevens ook mijn probleem want ze zouden immers mijn vuilbakken niet meer kunnen komen legen en had ik daar nu geen kind op het nippertje achter de vuilkar zien wegspringen dat bijna werd overreden?

Hij sloot nog af met de boodschap "Goed, dan is ons verhaal op elkaar afgestemd, dat onze verhalen overeenkomen he".
En alzo sloot ik dus vanmorgen om half 9 een pact met de man van de vuilkar.

Ik heb ondertussen mijn kant van onze deal uitgevoerd en contact opgenomen met de gemeente en de boswachter, benieuwd of hij hetzelfde heeft gedaan.

vrijdag 18 juli 2014

Meanwhile met het zwanger vrouwtje

Lijstjes, post-it's, mailtjes naar mezelf én kersverse bevriende moeders, infoblaadjes en pakketten, en het opmaken van nog meer en langere lijstjes, dat is zo'n beetje de samenvatting van wat dit zwanger vrouwtje momenteel bezig houdt naast werken.
Het ene moment lijken de lijstjes onmogelijk om ooit af te werken, het andere moment kan ik vier dingen tegelijk doorstrepen, de balans der zwangerschap is een stevige mentale evenwichtsoefening.

Het moet gezegd zijnde, wanneer je zoals ik geen broers of zussen hebt die al baby ervaring konden hebben en je niet meer in paniek naar je mama kan bellen, dan is het vooruitzicht op zo'n volledig van jou afhankelijk hummeltje soms wat akelig.

Een avond volledig in paniek voor mij uit staren en een slapeloze nacht verder, besloot ik al mijn gène opzij te zetten en vanaf toen stel ik gewoon elke vraag die ik heb aan pas bevallen vrienden of nichten met de nodige expertise.
En werkelijk waar, daardoor is de rust redelijk goed weergekeerd in mijn hoofd want al mijn vragen en bezorgdheden worden met veel enthousiasme en tips ontvangen. Ahja, want eens je beseft dat elke zwangere vrouw diezelfde vragen heeft gehad, maakt het eigenlijk allemaal niet meer uit of je dieper ingaat op borstcompressen, knippen of huidkorsten.

En ja, ik had gezworen dat ik nooit zo'n zwanger vrouwtje zou worden dat tijdens een etentje drie kwart van de tijd over geboortebesognes ligt te mekkeren, maar ik doe dat echt alleen maar bij mensen met kinderen en houdt het zeer binnen de perken bij kinderloze gesprekspartners.

Er zit een quasi volgroeid kind in mijn buik.
En eens dat kind uit die buik komt, zal al de raad van de wereld nog niet genoeg geweest zijn om daarop te kunnen anticiperen. Want je kan je nog zo goed voorbereiden op wat komt, zo'n eerste kindje blijft gewoon proefondervindelijk ploeteren.
En weet je wat, dat is oké. Want volgens mij is dat net dezelfde manier waarop mijn moeder het heeft gedaan.

woensdag 11 juni 2014

Well hello zwangerschapsstress.

We zijn ondertussen aan week 24 toe en tot nu toe ben ik eigenlijk altijd een redelijk chill zwanger vrouwtje geweest.
20 dagen op vakantie gaan terwijl ge een kind meedraagt; no problemo, een beetje rommel in huis; moet kunnen, voorbereidingen? alle tijd nog!

Maar sinds deze week is daar verandering in aan het komen. Blijkbaar is dat normaal voor de kaap van de 6 maanden. Plots ben ik van dat chill zwanger vrouwtje aan het veranderen in een lijstjes makende, panikerende, deadline vrezende zottin.

Ik zweer het u, eindeloos respect voor al die zwangere vrouwen die mij zijn voorgegaan en die erin slagen om al die voorbereidingen voor dat kind te maken en terwijl ook nog te gaan werken, uw huishouden te doen en 's avonds nog een patatje op tafel te krijgen.
Ik heb sinds deze week echt het gevoel dat ik halftijds zou moeten gaan werken om alles in orde te krijgen tegen de komst van die baby. Dat of een mental breakdown dient zich aan.

Ineens worden de vragen en beslissingen hier naar onze oren gesmeten:

  • in welke kleur schilderen we de kinderkamer?
  • is die kinderkamer al leeg gemaakt? (Neen)
  • wat voor kamertje kopen we?
  • is er al een afspraak om de lijst te gaan leggen?
  • wat leggen we op de lijst? Wat moeten we zelf al op voorhand kopen?
  • welke paperassen moet ik op voorhand nog in orde brengen?
  • wat voor geboortekaartje willen we?
  • ontwerpen we dat zelf?
  • welke drukker nemen we?
  • wat voor doopsuiker nemen we? 
  • Welke verpakking kiezen we daarvoor? (En uiteraard is mijn voorkeur alleen in Amerika te vinden, wat had ge gedacht.)
't Kind heeft chance dat het al een naam heeft of ook dat ging nog eens in een lijstje verwerkt moten worden.

Mijn lief vertrekt ook nog eens voor een paar weken naar het buitenland voor zijn job waardoor ik de tijd letterlijk voor mijn ogen zie wegsmelten en die panikerende zottin er steeds verwilderder gaat uitzien.

Voorlopig slaag ik er gelukkig in om er nog uit te zien als een chill zwanger vrouwtje en de zottin alleen inwendig te laten freaken op to do lijstjes. 
Duimt u - vooral voor mijn lief zijn welzijn - mee dat we dat nog even zo kunnen houden?

dinsdag 3 juni 2014

Post vakantie post

Ineens was ik weg, muisstil. En dat terwijl ik Lilith had beloofd om consequenter te gaan bloggen na de babystilte.
Maar het was deze keer niet van de miserie. Het was stil wegens 20 heerlijk lange dagen vakantie.
Een (voorlopig) laatste roadtrip met twee alvorens onze vakantiedagen veranderen in dagen aan zee en overvolle autoreizen naar het Zuiden van Frankrijk. Ook niet slechts, maar toch anders.

Dus genoten wij nog efkes keihard van de vrijheid en ongedwongenheid tijdens een roadtrip Nashville - Memphis - New Orleans - Florida.

Ik pak u efkes mee in 8 beelden:











  • We bezochten het Johnny Cash museum, man toch, wat een vent die Johnny Cash. En voor wie er nog aan zou twijfelen, Nashville is een topstad!
  • We moesten heel erg lachen met de matching t-shirts van een koppel in de wachtrij van Graceland. De logistieke afspraken hieromtrent zijn niet te minimaliseren volgens mij want wanneer er des ochtends wordt beslist om de matching tees te dragen, impliceert dat dat mevrouw die dag altijd rechts van meneer moet lopen!
  • We zagen de mighty Mississippi.
  • Mijn lief at een donut mét chocolade in de Ford Mustang bij 35 graden. Ja, zotter dan dat moest het efkes niet worden die ochtend dus dat momentje hebben we maar even op foto vastgelegd.
  • Ik stond met mijn voeten in het witste zand dat ik ooit gezien had.
  • We hadden het beste zicht op Miami vanuit ons appartement in Miami Beach.
  • We pikten een baseball match mee van de Miami Marlins tegen de Phillies, maar maat, hoe lang duurt dat zeg. Zeker 4 uur hebben wij daar in dat tribunneke gezeten, maar gelukkig hadden we tegen het 3e uur eindelijk al de spelregels volledig onder de knie. Het kon erger he. Dat we het pas na 4 uur door hadden ofzo bijvoorbeeld.
  • We zagen de zon ondergaan in Key West en zagen dat het goed was geweest. Meer dan goed.

 Ahja en dat ik keibruin zie enal. Dat ook.

maandag 28 april 2014

Wax on, wax off, oh my.

Oh mijn god.
Vrouwen zijn zot.
Vrijwillig wax op de bikinilijn laten smeren om die er dan gezwind weer af te laten trekken.

Wat een idee.

Ik vervloek u, gij vrouw die ooit met dat idee is gekomen.

Toen ik in mijn auto stapte en mijn weg naar het werk verder zette, was het enige wat ik de hele rit kon denken: "Auwie auwie auwie auwie". Maal duusd.

Oh. Mijn. God.

vrijdag 25 april 2014

Klikjes voor weekendlachjes

Laten we het weekend ingaan met een paar leuke filmpjes, kwestie dat het met een lach wordt ingezet!


  • "When life gives you lemons"

Een heerlijke filmpje waarin je ziet wat er gebeurd wanneer kinderen voor de eerste keer een citroen te eten krijgen.


  • "Linda honey, listen to me"
Het kind is niet te verstaan, maar de manier waarop hij Linda probeert te overtuigen om een cupcake voor diner te krijgen is hilarisch!

  • Zwembadresort fitness
Los van het feit dat zwembadresort fitness ALTIJD een feest is, brengt de man aan de linkerkant met de kleine speedo entertainment naar een hoger niveau!

Have a nice weekend!!

donderdag 24 april 2014

Een lofzang voor energie! (maar niet voor stroom)

Energie jong, ge beseft pas hoe tof dat is als ge een tijdje zonder hebt gezeten.
De fysical kind bedoel ik dan hé, niet de al dan niet groene stroom die de lichten in uw huis doet branden. Just checkin' dat ge mee zijt alvorens ge denkt dat we met een stroompanne hebben gezeten.

Na de misselijke beginmaanden van de zwangerschap waarop ik dacht dat ik nooit nog een warme maaltijd ging kunnen klaarmaken en gedoemd was om 7 maanden doorligwonden in de zetel te krijgen, kwam er gelukkig beterschap en momenteel zijn we weer bijna op het normale energiepeil.
Moest mijn buik en borsten niet gegroeid zijn en de slaapnood niet al om 22u inzetten, ik zou niet eens beseffen dat ik zwanger was. Dat en het feit dat ik nog teveel maanden geen gin tonics meer mag drinken en zowat de helft van mijn lievelingseten niet meer mag eten wegens toxoplasmosegevaar. Oké. Ik neem dat terug van dat niet eens beseffen dat ik zwanger ben.

Momenteel zit de grote van mijn buik in die fase dat mensen die mij niet (goed) kennen, twijfelen of ik gewoon juist goed gegeten heb of denken dat er een rolleke niet zo goed verstopt geraakt onder een te spannend t-shirt. 
Ik zie het aan de betrapte blikken en het aarzelende stilzwijgen, geen erg hoor, ik begrijp dat. Niets zo gênant als iemand vragen of ze zwanger is en dan een negatief antwoord krijgen. Geeft het nog een maandje en dan zijn ook de twijfelaars mee. Eens zien hoe enthousiast ze dan zullen zijn over dat vetrolleke.
Oh en het onbegrip bij het op restaurant bestellen van een gerecht zonder garnituur. Ja ik durf eraan te twijfelen dat de sla in uw restaurant niet goed genoeg gewassen is, maar trek het u niet aan, ik straf uiteindelijk alleen mezelf daarmee want ik was verdorie een groot voorstander van garnituur op restaurant. Niets zo zielig als een te groot bord met slechts 2 garnaalkroketten en een schijfje citroen erop. Less is more, maar alleen als het op een klein bordje komt.

Maar energie dus, daar hadden we het over.
Nu ons huis geschilderd wordt, heerst er zo'n beetje een grote kuis gevoel. Alles staat aan de kant, er wordt stof gevonden op plaatsen waar nooit een dweil geweest is en nu de gordijnen van de ramen zijn gehaald, heb ik eindelijk de aluminium omkadering van onze gigantische hoeveelheid ramen eens ontvet.
Een volledige dag aan bezig geweest en elke raamomkadering 2 keer moeten ontvetten wegens zo vuil ja. Bedankt vorige eigenaar die perse 15 meter raam met witte aluminium aan de binnenframes wou plaatsen.

Er werden Ikeabouwpakketten gekocht waar dan plots een jas- en schoenenkast uit verrees en de bergingrekken wachten nog op het verdwijnen van de verfpotten om hun plekje te kunnen opeisen. Het zijn uiteindelijk open, houten rekken geworden, als ge u nog zou afvragen hoe het met mijn berging impasse is gesteld.

De gordijnen van 2 alinea's hoger worden naar de droogkuis gedaan om ook eens een opfrissing te krijgen en tussendoor werden er nog doopkado's en geboortekado's gekocht.
Oh, en een bikiniwax vastgelegd want ik wil graag wat fris bij de gyneacoloog zijn en op vakantie zorgeloos in mijn zwangerschapsbadpak kunnen rondlopen. Echt uitkijken doe ik daar wel niet naar dankzij haar verhalen.

Juist de kapper moet nog ergens ingepland geraken en dat er geen tijd was voor een nieuwe outfit voor de doop van dit weekend, negeren we ook maar even want how zeg, een zwanger mens kan niet alles tegelijk willen. Ik leg mij al neer bij het feit dat ik geen sushi en martino's en garnituur op restaurant mag.

Dus ben ik blij met energie, hoera!

En met blote voeten in ons wilde bosgras, dat ook.

woensdag 16 april 2014

Verf anders uw huis eens in een kleur die ge nooit zelf zou kiezen

© Nico Surings

Vorige week kwam onze verbouwingen-afwerkingsfase weer even in een stroomversnelling terecht aangezien de schilder plots deze week al ging starten met schilderen.
Hoera voor de schilder uiteraard want hoe sneller hij kon beginnen, hoe sneller het hele zootje klaar is, ware het niet dat er nog wat kleurkeuze stress was.

Ik denk dat we zo'n 14 kleurstaaltjes thuis hadden liggen en 2 effectieve testers voor de kleuren waar we (lees: ik) niet zeker over waren. Voor 80% zaten het lief en ik op 1 lijn, de overige 20% was nog een beetje zoeken naar het compromis. Een paarsroze keuken, serieus? Oranje gang behouden, hm? Geen wit, neen?

Dus kwam daar: de Levis kleurconsulente. Ik had ons voor de zekerheid geregistreerd voor een bezoek door een kleurconsulente omdat ik op zich de meerwaarde daar wel van zie. Daar waar onze kleuren op zich wel goed voelden, zat er nog niet echt eenheid in het volledige huis, daar zou dat madammetje dan rap voor moeten zorgen.

Murphy was ons goedgezind want we kregen vorige week plots telefoon dat er een gaatje vrij was gekomen waardoor ze voor onze "grote verfaankoop" van zaterdag nog kon langskomen voor advies.

Dus ik dacht, ik leg even uit wat onze keuzes zijn voor elke ruimte en dan gaan we op zoek naar een compromis om eenheid in die keuzes en ruimtes te brengen.
Nou, dat liep even anders.

Ik denk dat we van al onze kleurkeuzes er 2 hebben behouden - en dan nog, eerder een variant - en de concrete indeling van de kleuren is voor zo'n 50% vervangen.
Wat een eyeopener! Blijkt dat wij helemaal verkeerd bezig waren met onze "elke ruimte krijgt een kleurtje"-theorie. Nee hoor, we zouden ruimtes moeten verbinden door dezelfde kleur over verschillende ruimtes die met elkaar verbonden zijn met dezelfde muur. Logisch, waarom waren we daar zelf nog niet opgekomen! Omdat we daar een beetje bang voor waren, juist ja.

Naar kleurkeuze toe hebben we dus onze oude staaltjes de vuilbak kunnen inkieperen en zijn we voor een compleet nieuw kleurschema gegaan. Met als pièce de résistance een accentmuur in onze leefruimte die doorloopt naar de gang onder én boven, in een kleur die geen van ons beide ooit zou gekozen hebben. Hoe is dat kunnen gebeuren.

En toch, ondanks het feit dat je helemaal niet verplicht bent om het advies van de kleurconsulente te volgen, zijn wij in het diepe gesprongen en zaterdag met ons stalenadviesmapje richting verfwinkel getrokken.
Het is een beetje spannend afwachten hoe dat er nu echt zal uitzien want voorlopig zijn we alleen nog maar aan de primer en de witte muren toegekomen.

Conclusie: out off the comfort zone into de kleurkeuze uit een boekske-zone.
Maar dat komt helemaal goed jong, ik voel het.

"Schip ahoi!", moet de Pixel gedacht hebben in zo'n zee van blauw.
Oh ja, wij hebben trouwens onze muren én plafond van de slaapkamer blauw geverfd, 
dat had u wel degelijk correct gezien. Zotjes allemaal he.

woensdag 9 april 2014

Het oogwrijverstype

Dagelijks make-up dragen, dat is niet echt aan mij besteed.
Niet omdat ik het niet graag zie of omdat ik er 's ochtends geen tijd voor wil maken, nee, het is vooral wanneer ik ga slapen dat ik mij niet meer kan motiveren om te ontschminken en gewoon zo snel mogelijk in mijn bed wil liggen. 

Los daarvan is er nog een ander groot probleem in een mogelijke dagelijkse make-up routine. Ik ben namelijk nogal van het oogwrijverstype.
Beeldt u daar dan wat mascara en oogschaduw bij en na een half dagje wordt dat dan vanzelf het pandatype.

Er is wel een uitleg voor, mijn ogen zijn hypergevoelig en maken iets te weinig zuurstof aan. Hoofdreden ook waarom ik geen enkele lens kan verdragen, hoe dun ze ook is.
Soit, ik wijk af.

De realiteit is dat ik wel graag wat meer make-up zou dragen, zeker omdat ik ook geen zuivere huid heb. Ik heb vaak last van lichte acne (nog steeds…), blauwe randen onder de ogen van het bril dragen en ik moet toch ook toegeven dat ik er gewoon frisser uitzie wanneer ik make-up draag.

Daarom, mijn hopeloze vragen naar de beauty kenners toe:
  • Wat is de snelste en efficiëntste manier om jezelf te ontschminken, met respect voor de gevoelige huid?
  • Hoe voorkom ik panda oogjes tegen de noen?
Allez, allez, roulez!

maandag 7 april 2014

Over kleur verkennen

We zijn eindelijk aangekomen in een heerlijke periode.
Er is geen misselijkheid meer, de verbouwingen zijn achter de rug en de zon schijnt. Wat kan een mens nog meer wensen eigenlijk? (Een gezond kind, een gezond kind, een gezond kind!)

Nu die verbouwingen achter de rug zijn, rest er ons nog één ding (naast de berging inrichten that is) en dat zijn de schilderwerken.
Of vooral eigenlijk: de kleurkeuze.
Naast de volledige aanbouw, zijn wij ook zo zot om nog eens de helft van onze bestaande woning opnieuw te schilderen wegens kan wel een opfrissing gebruiken.

Dus breken wij ons hoofd over kleuren en gradaties, over het zoeken naar een eenheid in alle kleuren en tegelijk zorgen dat het geen saaie bedoening wordt.
Over wilde orchideeën, zo'n 8 tinten grijs, storm en een compromis over oranje.

En waar kan dat beter dan op een zonnig terras, toch?

Oh en ik leerde ook dat men in mijn "nieuwe buurt" (ik woon er toch al zo'n 5 jaar) spreekt van een PomTon want toen ik vroeg naar een Eskimo kreeg ik van de ober een "wat ben jij een gek vrouwtje"-blik.