zondag 30 november 2014

Fielosophie kan het amper geloven.

Vanmiddag danste ik met mijn zoon op Mia van Gorki.

Ik keek ernaar uit om Lars, als hij wat groter was, mee te nemen naar één van Gorki's tegendraadse optredens en om dan zo hard te dansen met hem dat hij de muziek van Gorki voor altijd aan gek dansen met mama zou verbinden.
Want ieder van ons heeft een sterke herinnering op of aan één van De Vos zijn nummers.

Ik zet je nummers alvast in mijn muzieklijstje voor Lars. Gek dansen zullen we, alleen nu met jou in de herinnering.

Wat een zonde.

Fielosophie ontdekt de stad (met kind)

mountain buggy urban jungle

Een kind krijgen dat betekent dat je een aantal nieuwe, al dan niet kleine, mijlpalen aan je leven toevoegt.
Los van de - Hoera, hij lacht! - zijn dat ook heel stomme dingen zoals vandaag bijvoorbeeld de eerste keer naar de stad met de koets (Hopelijk keelt hij niet heel de winkel bij elkaar! Waar moeten we een flesje geven als hij honger krijgt? Zou er een pamperwissel nodig zijn? Heeft hij niet te koud - buiten? Heeft hij niet te warm - binnen?…).

Ik trakteerde mezelf even op een koffie om die nieuwe mijlpaal door te spoelen. U zal dat nog merken, sinds ik gestopt ben met borstvoeding en de slaapachterstand nog steeds reëel is, wordt alles gevierd met een kop koffie erbij. Haaa cafeïne, de troost der prille moeders.

Anyway, terwijl ik doorheen een aantal winkels reed met die buggy en mijn kind (*), kwam ik tot de vaststelling dat beide attributen voor een socialere omgang zorgden.
Het deed mij zelfs bijna denken aan de mentaliteit in Amerika en hoe je daar voor je 'Supercalifragilisticexpialidocious' kan denken, al 7 gesprekken met wildvreemden achter de rug hebt.
Ik hou heel erg van die open vriendelijkheid. Of ze nu oppervlakkig is of niet, het valt niet te ontkennen dat - voor mij - mijn dag rijker en positiever wordt na zo'n korte gesprekjes of ontmoetingen.

Vandaag bleek dat ventje in zijn koets ervoor te zorgen dat verkopers een fijn gesprek met mij aanknoopten. Zonder opdringerigheid of harde verkoopstruuken.

Als het dat is wat wandelen in de stad met je kind teweeg brengt, then bring it on. Ik pak mij nog ne koffie en we zijn vertrokken.

(*) Kleine voetnoot: Er is niet gewinkeld voor mezelf, maar wel voor het lief en na 3 winkels zaten wij alweer in onze auto huiswaarts om dan toch maar een flesje thuis te geven. Small steps hé people, small steps.

donderdag 27 november 2014

Fielosophie vertrouwt het blijkbaar voor geen haar

.. en is daar nogal teleurgesteld door.
En geschrokken van zichzelf, dat ook.

Ik had niet gedacht dat een paar maanden thuiszitten ervoor kon zorgen dat ik licht paranoia zou worden, maar blijkt dus van wel.
3 telefoontjes en een achterdochtig kloppend hart later, moest ik licht geschrokken van mijn eigen gedachten even gaan zitten met een tas koffie.

Feit:
Zonet stond er een man voor de deur die zei dat hij van Aquafin was en de papieren voor een onteigening kwam in orde brengen.
Een onteigening van een stuk grond waar ik eigenaar van zou zijn in mijn geboortedorp.
Er is hierover reeds een brief verstuurd met alle info.

Feit:
Ik heb geen brief ontvangen en ben niet op de hoogte.
Ik ben wel mede-eigenaar van een stuk grond in de betreffende gemeente.

Omdat ik geen brief ontvangen had en ik ook geen telefoontje heb ontvangen van de andere eigenaars, vond ik het een beetje vreemd dat die man zomaar ineens aan mijn deur stond. Ik vroeg hem dus naar het adres van de betreffende grond.

Feit: 
De man gaf mij het adres van mijn ouderlijk huis. Het ouderlijk huis dat vorig jaar verkocht werd en waar ik dus geen eigenaar meer van ben.

En toen kwam de paranoia.
Ik ben alleen thuis. Deze man heeft mijn adres en staat aan mijn deur terwijl ik niet (meer) de eigenaar ben van het betreffend stuk grond. Buiten een mapje van Aquafin en een paar officieel uitziende documenten, had hij niets dat kon aantonen dat hij was wie hij zei dat hij was.
Het regent en de man staat aan mijn voordeur, maar ik laat hem niet binnen, neen hoor.
Ik ben alleen thuis, ik woon nogal afgelegen, wie is deze man en hoe komt hij aan mijn adres en verkeerde gegevens.
Misschien
is
het
een 
inbreker.

Op prospectie. Ofzoiets.

- insert kloppend hart en paranoia -

Ik wimpel de man nogmaals af met de boodschap dat ik niet meer de eigenaar van het stuk grond ben en dat hij contact moet opnemen met de gemeente of zijn baas.
De man druipt af.

Aangezien mijn vader en ik het betreffende huis met grond samen verkocht hebben, bel ik eerst naar hem om te informeren of hij misschien ook iemand aan de deur heeft gehad of misschien de brief waar de man het over had.
Hij wist ook nergens van.

- paranoia wordt gevoed - ziet ge 't, dit klopt niet! -

Ik bel naar de gemeente om daar te informeren of ze iets weten en of zij misschien nog steeds de foutieve gegevens van de eigenaars van dit stuk grond hebben.
Daar blijkt zowel de dienste ruimtelijke ordening als de verantwoordelijke van het kadaster niet meer bereikbaar te zijn. Of ik anders morgen eens kan terugbellen.

- zot, wie weet wat is er tegen morgen gebeurd! -

Ik neem contact op met Aquafin om te informeren of zij effectief iemand hebben langs gestuurd en of zij de contactgegevens van de nieuwe eigenaars misschien niet hebben.

Vrouw aan de andere kant van de lijn bevestigd dat zij net iemand hebben langs gestuurd en dat zij blijkbaar van het kadaster nog geen update van de nieuwe eigenaars en hun contactgegevens hebben gekregen.

- insert zucht van verlichting -

Bij een kop straffe koffie moet ik even bekomen van wat er zonet allemaal gebeurd is en vooral over welke mallemolen er in mijn hoofd op gang is gekomen.
Heb ik zo weinig vertrouwen gekregen in de mensen?
Ben ik plots een bang huisvrouwtje geworden?

Vorige week werden er in ons dorp een aantal inbraken gepleegd met slaapgas waarbij zelfs de trouwring van mensen hun vinger is gehaald.
Blijkbaar heeft dat toch nogal stevig ingehakt op mijn vertrouwen in de mensheid.

Wat een zonde zeg.

zondag 23 november 2014

Fielosophie doet eindelijk eens wat - part 2

Ha, ben ik me daar even goed op weg om dingen te doen tijdens mijn moederschapsrust! Ik zweer het, die overschakeling naar flesjes heeft mij echt gered.
Zo slaagde ik er zelfs in om zaterdag zowaar een brunch thuis te organiseren die niet alleen uit een gebakken ei en een reep te hard gebakken spek bestond!
Ik stond vrijdag een hele dag voor te bereiden - weliswaar samen met mijn familiehulp-vrouwtje - en zaterdagochtend werd er nog zo hard afgewerkt dat ik bij aankomst van de gasten vestimentair nog niet gefatsoeneerd was, maar dat was helemaal niet zo erg omdat mijn voldaan gevoel primeerde.

Omdat een goeie zelfgemaakte brunch altijd voor het nodige goede-huismoeder-gevoel kan zorgen en inspiratie altijd fijn is, geef ik hier zomaar en voor niets een paar heerlijke brunch receptjes weg!
Verlekkerende foto's kan ik helaas niet meegeven omdat ik tijdens het koken de focus ook nog op de baby moest houden en tijdens de brunch zelf te hard aan het genieten was van mijn eigen bakkunsten. Maar om uw fantasie er zich iets bij te laten voorstellen, geef ik telkens een paar visuele hints mee!


American pancakes 
Omdat een Amerikaans ontbijt altijd beter is dan boterhammen met kaas!
Denk: stapeltje kleine pannenkoeken op elkaar met wat agavesiroop die er vanaf loopt.

+/- 10 stuks (klein formaat)
Tip: Gebruik geen te grote mengkom, tenzij je voor een grotere hoeveelheid gaat.

  • 150 gr vloeibare bloem
  • 1 eetlepel bakpoeder
  • 1 theelepel suiker
  • snuifje zout
  • 225 ml melk
  • 1 ei
  • 1 klont gesmolten boter
Amerikanen houden er nogal van hun ingrediënten soort per soort te mengen en dat werkt ook wel voor dit recept.
Meng dus eerst de droge ingrediënten (bloem, bakpoeder, suiker en zout), idealiter zeef je ze eerst om een mooi glad beslag te krijgen. 

Maak een kuiltje in het midden en doe daar de melk, het ei en de gesmolten boter in.
Meng alles tot een mooi glad beslag.

En dan bakken maar! De key tot goeie pannenkoeken is om je pan goed warm te laten worden op een middelhoog vuur alvorens je beslag erin te kieperen. (gooi een druppeltje water op de gesmolten boter, als het sist is je temperatuur perfect!)


Blueberry muffins
Denk: aan het toogje van de Starbucks!

+/- 8 à 10 stuks afhankelijk van de grootte van je vormpjes

  • 210 gr vloeibare bloem
  • 150 gr suiker
  • snuifje zout
  • 1 goeie theelepel bakpoeder
  • 80 ml olie (gebruik olie met een neutrale smaak)
  • 1 ei
  • 80 ml melk
  • 150 gr blauwe bessen (of naar voorkeur)
Verwarm je oven op 200°.
Meng opnieuw eerst alle droge ingrediënten - gezeefd - in een kom.
Meng de natte ingrediënten in een andere kom.
Breng de natte ingrediënten dan bij de droge en roer even om - niet te hevig - tot alles onder elkaar zit.
Voeg de bessen als laatste toe, opnieuw voorzichtig omroeren.

Dan nog even 25 minuutjes in de oven en klaar, heerlijke blueberry muffins!


Zalmrolls
Denk: aan sushi, maar dan ipv een zeewierjasje, een tortillawrap.
  • tortilla wraps
  • gerookte zalm
  • philadelphia kaas natuur
  • bieslook
  • peper
  • zout
Doe de philadelphia kaas in een kommetje en snipper er bieslook in fijn. Hoeveelheid naar smaak te kiezen. Draai er nog wat peper en zout door - proeven is key!

Smeer het mengsel niet te dik uit op een tortilla wrap, een sneetje zalm erop en dan sushi-gewijs rollen maar. Het ziet er het leukst uit als je de stukjes schuin afsnijdt.


Pompoen-broccoli quiche
Denk: aan een mix van oranje en groene kleuren in een geel jasje met een krokant randje.

Ik ben eigenlijk niet zo'n quiche fan omdat ik dat snel vind gaan tegenzitten. Deze quiche heeft echter voldoende ingrediënten met een verschillende smaak en textuur waardoor ik er toch makkelijk 2 stukken van kan eten!
  • 1 ui
  • 2 geplette knoflookteentjes of lookpoeder
  • 3,5 dl room
  • 4 eieren
  • peper - zout - nootmuskaat
  • 150 gr broccoli in kleine roosjes
  • 1 preistengel in fijne ringetjes
  • 400 gr pompoen in kleine stukjes
  • cayennepeper
  • kruimeldeeg
Verwarm je oven op 180°.

Bak de ui en de knoflook in boter. Wanneer de ui mooi gekleurd is, haal je de pan van het vuur en voeg je de room en eieren eraan toe, even roeren en dan kruiden met peper, zout en nootmuskaat.
Ondertussen laat je water koken voor de broccoli, blancheer deze even en laat dan schrikken onder koud water.

Bak de prei en pompoenblokjes in boter (+/- 5 min.) en kruid af met peper, zout en cayennepeper.

Leg de kruimeldeeg in een vorm, doe er de prei/pompoenmengeling in samen met de broccoli en giet er dan het eimengsel overheen.

35 à 40 minuten bakken afhankelijk van de grootte van je bakvorm.


Voila, en dit alles aanvullen met pistolets, sandwiches, rozijnenbrood, witte pensen met appelmoes, yoghurt, vers fruitsap en een vers tasje soep in de namiddag, gezelligheid verzekerd! Bon appetit!

dinsdag 18 november 2014

Fielosophie doet eindelijk eens wat

Weet u nog dat ik vroeg wat ik zou kunnen doen die 3 maanden dat ik thuis was?
Door de mensen met kinderen werd waarschijnlijk licht roloogend gezucht "Dat kind weet nog niet dat ze niets gedaan gaat krijgen, ocharm". Ik was nog in de waan dat ik hier en daar een projectje zou kunnen doen, zeg.

8 weken later en de baby blues voorbij heb ik mijn zaakjes ongeveer op orde en trek ik mij op aan de kleine dingetjes die ik eindelijk eens gedaan krijg.
Zo heb ik:
- de boekenkast opgeruimd
- de salontafel opgeruimd (wij hebben zo'n salontafel met onderaan een "gooi maar op den hoop"-gat)
- de kringen op onze salontafel behandeld met een houtolie
- de berging verder ingericht
- de inhoud van de diepvries in de keuken en berging opgelijst
- de helft van de keukenkasten uitgemest
- ...

Verder drink ik elke dag op mijn gemak mijn koffietje, haal ik tv-series in tijdens het voeden van mijn baby en ben ik misschien zelfs wat overmoedig en organiseer ik morgenavond een etentje voor ex-collega's en zaterdag zelfs een brunch.

En ook al zijn dit niet de grootse activiteiten die ik in gedachten had, ik ben bijzonder gelukkig met het realiseren van die kleine dingen.
Sinds ik gestopt ben met borstvoeding, gaat het echt een pak beter, zowel met Lars als met mijzelf.
Dat is een beetje jammer om vast te stellen, maar anderzijds heb ik er vrede mee.
Borstvoeding werkte gewoon niet zoals het hoort voor Lars en mij, klaar. Dat is spijtig, maar ook niet het einde van de wereld. Lars is een veel gelukkiger kind, ik ben uitgeruster en rustiger tout court.
En ik krijg al eens kleine huishoudelijke dingen gedaan die zelfs tijdens de zwangerschap niet gedaan geraakten.

En aangezien we nu in week 8 zijn beland, mag ik eindelijk fysieke inspanningen doen na de keizersnede. Er zijn nog een paar zwangerschapskilo's blijven hangen en mijn buik is duidelijk zijn elasticiteit verloren. Ik overweeg om 2 keer per week te gaan Bodystylen of Infraligne te gaan doen. De combinatie van dieet en doelgerichte oefeningen voor probleemzones lijkt me wel iets.
Of zijn er nog suggesties?

Ik vind dus stilaan mijn ritme terug en ik ga dat hopelijk ook hier wat kunnen doortrekken.
En als de zon schijnt, dan ga ik al eens wandelen en trek ik zot veel foto's van mijn knappe man.

vrijdag 24 oktober 2014

Fielosophie en de roze wolk.

1 maand en 1 dag heb ik nodig gehad om eindelijk de weg te vinden naar een post alhier.
23 september beviel ik van een prachtig jongetje: Lars.
Hier is het dotje amper 15min oud!
Er is eigenlijk heel erg veel te vertellen, maar ik merk al meteen hoe moeilijk ik het vind om een grens te stellen tussen wat ik hier wil vertellen en wat ik liever voor mijn nabije omgeving hou. Welke kwetsbaarheid ik wil blootleggen en welke schijnmuur ik liever hoog hou.

Mijn voornemen om natuurlijk te bevallen, zonder epidurale, werd bij centimeter 6 zonder verpinken geklasseerd onder de categorie "belachelijk onnodig". Mijn bevalling op zich verliep niet helemaal zoals ik het gehoopt had en resulteerde in een bezoekje aan OK voor een keizersnede en mijn borstvoedingsideaal werd doorprikt omdat diezelfde keizersnede het hele zaakje in de war besloot te gooien.

Bovenstaande opeenvolging van omstandigheden heeft gemaakt dat ik de roze wolk gemist heb en dan nog vooral omdat ik in een heuse borstvoedingsmarathon terecht kwam die uiteindelijk maar niet het beoogde einddoel bereikte.
Ondanks het feit dat opgeven meer dan eens in mijn hoofd opkwam, zetten we toch door en bewandelen we nu een gulden middenweg waarbij we de borstvoeding aanvullen met flesjes. Niet helemaal zoals ik het op voorhand zag, maar naar omstandigheden nu eenmaal de beste optie.

Vandaag, 1 maand en 1 dag na de bevalling, kan ik eindelijk zeggen dat ik vrede heb met deze situatie.
Maar de mentale en fysieke strijd die hieraan vooraf is gegaan, is bijzonder zwaar geweest.
Niets is zo slopend als het gevoel hebben dat je je kind niet genoeg kan geven, het gewicht onder het kritieke punt zien zakken, fysieke pijnen moeten verdragen én uitlokken voor slechts minieme resultaten en jezelf verliezen in een voedingsregime dat om het anderhalf uur herhaald moet worden. Dag en nacht. 24u op 24u.
Ik kan tot op vandaag nog steeds niet kolven. Wel fysiek, maar mentaal blokkeer ik bij het idee.

Ik heb lang getwijfeld om dit stukje te schrijven omdat ik me schuldig voel(de) omdat ik de roze wolk niet begrijp. Lars is ondertussen een gezond ventje, zonder al te grote moeilijkheden. Ons gezinnetje hoorde meteen samen alsof het altijd zo had moeten zijn.
Maar met schroom en schaamte moet ik toegeven dat ik het verdomd zwaar vind. Al kan ik het de laatste dagen al omschrijven als "pittig".

De reden waarom ik zo eerlijk ben, is omdat ik het echt belangrijk vind om hiervoor uit te komen. Omdat ik zeker ben dat er nog vrouwen, moeders, deze gevoelens ervaren. Maar tijdens mijn zwangerschap waren de enige verhalen die ik kreeg over het prille moederschap verhalen van roze wolken en hoe tof dat allemaal ging zijn en hoe hard ik moest genieten want dat het zo snel ging gaan.
Ik ben doodop, mijn lichaam is niet hoe ik het verwacht had terug te krijgen en mentaal ben ik al lang niet meer zo uitgedaagd geweest.
Maar - en dit is raad van een eerlijke moeder uit mijn omgeving - het is van voorbijgaande aard.
Deze mantra is de afgelopen weken meermaals in mijn hoofd gereciteerd: Het is van voorbijgaande aard.
1 maand en 1 dag. We zijn er nog niet helemaal, maar het ergste is denk ik wel achter de rug.
Adem.

donderdag 18 september 2014

Fielosophie vraagt zich af wat ze de komende 3 maanden kan doen.

Wat doet een pas bevallen moeder met kind zoal gedurende het 3 maanden durend zwangerschapsverlof?

Mijn lief vroeg gisteren of ik al plannen had of dingen die ik zeker wou doen gedurende die 3 maanden thuis en ik besefte plots dat ik helemaal geen plannen heb. Buiten een kind voeden, denk ik ik dat er misschien ook gewoon niet teveel tijd meer over is voor andere dingen of vergis ik mij?

Staan wel op de planning:
- Wonderweg eindelijk weer aanvullen met posts over onze Amerika roadtrip en hoe dat als zwangere de perfecte reis was
- Lilith haar blogboek lezen
- de berging verder inrichten (lees spullen in bakken op het rek pleuren) en op die manier plaats maken in de keuken voor babyshizzle

En daar houdt het zo'n beetje op met mijn plannen.
Ik voel het de laatste tijd heel erg kriebelen om te leren naaien, maar ik kan moeilijk richting naaiatelier met de maxicosi.
Hetzelfde verhaal met een beetje zwemmen ofzo.

Dus ervaringsmoeders, vertel mij ne keer waar ik mij misschien wel mee bezig kan houden of hoe jullie een oplossing hebben gevonden om toch wat me-time in te bouwen.

Oh en als ge dan toch bezig zijt, jullie favoriete webshops voor coole en betaal are kinderkledij mogen er ook nog bij want ik verwacht dat er misschien wel wat online shopping zal gebeuren!

For the record: no baby yet, 't is kwestie van voorbereiding ;-)

vrijdag 12 september 2014

Fielosophie bereikte vanmorgen het zwangerschapsmoeilijkhedendieptepunt

Met nog een weekje te gaan tot de uitgerekende bevallingsdatum, kunnen we toch wel stellen dat de  zwangerschapsmoeilijkheden elkaar aan een razend tempo opvolgen.
Kwaaltjes wil ik het niet echt noemen want mijn zwangerschap is echt vlotjes verlopen, maar er zijn gewoon zaken die niet meer zo evident zijn als ze voordien waren.
Zoals daar zijn: bukken om iets op te rapen, op je rug liggen, van kant wisselen in bed, teennagels knippen, vrouwelijk op een stoel zitten, schoenen aandoen én verdragen, niet morsen op je kleren (probeer maar eens proper te eten met een dikke buiklengte als afstand tussen je bord en je mond),…

Tot nu toe kon ik daar nog redelijk goed mee om en vergezeld van het occasioneel gevloek of gezucht, passeerde dat ook allemaal vlotjes.
Maar vanochtend was de eerste keer dat ik er niet in slaagde om mijn sokken zelf aan te doen.
Zittend, hangend, links, rechts, been gekruist, het ging gewoon niet.

Ik heb vanmorgen mijn lief moeten vragen om mijn sokken aan te doen.
Het zwangerschapsmoeilijkhedendieptepunt is officieel bereikt.

maandag 1 september 2014

Fielosophie heeft een kapper openbaring

28 jaar, bijna 29, moet ik geworden zijn om dit weekend voor het eerst kennisgemaakt te hebben met een echte kapper.
Wat een openbaring!

In mijn kindertijd was de mama van een klasgenootje kapster en werden de lokken steevast door deze moeder getemd. Doorheen de puberjaren werd er al eens wat geëxperimenteerd met ketens die prachtige kleuringen en glanzende haren beloofden (niet altijd even succesvol) en na een verhuizing naar een ander dorp bleef ik wat verloren van keten naar keten sukkelen, op zoek naar de perfecte kapper. 
Uiteindelijk vond ik die in het dorp, maar toen mijn favoriete kapster daar vertrok, waren we weer terug bij af.

Na de verhuizing naar de bos werd een goede kapper vinden al helemaal een verloren zaak want de meeste zaken in de buurt zijn gevestigd in omgebouwde garages en dragen ronkende namen als Kapsalon Monika, Christel of Cathy en hebben het leggen van een permanent tot kunst verheven maar een hippe coupe knippen behoord niet bepaald tot de jaartargets.

Het was dus snel duidelijk dat ik uit de dorpssfeer moest vertrekken en dus zocht ik heil in de dichtstbijzijnde stad: Tienen.

Een nieuwe rondzwerving langsheen ketens diende zich aan, echter zonder succes wegens leuke kapsalonverhalen door de gerantes over de luizenplaag die al meer dan een week niet weg te krijgen was of een volgende keer zelfs over de rattenplaag in de kelder van het kapsalon. Goeiendag en tot ziens, op naar een nieuwe keten dan maar.

Na 5 jaar rondzwerven langsheen teleurstellende Tiense kapsalons, had ik er afgelopen week genoeg van en ging ik op zoek naar een "deftig" kapsalon.Zo eentje waar je verplicht een afspraak moet maken en niet zomaar kan binnenvallen. Dat moest wel kwaliteit beloven.

Mijn afspraak was gemaakt voor zaterdag 9u en toen ik om 5 voor 9 gezwind (voor zover dat hoogzwanger nog lukt) binnenwandelde, mocht ik al meteen naar de wastafel en nog geen kwartier later zat ik al voor de spiegel alwaar de baas himself mijn coupe ging kappen.Maar wat een openbaring was me dat.

Mijn kapper was een kapper zoals een kapper in mijn - en uw - verbeelding hoort te zijn.Grijzende look-a-like van Jan Hoet van rond de 50 met modieuze bril, wit hemd met obligatoire strijkplooien in de mouwen, zwart kostuumgilet erover en een zijden foulardke weggestopt in het hemd.Neem even de tijd om bovenstaande zin opnieuw te lezen en u deze kapper echt te visualiseren. 

Dit is de kapper waar ik al jaren naar op zoek was. En hij kon nog knippen ook.

maandag 25 augustus 2014

Fielosophie heeft al spijt over de treurwilg. (een vervolg op het pact met de vuilniskarman)

Het is niet te geloven, maar mijn deal met de vuilniskarman heeft gewerkt!
Amper 3 dagen later werden die dekselse bomen al gesnoeid. 't is te zeggen, bijna volledig gekapt zelfs.
De vuilniskarman zal content zijn.

Al moet ik zeggen dat ik nu ook weer niet verwacht had dat ze die mooie treurwilg helemaal zouden kortwieken. Nu voel ik mij zelfs schuldig.
't Is ook nooit goed hé zeg.