donderdag 26 mei 2016

De poes is op dieet.

U denkt misschien "maar kind wat een dubbelzinnige titel heb je me daar bedacht", maar niets is minder waar. De poes is gewoon waarlijks op dieet.

Vorige week was het tijd voor de jaarlijkse controle van de poes (de echte jongens, de echte) alwaar de sympathieke dierenarts sympathiek het gejengel van mijn kind probeerde te negeren, maar me wel licht berispend erop wees dat het nu toch al het derde jaar op rij was dat de poes zijn gewicht te hoog lag. Diabetes, het is blijkbaar toch ook een beduchte kattenziekte.

Het klopt dat ik mij de afgelopen 3 jaar niet bepaald heb bezig gehouden met het dieet van mijn kat. Maar het is ook niet dat onze kat er dik uitziet, het is gewoon een groot beest waardoor dat minder opvalt.

Omdat ik me plots realiseerde dat ik binnen X aantal jaren misschien massa's geld zou moeten uitgeven aan diabetespillen voor mijn kat, vond ik dat het misschien toch het moment was om de koe bij de horens te pakken. Of beter de brokken bij de kat te weg te halen.

Sinds deze week wordt het gewicht van de brokken tot op de gram afgewogen (50gram), ocharm het beest. Dat is vermoed ik bijna 2/3 minder dan wat ze ervoor kreeg. En dat hebben we geweten.

Vanaf 20u 's avonds is het eten van de poes op.
Dat betekent zielig gejengel van 20u tot 23u. Vervolgens een kleine rustpauze om dan om 3 uur 's nachts vollen bak aan de slaapkamerdeur te beginnen krabben en miauwen.

3 uur 's nachts.
Ik heb een kind van 20 maanden dat door- en soms zelfs uitslaapt, maar sinds een week worden wij dus 's nachts geteisterd, wat zeg ik, geterroriseerd, door een hongerige kater.
Ik had gehoopt dat de eerstvolgende keer dat ik wakker zou worden met een hongerige kater, er op z'n minst een flink feestje aan vooraf zou gegaan zijn, maar neen. Gewoon een gefrustreerde en hongerige kater die al een week lang wraak probeert te nemen en daar met glans in slaagt.

Dus jongens, de poes is op dieet. 
20 maanden overleefd met een kind, korte nachten, huilperiodes en moeilijke borstvoedingsperiode. 
1 week een poes op dieet en ik sta op het punt om te plooien.
Diabetespillen voor de kat, zou dat nu werkelijk zo duur zijn?

woensdag 11 mei 2016

Fielosophie wordt zelfstandig

Zoals beloofd, nu alles officieel in kannen en kruiken is, een laatste update over de nieuwe job. Of zelfs nog beter, het nieuwe statuut.
Sinds deze maand ben ik namelijk officieel zelfstandig geworden.
Ik zie u al fronsen; “What? Dat kind wou toch regelmaat en zekerheid en nu wordt ze zelfstandig?”
Yes indeed.

Tijdens 3 maanden thuis ben ik tot een paar vaststellingen gekomen:
1) Ik ben niet weggelopen van mijn job, maar wel van de manier waarop ik die op een bepaald moment moest uitvoeren.
2) Een deel daarvan is zeker en vast aan mezelf te wijten omdat ik blijkbaar de neiging heb om mij nogal in een bedrijf “in te graven”, daar moet ik mezelf tegen beschermen.
3) Flexibiliteit is belangrijk, een 5 dagen werkweek van 9 to 5 is dat niet perse.

Wanneer ik al die dingen naast elkaar zette en een oplossing probeerde te zoeken, kwam ik tot de vaststelling dat zelfstandig worden al mijn noden redelijk goed kon coveren.

Ik doe mijn job als producer nu op zelfstandige basis, wat het naar mijn gevoel voor een werkgever in mijn sector ook interessanter maakt. Ik hoef niet in een overheadkost terug te vallen als er geen projecten zijn, ik hoef me niet met 5 projecten tegelijk bezig te houden omdat er onderbemanning is. Ik engageer me gewoon 100% voor een project en ik voel dat ik op deze manier de passie voor mijn job weer terugvindt.

Ondertussen heb ik een afspraak met een werkgever voor een vast aantal dagen tot het einde van het jaar. Daardoor heb ik dus toch een semi zekerheid als zelfstandige (toch tot het einde van het jaar) zodat ik niet elke week in een kramp moet schieten of er wel genoeg werk zal zijn de volgende maand, een grote geruststelling.
Mijn overeenkomst is geen full time, eerder 3-4/5e, maar dat geeft mij de vrijheid om ofwel nog kleine extra jobs erbij te doen (hallo copywriting!) of gewoon thuis te zijn, afhankelijk van wat zich aandient en wat nodig is voor mijn privé-leven.

Uiteraard, er zijn zaken die als zelfstandige minder interessant zijn, maar die heb ik ook goed afgewogen ten opzichte van de voordelen in mijn geval.
Ik ben dit jaar mijn 10e jaar in televisieproductie ingegaan en heb vastgesteld dat ik op een punt ben gekomen dat zwaar carrière maken en zoveel mogelijk verdienen niet meer mijn main goals zijn.
Een goede work-life balance, gewoon uw boterhammeke verdienen en vooral iets doen en maken dat boeiend is en niet alleen maar omdat het moet, zijn voor mij op dit moment het belangrijkst.

En ik denk te mogen zeggen dat ik daar voorlopig redelijk goed in slaag. Wie had dat gedacht.

donderdag 28 april 2016

De stoere stille man

Toegegeven, mijn kind is zeker niet het meest sociale.
Delen met iemand anders dan zijn mama en papa is nog niet zo evident, samen spelen met andere kindjes is voorlopig niet aan de orde en in grote groep raakt hij snel overprikkeld waardoor hij vaak op zijn eentje speelt.
Oh en zijn judgement frown wordt zeker minstens 2 keer per dag bovengehaald. Oordelend fronsen in stilte, that’s my boy.

Maar het is mijn eerste kind, dus ik leef op goeie hoop. 
Dat anderhalf jaar nog redelijk jong is om al echt te kunnen delen en samen spelen en dat de kleuterschool misschien wel veel aan de zaak gaat veranderen.
Ik hoop dat echt, of zie ik dat echt te rooskleurig in? Zo gaat dat met eerste kinderen, je weet totaal niet hoe dat zal lopen en wat “normaal” is.
Hij kan het wel al goed uitleggen en zegt vrolijk da-aag tegen iedereen, dus zo problematisch zal het allemaal wel niet zijn.

Met zijn durf is alleszins niets mis. Ons waaghalsje klimt met zijn anderhalf jaar en een beetje hulp van mama gezwind de glijbaan op. Na 5 keer poepgewijs van de glijbaan, was het welletjes geweest.
Hij zat bovenaan de glijbaan en draaide zich om.
Ik dacht eerst nog dat hij via de trap terug naar beneden wou komen, maar nee hoor. Hij liet zich op zijn buik naar beneden glijden. En dat dan nog eens 10 keer na elkaar.

video


Hij is misschien niet de sociaalste, maar sowieso de stoerste, als er nog kindjes in de speeltuin waren geweest, ze hadden nogal gefronst, quoi.

zondag 10 april 2016

4 dingen die ik geleerd heb na 3 maanden werkloosheid.

Drie maanden werkloosheid geeft een mens al eens ruimte tot contemplatie.
Omdat de standaard van onze huidige maatschappij niet langer een job is die men 40 jaar aan een stuk bij dezelfde werkgever uitoefent, vond ik het tijd voor een opsomming van mijn ervaringen rond mijn werkloosheid. Er rust een taboe op werkloosheid dat nergens voor nodig is. Zolang je niet de intentie hebt om jaren te gaan profiteren en andere alternatieven zoals loopbaanonderbreking geen optie (meer) zijn, is het een prima manier om even alles op een rijtje te zetten.

Hier zijn 4 dingen die ik geleerd heb na 3 maanden werkloosheid:

1. Doe het alleen als je het financieel aankan.
Wie ontslagen wordt, kan nog aanspraak maken op een werkloosheidsuitkering. Maar als je je ontslag geeft zoals ik gedaan heb, dan kan je dat vrolijk vergeten.
Wees je van dag 1 bewust van het feit dat je een paar maanden geen inkomen zal hebben.
Ik besef dat dit niet iedereen gegeven is.
In mijn geval heb ik bewust een aantal voorgaande maanden wat spaarcentjes aan de kant gehouden (al is dat niet evident geweest in de kerstperiode, dat geef ik toe). Daarnaast heb ik ook mijn vakantiegeld dat werd uitbetaald door mijn ex-werkgever aangesproken omdat het NU voor mij belangrijker was.
Ik was ook niet alleen, mijn partner stond heel de weg begripvol naast mij, maar ik had op voorhand duidelijk gemaakt dat ik op geen moment van hem afhankelijk wou worden. Het kon misschien wel, maar ik wou het gewoon zelf niet.

2. Wees je bewust van het feit dat je misschien niet financieel van je partner afhankelijk bent, maar dat er toch een grote last op zijn of haar schouders komt te liggen.
Iedere relatie is anders natuurlijk, zoals gezegd wou ik zelf op geen enkel moment financieel afhankelijk worden van mijn partner, maar wat ik niet helemaal juist had ingeschat is dat er toch een zekere mentale last bij je partner komt te liggen.
Als alleenverdiener kon hij het zich niet permitteren om net tijdens mijn werkloosheid minder te werken en had hij het best moeilijk wanneer er weinig jobs kwamen (hij is zelfstandig), net omdat hij ons gezin stabiliteit wilde garanderen.

3. Geniet.
Deze staat op nummer 3 omdat ik het belangrijk vond om eerst de realiteit te schetsen, maar eigenlijk zou deze op nummer 1 moeten. Het is niet evident om deze in perspectief te plaatsen en toe te laten. Enerzijds maak je je zorgen over je toekomst, of je wel een nieuwe job gaat vinden, of je niet te lang werkloos gaat blijven enzoverder. Maar als je dat vervelende stemmetje een plaats kan geven en gerust kan stellen, dan blijft er letterlijk heel veel tijd om te genieten.
En de belangrijkste oorzaak voor dat genieten is wel degelijk: Tijd. Er is plots massa's tijd. In mijn geval iets wat ik geweldig gemist had.
Tijd om rustig te ontbijten.
Tijd om de krant te lezen.
Tijd om op pakweg een dinsdagvoormiddag door de supermarkt te slenteren.
Tijd om wandelingen met het kind te maken.
Tijd voor elkaar.
Tijd voor opruimacties, fotoselecties, strijkwerk, enzoverder.
Tijd is goud.

4. Denk goed na of je je als werkzoekende inschrijft of niet.
Wanneer je je ontslag geeft, heb je 2 keuzes. Ofwel schrijf je je in als werkzoekende bij VDAB en heel de reutemeteut, dan komt ook de RVA op gang en word je eigenlijk constant bestookt met jobaanbiedingen en vragen over waarom je na 2 maanden in godsnaam met jouw profiel nog geen werk kan gevonden hebben. Het voordeel van deze beslissing is dat je - weliswaar na een sanctie van de RVA onder de vorm van een uitkeringsverbod van x aantal maanden - wel weer terug aanspraak maakt op een uitkering.
Maar een andere optie is om je gewoon niet in te schrijven als werkzoekende. Dit is vermoedelijk alleen interessant als je vanaf dag 1 weet dat je zelfstandig wil worden of al een uitzicht hebt naar een job vanaf een bepaalde datum én dat je gedurende de tussenperiode geen uitkering wil aanvragen.
Dat klinkt als een vreemde beslissing, maar achteraf gezien had ik liever voor deze optie gekozen.
Ik had vanaf dag 1 voor mezelf beslist dat ik niet perse een uitkering hoefde. Niet omdat ik het niet nodig had, maar omdat ik wel wat centjes opzij had gehouden ter compensatie en omdat ik hoopte na 2 maanden wel weer aan het werk te zijn. Die tijd kon ik overbruggen en ik had het liever zonder al die vervelende vragen gedaan.
Deze laatste optie valt toch ook te nuanceren want tijdens mijn gesprek bij de RVA is gebleken dat ze an sich niet zo'n probleem hadden met mijn periode van werkloosheid, dan wel met het feit dat ik mijn ontslag heb gegeven en de reden daarachter.
Er is geen beste optie vermoed ik. Denk er gewoon heel goed op voorhand over na en bevraag je goed.

Na 3 maanden werkloosheid, kan ik echt oprecht zeggen dat het het beste is wat mij had kunnen overkomen.
De overheid hoort dit soort van statements waarschijnlijk niet graag, maar die 3 maanden hebben mij energie, inzichten - ook op werkvlak - en rust gegeven. Ik ben nu helemaal klaar om vol goesting en energie terug op de arbeidsmarkt te stappen. Want oh ja, er is eindelijk een job! Volgende week meer daarover wanneer alles definitief geregeld is!

vrijdag 25 maart 2016

Een school kiezen voor mijn kind: Rationeel relatief makkelijk, emotioneel een moeilijk vraagstuk.

Larsje werd deze maand anderhalf en dat betekent dat we nu toch maar eens moeten beginnen nadenken over een scholenkeuze. Ik was daar eigenlijk nog niet echt mee bezig, het kind staat nog wat wankel op zijn benen en heeft nog moeite met de uitspraak van diverse essentiële letters; zo is "Kaa" voor de insiders gelijk aan kaas en zijn "foefjes" voor het kind gewoon zijn sloefjes. Alvorens ik aan een school wou denken, hoopte ik mijn kind toch onvoorziene schunnige praat te kunnen afleren, kwestie dat de eerste indruk toch niet onbelangrijk is.

Maar uit mijn omgeving klonken ongeruste kreten over kamperen en te laat gaan zijn met de inschrijving dus ik werd wat op stang gejaagd en deed begin deze maand dan toch maar mijn research naar de mogelijke schooltjes hier in de buurt.
Mijn lief noch ik hebben hier in de buurt schoolgelopen en onze lokale vriendenkring met kinderen is voorlopig nog quasi onbestaande, we moesten dus echt vertrekken van een blanco blad. 

Het aanbod bleek hier in de dorpsschooltjes uiteindelijk toch nog heel groot te zijn. Het voordeel van allerlei kleine dorpjes bij elkaar, is blijkbaar dat er daardoor ook gewoon veel kleine dorpsschooltjes aanwezig zijn.
Bovendien liggen onze dorpjes ver genoeg van de grote steden waardoor er bij ons dus geen sprake is van heel de capaciteitsproblematiek, inschrijven kan gewoon tot juni, wat een luxe.

Tijdens het filteren van de schooltjes hebben we in eerste instantie vooral rekening gehouden met enkele rationeel belangrijke feiten:
  • Locatie: ligt het schooltje enigszins mee in de autostraderichting, rekening houdend met onze werkroutes, maar anderzijds ook of het schooltje niet langs een te drukke baan ligt zodat met de fiets naar school ook een veilige optie is.
  • Laagdrempeligheid: zijn leerkrachten en directie informeel toegankelijk of zijn er allerlei regeltjes voor contactmomenten? We merken dat dit bij dorpsschooltjes toch een belangrijk gegeven is. Sommige scholen vinden het belangrijk dat ouders aan de schoolpoort kort met de leerkrachten of zelfs directeur kunnen praten, andere handhaven de strikte afsprakenregeling. Aangezien wij hier niet in de stad wonen en de schoolcapaciteit hier meestal tussen de 170-250 kinderen schommelt, vinden wij laagdrempeligheid toch belangrijk of op z'n minst een aangename geruststelling.
  • Betrokkenheid via digitale aanwezigheid: Digitalisering is iets waar veel scholen op dit moment mee worstelen of allerlei herstructureringen voor doen. Je merkt meteen aan een website van een school, de aanwezigheid van een klasblog of facebookpagina hoe "mee" een school is. Mijn kind zal opgroeien in een wereld waar Google belangrijker is dan een Encyclopedie in de bibliotheek, ik wil dan ook graag dat hij daar goed in begeleid wordt met de juiste tools.
Daarnaast moet ik stiekem toegeven dat het schooltje dat zijn flyer en schoolreglement had opgesteld in Comic Sans er meteen van tussen is gevlogen. Sorry school.

Op basis van al die concrete en rationele zaken hebben we onze scholenlijst redelijk vlot kunnen beperken tot 1 volwaardig schooltje, zijnde kleuter- en lagere school en 1 kleuterschooltje (zonder lagere school dus) vlakbij.

De moeilijkste keuze blijkt nu de kleuterschoolwerking en ons emotioneel gevoel daarbij.
De basisschool werkt volgens een "normaal"  kleuterklassensysteem, het kleuterschooltje vlakbij werkt met graadklassen. Bij die laatste zijn er slechts 2 groepen in de school en slechts een 30-tal kinderen in totaliteit.

Het voordeel van zo'n graadklassen zou zijn dat de kleine kinderen heel snel dingen oppikken van de groten en toch op eigen ritme kunnen evolueren. De grotere kinderen worden gesterkt in hun sociale vaardigheden en eigenwaarde omdat er naar hen wordt opgekeken en zij steeds een helpende hand zijn. Uiteraard hoor ik hierover ook heel andere verhalen. Dat de groten achterop zouden kunnen gaan hinken omdat ze niet voldoende uitgedaagd worden bijvoorbeeld. Maar voorlopig heb ik hier nog geen concreet ervaringsvoorbeeld van gevonden in mijn omgeving. Behalve dan dat er bij iemand zijn kind in een kleuterschool met graadklassen te laat dyslexie werd vastgesteld, maar dat lijkt me sowieso een apart gegeven.

Het kleuterschooltje in kwestie is bovendien een echte plattelandsschool. Dat heeft misschien een negatieve bijklank voor veel mensen, maar concreet betekent dit dat zij elke dag de kippen gaan verzorgen, meewerken in de moestuin tijdens speelmomentjes, veel buiten leven en gaan wandelen naar velden, schapen, weides, bossen, enzovoort.
En eigenlijk vind ik dat een mooi idee, dat mijn kleuter in deze vreemde wereld van vandaag gewoon een buitenkind mag zijn tijdens de kleuterschool. Er zijn uiteraard ook regels en een leerplan te volgen, maar het is ook maar een kleuterschool denk ik dan.

Of zie ik dat helemaal verkeerd?

Ik ben vooral heel benieuwd naar jullie visie of ervaringen met schooltjes met graadklassen want uiteindelijk zal die keuze voor mij de doorslaggevende factor zijn.

maandag 21 maart 2016

Uitstapjes on a budget: Goedkoop genieten

Werkloos zijn, dat vraagt om een beetje creativiteit. Niet zozeer om de tijd te kunnen doden, dat lukt meer dan behoorlijk, maar wel om ervoor te zorgen dat je geen zotte kosten doet tijdens die hopen vrije tijd.
Mijn lief heeft toevallig ook een rustigere periode, dat maakte dat wij de afgelopen weken veel tijd samen en met Lars hebben kunnen doorbrengen.
Het was verleidelijk om er even tussenuit te knijpen, maar ondanks dat we er eindelijk gewoon tijd voor hadden, voelde dat niet helemaal juist. Je geeft sowieso veel geld uit op vakantie, al was het maar aan eten en drinken alleen.

We konden ook massa's uitstapjes doen naar dure parken en zwemparadijzen, maar neen, ook dat lieten we aan ons voorbijgaan.

Wat we wel deden, was goedkoop genieten. Massa's goedkoop genieten.

We deden wandeltochten naar de schoonste parken in de buurt
(Provinciaal domein Kessel-lo - Schulensmeer, Lummen)

video
(Domein Kiewit)

We bezochten bijna dagelijks de geitjes van onze buurvrouw en het bos rond ons huis

We verkenden ons eigen dorp en ontdekten nog verborgen parels,

maar ook een beetje verder vonden we prachtplekjes ondanks woeste wolkenvelden.
(kapelletje in het veld tegenover het Kasteel van Horst)

En we aten ook nog eens goedkope pannenkoeken in een echte afspanning mét nutty professorkapsel.
(Afspanning De Moedermeule) 

Allemaal heel simpele plekjes om goedkoop te genieten en toch allemaal één voor één onbetaalbare ervaringen. How is that voor uitstapjes on a budget.

Hebben jullie ook zo'n onbetaalbare, goedkope uitstappareltjes?

Oké, toegegeven, ik ben ook niet heiliger dan de paus; het was afgelopen zondag lenteshopping en ik heb me daar toch wat kleren veroorloofd. Maar alleen omdat er 2 communies en een babyborrel voor de deur staan en ik daar toch graag iets nieuw voor wou aandoen. Bovendien zag ik 4 prachtkleedjes van boven de 150€ die ik netjes bij hun dure vriendjes liet hangen, mits een beetje pijn in mijn hart weliswaar.

woensdag 16 maart 2016

Een nieuw kapsel zonder angst!

Ik heb er altijd al van gedroomd om eens een kapper binnen te kunnen stappen en gewoon te zeggen: "Doe maar iets. Hier is uw carte blanche, maak er iets mooi van."
Maar laten we eerlijk zijn, zoiets zegt niemand toch tegen zijn kapper? Dat is geheid om problemen vragen. Mijn kapsels waren vroeger nooit hoe ik het vol verwachting droomde toen ik mijn eerste voet door de kappersdeur zette.

Maar ik vertelde hier al eens dat ik sinds 2 jaar een kapper gevonden heb die de perfectie redelijk goed benaderd en ik heb de afgelopen dagen wat situaties te verdragen gehad waar ik graag wat afleiding van wou krijgen.
Dus ik dacht: "Weet ge wat, ik doe het gewoon. Ik stap binnen en ik zeg doe maar iets".
En ik deed dat.

Ik voelde mij het grootste schaap van heel de zaak want ik had nog nooit professioneel mijn haar laten kleuren en wist me geen weg in al die kleurstalen en ombre's. "Doe maar wat", zei ik dus nog een tweede keer. Ik beet wel even op mijn tong toen er een kleur gekozen werd die de naam "Iced Tea" had meegekregen. Creativiteit troef daar bij de afdeling kappersbranding.

Na een bende folie en smeersel in mijn haar werd mijn haar een eerste keer uitgespoeld en mocht ik terug naar de kappersstoel voor de snit en kleurronde 2.
Mijn hart stond even stil en mijn tong ging er voor de tweede keer aan toen ik zag dat er allerlei lelijke, blonde nineties meches in mijn haar zaten.

"In het slechtste geval kunt ge nog altijd sebiet langs de carrefour passeren voor een thuiskleuring", bedacht ik mij. Kalmte en rede troef daar in die kappersstoel.

Er vloog makkelijk 15cm haarlengte langs mijn oren en ik las kalm de Libelle van Pasen vorig jaar.

Kleuring Iced Tea werd op mijn haar gezet, wachten, wassen, brushen en hop. Klaar.
De kapster (het was een collega van de oerkapper deze keer), stond net niet te applaudisseren voor haar eigen werk en liet het niet na om tot 2 keer toe te zeggen dat ze het zo jammer vond dat we geen voor-foto genomen hadden.
De oerkapper kwam goedkeurend knikken en sprak de woorden 'Instant verliefd'. 
Zijn man werkt ook in het kapsalon dus dat viel te relativeren, maar toch, vriendelijk van die mens.

Enige nadeel is dat ik na 4-6 weken moet teruggaan voor de kleuring. Anders gaat Ice Tea terug naar lelijke, blonde nineties mechen. Ik ben nu kalm gebleven doorheen het hele kappersproces, maar dat kan ik werkelijk niet aan.

Heb jij ook al eens de carte blanche aan jouw kapper durven geven?

Voor wie ook eens ballsy wil gaan doen:
Haaridee - Hans, Leuvenselaan 48, 3300 Tienen
Mijn haar werd gekleurd met L'Oreal DIA Richesse 6.24 Iced Tea, een semi-permanente kleuring zonder ammoniak.

maandag 7 maart 2016

De zoektocht naar een job: Stand van zaken.

"Hoe zit dat nu eigenlijk met uw jobhunt, Fielosophie?", hoor ik u al zeggen. En niet alleen u, het is de meest gestelde vraag door mensen die ik langer dan 3 dagen niet gezien heb.

Awel jong, in alle eerlijkheid, niet zo goed. Het gaat werkelijk alle kanten op tijdens mijn "bezinningsperiode", zoals mijn lief dat zo schoon noemt.

Eerst ging ik een 9 to 5 job zoeken in de communicatie. Maar daar bleken ze mijn sollicitaties niet helemaal te appreciëren wegens geen ervaring in een communicatiebureau.
Dat ik al 10 jaar lang gewoon ben om te communiceren met televisiezenders met wisselende meningen, met BV's en hosts met wisselende ego's, met een intern team én een freelance crew, nope dat telt eigenlijk niet mee blijkbaar.

Daarna ging ik een 9 to 5 zoeken in de administratie, maar dan kreeg ik zelf een paniekaanval over de verveling die mogelijk ging komen en het feit dat er geen ruimte meer was voor creativiteit.

Vervolgens kreeg ik een zeer onverwachte jobaanbieding die ik freelance zou kunnen doen, maar mij initieel niet aansprak. Maar toen ging ik praten met de boekhouder en begon ik erover na te denken en werd ik helemaal enthousiast over het idee en de mogelijkheden die ermee gepaard gingen. 
Tot er een telefoontje kwam en het project uiteindelijk niet kon doorgaan.

En nu, nu zweef ik tussen het feit dat het freelance werken toch ook heel veel voordelen biedt en ik dat eigenlijk wel zie zitten, maar dat er dan ook wel een project moet zijn. En blijk ik gelijk niet zo goed in het aanprijzen van mezelf.

Tot ik vrijdag met vriendinnen ging eten in mijn all-time favourite restaurant La Boya in Mechelen.
Ik deed mijn relaas over de ontwikkelingen op werkvlak en was net aan het benadrukken dat ik mogelijk freelance wou gaan. Initieel misschien als producer omdat dat een wereld is waar ik veel connecties heb, op termijn misschien als copywriter omdat dat eigenlijk altijd een droom van me is geweest.
En toen onderbrak de vrouw aan het tafeltje naast ons mij. Dat ze niet onbeleefd wou zijn, maar ons gesprek een beetje gevolgd had. En dat haar werkgever werkelijk de perfecte vacature had voor mij die beide dingen een beetje combineert.
Ze gaf mij de coördinaten van de werkgever en de vacature en hop, wij konden weer aan de tapas en de huisaperitief.

Wanneer een vacature zo uit de lucht komt vallen, dan kan je niet anders dan solliciteren natuurlijk.
Ik heb dus vandaag mijn motivatiebrief en CV verstuurd naar het bedrijf in kwestie en merk dat ik sinds lang echt enthousiast ben over een vacature.
Ik hoop dat het een teken was. Hoopt u even met me mee?

woensdag 2 maart 2016

Help, ik word een geitenwollensok!

Oké, mogelijks overdrijf ik een beetje, maar steeds vaker overvalt mij toch het gevoel dat ik de natuur- en ecomens in mij moet loslaten.

Gelukkig is er altijd nog Gin Tonic en een man met een baard om mijn hipster niveau sociaal aanvaardbaar te houden.

Maar toch.

Sinds kort trek ik mijn eigen gemberthee bij de minste snot- en hoestbui. Of probeerde ik mij al 3 keer aan te melden voor een cursus composteren, voorlopig zonder geluk. Mijn sociale agenda houdt gelukkig ook nog een oogje in het geitenwollensok-zeil.

Met de aanhoudende heisa rond brood overweeg ik zelfs een broodmachine op mijn verjaardagslijstje om mijn eigen brood te kunnen bakken. Nooit meer zoeken naar 2 euro stukken aan de automaat overigens.
Mijn moestuin voor zelfgekweekte groentjes staat voorlopig nog vol onkruid te wachten op een strak groenteplan. Gelukkig bieden mijn Natuurpunt en Velt abonnement mij wat inspiratie.

Moest ik het kunnen, ik zou mijn eigen zero waste winkel openen want mijn god, wat heb ik al gevloekt op het feit dat Tienen of Diest er nog geen heeft.
En ja, ik zou het wel kunnen, het zou er nu zelfs de perfecte tijd voor zijn en ik geef toe dat het al een paar keer mijn gedachten heeft doorkruist. Noem het een droom misschien.
Maar met een kind van 1,5 is een winkeltje openhouden vandaag gewoon niet aan de orde vrees ik.
En binnen een paar jaar is de boot waarschijnlijk ook wel gepasseerd.

Ach, een mens moet dromen. En ondertussen brei ik gewoon nog wat verder aan mijn paar geitenwollensokken. Maar wel in de laatste nieuwe modekleuren, het moet immers nog een beetje sociaal aanvaard blijven.

zondag 28 februari 2016

Goede opvoeding: Een bloemlezing

Ha, Good Parenting en Een Goede Opvoeding. Wat een grapje zeg. "De mensen" hadden mij wel gewaarschuwd over de 28 extra ogen die ik met zo'n dreumes in huis ineens moest kweken, maar het blijkt toch echt geen eitje.
Het enige wat we kunnen doen, is hopen dat het allemaal uiteindelijk wel goedkomt.
En heel veel door de vingers zien.

Een bloemlezing:
  • Die keer dat het kind de brokjes van onze kat eens wou proeven.
  • Die keer dat het kind al "namnamnam" door de living gewandeld kwam met een boterham. Om pas na 2 minuten te beseffen dat hij die uit de vuilbak moet gevist hebben.
  • Die - ik moet eerlijk zijn - keren dat ik mijn kind een half uurtje voor de TV heb gezet om een rustig ontbijtje met de krant te kunnen hebben.
  • Die keren dat ik de kruimels onder zijn stoel niet meteen weghaalde en hij er een halve dag later in een onbewaakt moment op zat te knabbelen.
  • Of ook die keer toen hij in een wei wandelde en viel. En toen nog een keer viel tijdens het vallen. En wij, zijn ouders, daar keihard mee moesten lachen en dat nog eens gefilmd hadden ook. En zijn moeder dat dat ook nog eens op gans het internet had gezet ;-)
video

Er loopt hier nogal veel mis met eten blijkbaar.
Maar jullie hebben dat toch ook allemaal voor he? Toch?