Beste lezer,

Ik had u graag om hulp gevraagd.

U weet dat ik met een zot idee der reisblog speel en dat ding is in mijn hoofd en mijn Jordaanse kitchnotitieboek al behoorlijk concreet aan het worden, maar ik zit met een creatief probleem.

Ik slaag er namelijk maar niet in om een goeie titel te bedenken. Ik zit met een titel writer’s block als het ware.

Daarom, misschien heeft u er wel iets over te zeggen?

Omdat ik u nog niet wil beknotten met mijn bedachte pistes zal ik deze nog niet vertellen, dus laat u ’n keer losgehen in de comments!

Als er een winnaar uit de bus komt, beloof ik een bedanking, maar ook daar moet ik nog eens over breinstormen met mezelf.

Het is maandag in mijn hoofd.

Fielosophie en het gevogel: Een vervolg!

U herinnert zich vast nog mijn grote teleurstelling van vorig jaar rond het vogelkotmysterie.

Te pas en te onpas keek ik vol spanning door het glazen raampje, maar geen vogel te bespeuren. Ik werd er zowaar moedeloos van en twijfelde zelfs nog of het iets met de windrichting te maken had want mijn schuld kon het voorzeker niet zijn. Dan biedt een mens al eens vogelfaciliteiten aan…

Er ging behoorlijk wat tijd overheen en wegens aanhoudende regen werd er ook niet meer richting vogelkot gewandeld wegens toen nog geen trotse regenlaarzenbezitter. Tot Soek me vorige week erop attent maakte dat er volk over onze vogelkotvloer kwam.

Ik ging dus op onderzoek en vond in plaats van een gezellig nest: een kot vol kak.

Ik kan hieruit alleen maar besluiten dat vogels in een bos duidelijk nood hebben aan de privacy van een afgesloten toilet in plaats van een voorgebouwd nest.

Het afdak van onze houtvoorraad lijkt daarentegen de perfecte plek voor een ingenieus zelfgemaakt vogelnest. En dat is dus gewoon aan de achterkant he maat!

Beste vakbond,

U heeft het alvast gemerkt, u was zelfs behoorlijk snel met uw briefwisseling wanneer u zag dat mijn lidgeld niet meer betaald werd, maar ik ben opgestapt.

U vroeg zelfs in de briefwisseling of dat een vergissing kon zijn en dat ik alsnog mijn lidgeld op uw rekening kon storten.

Ik ga dat toch niet meer doen.

Ik had daar zelfs één van uw medewerkers van op de hoogte gesteld, maar aangezien een reactie uitbleef, kon ik daar ook geen verdere tijd aan verspillen. Het was nochtans diezelfde medewerker die ik reeds 2 maal moest contacteren om een antwoord op een vraag te krijgen. Mijn allereerste en enige vraag ooit tijdens mijn lidmaatschap überhaupt (regelingen bij einde contracten niet meegerekend). Ik vond dat niet teveel gevraagd.

Nu de gemoederen rond vakbondsacties hoog oplaaien, wou ik u toch ook graag vanuit mijn standpunt mijn mening meegeven. Ik hoop dat u er iets aan heeft of dat u er even bij stil zal staan. Misschien ook niet, ik kan dat begrijpen, u heeft een stakingsactie voor te bereiden die waarschijnlijk iets belangrijker is dan de mening van een teleurgesteld lid in de anonimiteit.

Aangezien ik een job in de media uitoefen, zit ik in het paritair comité van de audiovisuele sector. Niet het beste paritair comité om in te zitten. U beseft dat gelukkig ook, net zoals u beseft dat er nog heel wat afspraken moeten gemaakt worden.

Maar ik vraag mij af, hoe komt dat? TV wordt in Vlaanderen nu toch al een hele tijd gemaakt, laten we kort door de bocht gaan en zeggen dat sinds de komst van VTM in 1989 dergelijk paritair comité kon opgericht worden en vanaf toen kon worden uitgebreid. Maar goed, het heeft geen zin om in het verleden te gaan zoeken naar “what could have been done”.

U vecht en staakt voor jonge werklozen, voor oudere werknemers en in principe voor ons allemaal. Maar in mijn paritair comité voel ik daar bijzonder weinig van. TV wordt over het algemeen gemaakt door gedreven, creatieve mensen. Wij werken 2 maal zo hard (wilt u graag eens meelopen op een draaidag waarbij je om 7u op de set moet staan en je draaidag uitloopt tot een uur of 11?) en dubbel zo begeestert als velen van de ambtenaren die tegen hun brugpensioen lopen in pakweg de VRT, om in de sector te blijven.  Opnieuw kort door de bocht, waarvoor mijn excuses, maar u begrijpt mijn punt.

Toch zijn wij het die maar geen recht verkrijgen op anciënniteitsdagen en waar het systeem van overuren en weekendwerk niet volgens de regel (die nochtans is vastgelegd in uw laatste overeenkomst) wordt uitgevoerd. Ik heb u nog nooit weten staken voor onze rechten, maar goed, wij zijn dan ook maar een relatief kleine sector, uw woorden. In onze sector heerst ook geen oh-men-roept-op-om-te-staken-dus-kunnen-we-een-dag-thuisblijven-mentaliteit. Wij willen werken omdat we wat we doen graag doen.

Sta mij toe om even te veralgemenen en voor mijn generatie te spreken. Men zegt dat wij een passieve generatie zijn. Dat wij niet op de straten komen om voor onze rechten te vechten.

Dat laatste is inderdaad waar, wij geloven niet meer in de massa’s in de straat met bordjes en cassante slogans.

Wij geloven echter wel in confrontatie, maar vooral ook in “wij”.

Want “wij” doen namelijk aan guerilla gardening, wij richten facebookgroepen en collectieven op, wij vinden vintage, tweedehands en zelfgemaakt opnieuw uit omdat wij niet perse alles nieuw en duur willen hebben net omdat de wereld veranderd. De mentaliteit en realiteit is gewijzigd sinds uw oprichting, mensen willen betrokken zijn en een mening hebben. Mensen hebben het steeds moeilijker met beslissingen die in hun zogezegd voordeel worden genomen terwijl zij daar zelf nooit over geconsulteerd zijn.

Ik wou u eigenlijk alleen maar zeggen dat ik mijn ontslag bij u heb gegeven omdat ik teleurgesteld ben in de vakbonden onzer land. Ik ben begaan met mijn toekomst en mijn centen waar ik hard en lang voor zal moeten werken, maar helaas voelt het aan alsof al uw stakingsacties niet de juiste manieren zijn om oplossingen te verkrijgen. Niet werken om te kunnen werken, het klinkt niet logisch, toch? Ik wíl werken om te kunnen werken in een aangenaam kader en voor een aangenaam toekomstperspectief, dus help ons eerder het ouderwetse kader te veranderen in plaats van vast te houden aan verouderde acties.

Ik zal dus werken op 30 januari, net zoals ik dat op 2 december heb gedaan en ik hoop van ganser harte dat u mij dat niet verhinderd op één of andere afrit.

Rewind Review Jordanië: Jerash

Nu de temperaturen al eens vrolijk onder 0 durfden dalen of de regen ons de oren uitkomt, wordt het nog eens tijd om met een zweempje nostalgie terug te kijken naar het heerlijke Jordanië. De route en Amman hebben we reeds achter de kiezen, up next: Jerash!

Jerash lag eigenlijk niet echt op onze weg, maar omdat we toch 2 dagen in Amman hadden, konden we ons makkelijk een daguitstap permitteren. Het is ook een beetje een must als u dan toch in de buurt bent (zo'n 50km) want het is één van de best bewaarde Romeinse steden in Jordanië.
Eitje, denkt u. Even 50 minuutjes vanuit Amman richting Jerash rijden en aldaar wat gaan kuieren op de eeuwenoude stenen. Dat was helaas buiten de wegbewijzering van het land gerekend.

Als er dan toch één ding is dat ons geweldig tegenviel in Jordanië, dan is het wel de slechte bewegwijzering. Op de King's Highway of de Desert Highway is er niets aan het handje, maar wanneer u in een stad komt, loopt het gegarandeerd fout. Jerash was op dat vlak wel het absolute toppunt.
Wanneer u de stad binnenrijdt, doemt er eigenlijk al meteen een soort van Romeinse poort op. Toch zeggen de bordjes daar dat u rechtsaf moet. Het is aldaar dat mijn neurotische kaartdrang Soek zijn gevoel om rechtdoor te gaan de kop in drukte en we rechtsaf gingen. Wat volgde was een verhaal van lege parkings, niveauverschillen die behoorlijk wat trappen met zich meebrachten, rondkijken en vaststellen dat de ingang zich absoluut niet daar kon bevinden.
We keerden terug naar Soek's gevoel en vonden de ingang.

Als u ooit Jerash gaat bezoeken, geef ik u graag 3 tips mee:
1) Vergeet geen inkomticket te kopen aan de zijuitgang van het overdekt marktje. Het bespaart u vlotjes een 2 kilometer teruglopen van de controleplek.
2) Als u een Arafat sjaal wil kopen tijdens uw verblijf, doe het dan hier. Ik heb nergens in Jordanië de sjaals zo goedkoop teruggevonden.
3) Koop geen ticket voor de gladiatorenshow. Een plekje kost u meer dan de inkom zelf en het resultaat is bedroevend amateuristisch. Wij waren gelukkig door onze terugwandeling van 2 kilometer wat ontmoedigd om nog tijd te gaan verliezen in de show en zijn er dan ook vrolijk aan voorbij gelopen.
Het was tijdens die wandeling dat Soek de locatie plots herkende van een Top Gear aflevering, dus laat dat een extra motivatie zijn om uw mannen naar deze plek mee te zeulen.

Fielosophie en de kettingbotsjes

De ochtend had gisteren alvast geen goud in de mond toen ik geconfronteerd werd met half Vlaanderens slechtste chauffeurs. Ik kon niet anders dan vuilbekkend luidop iedere chauffeur die niet in mijn kraam paste uit te schelden en ik kan u zeggen dat ik mijn arsenaal aan vloekwoorden behoorlijk heb kunnen uitbreiden tijdens die anderhalf uur durende rit. Ahja, want de file was uiteraard ook weer van de partij.  Persoonlijk ben ik toch iets meer gehecht aan mijn gewone, lieve zelve, dus ik mag hopen dat zulke ochtenden niet te vaak meer zullen voorkomen.

Gelukkig heelt koffie al mijn ochtendlijke wonden en tegen een uur of tien had mijn innerlijke zelve weer vrede met de ongemakken des autowereld gesloten.

Het vooruitzicht van twee postpakketjes die thuis op mijn lagen te wachten, hielp natuurlijk ook een pak.

Zeer content met deze aankoop! De cameraketting wou ik al lang, maar ik vond de prijzen gewoonweg belachelijk. Tot ik Etsy ontdekte, mijn god wat een heerlijke ontdekking was dat. Beide kettingen kwamen op een totaal van 10 USD én door de aankoop van twee items kreeg ik nog eens een goedkopere shippingkost. Content dus, ik zei het u al.

En, dankzij Brandos.be ben ik nu muy hip met deze leuke “botten” van Viking. 

De queeste naar een degelijk en niet te saai paar heeft mij behoorlijk wat winkelbezoekjes en een stevige online shop research gekost. U zou versteld staan van het aantal bottensoorten dat er bestaat. Een toppertje in de zoektocht naar botten is natuurlijk Katchoo.be, indien u in het bezit bent van een normaal stel kuiten, alleen daarheen! Maar mijn stevige kuitomvang zorgde dus voor een haar in de boter want niet alleen mijn kuit, maar ook nog eens mijn broek moest in die laarzen passen. Situaties met onplooibare meetlatten en nestels die rond de kuit werden gedraaid om de juiste omvang te vinden, zijn de revue gepasseerd. It was not pretty.

Na een kleine melding hiervan op Twitter, werd er door @Goedles van Katchoo wel meteen gecommuniceerd dat men ging proberen om in de toekomst ook rekening te houden met de ietwat bredere kuit, driewerf hoera!

Een schone online buit die thuis op mij lag te wachten en waarvoor ik mijn deur dus niet eens ben moeten uitgaan, de max toch eigenlijk he.

Things that made me happy

• Een week lang elke avond Gossip Girl kijken. Ik heb een kleine marathon achter de rug en nog ¾ van seizoen 4 voor de boeg. Oh boy, al die intriges…

• Een nieuw multifunctioneel croque monsieur/panini/grill-machien. Én de extra wafelijzers. Man man wij gaan zo’n goede vrienden worden!
• Het terugvinden van mijn kwijtgeraakte nagellak. Ik was daar nogal fan van, maar had hem van enthousiasme té goed weggestopt in de kast. Found it, used it!

En voor elks van u, ook ne goeien dag!

Fielosophie en het zot idee der reisblog

Ik loop al een hele tijd met een zot idee om een soortement reisblog te starten.

Naast reisverslagen van eigen trips, moet er natuurlijk wel meer te beleven zijn, er wordt nu eenmaal niet elke maand gereisd – helaas.

Omdat het idee nu toch al een paar maanden in mijn hoofd hangt en op regelmatige basis geprikkeld wordt – en vooral – blijft, wil ik het misschien toch graag concretiseren.

Maar. Uiteraard is er een maar. Er zijn altijd maren. En wel volgende punten:

• chronisch tekort aan schrijftijd. Dat manifesteert zich geregeld ook al op deze blog. Het idee van Gwendolyn om blogtijd te gaan inplannen is op zich wel een goed idee. Een beetje zoals op-woensdag-bezoek-ik-altijd-mijn-oma. Maar dan anders uiteraard.
• Maintenance. Dat ding moet onderhouden worden, niet alleen met regelmatige updates, maar ook technisch. En ik ben eerlijk gezegd al een hele tijd niet meer mee in de kunst der websites bouwen. Al is dat eigenlijk maar een lame ass excuus want in opstartfase kan dat perfect volgens een wordpress of blogger template.
• Inhoud. Ik heb ondertussen al behoorlijk wat ideetjes in een boekje gekribbeld, maar ideas can run dry.
• Research. Kwestie van up-to-date te blijven zullen er behoorlijk wat andere reisblogs, -websites/gadgets, -bureau’s, -verzekeringen… onderzocht moeten worden en vooral blijven onderzocht worden. Vind ik daar naast mijn chronisch tekort aan schrijftijd nog wel een moment voor?
• De lijn. Ik heb behoorlijk wat kunnen reizen voor mijn werk en momenteel bestaat een heel groot deel van mijn werk uit het praktisch plannen van buitenlandopnames allerhande. Dit is reizen op een heel andere manier en letten op heel andere praktische zaken, maar wel behoorlijk boeiend. Waar trek ik de lijn tussen werk en privé? En vooral ook, waar trekt mijn werkgever de lijn van confidentialiteit?

Dat zijn een heleboel redenen om het toch niet te doen dus.

Waarom wil ik het dan wel? Er zijn te weinig goeie Nederlandstalige reisblogs. Ik wil niet perse weten aan welk zwembad u gelegen heeft, ik wil weten welke stad de moeite is en waar de leuke adresjes daar zijn. Ik wil aan de hand van foto’s kunnen zien wat ik kan verwachten en ik wil kunnen inschatten of de tijd die ikzelf zou willen uittrekken voor een plek voldoende is. Maar ik wil ook leuke dingen weten zoals wat er in uw reisboekenkast te vinden is. Of dat u op een vliegtuig alleen maar water drinkt omdat dat beter voor de huid zou zijn. Of wat voor type wagen u zou huren, gaat comfort voor of kiest u toch een hippe cabrio?

Het is druk in mijn hoofd, u ziet dat. En nu mijn idee op jullie is losgelaten, betekent dat dat het vanaf nu niet alleen maar in mijn hoofd leeft.